Jong en burnout

O Bloem



Je grenzen aangeven is één ding hè, maar wat je doet als er dan zo heftig op gereageerd wordt door de andere of als die grens gewoonweg genegeerd wordt, da's nog andere koek hè.

Voor mij ook nog heel moeilijk. Tips zijn altijd welkom.



Laat nu maar gauw overwaaien Bloem, zet een leuk muziekje op, mediteer tot je van de grond gaat of doe eens iets geks, kortom, zorg dat je die stress weer van je afgooit.



Aan iedereen hier : dikke knuffel en veel succes met al wat jullie ondernemen, met de nieuwe wendingen in jullie leven of met het aanvaarden van wat momenteel is.



Wat mij betreft gaat het weer niet zo best. Heel mijn lichaam staat weer onder hoogspanning (lees : hartkloppingen, pijnen overal, diarree en moe moe moe), ondanks massa's rust en ontspanning.

thanks fam, jij ook sterkte

He Bloem, je ouders klinken alsof ze meer aan zichzelf denken dan aan jou. Jammer van ze.

Jammer ook dat het met die penvriendin wat anders uitpakte. Maar focus niet alleen op het negatieve he! Je hebt nee gezegd tegen het naar station brengen en nee tegen je ouders! Wel sterk, duidelijk en goed voor jezelf



Met mij gaat het redelijk nu. Heb het wat te druk voor wat ik aan kan en vind het dan lastig om te schrappen maar toch lukt dat wel aardig. Ik ben bijna klaar met mijn intensieve traject en weet nog niet wat ik nu verder moet, behalve rustig aan blijven doen. Ondertussen ook de balans aan het opmaken wat betreft vrienden. Ben er toch wel een paar kwijt helaas maar heb via mijn vrijwilligerswerk ook weer mensen ontmoet die stukken beter begrijpen wat het betekent om BO te zijn, dus dat is wel weer positief!

Hee Pussywillow, wat fijn dat het beter met je gaat! Ik hoor wel een groot verschil met een half jaar ofzo terug.



Tja, mijn ouders, het blijft een moeilijke relatie. Daar zit ook wel een deel van mijn chronische spanning in, het is mij zo gewoon om altijd te ruzien (met moeder, anders nooit), altijd territorium te moeten verdedigen, altijd te verweren tegen kritiek, niet mezelf mogen zijn, nooit rust te krijgen van bemoeienis.... Dat die fight-or-flight wel een tweede natuur is geworden. Ik ben nu 33 maar het is nauwelijks minder.



Ik ben denk ik best wel ondankbaar naar mijn ouders toe en ik vind dat echt niet leuk om zo te doen, ze doen ook echt alles voor me (als het aan hun lag in ieder geval wel) maar dat wil ik helemaal niet. Dus nee, ik ben niet dankbaar voor wat ik krijg. Ik wil niet elke dag gebeld worden, helemaaal al niet meerdere keren, ik wil niet dat ze mijn boodschappen doen en mijn huis schoonmaken, ik wil niet dat ze onaangekondigd binnen staan, en ik wil al helemaal niet voortdurend horen hoe abnormaal, hoe gek ik ben dat ik dat allemaal niet wil- en misschien, misschien had ik dat allemaal best of leuk gevonden als we prettig met elkaar omgingen, maar dat is meestal niet zo. Ik kan er ook gewoon niet bij hoezo mijn moeder dat normaal vind en dat de dochters van haar vriendinnen allemaal wel zo met hun ouders omgaan. Ik ken zelf niet 1 iemand van mijn leeftijd die elke dag belt met zijn ouders. Zit ik in zo'n abnormaal circuit?



En ik vind het echt erg dat als ik misschien wel helemaal geen kinderen wil (durf), omdat opvoeden zo synoniem is aan stress, angst, zorgen en conflict, en hoe naar ik het zou vinden als mijn kinderen mij zouden verwijten, hoe ik mijn ouders verwijt, hoe erg dat als ik moet huilen, mijn kinderen zouden reageren hoe ik reageer tegen mijn moeder (not interested of vol kritiek. mijn moeder huilt vaak, maar in mijn ogen heel slachtoffer-rol-ig). Ik gedraag me echt nog als een puber vaak, maar ik word dan ook behandeld als een 8 year old.



En ik ben wel redelijk zo ver dat ik wel begrijp dat ze niet meer gaan veranderen, en dat ik daar wel redelijk vrede mee heb. Maar geef me alsjeblieft wel de ruimte, zodat ik ook gewoon de energie heb om geduldig met ze (haar) om te gaan.

