Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
donderdag 20 september 2007 om 06:20
Lieve Mimsey,
Wat je schreef vannacht vind ik zo treffend en kan ik zo goed begrijpen. Na bijna een maand is je verdriet nog maar net begonnen. 'Gaat het weer een beetje' is goed bedoeld maar bijna om te lachen zo niet toepasselijk, als vraag aan jou.
Aanstaande zaterdag is de man van mijn beste vriendin drie jaar geleden overleden en ik zie hoe moeilijk zij het er nog steeds mee heeft en ook bij haar was na een paar maanden de vraag 'gaat 'ie weer?' Zeker omdat ze weer ging werken en zo. Er leek een zucht van verlichting te gaan door haar achterban, ze werkt weer, dus het gaat beter. Maar ze móest gewoon aan het werk. Van het UWV.
Ik hoop dat je zegt 'nee het gaat niet' als mensen dat aan je vragen. Verdriet is eng maar eerlijk blijven tegen jezelf terwijl je aan het rouwen bent is echt heel belangrijk, dat zie ik aan mijn vriendin tenminste. Die zegt ook niet dat het wel gaat omdat de buitenwereld dat graag wil. Dat was even wennen maar ik vind het heel flink van haar.
Mooi, je verhaal over de kamer van Mops. Wat een klap om te beseffen dat ze daar nu uit verhuist. Ál die eerste keren iets zonder Hero doen of meemaken die elkaar opvolgen, dat is zo heavy. Ik krijg het er koud van.
Ik wil je nog een keer zeggen dat de foto die je in je profiel gebruikt een van de allermooiste en meest symbolische foto's is die ik een hele lange tijd heb gezien.
Liefs,
Leo
Wat je schreef vannacht vind ik zo treffend en kan ik zo goed begrijpen. Na bijna een maand is je verdriet nog maar net begonnen. 'Gaat het weer een beetje' is goed bedoeld maar bijna om te lachen zo niet toepasselijk, als vraag aan jou.
Aanstaande zaterdag is de man van mijn beste vriendin drie jaar geleden overleden en ik zie hoe moeilijk zij het er nog steeds mee heeft en ook bij haar was na een paar maanden de vraag 'gaat 'ie weer?' Zeker omdat ze weer ging werken en zo. Er leek een zucht van verlichting te gaan door haar achterban, ze werkt weer, dus het gaat beter. Maar ze móest gewoon aan het werk. Van het UWV.
Ik hoop dat je zegt 'nee het gaat niet' als mensen dat aan je vragen. Verdriet is eng maar eerlijk blijven tegen jezelf terwijl je aan het rouwen bent is echt heel belangrijk, dat zie ik aan mijn vriendin tenminste. Die zegt ook niet dat het wel gaat omdat de buitenwereld dat graag wil. Dat was even wennen maar ik vind het heel flink van haar.
Mooi, je verhaal over de kamer van Mops. Wat een klap om te beseffen dat ze daar nu uit verhuist. Ál die eerste keren iets zonder Hero doen of meemaken die elkaar opvolgen, dat is zo heavy. Ik krijg het er koud van.
Ik wil je nog een keer zeggen dat de foto die je in je profiel gebruikt een van de allermooiste en meest symbolische foto's is die ik een hele lange tijd heb gezien.
Liefs,
Leo
donderdag 20 september 2007 om 07:32
Lieve Mims,
stomme vraag eigenlijk hé, gaat het weer.
Nee natuurlijk gaat het niet, het is geen griepje wat je hebt gehad, je hebt verdorie Hero verloren.
Het is niet alleen zijn overlijden waar je een plekje voor moet vinden, maar alle hectiek van het laatste jaar heeft je gewoon zoveel energie gekost.
Er zullen mensen zijn die graag willen dat je ja zegt op bovenstaande vraag, gewoon omdat dat makkelijk is.
Zo van klaar, paar weken verder en nu is het over.
Zo werkt het alleen hélemaal niet.
Je mag verdriet hebben, je mag er helemaal doorheen zitten en nee jij hoeft geen rekening te houden met hoe ongemakkelijk iemand anders zich misschien wel voelt, als jij je verdriet toont.
Gelukkig lees ik dat je mensen om je heen hebt, die je wel daadwerkelijk steunen en waarbij je je verdriet gewoon kan uiten.
