Jong en burnout

Ik ben trots op je! Super gedaan!



Ik herken ook sommige dingen, zoals altijd doorzetten, niet mogen klagen, zo ben ik ook opgevoed. Ik voel me niet 'veilig' op het werk, dus huilen bijvoorbeeld doe ik daar niet. Ook omdat ik huilen op het werk onprofessioneel vind, dat is mijn rare overtuiging, maar ook omdat ik er niemand vertrouw. Er wordt veel achter iedereens rug om gepraat, met name door mijn vertrouwenspersoon en leidinggevende.



Dus vandaar dat ik weinig heb gedeeld en veel zelf opgelost heb en er doodmoe van ben. Vreemd dat sommige bedrijven zo'n onveilige werksfeer hebben. Ik denk dan soms. Jah, logisch dat mensen hier overspannen raken.



Mijn vader is ook zo, doorgaan, niet zeuren. Hij zocht eerst ook continu oplossingen voor hoe het in mijn werk wel mogelijk was daar nog te blijven. Dat was best pijnlijk. Hij vond dat de werkgever maar gewoon ook aanpassingen moest doen, maar dat is nu net het probleem. Dan kun je beter een betonblok in chocola gaan veranderen, dat is nog makkelijker. Gelukkig staat hij wel achter mij nu, en ziet dat ik er ziek van wordt.



Blijf bij je eigen, het is jouw leven niet dat van je vader.

Leuk hoor, die vaders, de mijne heeft rond zijn dertigste dezelfde fout gemaakt en toen voor hem de maat vol was en hij rustig ging doen, kreeg hij een hersenbloeding. Daar heeft hij dagelijks last van. Nooit meer een baan kunnen vinden omdat hij niet langer dan twee uur kan concentreren. Hij helpt mijn moeder in haar bedrijf. Intellectuele man, maar nog steeds (!) is hij van het doorzetten, hard werken, niets laten merken. Ik probeer van zijn lessen te leren en deze ellende te voorkomen.

@Morfientje: pfoe he kan me voorstellen dat je het er Spaans benauwd van krijgt...46 uur ipv 24 vind ik ook nog al wat. Dat is toch belachelijk? Maar goed, ik begrijp dat je er nu eenmaal mee te maken hebt en er iets mee zult moeten.

Sja ik kan natuurlijk makkelijk zeggen: doe het niet!!!! Zoek iets anders!!!! Maar ik neem aan dat dat niet zo simpel ligt? Als dat wel zo simpel ligt dan zeg ik dat

En anders is het zo lastig om van afstand te kunnen bepalen wat hier zwaarder weegt: je inkomen of je stressnivo. Hoewel, 46 uur?? Lijkt me duidelijke kwestie. Gewoon niet doen. Kun je nog een keer het gesprek aangaan en zeggen dat je niet, echt NIET meer dan 24 uur kunt werken per week?

@Femke: goed dat je gemaild hebt, en inderdaad: op naar de bedrijfsarts. Wat vervelend dat een (relatieve) buitenstaander ineens zoveel invloed kan hebben op je leidinggevende zeg. Fijn dat je man en jij als Jut en Jul de bal goed heen en weer kunnen spelen nu, het is me nogal wat alles bij elkaar.



Grappig, ook bij mij is het de stem van mijn vader die me kan laten rennen ver voorbij mijn eigen grenzen. Dat doet hij niet hardop trouwens, dat is de stem die ik hem heb gegeven in mijn hoofd. Blijkbaar heel erg belangrijk voor me dat hij trots is op me.

@Morfientje, eens met Beel. Is bijna jammer dat je geen kinderen hebt, want ik merkte op mijn oude werk, dat is een enorm goed 'excuus' om gewoon die contracturen te maken en geen minuut meer. Want: creche, of oppas. Maar het is ook gewoon een instelling. Ik werkte 60 uur op een contract van 40 en toen ik een assistente kreeg, die 3x8 uur werkte en geen minuut meer, keek ik daar in het begin wel een beetje op neer. Maar later heb ik er juist veel respect voor gekregen, temeer omdat ze een van de weinigen was die geen burnout kreeg ha ha. Een uur overwerken? Diezelfde week nam ze een uur vrij op een andere dag. En eigenlijk accepteerde de directie dat gewoon prima. Want ze weten ook wel, dat ze feitelijk niet in hun recht staan om anders te eisen. Misschien waardeerde de directie mij wel wat meer dan haar, maar daar had ze echt schijt aan. Dus jeee, ik had waardering, maar wel een burnout te pakken :/

Dus probeer het eens. Ik weet, het is niet makkelijk! Maar ik geloof echt niet dat ze je er om zullen ontslaan. En dan nog. Je bent echt nog wel gevoeliger nu je net bent opgekrabbeld, pas goed op jezelf.

morfientje, ze komen de afspraken die mondeling zijn gemaakt niet na en wat staat er eigenlijk in je contact?