@bloem, het doet er eigenlijk niet toe wat normaal is in een ouders/kinderen relatie. Het moet gewoon voor beide kanten werken. Zo klinkt het bij jou niet. Elke dag bellen is fijn als het leuk is, niet als iemand steeds kritiek heeft, zich overal mee bemoeid, en gaat huilen als het haar niet aan staat (dat vind ik persoonlijk best raar van een moeder). Sommige mensen zien/spreken elkaar elke dag en sommige maar eens per 2 weken of zelfs nog minder. Je bent echt niet abnormaal.



En trek je ook niks aan van wat ze zegt over de kinderen van haar vriendinnen, je kunt je familie niet kiezen, soms klikt het gewoon niet.

He Bloem, jeetje meisje wat een stress heb je van de relatie met je ouders...dat is niet niks.



Geen idee hoe jullie zijn natuurlijk, maar ik kan je wel vertellen dat ik een dochter heb van 21 die zich verschrikkelijk los aan het maken is van mij, waarschijnlijk een heel natuurlijk proces, maar daarom niet minder pijnlijk voor mij. En werkelijk geen haar op mijn hoofd die er aan gedacht heeft om ongewenst voor haar neus te staan, haar plat te bellen, haar met tranen in mijn ogen te vertellen dat het pijn doet. Die ruimte heeft ze echt nodig en nu de laatste tijd merk ik, gelukkig, dat juist door het geven van die ruimte, ze zelf weer af en toe toenadering zoekt. En dat is mij alles waard.



Ik denk dat je moeder er niet op durft te vertrouwen dat je vanzelf wel een keer naar haar toe zal komen als je eerst eens flink de ruimte krijgt. Dat ze doodsbang is om je kwijt te raken en van gekkigheid niet weet hoe ze je bij zich kan houden. Het vervelende is natuurlijk dat jij daar niets mee kunt. Sterker nog, je hoeft er niet eens iets mee.

Je moeder is een volwassen vrouw die zelf keuzes maakt en het is niet aan jou om goed te reageren als ze huilt, om ervoor te zorgen dat ze zich niet verveelt. Maar ja hier heb je ook niks aan...



Ik heb zelf ook geen goede relatie met mijn moeder, mijn nachtmerrie was altijd dat mijn kinderen zouden kijken naar mij zoals ik naar mijn moeder, maar dat is niet gebeurd hoor! Ik heb weer hele andere steken laten vallen



Nou ja heel verhaal en geen oplossing, krijg wel het idee dat je ouders en de druk die ze op je leggen een stevig onderdeel van je BO zijn.

Kun je je misschien losser maken van je ouders zonder ze meteen helemaal uit je leven te schrappen, en ook zonder dat je ze betrekt bij je proces? Ik heb ooit bij mijn coach een soort ritueel gedaan om iemand die heel erg veel invloed op mijn leven had buiten spel te zetten, dat heeft mij heel erg veel goed gedaan. En diegene was er nog hoor, alleen ik ging er anders mee om, in mezelf.

Kan me ook voorstellen dat een therapietje met je ouders samen goed zou kunnen zijn, maar kan me ook voorstellen dat je bij het idee alleen al misselijk wordt...

Ahh Beel en Rondbontje, thanks. Fijn om het even zo klip-en-klaar te horen. Gisteren wederom een schreeuwende ruzie aan te telefoon, voel ik me vandaag dan wel een beetje schuldig over...

Maar, dat is al 100x ter sprake gekomen, als ik vraag waarom ze belt en belt en belt, en wéét dat ik dat niet fijn vind en als ik uiteindelijk opneem ik boos ben en we ruzie hebben, dan zegt ze: ja dan ben je wel boos, maar dan heb ik tóch je stem eventjes gehoord. Ook wel grappig ergens, in een disfunctioneel kinda way.



Ik stelde gisteren idd voor om eens naar een psycholoog of mediator te gaan, mams was er niet erg enthousiast over, ze ziet het probleem niet en/of voelt zich aangevallen... Zal het eens met mijn psych bespreken, mss wil zij er zich wel voor laten lenen. Ik denk namelijk dat we echt wel een fijnere relatie kunnen hebben met meer rust en harmonie, we zijn beiden de kwaadste niet opzich. Ik denk dat veel mensen zowel mij als mijn moeder zouden omschrijven als lieve mensen, stom dat het zo moet botsen altijd.