Laat die andere mensen maar, maak je er verder niet druk over, dat zijn ze namelijk niet waard.
Gebruik alle hulp en steun die je krijgt.
Jij verdient het.
Je verhaal van het kamertje van mops, ik heb het vannacht zitten lezen. Ik heb er om gehuild. Kon mij jouw gevoel zo goed voorstellen. Wilde tegen je zeggen, schrijf het op, maar lieve mims dat is helemaal niet nodig, want jij hebt dit in je hart opgeslagen, dus je vergeet het niet.
Wil je ook veel sterkte wensen met je verhuizing, zo dubbel.
Voor je gevoel laat je Hero achter in jullie oude huis, maar Mims hij gaat met je mee, in je gedachten en in je hart.
Jacqie
stomme vraag eigenlijk hé, gaat het weer.
Nee natuurlijk gaat het niet, het is geen griepje wat je hebt gehad, je hebt verdorie Hero verloren.
Het is niet alleen zijn overlijden waar je een plekje voor moet vinden, maar alle hectiek van het laatste jaar heeft je gewoon zoveel energie gekost.
Er zullen mensen zijn die graag willen dat je ja zegt op bovenstaande vraag, gewoon omdat dat makkelijk is.
Zo van klaar, paar weken verder en nu is het over.
Zo werkt het alleen hélemaal niet.
Je mag verdriet hebben, je mag er helemaal doorheen zitten en nee jij hoeft geen rekening te houden met hoe ongemakkelijk iemand anders zich misschien wel voelt, als jij je verdriet toont.
Gelukkig lees ik dat je mensen om je heen hebt, die je wel daadwerkelijk steunen en waarbij je je verdriet gewoon kan uiten.
Laat die andere mensen maar, maak je er verder niet druk over, dat zijn ze namelijk niet waard.
Gebruik alle hulp en steun die je krijgt.
Jij verdient het.
Je verhaal van het kamertje van mops, ik heb het vannacht zitten lezen. Ik heb er om gehuild. Kon mij jouw gevoel zo goed voorstellen. Wilde tegen je zeggen, schrijf het op, maar lieve mims dat is helemaal niet nodig, want jij hebt dit in je hart opgeslagen, dus je vergeet het niet.
Wil je ook veel sterkte wensen met je verhuizing, zo dubbel.
Voor je gevoel laat je Hero achter in jullie oude huis, maar Mims hij gaat met je mee, in je gedachten en in je hart.
Jacqie
donderdag 20 september 2007 om 08:47
Mimsey, hier een 'stille meelezer' die nu toch even wat kwijt wil....
Allereerst: wat een ongelofelijk topmens ben jij! En wat een heerlijke dochter...
Ik zou jullie zo graag het allerbeste willen wensen, maar ik besef heel goed dat net het allerbeste in je leven hebt verloren dus het lijkt zo'n loze kreet....
Neem je tijd, verschuil je niet achter een masker omdat anderen denken dat het beter met je moet gaan.
En over het kamertje van Mops en wellicht het hele huis: maak foto's! De herinnering zal voor jou wel in leven blijven, maar voor Mopsey niet. Met foto's kun je haar op latere leeftijd dingen verduidelijken.
Heel veel sterkte, liefs,
Carrrie.
Allereerst: wat een ongelofelijk topmens ben jij! En wat een heerlijke dochter...
Ik zou jullie zo graag het allerbeste willen wensen, maar ik besef heel goed dat net het allerbeste in je leven hebt verloren dus het lijkt zo'n loze kreet....
Neem je tijd, verschuil je niet achter een masker omdat anderen denken dat het beter met je moet gaan.
En over het kamertje van Mops en wellicht het hele huis: maak foto's! De herinnering zal voor jou wel in leven blijven, maar voor Mopsey niet. Met foto's kun je haar op latere leeftijd dingen verduidelijken.
Heel veel sterkte, liefs,
Carrrie.
donderdag 20 september 2007 om 09:01
donderdag 20 september 2007 om 11:08
Lieve Mimsey,
"Gaat het weer?" Wat een ongelooflijk stomme vraag. Nee, natuurlijk gaat het niet, jij bent je grote liefde kwijt, en het zal nog wel even duren voordat "het weer gaat". Mensen zeggen domme dingen uit onmacht....