Je hebt toch niet hun wensen ondertekend?



Ik denk dat mensen door hebben dat ze over onze grenzen heen kunnen gaan.

Je hoeft hun toch geen oplossingen aan te dragen?! Zij moeten het zelf maar oplossen, het is geeneens jou probleem. Of zich gewoon aan de afspraken houden.

En anders zie je van het contract af (mag dat niet in proeftijd?)



Ik ben door mijn burnout echt super zakelijk geworden. Werkgevers lopen zakelijk over je heen, dan ook zakelijk terug doen.



Vind ik ook lastig hoor, ik heb ook vaak stress van die zakelijke maniertjes en ben ik ook helemaal van slag. Maar los het vaak zo op de laatste tijd, zoals Femke nu ook heeft gedaan. Ik denk dat vrouwen misschien ook wat emotioneel er vaak naar kijken en we willen begrip en erkenning enzo. Terwijl het is een contact. Niks persoonlijks aan.



En voor de volgende keer, zaken die mondeling afgesproken zijn in het contract laten zetten of na zo'n gesprek samenvatten en per mail om akkoord vragen.



Geen softe mail schrijven maar een zakelijke. Dit is je grens en anders gaan jullie wegen scheiden.

Morfientje, ik sluit me aan bij wat de rest zegt. Duidelijkheid, duidelijkheid. En per mail vind ik persoonlijk wel een handige, dan kun je je gedachten goed formuleren en kun je al je punten noemen plus dat het dan ook vast ligt. In een gesprek vergeet ik vaak dingen te zeggen of ik zeg ze niet scherp genoeg, in een mail lukt dat wel.

Vind trouwens wel dat ze belachelijk over mensen heen walsen als ze zoveel uren bovenop je contract eisen. Zitten ze dan zo omhoog? Niet jouw probleem maar dat van hen. Knuf voor jou, ik gun het je om een goede start te maken, lijkt me juist fijn om weer aan de slag te kunnen, maar dan moet dat niet ten koste gaan van jou.



Beel, bedankt voor je woorden Suikerspin, ik heb naar aanleiding van je opmerking mijn e-mail nog eens doorgelezen, ben er tevreden mee, benadrukt goed wat ik bedoel. Het is aardig gelukt het van me af te zetten daarna. Morgenochtend heb ik een bespreking met werkgever (die stond al gepland), ben heel benieuwd of hij op die mail reageert. Kan zomaar zijn dat ie er niet over durft te beginnen, en ik weet niet of ik zin heb om erover te beginnen. Lijkt me niet nuttig, ik heb immers al gezegd wat ik wilde zeggen. Mmm, goed dat ik het zo opschrijf, ik neem morgen dus geen initiatief, onthouden dus.

Heeft het zin om toe te geven aan een depressieve bui? Hij komt zo onverwacht weer keihard binnen hier, heb voor m'n gevoel nog niets gedaan vandaag (ben nu maar enveloppen aan het vouwen, dan ben ik in ieder geval bezig). Liefst zou ik me ergens verstoppen of onder een deken kruipen. Wachten tot ik weer kan lachen? Word er doodmoe van, letterlijk je armen niet meer op kunnen tillen van vermoeidheid. Bah. Maar hoe krijg je zo'n bui het snelst weer weg? Toegeven of negeren of ombuigen naar iets positiefs (hoe dan?)?

Femke, komt het doordat je voor jezelf bent opgekomen gisteren? Je hebt juist erg goede stappen gezet door te mailen enzo!!

Dus eigenlijk moet er taart op tafel, de vlag uit, bitterballen, dat je voor jezelf bent opgekomen en niet naar de stem van je vader hebt geluisterd maar je eigen plan hebt gevolgd is een feest waard!