Even kort, ik wou eerder een update geven. Super drukke week gehad. Veel tentamens en afrondingsdingen en natuurlijk begonnen met het werk. Dat is erg meegevallen, leuke locatie en qua uren ed is er nog wel wat te regelen.



Nu kapot. Was eigenlijk te intensief. Maar goede resultaten gehaald, propedeuse is waarschijnlijk binnen en dat gaf energie. Toch merk ik het aan mijn lichaam; weer pijn, moe en gespannen spieren. Dit weekend gelukkig "niets". Met vriend samen zijn en zondag mss wat leuks doen.



Hij had trouwens erg lief een kaartje gekocht met bloemen. Lieve tekst dat hij trots is enzo. Is hij helemaal niet echt van; zulke dingen, daarom super lief.

He Morfientje wat fijn! Hou je grenzen goed in de gaten en oefen waar je kunt ook in het aangeven van die grenzen...



...zei ze wijs, want dat is precies waar ik tegenaan loop. Ik merk dat ik de hele tijd met werk bezig ben in mijn hoofd, kan het niet uitzetten lijkt het wel. En op zich is er niks heftigs aan de hand, kan ik mijn werkdruk goed aan, heb ik plezier in wat ik doe, worden er geen enorme eisen aan me gesteld.

Maar het zit hem in kleine dingen, dingen die gaande zijn en waar ik over mee mag denken, alleen is zo'n vergadering dan net op een moment dat mijn (kortere) werkdag afloopt. Sja half uurtje langer blijven ga ik niet dood van, het is ook goed en zelfs leuk om weer met dingen mee te doen, ik kan het half uurtje zelfs nog wel compenseren als ik wil door een half uur later te beginnen ofzo.



Dus: niks aan de hand...toch? Maar juist het weer flexibel omgaan met dat soort dingen zet alles op scherp in mijn systeem ofzo. Ik weet het niet, ik kan mijn vinger er niet op leggen. Ik ben rusteloos, teveel aan het denken over werk dingen, zit net niet lekker in mijn vel.

Probeer vandaag te oefenen om elke keer als ik iets over werk denk, ermee op te houden en mijn gedachten actief op iets anders te richten en dat helpt wel. Ik maak me gewoon zorgen over het feit dat ik dit überhaupt moet toepassen, hoe komt dat? Wat doe ik verkeerd, wat zie ik niet?



Is het weer een fase die ik door moet, nieuw level in het spel met nieuwe monsters en een nieuwe vlag aan het einde, of is het het begin van een terugval waar ik dan vervolgens nooit meer uit zal komen? En dan begint de paniek een beetje op te komen en moet ik rustig gaan ademen en dan weet ik dat ik stil moet staan bij wat ik echt voel in plaats van wegrennen voor eventuele negatieve dingen en dan springen de tranen in mijn ogen en blijkt dat ik gewoon heel verdrietig ben.



Pfffff. Nog zoiets, ik voel veel dingen veel sterker dan voor mijn BO. Dat geldt voor mooie en leuke dingen (halleluja) maar dus ook voor verdriet, voor boosheid. Er is iets heel verdrietigs gebeurt bij een collega van mij en dat grijpt me flink aan. Ik weet niet zo goed hoe ik daar mee om moet gaan, dus dat verdriet zit er maar ik kan er niet zoveel mee, het is haar verdriet. Of hoe het er aan toe gaat in de wereld, ik voel echte frustratie over dingen waar ik niets aan kan veranderen, begin nieuws maar een beetje te mijden daardoor.

Hebben jullie dat ook? Dat je emotionele huishouding anders werkt dan voorheen en dat je daar een nieuwe balans in moet vinden?





Nou dat moest er blijkbaar even uit...



En Bloem: goed dat je het hebt voorgesteld aan je moeder, dat vind ik al heel lief van je, en je praat ook lief over haar trouwens. Maar als ze er niet mee om kan gaan zit er niks anders op: dan zul je in je eentje iets aan jullie relatie moeten veranderen zodat je je stress erbij kwijt kunt raken. Ik neem aan dat je therapeut daar echt wel protocolletjes voor heeft liggen

Hey Bloem, even een hart onder de riem wat de ouderskwestie betreft. Toch gek hè, dat ouders ook wanneer je volwassen bent zo'n gewicht in de schaal kunnen leggen. Alsof je heel je leven lang moet bezig blijven met je steeds wat losser te maken van je ouders, zo voelt het bij mij soms wat aan. Lastig voor je, dat ze niet 'gewoon' met je kunnen omgaan op de manier die jij nu nodig hebt...