Je verhaal over Mopsey's kamertje .......... Wat een heerlijke man was Hero, dat hij met zijn zieke lijf een speciale kamer maakte voor Mopsey. Je schrijft het zo beeldend dat ik het voor me zie, hoe Hero gniffelend van voorpret met dat kamertje bezig was, nog een vuilniszak, hup, nog een vuilniszak, zich afvragend: wat zal ik aan de muur hangen? Wat zou een klein meisje leuk vinden? En dat alles terwijl hij wist dat jij, zijn grote liefde, straks thuis zou komen en geen groter bewijs kan aantreffen van het feit dat hij jou mét je meisje in zijn leven had omarmd.
En weet je, Mims? Als je het al zo beeldend kunt beschrijven voor mensen die jou en Hero helemaal niet kennen (zoals ik), wat heeft Mopsey dan een on-ge-loof-lij-k geluk dat JIJ haar moeder bent. In heel veel opzichten is dat zo, onder andere vanwege het feit dat jij al die herinneringen voor haar zult bewaren en doorgeven aan haar als ze wat ouder is. Ja, Mopsey heeft geluk met jou als moeder.
Heel veel liefs,
Marie
"Gaat het weer?" Wat een ongelooflijk stomme vraag. Nee, natuurlijk gaat het niet, jij bent je grote liefde kwijt, en het zal nog wel even duren voordat "het weer gaat". Mensen zeggen domme dingen uit onmacht....
Je verhaal over Mopsey's kamertje .......... Wat een heerlijke man was Hero, dat hij met zijn zieke lijf een speciale kamer maakte voor Mopsey. Je schrijft het zo beeldend dat ik het voor me zie, hoe Hero gniffelend van voorpret met dat kamertje bezig was, nog een vuilniszak, hup, nog een vuilniszak, zich afvragend: wat zal ik aan de muur hangen? Wat zou een klein meisje leuk vinden? En dat alles terwijl hij wist dat jij, zijn grote liefde, straks thuis zou komen en geen groter bewijs kan aantreffen van het feit dat hij jou mét je meisje in zijn leven had omarmd.
En weet je, Mims? Als je het al zo beeldend kunt beschrijven voor mensen die jou en Hero helemaal niet kennen (zoals ik), wat heeft Mopsey dan een on-ge-loof-lij-k geluk dat JIJ haar moeder bent. In heel veel opzichten is dat zo, onder andere vanwege het feit dat jij al die herinneringen voor haar zult bewaren en doorgeven aan haar als ze wat ouder is. Ja, Mopsey heeft geluk met jou als moeder.
Heel veel liefs,
Marie
.
donderdag 20 september 2007 om 12:18
Ach Mims, wat een prachtverhaal over het slaapkamertje toch!
De "gaat het alweer", oioioi. Helaas zijn er veel mensen die nul komma nul besef hebben wat dit met een mens doen en die denken zo je niet verdrietiger te maken in een zeer misplaatste "als ik iets minder 'positiefs' zeg dan herinner ik haar vast aan de pijn". God, ze moesten eens weten hoe dit alleen maar meer boosheid oproept en hoe meer dat gevoel van alleen zijn zal versterken als men dit maar vaak genoeg zegt. Je hebt het nu prachtig uitgelegd maar weet dat je ook gewoon mag antwoorden met "nee." Of een nog duidelijkere "nee, wat denk jij dan?". Je hoeft niet uit te leggen waarom het zo'n pijn doet. Het doet k*lere pijn, klaar.
Om terug te komen op dat kamertje; als het goed voelt zou je een stukje daarvan mee kunnen nemen naar de nieuwe kamer. Een stukje behang van de muur afrukken, een of andere relikwie uitzoeken waar voor jou betekenis achter zit. Dat een mooi plaatsje geven (bijv. ingelijst aan de muur) in Mops nieuwe kamer. Als dat voor jullie goed voelt kan het een onderdeel van jullie ritueel worden. Voor het slapen gaan niet alleen even knuffelen, een verhaaltje maar ook even zwaaien naar het behang dat Hero zo met liefde had uitgezocht. Of iemand nu -ja kort dag, maar er is ongetwijfeld iemand die dat wil doen- een fotoverslag laten maken van dit kamertje voor een apart fotoboek. Naar behoefte kun je dan met Mops terug kijken en haar erover vertellen.