Ik vraag dat omdat ik zelf erg depressief ben geweest. En als je zo bent opgevoed, dat voor jezelf opkomen fout is, dan staf je jezelf nu met negativiteit. Het is immers fout, volgens het stemmetje van vroeger.



Tenminste zo had ik het. Weet natuurlijk niet of jij de aanleiding weet van jou depressieve buien. Maar het komt wel meteen de dag nadat je iets hebt doorbroken, overwonnen.



Dus koop een taart, bel vriendinnen en vertel over je overwinning!

Je bent voor jezelf opkomen dat is iets goeds.

Niet jezelf straffen.



Had je baas nog gereageerd?



En je mag altijd voelen wat je voelt en nu voel jij je zo.



Denken dat je je niet depressief mag voelen, dan leg je jezelf weer iets op, ik doe het weeer fout want ik moet vrolijk en gelukkig zijn.

Als iets niet mag, denk NIET aan een paarse giraffe, dan denk je er juist aan.

Gevoel mag er zijn. Depressief voelen is niet fijn (understatement) maar je voelt het nu eenmaal. Morgen gaat het vast beter.

En niemand is elke dag gelukkig. Ellende hoort helaas bij het leven.

Dit soort gedachten helpen mij.



Ergens een overwinningstaart scoren!!

Ik heb eindelijk weer gezwommen!!!

Echt leuk dat nu af en toe dingen weer lukken.

Heb me echt een tijd kluizenaar gevoeld.

Haha, ik heb een boterham gescoord, is dat ook goed?

Zit een kern van waarheid in wat je zegt.

Ik heb net een poos geslapen (ben om drie uur naar huis gegaan), was nodig.



Over mijn email is niet gesproken maar ik zag dat werkgever die in zijn inbox bewaard had (hij houdt zijn inbox altijd leeg) wat betekent dat hij er nog over nadenkt maar dat is niet per se negatief.



Goed zeg, lekker gezwommen! Bij jou kan de taart ook op tafel Fijn dat dat zo goed gaat en jij je vrijheid weer wat terug krijgt.

Eten we allebei taart vanavond



Is echt belangrijk positieve dingen vieren. Het voelt soms wat overdreven maar het heeft mij echt uit een dal gehaald.

@femke- Goed dat je gemaild heb. Voor jezelf op komen is erg belangrijk! Iets waar ik ook nog veel van kan leren.



De weken worden hier steeds rustiger omdat het schooljaar bijna afgelopen is. De AD merk ik nog weinig van. Alleen de bijwerkingen dan, maar dat hoorde zo volgens de dokter. Ik heb tentamenweek en merk dat ik terwijl ik amper eleerd heb, zoveel van mezelf verwacht. Ik hoop zo dat ik na de therapie een stemmetje heb in mijn hoofd, die trots op mezelf is en waarvan ik het niet perfect hoef te doen..

@Bloem, nee niet echt een Up, begint nu wel langzaam weer iets omhoog te krabbelen. 1 dag een klein uitstapje en da dag erna rust, thuis, wel weer een paar keer alweer met de auto durven rijden. veel prikkels is funest. Ben ondertussen wel zigeuner bruin van al die zon heeeeerlijk! Maar de up heb ik vooral aan mijn nieuwe ademtechnieken te danken, soms ben ik echt blij dat ik weer kan slapen en de dag voorbij is, dat ik hem doorgekomen ben. Man o man wat een terugval door die EMDR, heftig zeg. Nu er uit zien te komen. Heb de hulpverleners om de week gezet werd dr gek van al dat geklep. Ik begin te merken dat ik ietsje meer energie begin te krijgen. Niet meer hele dagen op bed of bank willen liggen met mijn ogen dicht.



Ik heb even een ego post, reageer later wel op jullie allemaal

Jade, klinkt zwaar maar je noemt ook positieve punten. Dikke knuf voor jou, opkrabbelen is niet makkelijk, maar je komt er wel!

@Femke jaa, zeker, en vind het ergst dat ik niet meer durf auto te rijden.hoe erg Bo ik ook was ik kon altijd autorijden. Maar dat tackel ik nu one by one. al weer ritjes van 20 minuutjes gemaakt alleen, blijft spannend BAH.

Goed dat je al weer alleen auto bent gaan rijden!

Het is niet leuk, dat het met ups en diens gaat. Het makkelijkst zou zijn als het èèn rechte weg omhoog was.



