Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
vrijdag 21 september 2007 om 11:34
lieve mims, zoals je weet kan ik je niet helpen dit weekend. Ik zal heel veel aan je denken en er zal zeker minstens èèn moment zijn dat iemand van mijn reisgezelschap vraagt of er iets is omdat ik zo stil ben. Met mij is er niets, maar ik ben dan aan het denken aan jou, aan je pijn en aan je liefde voor hero. Ik hoop dat de verhuzing an sich voorspoedig verloopt en dat je met je gevoelens een beetje raad weet.
vrijdag 21 september 2007 om 11:39
Zouden ze echt het antwoord niet willen weten op 'Gaat het alweer?'
Ik ben zelf ook zo'n kluns, en wel omdat ik iemand die mogelijk niet verdrietig is -maanden na het overlijden- niet zélf verdrietig wil maken.
Het is zo moeilijk om een gesprek aan te gaan, maar ik ga ervan uit dat iemand die naar je vraagt, echt wil weten hoe het met je gaat.
Ik ben zelf ook zo'n kluns, en wel omdat ik iemand die mogelijk niet verdrietig is -maanden na het overlijden- niet zélf verdrietig wil maken.
Het is zo moeilijk om een gesprek aan te gaan, maar ik ga ervan uit dat iemand die naar je vraagt, echt wil weten hoe het met je gaat.
vrijdag 21 september 2007 om 21:11
Lieve lieve mims,
Ik heb even verstek laten gaan, heb een dip zoals je op mijn topic hebt gelezen. Bedankt voor je lieve woorden. Ik heb wat fragmenten gelezen, ik ben te moe om nu alles bij te lezen. Maar van dat kamertje, tja ook hier rollen de tranen. En gaat het weer een beetje, ja dat is net zo´n opmerking als die ik kreeg bij de koffietafel van mijn schoonmoeder. Daar zei iemand± toch wel jammer dat Ray dood is.... Dat was het moment dat ik mijn nichtje en ouders riep en dat we zijn gegaan. Ik trok het niet meer.
Shit met m´n nieuwe toetsenbord heb ik een ± in plaats van een dubbele punt. En toen deed ik nog wat maar nu heb ik grote letters in mijn scherm. Ach dat past bij het advies om me als een bejaarde te gedragen en wat rust te nemen.
Mims heel veel sterkte met je verhuizing. Lijkt me erg moeilijk. Ik zou het tenmiste niet willen nu. Van de andere kant hebben jullie er nog wel samen een beetje naartoe geleefd, maar toch. Het lijkt me erg rot. Neem veel foto´s en schrijf het op zodat je bepaalde dingetjes toch kunt oproepen als je ze eventjes niet vind in je hart. Ik heb dat gehad met Ray zijn stem. Ik wist gewoon niet meer hoe die klonk en daar werd ik zo verdrietig van. Ik heb toen voor het eerst de trouw/dvd gekeken. Shit alweer een leestekenprobleem, en met dat windows vista weet ik ff niet hoe ik dat moet herstellen....
Nogmaals Mims, je doet het keigoed en ik wens je heel veel sterkte met je verhuizing.
Liefs Rommel.
Ik heb even verstek laten gaan, heb een dip zoals je op mijn topic hebt gelezen. Bedankt voor je lieve woorden. Ik heb wat fragmenten gelezen, ik ben te moe om nu alles bij te lezen. Maar van dat kamertje, tja ook hier rollen de tranen. En gaat het weer een beetje, ja dat is net zo´n opmerking als die ik kreeg bij de koffietafel van mijn schoonmoeder. Daar zei iemand± toch wel jammer dat Ray dood is.... Dat was het moment dat ik mijn nichtje en ouders riep en dat we zijn gegaan. Ik trok het niet meer.
Shit met m´n nieuwe toetsenbord heb ik een ± in plaats van een dubbele punt. En toen deed ik nog wat maar nu heb ik grote letters in mijn scherm. Ach dat past bij het advies om me als een bejaarde te gedragen en wat rust te nemen.
Mims heel veel sterkte met je verhuizing. Lijkt me erg moeilijk. Ik zou het tenmiste niet willen nu. Van de andere kant hebben jullie er nog wel samen een beetje naartoe geleefd, maar toch. Het lijkt me erg rot. Neem veel foto´s en schrijf het op zodat je bepaalde dingetjes toch kunt oproepen als je ze eventjes niet vind in je hart. Ik heb dat gehad met Ray zijn stem. Ik wist gewoon niet meer hoe die klonk en daar werd ik zo verdrietig van. Ik heb toen voor het eerst de trouw/dvd gekeken. Shit alweer een leestekenprobleem, en met dat windows vista weet ik ff niet hoe ik dat moet herstellen....
Nogmaals Mims, je doet het keigoed en ik wens je heel veel sterkte met je verhuizing.
Liefs Rommel.
vrijdag 21 september 2007 om 22:39
vrijdag 21 september 2007 om 22:40
quote:bettyboob schreef op 21 september 2007 @ 22:39:
Ach lieverd toch als jij eens wist hoe vaak er hier aan jullie gedacht wordt en dan nog maar niet te spreken over het viva forum...
Ik vind je als een heel sterk iemand overkomen maar gooi al je emoties eruit...dat lucht alleen maar op en geef de kleine mops een van mijEn die is ook voor romilda ook jij hebt het erg moeilijk (f)
Ach lieverd toch als jij eens wist hoe vaak er hier aan jullie gedacht wordt en dan nog maar niet te spreken over het viva forum...