Wat je ook wel of niet doet, ik sluit met volmondig bij Marie aan. Mops heeft een bijzondere mama en door jou zal ook voor haar Hero levend in haar gedachten en hart blijven. Volg je hart, die heeft je ook naar deze geweldige vent geleid. Dat hart, daar moet een bijzonder instinct in zitten. Als dat hart zegt dat je verscheurend wilt huilen; doen. Als dat hart zegt dat je wilt schaterlachen om een herinnering die te grappig voor woorden is; doen. Wees lief voor jezelf en scr*w de buitenwereld. Sterkte, ook met de verhuizing!
De "gaat het alweer", oioioi. Helaas zijn er veel mensen die nul komma nul besef hebben wat dit met een mens doen en die denken zo je niet verdrietiger te maken in een zeer misplaatste "als ik iets minder 'positiefs' zeg dan herinner ik haar vast aan de pijn". God, ze moesten eens weten hoe dit alleen maar meer boosheid oproept en hoe meer dat gevoel van alleen zijn zal versterken als men dit maar vaak genoeg zegt. Je hebt het nu prachtig uitgelegd maar weet dat je ook gewoon mag antwoorden met "nee." Of een nog duidelijkere "nee, wat denk jij dan?". Je hoeft niet uit te leggen waarom het zo'n pijn doet. Het doet k*lere pijn, klaar.
Om terug te komen op dat kamertje; als het goed voelt zou je een stukje daarvan mee kunnen nemen naar de nieuwe kamer. Een stukje behang van de muur afrukken, een of andere relikwie uitzoeken waar voor jou betekenis achter zit. Dat een mooi plaatsje geven (bijv. ingelijst aan de muur) in Mops nieuwe kamer. Als dat voor jullie goed voelt kan het een onderdeel van jullie ritueel worden. Voor het slapen gaan niet alleen even knuffelen, een verhaaltje maar ook even zwaaien naar het behang dat Hero zo met liefde had uitgezocht. Of iemand nu -ja kort dag, maar er is ongetwijfeld iemand die dat wil doen- een fotoverslag laten maken van dit kamertje voor een apart fotoboek. Naar behoefte kun je dan met Mops terug kijken en haar erover vertellen.
Wat je ook wel of niet doet, ik sluit met volmondig bij Marie aan. Mops heeft een bijzondere mama en door jou zal ook voor haar Hero levend in haar gedachten en hart blijven. Volg je hart, die heeft je ook naar deze geweldige vent geleid. Dat hart, daar moet een bijzonder instinct in zitten. Als dat hart zegt dat je verscheurend wilt huilen; doen. Als dat hart zegt dat je wilt schaterlachen om een herinnering die te grappig voor woorden is; doen. Wees lief voor jezelf en scr*w de buitenwereld. Sterkte, ook met de verhuizing!
vandaag ga ik van alles kunnen
donderdag 20 september 2007 om 12:36
Degenen voor mij weten het allemaal zo mooi te omschrijven. Ik sluit me daar helemaal bij aan. En mensen die vragen "of het al weer een beetje gaat" hebben duidelijk in hun eigen leven nog nooit iets (dergelijks) meegemaakt en laten ze daar maar blij om zijn.
Rouwen doet iedereen op een eigen manier, daar is geen handleiding voor, daar staat geen maximum tijd voor. Het gaat zoals het gaat en dat is bij iedereen anders.
Rouwen doet iedereen op een eigen manier, daar is geen handleiding voor, daar staat geen maximum tijd voor. Het gaat zoals het gaat en dat is bij iedereen anders.
donderdag 20 september 2007 om 13:19
donderdag 20 september 2007 om 13:29
Hoi Mimsey,
Ik denk ook dat mensen die vragen hoe het met je gaat,graag willen horen dat het beter met je gaat,want wat zeg je tegen iemand die zoveel verdriet heeft,en die nog maar zo kort geleden iemand heeft verloren.
Toch is het denk ik fijner dat ze het je vragen,dan dat ze je gaan mijden,en ik ga er ook vanuit dat het helemaal niet slecht bedoeld is van die mensen.