Ondanks dat mijn beide trainers vinden dat ik er meer dan klaar voor ben, heb ik vanochtend toch mijn examenbriefje geweigerd. Conditioneel gaat het op en neer, en ik wil niet net als vorig jaar tijdens het examen instorten. Heel verstandig, maar ik heb in de kleedkamer hard staan brullen, omdat het toch enorm confronterend was, zo'n grens aangeven.

Jade, knap dat het toch weer is gelukt!

Sorry dat ik niet eerde heb gereageerd.

Het was denk ik een beetje te confronterend jullie reacties, juist omdat het zo waar is wat jullie zeggen.



Ik vind het zo klote dat ik dit zo lastig vind.

Weet echt niet goed wat ik moet doen.

Enerzijds wil ik voor mijzelf opkomen en mijn grenzen aangeven, aan de andere kant durf ik dat niet.

Bang dat ze boos worden, dat het consequenties heeft. Ik heb het werk en het inkomen nodig.



In mijn contract staat gemiddeld 24uur. Ik vind het ook geen probleem om af en toe wat meer te werken. Maar die ene week staat mij zó tegen. 46uur vind ik niet ietsje meer.

Het stomme is denk ik vooral dat ik woensdag pas mijn eerste werkdag heb. Ik ben nog niet eens begonnen. Ik ken die mensen niet, ik weet niet hoe het daar allemaal aan toegaat.

Daarnaast wordt het rooster weer gemaakt door andere mensen, is een super grote organisatie. De leidinggevende waar ik gesprek mee heb gehad is nog 3weken op vakantie.



Het voelt gewoon als een puinhoop. Ik zie er ook ontzettend tegenop.

Al is dat ook mijn valkuil, want zonder dit had ik dat ook gehad.

Voel mij de hele week al blegh en kan er lastig met mensen uit mijn omgeving over praten.

Die geven aan dat ik het moet aanzien, eerst überhaupt ervaren hoe het werk is, misschien krijg ik er zoveel energie van, is er wel wat te ruilen en anders is het een weekje afzien en daarna weer klaar.



Vroeger was ik ook zo, heb ik echt belachelijk veel gewerkt, maar het voelt nu gewoon verkeerd.

Ik ben er 9maanden uitgeweest, heb een super intensief revalidatie traject gehad, waarbij ik heb geleerd om mijn grenzen aan te geven en te bewaken en dan nu voordat ik überhaupt ben begonnen is het al zover. Het voelt ook een beetje dat ik dan de grip kwijt raak en bang ben dat het straks van kwaad tot erger gaat.



Ook deze week vind ik erg moeilijk. Dit is mijn drukste week van studie en dan ook nog beginnen met een nieuwe baan. Het voelt als falen dat ik dit niet anders heb kunnen regelen.

En ik ken mijzelf, bij teveel spanning en wrijving klap ik dicht, wil ik het liefst vluchten.

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik heb al "smoesjes" bedacht dat ik deze week maar moest doen alsof ik een buikgriep had.



Al deze signalen zegt mij dat er iets anders moet, maar wat?

Ik kan niet, niet komen opdagen, of mijn eerste werkdag uitstellen door een smoesje, daar maak ik het alleen maar erger door.

Dus gewoon gaan, ervaren en proberen te regelen dat er qua rooster wat veranderd wordt is het beste.

Maar durf ik dat?



Sorry ik gooi al mijn gedachtes er even uit. En op dit moment is dat even zo.



Ik wil er wel bij vermelden dat het werk an sich mij enorm aanspreekt en ik ook echt momenten heb dat ik er naar uitkijk, dat ik het super fijn vind dat ik weer aan de slag kan.

Ik kan mijzelf alleen erg kwellen door te focussen op 1 klein detail en daardoor alles negatief te zien of te ervaren. De angst op een terugval is denk ik gewoon super groot.

Maar deze angst zorgt er ook voor dat ik het mijzelf zo moeilijk maak, door het niet los te kunnen laten en de doemscenario's nog erger te maken.

Suikerspin: Wat lastig zeg. Ik denk dat je vooral goed om jezelf moet blijven denken. Kijken naar wat jij op dit moment nodig hebt. Als dat betekend dat je deze vriendin wat minder ziet als de rest, dan is dat zo.

Beslissingen maken over vriendschap verbreken zou ik nog even laten wachten, dat heeft geen haast. Je zit in je herstel en dat zorgt dat je veranderd, mocht je helemaal beter zijn en het nog steeds zo ervaren dan kan dat altijd nog toch?



