Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
woensdag 12 september 2007 om 14:44
Gatsamme, wat kut dat je dat nu al overkomen is, op dat feest van je stiefoma. Raar is dat toch.... Zijn die mensen dan bang dat je in tranen uitbarst als je Hero's naam hoort? En wat dan nog? Zijn ze bang dat ze zich daardoor superongemakkelijk zullen gaan voelen en kletsen daarom maar wat prietpraat? En doen vrolijk? Jeetje zeg, alsof ze je daarmee een dienst bewijzen.... En wat egoistisch....
Vreemd gedrag, dat ik al een aantal keren heb meegemaakt. En iedere keer weer vond ik het zoooo hard voor degene wiens geliefde verzwegen werd.
Mims;
. heeeel veel. En ik hoop voor je dat er toch nog mensen om je heen zijn die nog jaaaaren gewoon over Hero zullen praten. Zoals het hoort!
Vreemd gedrag, dat ik al een aantal keren heb meegemaakt. En iedere keer weer vond ik het zoooo hard voor degene wiens geliefde verzwegen werd.
Mims;
. heeeel veel. En ik hoop voor je dat er toch nog mensen om je heen zijn die nog jaaaaren gewoon over Hero zullen praten. Zoals het hoort!
donderdag 13 september 2007 om 10:07
Beste Mims, ik denk inderdaad dat mensen doorgaans geen raad weten met hun verdriet en gevoeligheden. Dat heet naar mijn idee "onvermogen".
Twijfel niet, zelfs onbekenden zoals ik, staat het op het netvlies gegrift.
Je hebt dikke vrienden, maak er gebruik van.
Ook van de virtuele........
We denken dagelijks aan jullie (Romilda).
Blijf aub schrijven.
Beiden liefs & sterkte toegewenst.
Twijfel niet, zelfs onbekenden zoals ik, staat het op het netvlies gegrift.
Je hebt dikke vrienden, maak er gebruik van.
Ook van de virtuele........
We denken dagelijks aan jullie (Romilda).
Blijf aub schrijven.
Beiden liefs & sterkte toegewenst.
donderdag 13 september 2007 om 10:37
Lieve lieve Mims,
Helaas zag ik de afgelopen dagen al dat je onderwerp wat naar beneden zakte. Er komen nieuwe topics over kanker. En hoewel ik hier niet altijd reageer, lees ik elke dag even.
Je moet weten, ik lees al jaren mee bij de kroeg, dus ik "ken" je wel een beetje. Heb meegeleefd toen je zwanger was (al weet ik niet meer of je toen ook al bij de kroeg schreef, maar geloof het wel), heb je scheiding "meegemaakt" en toen je overweldigende liefde voor Hero.
Ik hoop dat je je een beetje staande kunt houden, naar omstandigheden natuurlijk. Ik vind dat je het super doet, ik weet zeker dat Hero hartstikke trots op je is.
Voor nu, dikke knuffel
Helaas zag ik de afgelopen dagen al dat je onderwerp wat naar beneden zakte. Er komen nieuwe topics over kanker. En hoewel ik hier niet altijd reageer, lees ik elke dag even.
Je moet weten, ik lees al jaren mee bij de kroeg, dus ik "ken" je wel een beetje. Heb meegeleefd toen je zwanger was (al weet ik niet meer of je toen ook al bij de kroeg schreef, maar geloof het wel), heb je scheiding "meegemaakt" en toen je overweldigende liefde voor Hero.
Ik hoop dat je je een beetje staande kunt houden, naar omstandigheden natuurlijk. Ik vind dat je het super doet, ik weet zeker dat Hero hartstikke trots op je is.
Voor nu, dikke knuffel
donderdag 13 september 2007 om 10:43
Allemachtig, die ochtenden, die verdomde ochtenden.....
"Verslapen" was een uitzondering, de afgelopen nachten is het braaf weer 7.48 als ik wakker word. En dan heb ik nog een hele ochtend voor me, waarvan ik niet weet hoe ik die door moet komen. En dan is het nu nog licht 's morgens....
De afgelopen dagen waren weer heftig. Spullen uitgezocht. Mijn kerel had véél. Bewaarde alles. Echt alles. En dat roept zoveel emoties op. Om sommige dingen kan ik alleen maar lachen (instructies over hoe je van closetrolletjes gekke beesten kunt knutselen), ontroerd zijn (zijn kindertekeningen, honderden beterschapskaarten, zijn eerste versleten knuffelbeestje), huilen (Valentijnskaarten van mij van vroeger, cassettebandjes), en alle mogelijk denkbare emoties meer. Zoveel typische Hero-dingen. Die je niet kúnt bewaren allemaal. Waar je niets meer mee doet/kunt. Waar je waarschijnlijk niet meer naar omkijkt. Maar wat je niet weg kúnt gooien omdat het Hero's leven is.
Schoenen...meer dan ik er heb. Heel veel. Sommige ongedragen, omdat hij ze zo mooi vond maar ze eigenlijk te klein waren. sommige handgemaakt, sommige van de markt, en sommige meer dan afgesleten omdat hij als hij ergens van hield er ook echt verknocht aan was.