Beel, dat van de emotionele huishouding die helemaal anders werkt dan pre-burnout, dat herken ik zeker. Ik heb echt terug moeten leren voelen, omdat ik zo lang op ratio had geleefd en was blijven doorgaan. En nu komen dingen vaak onverwacht hard binnen, zowel de positieve als de negatieve. Alsof ik er geen verweer tegen heb. En soms, dan komen bepaalde dingen waarvan ik verwacht dat ze gaan binnenkomen, weer helemaal niet binnen. Redelijk onvoorspelbaar. Zou het een kwestie zijn van naar een nieuw evenwicht tussen ratio en emotie te groeien, waarbij je dan eerst door een fase moet waarbij de nadruk op dat emotionele ligt?



Hier gaat het momenteel 'gewoon okee', denk ik. Dagje beter, dagje minder. Het gaat wel niet echt een richting uit, heb ik zo het gevoel. Ik merk dat ik heel hard met het weer mee fluctueer. Ik wil echte zomer, nu!

quote:_Naoko_ schreef op 18 juni 2016 @ 12:41:

En nu komen dingen vaak onverwacht hard binnen, zowel de positieve als de negatieve. Alsof ik er geen verweer tegen heb. En soms, dan komen bepaalde dingen waarvan ik verwacht dat ze gaan binnenkomen, weer helemaal niet binnen. Redelijk onvoorspelbaar. Zou het een kwestie zijn van naar een nieuw evenwicht tussen ratio en emotie te groeien, waarbij je dan eerst door een fase moet waarbij de nadruk op dat emotionele ligt?





He Naoko, dit is het denk ik exact. Misschien dan toch een nieuw level, het emotie-level, waardoor de rest al snel teveel is? Dit soort besefjes helpt zo ontzettend om er weer mee om te kunnen gaan.



En fijn dat het allemaal even 'gewoon' gaat, tenminste, ik ervaar dat soort dagen/weken als winst. En inderdaad de zon doet een boel goed, dus: aan met dat licht!

Jeetje, wat een heftige verhalen weer hier, alsof we allemaal last hebben van het wispelturige weer.

Bloem, dat klinkt niet makkelijk. Vooral met die non-logica, ik kan daar wel een beetje over lachen, maar tegelijk is dat juist zo moeilijk, je kan het in zo'n situatie volgens mij nooit goed doen. Misschien stug de telefoon niet opnemen, schuifslot op je deur en wanneer jij er aan toe bent (een keer in de anderhalve week of zo) zelf opbellen?



Pussywillow, fijn dat jij op de goede weg bent! Vrienden inventariseren... jammer dat dat dan zo gaat.



Morfientje, wat lief, zo'n hart onder de riem! Lekker dat de tentamens achter de rug zijn, even een tandje terug nu.



Naoko, oh, ik lees dat jij inderdaad met het weer mee gaat Wel vervelend, dat up en down, vermoeiend lijkt me ook. Zelf zie ik ergens op tegen permanent mooi weer, omdat het dan ook al gauw warmer wordt en daar heb ik echt een hekel aan. Maar goed, ik heb ook een geweldig zomerjurkje gekocht, die moet ik toch ook eens kunnen dragen.



Beel, ik vind het lastig om op je post te reageren, ik begrijp wat je schrijft, dat voel ik zelf ook. Een soort overgevoeligheid, maar dan weer anders dan toen ik net moeder was geworden. Ik heb maanden het nieuws ontweken, nu lees ik zo af en toe teletekst om weer wat op de hoogte te blijven. Ik heb van mijn werkgever geleerd om me harder op te stellen naar andere mensen toe. Dat is niet wie ik ben, maar het helpt wel om niet overal in mee te gaan qua gevoel, ik bouw een soort schild om me heen. Niet sympathiek, maar je moet jezelf wapenen tegen medewerkers die glashard tegen je liegen, die er echte tranen uit weten te persen om zich ergens uit te kletsen, terwijl ze gewoon geen gelijk hebben. Nou ja, dat dus. Ik probeer emotioneel wat minder betrokken te zijn. Ook als je in de media over ongelukken met jonge kinderen hoort en zo, dan probeer ik maar te denken: nou, dat zijn mijn jongens gelukkig niet. Maar dat blijft lastig.