Ik herken het zeker dat je andere voorkeuren krijgt met mensen, sowieso veranderen vriendschappen door de jaren heen. Wat belangrijk is om dicht bij jezelf te blijven.

Als je last hebt van het gedrag van anderen dan moet je die mensen wat meer links laten liggen.

In jouw geval kan het zijn dat het altijd al zo is geweest maar dat jij je steeds wat meer hebt aangepast, nu je daar juist mee bezig bent, voelt dat niet meer goed.



Misschien kun je nog iets bespreekbaar maken, maar als dat teveel energie kost dan zou ik dat laten.

Je moet je iig niet schuldig voelen hierover, je kiest voor jezelf en dat is altijd goed.

Morfientje, dankje voor je lieve woorden.



Fijn dat jij hier in ieder geval je verhaal kwijt kan. Weet je, als je omgeving zo is van, doorzetten, er gewoon voor gaan enzo, dat bedoelen ze wel goed. Maar het is niet aan hun. Het is aan jou!

Ik denk dat ook jij op je gevoel mag vertrouwen, wat het beste voor jou is.

Het lijkt mij dat je gewoon naar het werk toe kunt gaan, dat was toch ook het oorspronkelijke plan?

Als je leidinggevende terug komt, bespreek je met haar je rooster en wat de afspraken onderling waren. Als die veel uren werken week er eerder is, dan zou ik toch echt zoals geadviseerd hier duidelijk voor jezelf opkomen.

Wat maakt het uit wat collega's vinden?

Jij wil niet over een paar maand weer terug bij af zijn. Datgene wat je hebt geleerd moet je nu toe gaan passen.

Iemand zei hier, op het werk bij haar was degene die nee zei tegen overwerken en haar grens aan gaf één van de weinigen die geen burnout kreeg.

Het doet er niet toe dat anderen wél 40 uur of 30 uur of meer kunnen werken. Het gaat om jou.



Ik denk dat jij geen terugval krijgt als je blijft bij jou grens.



Het is wel bijzonder want we geven hier op het forum elkaar bijna hetzelfde advies allemaal, want het zelf doen, voor jezelf opkomen is moeilijker.

Wel fijn vind ik om van anderen te horen dat ik voor mezelf mag gaan. Dat geeft soms toch een steuntje in de rug. Dat het niet egoïstisch is enzo.

Omgeving bedoeld het ook goed en ik hun daarin ook wel.

Dat was ook zeker mijn instelling vóór ik ziek werd, maar dat wil ik niet meer.



Ik weet niet of er meer mensen in de zorg werken, maar er zijn gewoon elke week zoveel diensten die gevuld MOETEN worden. En zeker in periodes van vakanties e.d mét elkaar zorgen dat het rooster rond komt.

Hoe dat binnen deze organisatie gaat weet ik niet precies, maar bij mijn vorige werk deed je dan allemaal wat meer en komt er later weer een rustigere periode.



Ik heb alleen geleerd dat ik het in balans moet houden, niet eerst teveel doen en dan in de min komen, want dat herstel duurt langer. Ook al heb je het dan rustiger je lichaam moet nog herstellen. Zo blijf je uitgeput, want als je er dan weer bovenop bent begint die drukte weer.

En misschien is het mijn fout geweest dat ik blijf kiezen voor deze sector. Maar kom op, ik wil hier toch op een normale manier mee om kunnen gaan. Niet wegvluchten voor iets waar mijn hart ligt.



De spanning en stress komt denk ik het meeste omdat alles nieuw is, ik de locatie, mijn collega's en de organisatie nog niet volledig ken.



Ik was de laatste maanden zo goed op weg, zo goed in mijn vel, rust, gelukkig en blij.

Deze week overschaduwd dat allemaal even, dat maakt het nu even lastig.



Inderdaad bijzonder hoe we elkaar soms hetzelfde advies geven, terwijl je het zelf zo lastig vind om te doen. Een ander adviseren ís ook gewoon makkelijker.

"De beste stuurlui staan aan wal" haha, daar moet ik nu aan denken. Het is altijd makkelijker praten dan doen. Maar toch denk ik altijd, gelukkig zijn er mensen die er zo naar kijken en dus adviezen kunnen geven. Ook al weten we denk ik allemaal zelf wel wat we "moeten" doen, of juist niet moeten doen, toch is het fijn dat van anderen te horen vind ik.