Al met al hebben we nog dozen vol bewaard en toch 8 vuilniszakken huilend naar de kringloop gebracht. Wat een ellende...
Gisteren is ook zijn sta-op-stoel opgehaald. De stoel waar we nog zo kort geleden zo blij mee waren. Die hem zoveel verlichting en ontspanning bracht. Ook weg! De man die hem kwam halen wist niet hoe hij het had..."zulke jonge mensen ontmoet ik in mijn werk niet vaak, meestal kom ik bij ouderen over de vloer", zei hij, terwijl hij Hero's moeder de papieren wilde laten tekenen. "Nog jonger,"zei ik, "Ik moet tekenen". Nou, ik geloof dat de man drie tinten witter werd, en nog iets wist uit te brengen van "Oh, wat erg, wat jong, wat gemeen", en met een brok in zijn keel weer is vertrokken. Met stoel.
En zo gaan de dagen door.
Was Hero gisteren drie weken dood.
En leef ik nog.
Vraag me niet hoe, maar ik sta nog. Adem nog. En huil.
En schenk aandacht aan mijn kleine meisje, die het helaas inmiddels ook heel moeilijk heeft en duidelijk verdriet heeft. Arm, arm grietje. Ik ga haar maar weer eens veel aandacht geven nu. Koester en knuffel, twee belangrijke dagbestedingen!
"Verslapen" was een uitzondering, de afgelopen nachten is het braaf weer 7.48 als ik wakker word. En dan heb ik nog een hele ochtend voor me, waarvan ik niet weet hoe ik die door moet komen. En dan is het nu nog licht 's morgens....
De afgelopen dagen waren weer heftig. Spullen uitgezocht. Mijn kerel had véél. Bewaarde alles. Echt alles. En dat roept zoveel emoties op. Om sommige dingen kan ik alleen maar lachen (instructies over hoe je van closetrolletjes gekke beesten kunt knutselen), ontroerd zijn (zijn kindertekeningen, honderden beterschapskaarten, zijn eerste versleten knuffelbeestje), huilen (Valentijnskaarten van mij van vroeger, cassettebandjes), en alle mogelijk denkbare emoties meer. Zoveel typische Hero-dingen. Die je niet kúnt bewaren allemaal. Waar je niets meer mee doet/kunt. Waar je waarschijnlijk niet meer naar omkijkt. Maar wat je niet weg kúnt gooien omdat het Hero's leven is.
Schoenen...meer dan ik er heb. Heel veel. Sommige ongedragen, omdat hij ze zo mooi vond maar ze eigenlijk te klein waren. sommige handgemaakt, sommige van de markt, en sommige meer dan afgesleten omdat hij als hij ergens van hield er ook echt verknocht aan was.
Al met al hebben we nog dozen vol bewaard en toch 8 vuilniszakken huilend naar de kringloop gebracht. Wat een ellende...
Gisteren is ook zijn sta-op-stoel opgehaald. De stoel waar we nog zo kort geleden zo blij mee waren. Die hem zoveel verlichting en ontspanning bracht. Ook weg! De man die hem kwam halen wist niet hoe hij het had..."zulke jonge mensen ontmoet ik in mijn werk niet vaak, meestal kom ik bij ouderen over de vloer", zei hij, terwijl hij Hero's moeder de papieren wilde laten tekenen. "Nog jonger,"zei ik, "Ik moet tekenen". Nou, ik geloof dat de man drie tinten witter werd, en nog iets wist uit te brengen van "Oh, wat erg, wat jong, wat gemeen", en met een brok in zijn keel weer is vertrokken. Met stoel.
En zo gaan de dagen door.
Was Hero gisteren drie weken dood.
En leef ik nog.
Vraag me niet hoe, maar ik sta nog. Adem nog. En huil.
En schenk aandacht aan mijn kleine meisje, die het helaas inmiddels ook heel moeilijk heeft en duidelijk verdriet heeft. Arm, arm grietje. Ik ga haar maar weer eens veel aandacht geven nu. Koester en knuffel, twee belangrijke dagbestedingen!
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 13 september 2007 om 12:39
Je bent ook gewoon gedwongen nu alle spullen door te lopen van Hero natuurlijk i.v.m de verhuizing,of dat niet goed of slecht is,ik heb geen idee meis,maar het feit is wel dat je nu dus niet je eigen tempo hierin kan bepalen.
Ik had gisteravond nog een lang gesprek met Romilda,ook zo'n kanjer en doorzetter net als jij.
Diep respect voor jullie beiden
Ik had gisteravond nog een lang gesprek met Romilda,ook zo'n kanjer en doorzetter net als jij.