Hier: ik word er een beetje getikt van. Het lijkt goed te gaan, maar ik stort al drie weken achter elkaar op donderdag volledig in. Maak dan ook geen volledige werkdag, maar dat helpt niet (genoeg), op vrijdag loop ik als een gaar konijn rond, zonder concentratie, erg moe, niet in staat om mijn werk op te pakken (doe de hele dag over mijn vrijdagtaak, terwijl die feitelijk maar twee uur in beslag zou moeten nemen). Qua werk heb ik het redelijk op orde gelukkig. Ik hoop van harte dat werkgever weer wat rustiger is, die ging afgelopen week verhuizen, er speelt nog meer, kortom, die jongen zit vol stress en dat merk ik dan ook, wat een stuk chagrijn. Maar goed, dat gaat over. Gelukkig het gevoel dat ik alles in de hand heb, huishouden loopt ook redelijk, en de golfcursus blijkt leuk te zijn, ik lach vrijwel nooit hardop, maar tijdens die cursus blijf ik lachen, fijn.



Besluiten om niet voor een hogere band bij karate te gaan was niet makkelijk voor mij. Iedereen gaat er vanuit dat je examen doet, en dan moet je steeds uitleggen van niet, een korte toelichting waarom niet, pff. Gisteren sprak een trainingsmaatje me aan, hij wilde erg graag examen doen, maar was er nog niet klaar voor. Maar, zei hij vorige week, ik kan nog zoveel keer trainen, drie keer in de week, extra inzet, en dan red ik het vast wel. Hij vertelde gisteren dat hij n.a.v. mijn weigering zelf ook nog eens na heeft gedacht, en besloten heeft liever voor een goed examen te gaan, dan voor een examen wat hij alleen doet omdat hij het per se wil. Examen bleek ineens voor hem niet meer zo'n belangrijk doel, maar meer 'hoe je je voelt' en dat soort waarden. Grappig, dan heb ik onbewust toch wat meegegeven aan een ander.

.

Goedemorgen! Het weer gaat beter worden, veel zon krijgen we als het goed is, hopelijk gaat iedereens energie dan flink omhoog en krijgen we allemaal een positieve boost



Ik heb jullie verhalen gelezen, maar ze komen weer eens niet binnen. Hele rare gewaarwording vind ik dat, ook een beetje eng, het is een combinatie van me niet kunnen concentreren op lange teksten en ook dat ik dan even genoeg heb aan mijn eigen gedachten. Het is dat mijn hoofd zo vol zit dat er even niks anders bij lijkt te passen.

Dat voelt heel naar, niet als mezelf. Ook wel als een somber waasje, die het blokkeerd.



Het zijn ook behoorlijk heftige en verdrietige issues die langskomen. Is de rust bij iedereen al weer een beetje teruggekeerd?



Ik een nacht wakker gelegen. Gesprek met de bedrijfsarts ging oké. Kost me wel veel om alles te verwerken, het gesprek maar ook de hele situatie. Ben ik bij vlagen erg verdrietig over. Ik heb ook medische klachten die maar niet over gaan, ik had gehoopt dat het stress was, maar de specialist had al gezegd van niet, straks heb ik mijn hele leven er last van.

Waarom heb ik zo'n lichaam, waarom ben ik altijd moe, ga ik dit nog lang volhouden.



Beetje depri dus. Al gaan er ook veel dingen goed, alleen is dat mijn ding. Snel weer gaan praten over de dingen die goed gaan. Qua klachten steek ik eigenlijk vaak mijn hoofd in het zand, vage pijnklachten bedoel ik dan. Ik hoop door te denken dat klachten er niet zijn, dat ze wel overgaan ofzo. Ik kan heel goed mijn pijn bagatelliseren. Maar het is vaak onzichtbare pijn voor anderen dus wat kan een dokter er aan doen, denk ik dan.

Maar ik let er nu op, heb ook afspraken staan weer met de specialist en ook afspraken met mezelf dat als het aanhoud ik vervolg onderzoek wil.



Ik krijg waarschijnlijk een arbeidsdeskundig onderzoek. Wel spannend maar ik denk voor alle partijen ook verhelderend. Of reïntegreren haalbaar is in oude functie en bedrijf, en zo ja, wat en zo nee, hoe dan verder.

Opzich lijkt het mij goed dat iemand mee kijkt rn adviseert daarin.



Iemand ervaring met zo'n onderzoek en puf om het te delen?