Wat opvallend dat jullie nu over jullie vaders beginnen, dat dat zo'n invloed op "iedereen" lijkt te hebben.

Ik heb altijd gedacht dat dat minder zou zijn als je niet met je familie hoeft samen te werken, maar nu lees ik hier wel dat dat bij jullie toch ook veel invloed heeft. Omdat je zo bent opgevoed.



Wat ik sowieso eigenlijk telkens terug zie komen is dat iedereen zich toch erg druk lijkt te maken over wat anderen vinden, vrienden, collega's, familie. En ik heb dat zelf ook heel erg.

Iemand goede tips om die gedachten om te buigen ofzo, om daar anders tegenaan te leren kijken?

Ik wil daar namelijk wel heel graag vanaf.



@Gele_suikerspin: Ik herken dat ook wel, dat ik het inderdaad veel makkelijker op kan brengen bij sommige personen te zijn dan bij anderen. Ik zou nu de keus nog niet maken zoals anderen al zeggen. Wel zou je misschien al wat meer afstand kunnen nemen, alleen weet ik ook niet zo goed hoe je dit netjes, en met een fijn gevoel, kunt doen als zij zegt je te missen. Want ik neem aan dat ze dus vaak contact met je zoekt.

Morfientje, wanneer is je eerste werkdag? Veel succes, ik hoop dat de baan an sich zo leuk is, dat je er met doorheen bijten ook komt. Lijkt me namelijk best een dilemma, ik zou inderdaad heel duidelijk zijn in het aantal uur, maar ik snap ook hoe het in dat soort organisaties met plannen gaat, en wanneer je leidinggevende nog op vakantie is, wordt het alleen maar lastiger om er wat aan te doen als nieuwe werknemer. Hopelijk valt het mee en overheerst het 'lekker weer aan de slag gaan'.



Suikerspin, ik sluit me bij de opmerkingen van de rest aan, maak nog geen beslissing, vraag om ruimte, neem wat afstand. We zien hier inderdaad veel clichés voorbij komen, wat mij betreft ook deze: in slechte tijden leer je je vrienden kennen. Ik heb een vriendin waar ik goed mee kan kletsen, maar die blijkt dus totaal niet naar mijn verhaal te luisteren en steeds te overrulen met haar eigen huis-tuin-en-keuken zaken. Tja, dat is dan zo. Ik zoek nu minder contact met haar, kies dan eerder voor whatsapp.



Rondbontje, wat zou ik me graag minder druk maken over wat een ander van me denkt. Ik durf me kwetsbaarder op te stellen, daar heb ik echt al een slag in gemaakt, ik durf nu duidelijker te zijn in wat er niet gaat, maar er valt nog veel te verbeteren. Mijn kinderen worden tijdelijk een dag in de week opgevangen door mijn moeder, en ik merk dat het best stress met zich meebrengt, omdat ik niet wil dat mijn moeder een opmerking maakt over verkeerd gekozen kleding (te warm/koud) o.i.d. Ik heb niet de gouden tip met hoe je daarmee moet omgaan, ik denk dat je 'gewoon' jezelf steeds voor moet houden dat je je niet hoeft te bewezen, totdat dat er een beetje inslijt. Ik kon begin van het jaar compleet in paniek raken als de schoonmaakster die dag zou komen, want dan moest alles toch wel opgeruimd zijn. Nu ben ik daar nog steeds druk mee, maar ik kan het wat beter loslaten.



Man en kinderen gaan van vrijdag op zaterdag logeren bij opa en oma. Ik sta nog voor de keuze om mee te gaan of voor wat extra rust te kiezen. Daar ben ik nog niet helemaal uit ('wat zullen schoonouders zeggen als ik niet mee kom'), ik vind het heel lastig om te bepalen wat ik echt wil. Hebben jullie dat ook? Huisarts, arboarts, anderen, iedereen zegt: doe iets waarvan je energie krijgt (wat dan?!) of doe iets wat je vroeger heel leuk vond om te doen (ik was een heel saai kind, sporten, lezen, krantenwijk, kies maar).