Alleen je antwoord horen ze waarschijnlijk liever niet,want hoe leg je kort uit,wat het voor gat in je leven heeft geslagen,hoe je wereld nog zo op z'n kop staat,dat je je verhuizing wel en niet wilt,dat je je zorgen maakt over de toekomst,en dat het nu nog steeds voelt alsof hij toch niet weg is.
Misschien kun je voor jezelf alvast een antwoord bedenken,want het zal je nog vaak gevraagd worden.
Dek jezelf in,en zeg niet meer dan je los wil laten.
Meid heel veel succes,met je verhuizing.
Wordt Mopsey opgehaald,of moet je haar weer brengen,voor dat laatste,een veilige reis meid
Ik denk ook dat mensen die vragen hoe het met je gaat,graag willen horen dat het beter met je gaat,want wat zeg je tegen iemand die zoveel verdriet heeft,en die nog maar zo kort geleden iemand heeft verloren.
Toch is het denk ik fijner dat ze het je vragen,dan dat ze je gaan mijden,en ik ga er ook vanuit dat het helemaal niet slecht bedoeld is van die mensen.
Alleen je antwoord horen ze waarschijnlijk liever niet,want hoe leg je kort uit,wat het voor gat in je leven heeft geslagen,hoe je wereld nog zo op z'n kop staat,dat je je verhuizing wel en niet wilt,dat je je zorgen maakt over de toekomst,en dat het nu nog steeds voelt alsof hij toch niet weg is.
Misschien kun je voor jezelf alvast een antwoord bedenken,want het zal je nog vaak gevraagd worden.
Dek jezelf in,en zeg niet meer dan je los wil laten.
Meid heel veel succes,met je verhuizing.
Wordt Mopsey opgehaald,of moet je haar weer brengen,voor dat laatste,een veilige reis meid
donderdag 20 september 2007 om 13:29
grappig, ik had precies hetzelfde gevoel als roosvrouw over het kamertje. Je kan natuurlijk iets tastbaars meenemen, een stukje vloerbedekking, een stukje behang. Foto`s en jouw verhalen maken het kamertje weer echt. Vreselijk moeilijk deze momenten, nu is het mops haar kamer, straks is het jullie slaapkamer die ineens in het nieuwe huis jouw slaapkamer is.
donderdag 20 september 2007 om 15:28
Fotoverslag maken (als het allemaal lukt...) kan 'goed' werken, in die zin dat het de herinnering heel helder kan houden en je Mops ook echt iets kunt laten zien, nu en later. Toen mijn oma dood ging, hebben mijn moeder en ik bijna krankzinnig precies (en jankend en wel) iedere vierkante cm van oma's flatje vastgelegd. De ruimtes zelf, waar we allemaal zo veel tijd hadden doorgebracht, maar ook de raarste details; het stomme cartoon-plaatje dat op de badkamer hing This is the place where we wash our face! met zo'n hysterisch-blij 50-er jaren hoofd erbij, het tot op de draad versleten rieten krukje waar de hond altijd opsprong om uit het raam te kijken, de foto's van ons die ze bij haar bureau had staan, het drop- en pepermuntlaatje in de keuken. Ik heb het allemaal in een speciaal oma-album geplakt. Eerst kon ik het niet zien, inmiddels wel, en ik zit zo weer dáár, in die flat, ik ruik het bij wijze van spreken. (Dat kan ook wat kwellend zijn, maar ik bedoel: het werkt, althans voor mij, wel). En Zoon kon ik op die manier niet alleen vertellen over 'jouw dooie oma!' die hij nooit gezien heeft, maar van wie hij al zo veel verhalen, spullen en uitdrukkingen kent, maar ik kon hem ook haar huis laten zien. Voor mij is dat belangrijk, en inmiddels ook prettig.
Geen idee hoe dat voor jou werkt, en het feit dat Mops zich na verloop van tijd waarschijnlijk de kamer, de sfeer, niet actief herinnert blijft natuurlijk een onervteerbare gedachte.