Ik hoop nog een paar uurtje te slapen. Julie dromen op dit moment hopelijk heerlijk

Oh Suikerspin, ik bewonder je altijd om je positiviteit, maar inderdaad om zaken te bagetalliseren, wellicht weg te stoppen, dat is ook weer niet zo goed. Ik zit daar ook een beetje mee en weet niet zo goed wat er mee te doen. Ik merk dat ik mezelf veel probeer af te leiden van mijn gevoel, zowel fysiek als emotioneel, door bijvoorbeeld uren achtereen series te kijken. Nu kan ik wel redelijk tegen prikkels maar echt wholesome is het natuurlijk niet. Als het goed is ga ik van t weekend 1 of 2 weekjes met een caravannetje aan zee staan, daar heb ik veel zin in, wel die afleiding van mijn sores maar dan op de wholesome manier. Fijn staren naar de zee... Heerlijk.

Ik heb opzich wel ervaring met een arbeidsdeskundig onderzoek maar bij mij is er nu al 2x uitgekomen: er is geen werk dat passend is gezien het klachtenpatroon van client- voledig afgekeurd. Van de week ook weer, voor weer een jaar (ik kan wel vrijwilligerswerk opbouwen binnen mijn mogelijkheden). Wel fijn natuurlijk, ook wel treurig..

Ik heb wel een best bijzondere ervaring met het UWV vind ik, ik hoor amper wat van ze! En tot nog toe geven ze me volledig de ruimte. Af en toe rapporteer ik mijn vorderingen of status, maar de laatste tijd wordt daar geeneens op gereageerd. Dus als het UWV ook een begeleidende functie zou moeten hebben, merk ik daar weinig van. Vind het niet zo erg... ik geloof wel dat ik er het maximale uit haal qua vrijwilligerswerk nu dus vind het fijn dat ze niet zitten pushen.



Hmm gisteren foto's uitgezocht voor mijn fotoalbum, zo cute om mij en lief te zien 7 jaar geleden, prille liefde, echt puppy's! En jeetje, wat heb ik veel gedaan en gezien. Dacht op het laatst, nou ja, misschien moet ik er toch ook een paar foto's bijdoen van mijn werk, ik heb echt wel toffe dingen gedaan, misschien toch wel leuk voor later. Paar foto's uitgezocht... Maar kreeg er toch een vervelend gevoel bij. Confronterend. Ben het nog niet echt te boven, het blijft toch een klein trauma.



Nou, ik ben dus ook al wakker

Wat te vroeg voor mij, hopelijk kan ik de slaap nog een uurtje vatten.

Bloem, wat heerlijk! 1 a 2 weken zee. Dat staat ook op mijn wensenlijstje, maar nog even wat extra energie opbouwen. Ik wil namelijk wel door de duinen kunnen fietsen en drankjes doen in een strandtent

Misschien september of eind augustus



Ik snap dat dubbele gevoel, aan de ene kant is erkenning fijn, dat je klachten worden serieus genomen, maar ook confronterend en verdrietig. Ik krijg trouwens geen arbeidsdeskundige van/via uwv, deze is van de arbodienst, dat moet volgens wet poortwachter als er twijfel is over terugkeer in eigen werk. Voelen jullie je soms ook half juridisch specialisten? je moet toch je wat verdiepen in de regels en voor jezelf opkomen tijdens dit hele gebeuren.



Ik denk dat alles een balans is, ook de vage klachten, sommige wil je verder onderzocht hebben, maar je wilt er ook niet in blijven hangen. Maar aan veel chronische zaken is ook niet echt wat te doen vaak, of altijd dezelfde dingen; rust, accepteren, cognitieve therapie, leren er mee om te gaan, ontspannen, rust, lief voor jezelf zijn, rust.



Ik heb vandaag een binnen blijf dag. Geen zin in zon en mensen. Heb ik wel vaker zo'n 'ik mag bankhangen en zielig zijn' dagje en dan morgen vaak ineens wel weer energie voor iets.

Even een paar vragen voor degene die zin hebben hierop te reageren, ik vraag me af of jullie je ook in deze dingen herkennen. (Vergeef me als het al ergens staat in het topic, ik heb niet alles gelezen)



Zijn degene die hier zitten onzeker over zichzelf?

Kijken jullie veel terug naar je verleden en dan met name je eigen acties en heb je daar spijt van, zo erg dat je er last van hebt?