Sporten doe ik wel, hopelijk niet te veel (karate, sinds gisteren een cursus golf (via het werk), vanaf september volleybal). Ik heb er op aangedrongen om het volleybalteam van tevoren te ontmoeten zodat we weten wat we aan elkaar hebben. Ik vind het heel lastig om dan te melden wat er aan mij schort, omdat een van de meiden ook een moeilijk jaar achter de rug heeft (kinderwens in duigen) en gigantisch moe is iedere keer (dat zie je ook aan haar), en zij slaat zich overal dapper doorheen, en dan moet ik gaan vragen of ze met mij rekening willen houden, terwijl mijn probleem vooral mijn karakter is (standaard voor 200% gaan). Nou ja, het hier welbekende schamen voor je eigen situatie omdat er anderen zijn die het veel zwaarder hebben (moeten jullie ook weleens aan de vluchtelingen denken? Met alle trauma's die ze er gratis bij krijgen?)



Ik heb zojuist een felgekleurde berg fineliners gekocht, papier ligt klaar, morgen met dochterlief maar eens een vrolijke tekening maken. Ik probeer uit te kijken naar onze vakantie, over een paar weken, dezelfde locatie als vorig jaar maar hopelijk krijg ik daar deze keer iets meer van mee. Ik wil het gevoel van me afzetten dat mijn man de leuke dingen met de kinderen doet en dat mama in hun ogen altijd moe is, op bed ligt, de drukte niet aan kan, de kinderen achter de lego parkeert. Ik krijg genoeg knuffels om mezelf het tegendeel te bewijzen, maar gevoelsmatig blijft het lastig. Zal d'r ook wel weer bij horen.

Jeeeeezus wat een kutdag.



Een penvriendin uit Sri Lanka is in Europa op vakantie en logeert 4 nachten in het huis van mijn vriend- vriend slaapt bij mij. Nu is ze wel op de hoogte van mijn gammelige staat en dat ik niet allemaal dingen kan ondernemen met haar, eerste dag heb ik wel uitgebreid gekookt en gegeten en dat was wel een kleine uitputtingsslag maar wel ok. Maar daarna reageerde ze niet meer op smsjes of een uitnodiging om bij mij te komen eten, wat m.i. nogal raar en onbeschoft is, gezien ze te gast is, en gratis in mijn vriends huis logeert. Dus vriend gisteravond in de stress, want ja hoe goed kennen we haar, en zijn mooie huis met dure spullen, en hij is vanaf vandaag op zakenreis. Dus ik maakte me in een onrustige nacht er al helemaal druk over, dat ik vandaag daar binnen moet vallen en haar de deur moet wijzen en zeg dat ze maar in een hotel kan gaan, omdat wij er ons niet relaxt meer bij voelen.

Na een opgefokte ochtend vandaag toch een smsje van haar gekregen, over hoe laat ze morgen weg wil gaan naar het station, en of ik haar weg wil brengen. Eh, nee. Afspraak gemaakt om de sleutels morgen in ontvangst te nemen, en tabee.



Was ik daar soort van overheen, blijkt dat vriendlief mijn kopietjes die ik nodig heb voor de herkeuring van het UWV morgen in de printer op zijn werk heeft laten zitten, dus moet ik eerst naar de huisarts om de originele papieren opnieuw op te halen -en daar een half uur wachten omdat er een nieuwe assistente is die het niet snapt- en dan naar de kopieshop om weer andere formulieren te kopieren.

Thuisgekomen, moe van de inspanning en de frustratie van de ochtend en de nacht, nog lichtelijk opgefokt, wodt er aangebeld. Ik verwacht niemand dus doe lekker niet open, maar tadaa staan mijn ouders opeens binnen, dus ik zeg pissig dat ik daar helemaal niet blij mee ben, dat ik moe ben en dat ze hadden kunnen laten weten dat ze kwamen. Wat volgt is een groot drama waarin mijn moeder in tranen uitbarst, dat dat ongehoord is, ik echt niet normaal ben, dit de laatste keer is dat ze ooit nog langskomen, dat AL de dochters van haar vriendinnen ALTIJD de HELE DAG gewoon binnenlopen (altijd die zogenaamd perfecte dochters van haar vriendinnen...), hoe ik het in mijn hoofd haal ze zo te behandelen. En eindigt met mijn vader die roept: nou, je hebt maar een uur last van ons gehad toch?? En de deur achter zich dichtslaat.



Ik ben ff echt misselijk en trillerig van de stress, what a day... Hoopte dat ik het wat meer in perspectief kan zien als ik het even opschrijf. Hongerige kindertjes in Afrika, vluchtlingen enzo.