Geen idee hoe dat voor jou werkt, en het feit dat Mops zich na verloop van tijd waarschijnlijk de kamer, de sfeer, niet actief herinnert blijft natuurlijk een onervteerbare gedachte.
donderdag 20 september 2007 om 15:34
(Het liefste hadden we het hele flatje als oma-museum behouden en tegelijk moet ik daar niet aan denken; dat die plek er nog zou zijn, met alles, alles wat zo onlosmakelijk met haar was verbonden en dat je daar dan zou zitten zónder haar. Tegelijk zou ik er een lief ding voor overhebben als ik er gewoon weer binnen zou kunnen komen. Zo dubbel allemaal. Want het gaat natuurlijk niet om die flat. Of om dat kamertje. Het gaat om de liefde, de genegenheid en de toewijding die in die muren zijn gaan zitten, en om het verlangen naar de vertrouwde aanwezigheid en om degillende onmacht dat je iemand nooitnooitnooit meer kunt zien.)
donderdag 20 september 2007 om 19:30
Die Hero van jou was een top-man! Eentje die je altijd in je hart mee zult dragen en die ook een speciaal plekje in het hartje van Mopsey zal hebben.
Het is hier al vaker gezegd: je bent een top vrouw. En gil, schreeuw, sla, mopper, huil zoveel als je nodig hebt. Doe wat voor jou past bij het moment. Anderen kunnen en mogen niet bepalen voor je wanneer je je beter zou moeten voelen, dat is gewoon niet te sturen.
Koester je herinneringen, helaas heeft de tijd samen veel te kort mogen duren, maar wat een mooie tijd (ondanks de slechte gezondheid) en wat ongelooflijk veel liefde hebben jullie samen mogen beleven
Het is hier al vaker gezegd: je bent een top vrouw. En gil, schreeuw, sla, mopper, huil zoveel als je nodig hebt. Doe wat voor jou past bij het moment. Anderen kunnen en mogen niet bepalen voor je wanneer je je beter zou moeten voelen, dat is gewoon niet te sturen.
Koester je herinneringen, helaas heeft de tijd samen veel te kort mogen duren, maar wat een mooie tijd (ondanks de slechte gezondheid) en wat ongelooflijk veel liefde hebben jullie samen mogen beleven
vrijdag 21 september 2007 om 00:36
Foto's...
Daar heb ik helemaal niet aan gedacht. En inmiddels is het huis al onherkenbaar verandert (van overvolle puinhoop naar halflege puinhoop). Vastleggen heeft dus geen zin meer, dat geeft een vertekend beeld. Maar het afgelopen jaar hebben we zoveel foto's gemaakt, van elkaar en van Mops, dat er vast ook wel heel veel van ons plekje bijzitten.
Ik heb trouwens ook nog geen foto's gemaakt van het nieuwe huis. Dat deed ik vorige maand braaf iedere dag, zodat ik Hero de vooruitgang kon laten zien, maar de laatste weken heb ik het toestel niet meer aangeraakt. Er staan nog teveel herinneringen op, teveel mooie en daardoor pijnlijke momenten. Hero's toestel.
Hij kreeg zijn camera van zijn ouders toen hij ziek was, hij was namelijk zo in zichzelf gekeerd op dat moment dat dit een truukje was om hem meer naar de buitenwereld te laten kijken. En het werkte. Hij maakte overal foto's van. Ik geloof dat Mopsey en ik tijdenlang dagelijks een keer of twintig zijn vastgelegd. Hij bleef maar foto's maken. En die foto's ook laten zien. Hij was zo trots op ons, zijn meiden. Ik werd daar wel eens kriegel van, want geloof me, driekwart van die snapshots was niet erg charmant of flaterend, al vond meneer van wel. Maar hey, hij vond me om een of andere onbegrijpelijke reden altijd mooi, en was zo lief om dat ook vaak te zeggen.
Pffff, wat mis ik hem. Ik ga maar een stuk behang of vloerbedekking lostrekken in Mopsey's kamertje, misschien lucht het op.
Bedankt voor jullie tips en lieve woorden!
Daar heb ik helemaal niet aan gedacht. En inmiddels is het huis al onherkenbaar verandert (van overvolle puinhoop naar halflege puinhoop). Vastleggen heeft dus geen zin meer, dat geeft een vertekend beeld. Maar het afgelopen jaar hebben we zoveel foto's gemaakt, van elkaar en van Mops, dat er vast ook wel heel veel van ons plekje bijzitten.
Ik heb trouwens ook nog geen foto's gemaakt van het nieuwe huis. Dat deed ik vorige maand braaf iedere dag, zodat ik Hero de vooruitgang kon laten zien, maar de laatste weken heb ik het toestel niet meer aangeraakt. Er staan nog teveel herinneringen op, teveel mooie en daardoor pijnlijke momenten. Hero's toestel.
