Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
donderdag 13 september 2007 om 22:53
Ik reageer niet vaak, weet nog steeds niet goed wát precies te zeggen. Tock elke keer weer pink ik een traantje weg in het dankbare besef hoe godsallemachtig verdomde gelukkig ik mezelf prijs. En hoezeer ik het eenieder hier op het forum (Mims, Romilda en de velen die ik vast vergeet en/of niet ken) toe wens ooit dan in elk geval niet zo hartverscheurend verdrietig meer te hoeven zijn als nu...
Computer says nooooo
donderdag 13 september 2007 om 23:06
Ik hoop dat je het fijn gehad hebt daar, Roosvrouw.
Ik taai af, duik mijn bed in. Ben kapot, op, af, doorgedraaid, dol, of hoe je het ook wilt noemen. Voel me aangereden door een trein. Een tientonner. Uit een vliegtuig gegooid zonder parachute.
Sterker nog; ik voel me alsof mijn grootste liefde dood is gegaan.
Kut, dat is ook zo.....
Ik taai af, duik mijn bed in. Ben kapot, op, af, doorgedraaid, dol, of hoe je het ook wilt noemen. Voel me aangereden door een trein. Een tientonner. Uit een vliegtuig gegooid zonder parachute.
Sterker nog; ik voel me alsof mijn grootste liefde dood is gegaan.
Kut, dat is ook zo.....
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 13 september 2007 om 23:30
quote:mimsey schreef op 13 september 2007 @ 23:06:
Ik hoop dat je het fijn gehad hebt daar, Roosvrouw.
Ik taai af, duik mijn bed in. Ben kapot, op, af, doorgedraaid, dol, of hoe je het ook wilt noemen. Voel me aangereden door een trein. Een tientonner. Uit een vliegtuig gegooid zonder parachute.
Sterker nog; ik voel me alsof mijn grootste liefde dood is gegaan.
Kut, dat is ook zo.....
Kut!
Ik hoop dat je het fijn gehad hebt daar, Roosvrouw.
Ik taai af, duik mijn bed in. Ben kapot, op, af, doorgedraaid, dol, of hoe je het ook wilt noemen. Voel me aangereden door een trein. Een tientonner. Uit een vliegtuig gegooid zonder parachute.
Sterker nog; ik voel me alsof mijn grootste liefde dood is gegaan.
Kut, dat is ook zo.....
Kut!
vrijdag 14 september 2007 om 12:24
Ach Mims, ik weet niet goed wat te zeggen. Alleen dat ik meeleef.
Het gevoel van leegte ken. Weet hoe moeilijk het is om door de spullen van een dierbare te gaan en de keuze te moeten maken wat te houden en wat weg te doen. Het radeloze gevoel bij alles wat stukje bij beetje ontmanteld wordt, terwijl het besef van 'nooit meer' en 'voorgoed weg' steeds dieper inzinkt.
Hang in there, ooit wordt het hanteerbaarder! Voor nu: one step at a time...
, Pinksterbloem
Het gevoel van leegte ken. Weet hoe moeilijk het is om door de spullen van een dierbare te gaan en de keuze te moeten maken wat te houden en wat weg te doen. Het radeloze gevoel bij alles wat stukje bij beetje ontmanteld wordt, terwijl het besef van 'nooit meer' en 'voorgoed weg' steeds dieper inzinkt.
Hang in there, ooit wordt het hanteerbaarder! Voor nu: one step at a time...
, Pinksterbloem
vrijdag 14 september 2007 om 17:24
Hallo allemaal. Al tijden lees ik lekker mee op het viva forum. Voornamelijk op relaties en en nog een paar andere pijlers. Helaas ben ik hier ook terecht gekomen. Op zoek naar lotgenoten. Net als een aantal van jullie gaat het in mijn omgeving ook bij iemand vanaf deze week helemaal mis. Ook ik zie de borden van de kanker-stichting als ik ergens rij, en moet aan die ene persoon denken. Ik leefde altijd al met iedereen mee, maar nu nog wel veel meer. Denk aan jullie en jullie omgeving, veel sterkte! xbasic
vrijdag 14 september 2007 om 21:33
Vandaag een tweedehands bank opgehaald voor in ons nieuwe huisje.
Het kreng ziet er niet uit, maar zit wel lekker. En oké, eenmaal op zijn plek in de woonkamer vielen de beschadigingen een stuk minder op.
En toen zat ik daar. Op de nieuwe oude bank. Genesteld in een hoekje keek ik precies naar de boomtoppen voor ons huis. Blauwe lucht erachter. Wind door de ruisende takken. Een uitzicht zoals Hero het graag zag (ons huidige hokkie heeft hij om die reden ook uitgekozen; het toendertijd al te klein ookal was hij een man alleen, maar keek zo mooi uit over de bomen in het park).
Een uitzicht waar Hero bij zou kunnen ontspannen. Van zou genieten...
En toen moest ik huilen. Huilen alsof er geen eind aankwam.
Wat doe ik in dat huis? Waarom alleen Mopsey en ik? Het is een huis gemaakt voor Hero, op zijn lijf geschreven. Het lijf dat hij niet meer nodig heeft. Geen ideaal huis voor mij (want ik heb nog niets met de woonplaats), geen ideaal huis voor Mopsey (want geen tuin) maar wel een ideaal huis voor Hero. Een plek die ik hem zo gunde. Een thuis voor ons drieën omdat Hero de lijm was.
En nu zit ik er alleen. Voel ik me er alleen. En hou ik me eraan vast dat het een vooruitgang is ten opzichte van ons huidige studentenhokkie, en dat ik er heus, heus, ooit op een keer wel weer blij mee zal zijn.
Alleen nu voel ik me alles behalve blij.....
Het kreng ziet er niet uit, maar zit wel lekker. En oké, eenmaal op zijn plek in de woonkamer vielen de beschadigingen een stuk minder op.
En toen zat ik daar. Op de nieuwe oude bank. Genesteld in een hoekje keek ik precies naar de boomtoppen voor ons huis. Blauwe lucht erachter. Wind door de ruisende takken. Een uitzicht zoals Hero het graag zag (ons huidige hokkie heeft hij om die reden ook uitgekozen; het toendertijd al te klein ookal was hij een man alleen, maar keek zo mooi uit over de bomen in het park).
Een uitzicht waar Hero bij zou kunnen ontspannen. Van zou genieten...
En toen moest ik huilen. Huilen alsof er geen eind aankwam.
Wat doe ik in dat huis? Waarom alleen Mopsey en ik? Het is een huis gemaakt voor Hero, op zijn lijf geschreven. Het lijf dat hij niet meer nodig heeft. Geen ideaal huis voor mij (want ik heb nog niets met de woonplaats), geen ideaal huis voor Mopsey (want geen tuin) maar wel een ideaal huis voor Hero. Een plek die ik hem zo gunde. Een thuis voor ons drieën omdat Hero de lijm was.
En nu zit ik er alleen. Voel ik me er alleen. En hou ik me eraan vast dat het een vooruitgang is ten opzichte van ons huidige studentenhokkie, en dat ik er heus, heus, ooit op een keer wel weer blij mee zal zijn.
Alleen nu voel ik me alles behalve blij.....
Wat wilde ik nou toch typen?
zaterdag 15 september 2007 om 06:58