En dan bedoel ik ook voor je BO en is dit dan erger geworden tijdens je BO?



Jullie zullen wel begrijpen dat ik hier last van heb, dus als er tips zijn, zijn die ook zeker welkom.

quote:rondbontje schreef op 23 juni 2016 @ 14:42:

Even een paar vragen voor degene die zin hebben hierop te reageren, ik vraag me af of jullie je ook in deze dingen herkennen. (Vergeef me als het al ergens staat in het topic, ik heb niet alles gelezen)



Zijn degene die hier zitten onzeker over zichzelf?

Kijken jullie veel terug naar je verleden en dan met name je eigen acties en heb je daar spijt van, zo erg dat je er last van hebt?



En dan bedoel ik ook voor je BO en is dit dan erger geworden tijdens je BO?



Jullie zullen wel begrijpen dat ik hier last van heb, dus als er tips zijn, zijn die ook zeker welkom.

Gek genoeg, misschien omdat ik al even bezig ben, nee, ik herken het niet. Ik ben juist zekerder geworden, ben vorig jaar in zeer korte tijd ontzettend veel afgevallen, niet grappig (stressgerelateerd) en daarna nog maanden gedacht: oh wat ben ik toch een dikke big (ik ben van een gezond bmi afgevallen naar een nog steeds prima bmi...) Ik wist dat dit ongefundeerd was, maar het heeft lang geduurd voordat ik dat zag, en inmiddels zit ik voor dat gedeelte weer goed in m'n vel, heb noodgedwongen veel nieuwe kleren gekocht en ben hierin experssiever dan ooit. Ik heb tegenwoordig meer de houding: wat kan het mij schelen wat een ander denkt. Dus ja, eindelijk die mooie jurkjes die ik vroeger nooit aan durfde te doen (je valt zo op). En jammer dan, dat een slobber t-shirt hier gebruikelijk is, ik heb vandaag ook m'n korte rok + panty aan. Ik was altijd heel onzeker, grijze muis, liefst onzichtbaar en ik durf nu meer mezelf te zijn, maar dat heeft moeten groeien en de bo heeft daar wat mij betreft aan bijgedragen.



Spijt van acties uit het verleden? Nee. Ik moet oppassen dat ik niet steeds mezelf de schuld geef van het hele bo-gebeuren, maar het is me aardig gelukt om in ieder geval niet een ander de schuld te geven, door te gaan begrijpen hoe een ander ergens in staat. Niemand dwingt je continu over je grens te gaan (en zo ja, dan heb je het recht voor jezelf op te staan), maar ook niemand gaat er voor zorgen dat JIJ goed in je vel zit... Plus dat het weinig zin heeft om spijt te hebben, gebeurd is gebeurd, wat heb ik geleerd en hoe ga ik door? Plus dat ik het (soms letterlijk) moe werd om steeds maar weer boos te zijn (want die periode heb ik echt wel gehad).



Geen idee of je hier wat aan hebt. Ik hoop dat het moed geeft dat dat soort nare gevoelens ook voorbij kunnen gaan.

He Rondbontje, sja onzeker over mezelf, ik denk dat dat wel een van de oorzaken van de BO is geweest. En in mijn geval niet over hoe ik eruit zie, of over mijn werk, maar meer fundamenteel: mag ik er ook zijn als ik niet leuk ben, goed ben, grappig ben en zorg dat iedereen het naar zijn zin heeft. Ziet er van buiten niet onzeker uit, sterker nog, het ziet er vast af en toe superswingend uit, het komt alleen wel voort uit de behoefte om er te mogen zijn. Onzekerheid dus.



En juist die BO heeft gezorgd dat ik dat onder ogen ben gaan zien en de dingen die mij schijn-zekerheid gaven ben gaan los laten. Maar dat gaat niet in één dag en zeker niet zonder die onzekerheid ten diepste te voelen door hem in de ogen te kijken en op z'n plek te zetten. En ja daarbij keek/kijk ik heel veel naar het verleden. Hoe is het zo gekomen, die vraag is toch wel behoorlijk van belang om te kunnen zien waar ik 'ontspoord' ben, wat ik echt ben en wat ik me aangeleerd heb maar wat eigenlijk niet zo goed werkt.



Of ik dan spijt heb van acties in het verleden? Weet je, dat heeft zo weinig zin. Het is echt waar: als ik toen beter had geweten, had ik het toen beter gedaan. En ja daar kan ik er wel een boel van opsommen hoor, echt.