Hij kreeg zijn camera van zijn ouders toen hij ziek was, hij was namelijk zo in zichzelf gekeerd op dat moment dat dit een truukje was om hem meer naar de buitenwereld te laten kijken. En het werkte. Hij maakte overal foto's van. Ik geloof dat Mopsey en ik tijdenlang dagelijks een keer of twintig zijn vastgelegd. Hij bleef maar foto's maken. En die foto's ook laten zien. Hij was zo trots op ons, zijn meiden. Ik werd daar wel eens kriegel van, want geloof me, driekwart van die snapshots was niet erg charmant of flaterend, al vond meneer van wel. Maar hey, hij vond me om een of andere onbegrijpelijke reden altijd mooi, en was zo lief om dat ook vaak te zeggen.
Pffff, wat mis ik hem. Ik ga maar een stuk behang of vloerbedekking lostrekken in Mopsey's kamertje, misschien lucht het op.
Bedankt voor jullie tips en lieve woorden!
Wat wilde ik nou toch typen?
vrijdag 21 september 2007 om 09:35
"Gaat het weer?"
Missen is maar een woord.
Het ervaren van gemis daar zijn geen woorden voor.
Er is geen tijd aan verbonden.
Geen regels.
Het slaat toe wanneer het wil,
volgt je als een schaduw.
En zelfs als het weer wat gaat, zal dit gemis altijd blijven.
Dom, van mensen, te denken dat het ooit over gaat.
Want Echte Liefde heeft geen einde.
Wel hoop ik dat je het een plekje kan geven, uiteindelijk.
Er een paar uur voorbijgaan, waar je het gemis even niet zo zwaar voelde.
Je die zachte deken van liefde herinnert,
die over je heen trekt en rustig kan slapen,
zonder die verdomde pijn erbij.
Mimsey, ik ken jou niet, Mopsey niet, en kende jouw Hero niet.
Maar ik ben het wel onvoorwaardelijk met hem eens; jij bent mooi.
Lees hier al tijden mee, en leef mee.
Je bent uniek en zo bijzonder.
Ik kan je niets anders bieden dan mijn medeleven, net als zovele mensen hier.
Je kracht en sterkte toewensen, liefde, knuffels en een zonnige dag.
En succes met de verhuizing.
Natuurlijk de fysieke kant ervan, maar dat is maar één kant, zoals je al zo duidelijk omschreef.
Meer nog, de afsluiting van dat andere.
Dat andere huis en de herinneringen.
Gelukkig zit alles in je hart en je hoofd, en later, als je daar klaar voorbent, de foto's.
Sterkte, Mimsey,
Missen is maar een woord.
Het ervaren van gemis daar zijn geen woorden voor.
Er is geen tijd aan verbonden.
Geen regels.
Het slaat toe wanneer het wil,
volgt je als een schaduw.
En zelfs als het weer wat gaat, zal dit gemis altijd blijven.
Dom, van mensen, te denken dat het ooit over gaat.
Want Echte Liefde heeft geen einde.
Wel hoop ik dat je het een plekje kan geven, uiteindelijk.
Er een paar uur voorbijgaan, waar je het gemis even niet zo zwaar voelde.
Je die zachte deken van liefde herinnert,
die over je heen trekt en rustig kan slapen,
zonder die verdomde pijn erbij.
Mimsey, ik ken jou niet, Mopsey niet, en kende jouw Hero niet.
Maar ik ben het wel onvoorwaardelijk met hem eens; jij bent mooi.
Lees hier al tijden mee, en leef mee.
Je bent uniek en zo bijzonder.
Ik kan je niets anders bieden dan mijn medeleven, net als zovele mensen hier.
Je kracht en sterkte toewensen, liefde, knuffels en een zonnige dag.
En succes met de verhuizing.
Natuurlijk de fysieke kant ervan, maar dat is maar één kant, zoals je al zo duidelijk omschreef.
Meer nog, de afsluiting van dat andere.
Dat andere huis en de herinneringen.
Gelukkig zit alles in je hart en je hoofd, en later, als je daar klaar voorbent, de foto's.
Sterkte, Mimsey,
vrijdag 21 september 2007 om 11:19