Diep respect voor jullie beiden
donderdag 13 september 2007 om 13:42
donderdag 13 september 2007 om 18:49
Ook ik wil je even heel veel sterkte wensen... Ik heb lang niet alles gelezen, niet uit desinteresse maar omdat het te dichtbij komt (verloor mijn vader aan kanker) maar kon het niet maken om wel te lezen en niets te posten. Ik weet als geen ander hoeveel pijn het uitzoeken van zijn spullen doet, je kunt inderdaad lang niet alles bewaren maar doe het in je eigen tempo. Iedereen verwerkt verdriet op zijn/haar eigen manier.... Ik denk aan jullie
Heb een heel mooi gedicht op m'n pc, wilde het graag voor je posten:
When tomorrow starts without me
And I’m not there to see
If the sun should rise and find your eyes
All filled with tears for me
I wish so much you wouldn’t cry
The way you did today
While thinking of the many things
we didn’t get to say
I know how much you love me
As much as I love you
And each time that you think of me
I know you’ll miss me too
But when tomorrow starts without me
Please try to understand
That an angel came and calls my name
And took me by the hand
And said my place was ready
In heaven far above
And that I’d have to leave behind
All those I dearly love
Today for life on earth is past
But here in heaven starts a new
I promise no tomorrow
For today will always last
And since each day the same way
There’s no longing for the past
So when tomorrow starts without me
Don’t think we’re far apart
For every time you think of me
I’m right here in your heart
Veel sterkte
Heb een heel mooi gedicht op m'n pc, wilde het graag voor je posten:
When tomorrow starts without me
And I’m not there to see
If the sun should rise and find your eyes
All filled with tears for me
I wish so much you wouldn’t cry
The way you did today
While thinking of the many things
we didn’t get to say
I know how much you love me
As much as I love you
And each time that you think of me
I know you’ll miss me too
But when tomorrow starts without me
Please try to understand
That an angel came and calls my name
And took me by the hand
And said my place was ready
In heaven far above
And that I’d have to leave behind
All those I dearly love
Today for life on earth is past
But here in heaven starts a new
I promise no tomorrow
For today will always last
And since each day the same way
There’s no longing for the past
So when tomorrow starts without me
Don’t think we’re far apart
For every time you think of me
I’m right here in your heart
Veel sterkte
donderdag 13 september 2007 om 22:24
Lieve Mims, wat heb ik menigmaal aan jullie gedacht daar onder die zon en palmbomen. Ik lees dat het je zwaarder en zwaarder valt. Verschrikkelijk om te lezen omdat ik het je zo graag zou willen besparen maar ook wel heel goed te begrijpen dat de pijn en het gemis alleen maar dieper en snijdender wordt.
Je zegt het zelf al; je staat, ademt en bent. Je bent nu aan het overleven. Overleven mag dan geen léven zijn, maar er is geen leven zonder het overleven tijdens zo'n groot gemis. Hopelijk kunnen we dat overleven iets minder zwaar voor je maken tot je op een dag weer langzaam aan leven kunt gaan denken.
Knuffel je kleine donder helemaal plat. (nou ja, niet té letterlijk he) Zij zal er profijt van hebben, maar jij ook. Houd die dierbare die je wel vast kunt houden maar eens heerlijk stevig omarmd vast.
Om overigens nog even op iets terug te komen wat ik hier voorbij heb zien komen. Je hebt een "amusementspark" voor de kleintjes onder ons genoemd in dat topic. Mocht je in die regio wonen, ik woon daar zelf niet al te idioot ver vandaan.
Hang in there, meid. En als dat niet lukt of het wordt je even te veel; gil het dan uit en er zal iemand zijn om je op te vangen voor je te hard valt.
Een totaal ander (en onbenullig *knipoog*) onderwerp dan; mocht je het op prijs stellen dan ligt er hier een Tinkerbell met Mopsey's naam erop. Moest ik hoogstpersoonlijk meenemen van niemand minder dan prinses Jasmine en tja, naar prinsessen kun je maar beter luisteren.
Je zegt het zelf al; je staat, ademt en bent. Je bent nu aan het overleven. Overleven mag dan geen léven zijn, maar er is geen leven zonder het overleven tijdens zo'n groot gemis. Hopelijk kunnen we dat overleven iets minder zwaar voor je maken tot je op een dag weer langzaam aan leven kunt gaan denken.
Knuffel je kleine donder helemaal plat. (nou ja, niet té letterlijk he) Zij zal er profijt van hebben, maar jij ook. Houd die dierbare die je wel vast kunt houden maar eens heerlijk stevig omarmd vast.
Om overigens nog even op iets terug te komen wat ik hier voorbij heb zien komen. Je hebt een "amusementspark" voor de kleintjes onder ons genoemd in dat topic. Mocht je in die regio wonen, ik woon daar zelf niet al te idioot ver vandaan.
Hang in there, meid. En als dat niet lukt of het wordt je even te veel; gil het dan uit en er zal iemand zijn om je op te vangen voor je te hard valt.
Een totaal ander (en onbenullig *knipoog*) onderwerp dan; mocht je het op prijs stellen dan ligt er hier een Tinkerbell met Mopsey's naam erop. Moest ik hoogstpersoonlijk meenemen van niemand minder dan prinses Jasmine en tja, naar prinsessen kun je maar beter luisteren.
vandaag ga ik van alles kunnen