Ik kijk nu met meer mededogen naar mezelf dan ik ooit eerder gedaan heb. Kun jij dat ook doen voor jezelf? Dat scheelt zo ontzetten veel. Kijk naar jezelf zoals je naar je kind, je zus, je vriendin zou kijken en wees dan nog eens zo streng, dat voelt echt niet goed denk ik. Je bent veel strenger tegen jezelf waarschijnlijk dan je ooit tegen een ander zou zijn. Niet doen. Knuffel jezelf, en vergeef jezelf. Klinkt zweverig maar doet wonderen.

Klein oefeningetje: ga zitten op een stoel, sla je armen om jezelf heen, leg een glimlach op je gezicht en zeg hard op tegen jezelf: het is goed, het is ok.

Je voelt je een debiel als je het doet maar het heeft een weldadig effect, de tranen komen meestal als een tsunami vrij...



Ok heel verhaal, als je iets heel anders bedoelt dan sorry daarvoor

Nog even: voor mijn BO leefde ik een heel groot deel in het verleden, nadenken, en puzzelen over dingen die ik niet meer kan veranderen. Dus ja dat herken ik wel, ik ben juist zo blij dat ik meer en meer in het hier en nu lijk aan te komen, en mijn blik eindelijk eens naar voren gericht raakt.

@roodbontje

Ik kijk wel vaker terug op het verleden maar met een andere bril, nu zie ik beter waardoor of waarom ik over mijn grenzen ging. Mede door therapie begin ik bepaalde gedragingen/patronen/gevoelens te herkennen. Spijt van die situaties heb ik niet omdat ik toen niet beter wist en deed wat toen voor mij werkte. Terugkijkend had ik mezelf eerder los willen/moeten maken van bepaalde familieleden bijvoorbeeld, alleen kan ik daar niets meer aan veranderen en nu ben ik wel bezig met mezelf veranderen. Het doet soms wel verdomd veel pijn om achter bepaalde dingen te komen. Vallende kwartjes zijn niet altijd leuk maar wel nodig. Kan je in therapie iets met je spijt? Het zou zonde zijn als energie daaraan opgaat.

(Het lukt me niet zo vaak om bij te lezen dus ik weet niet of je therapie hebt)

Beel zegt hetzelfde

@roodbontje; ik ervaar die stomme acties van vroeger als flashback achtig. Opzich ben ik niet mega onzeker, maar er kan ineens een stomme, rare, onnozele, actie uit het verleden op poppen. Die komt dan heftig binnen en meestal krijg ik dan ook negatieve gedachten, wat was ik onnozel oa. Het kan mijn humeur dan behoorlijk verzieken. Ik los het op door te denken, oh!, weer zo'n gedachte. Ik ben waarschijnlijk moe.

Ik heb het namelijk meer als ik moe ben en heb het tijdens mijn burnout dus wel vaker.

Dus ik ga een dutje doen, of vroeg naar bed, en ik ben lief voor mezelf. Bijvoorbeeld lekker thee drinken (mijn valkuil is dat ik dan mezelf ook eten gun en ik ga emo eten, snaaien wat ik probeer uit mijn systeem te krijgen)



Ik heb er tijdens mijn pubertijd al therapie voor gehad. De gedachte bekijken, is hij reëel? Verging de wereld? Hoe zou jij reageren tegenover een ander als zij zoiets 'stoms' zouden doen?



Heel veel oefenen, in het naar reële en positievere gedachten om te buigen. Volgens mij duurt aangeleverd gedrag in je hoofd, minimaal een half jaar om af te leren/jezelf iets anders aanleren. Haha, bij mij duurde dat nog wel langerer en nog steeds heb ik het af en toe.

Wow, wat veel reacties al! Ik ga nog uitgebreid reageren maar dat wordt morgen.

Alvast:

Beel , dat is inderdaad wat ik bedoel.



Ik bedoel niet specifiek dingen waardoor je in je BO terecht bent gekomen.

Gewoon acties waarvan je nu denkt, waarom? Waarom heb ik dat niet zo gedaan, etc.. Waarom doe ik steeds weer zo, heb ik er geen controle over, heb ik zo gedaan/gereageerd, etc..

Stilletjes hier! Hoe gaat het met iedereen?

Hier alleszins de same old golfbeweging, momenteel wat aan de bovenkant van het golfje en niet te hard proberen stil te staan bij wat hierna weer komt... En wachtend op zomer, dat ook...