Ik vind je als een heel sterk iemand overkomen maar gooi al je emoties eruit...dat lucht alleen maar op en geef de kleine mops een van mijEn die is ook voor romilda ook jij hebt het erg moeilijk (f)
vrijdag 21 september 2007 om 22:58
zaterdag 22 september 2007 om 01:40
Een maand...
Een maand heeft mijn Lief al niets meer tegen me kunnen zeggen.
Een maand heeft hij me al niet meer kunnen kussen.
Een maand heb ik zijn armen al niet meer om me heen gevoeld.
Een maand heeft hij me niet meer in mijn ogen gekeken.
En het lijkt wel gisteren.
En het lijkt wel een leven geleden.
Maar geen maand.
Ik overleef al een maand zonder hem. Geen idee hoe ik dat voor elkaar heb gekregen, maar het is gelukt. Ik sta nog, en ben daar trots op. Maar tegelijkertijd doet het leven me nu zo'n zeer, doet álles me zoveel pijn. Zelfs de kleinste, onschuldigste zaken kunnen zeer doen. Alles is confronterend. Alles schrijnt en zweert. Van de 17 uur dat ik wakker ben op een dag, denk ik er 15 aan Hero. En hoop ik dat hij terugkomt.
Zelfs na een maand kán en wíl ik niet accepteren dat dit De Waarheid is. Dat ik zal moeten leren leven zonder mijn Liefste.
Ik kan dat wel hoor, zonder hem, maar ik wíl dat helemaal niet. Ik wil het niet.
Deze maand heb ik bewezen dat ik best een grote meid kan zijn...krijg ik dan nu mijn beloning?
~hoopt dat ze sloffende voetstappen in de gang hoort, maar helaas....eht blijft nogsteeds stil...~
Een maand heeft mijn Lief al niets meer tegen me kunnen zeggen.
Een maand heeft hij me al niet meer kunnen kussen.
Een maand heb ik zijn armen al niet meer om me heen gevoeld.
Een maand heeft hij me niet meer in mijn ogen gekeken.
En het lijkt wel gisteren.
En het lijkt wel een leven geleden.
Maar geen maand.
Ik overleef al een maand zonder hem. Geen idee hoe ik dat voor elkaar heb gekregen, maar het is gelukt. Ik sta nog, en ben daar trots op. Maar tegelijkertijd doet het leven me nu zo'n zeer, doet álles me zoveel pijn. Zelfs de kleinste, onschuldigste zaken kunnen zeer doen. Alles is confronterend. Alles schrijnt en zweert. Van de 17 uur dat ik wakker ben op een dag, denk ik er 15 aan Hero. En hoop ik dat hij terugkomt.
Zelfs na een maand kán en wíl ik niet accepteren dat dit De Waarheid is. Dat ik zal moeten leren leven zonder mijn Liefste.
Ik kan dat wel hoor, zonder hem, maar ik wíl dat helemaal niet. Ik wil het niet.
Deze maand heb ik bewezen dat ik best een grote meid kan zijn...krijg ik dan nu mijn beloning?
~hoopt dat ze sloffende voetstappen in de gang hoort, maar helaas....eht blijft nogsteeds stil...~
Wat wilde ik nou toch typen?
zaterdag 22 september 2007 om 09:40
Wat een trieste eerste keer Mimsey, deze eerste keer een maand zonder Hero.
Natuurlijk kún je zonder Hero maar je wenst voor jezelf je lieve man weer in je leven, levend en ademend en koesterend. Je neerleggen bij de dood van een geliefde voelt als verraad en iemand verraden waar je zoveel van houdt dat wil je nu niet en nooit niet. Ik kan me voorstellen dat de vlammen je alleen al uitslaan bij het idee.
Sterkte bij het verhuizen meid, je wensen dat het mee zal vallen is ook weer een stomme wens, in de categorie 'gaat het weer een beetje?' dat zal ik dan ook niet doen. Ik wens je - bij gebrek aan andere positieve woorden - kracht, dat is wat je nodig zult hebben op een dag als vandaag.
Schrijf je ook aan hem? Aan Hero? Mijn vriendin schrijft haar overleden echtgenoot brieven die verder niemand leest. Ze heeft er niet minder verdriet om maar het lucht haar op. Misschien doe je dat al maar zo niet, zou dat iets voor jou zijn denk je?
Liefs en energie gewenst meid.....
Leo
Natuurlijk kún je zonder Hero maar je wenst voor jezelf je lieve man weer in je leven, levend en ademend en koesterend. Je neerleggen bij de dood van een geliefde voelt als verraad en iemand verraden waar je zoveel van houdt dat wil je nu niet en nooit niet. Ik kan me voorstellen dat de vlammen je alleen al uitslaan bij het idee.
Sterkte bij het verhuizen meid, je wensen dat het mee zal vallen is ook weer een stomme wens, in de categorie 'gaat het weer een beetje?' dat zal ik dan ook niet doen. Ik wens je - bij gebrek aan andere positieve woorden - kracht, dat is wat je nodig zult hebben op een dag als vandaag.
Schrijf je ook aan hem? Aan Hero? Mijn vriendin schrijft haar overleden echtgenoot brieven die verder niemand leest. Ze heeft er niet minder verdriet om maar het lucht haar op. Misschien doe je dat al maar zo niet, zou dat iets voor jou zijn denk je?
Liefs en energie gewenst meid.....
Leo
zaterdag 22 september 2007 om 14:42
quote:Mariannanas schreef op 21 september 2007 @ 21:04:
Mims, sterkte met de verhuizing. Ik hoop dat je nieuwe stekkie snel als "thuis" aan zal voelen.
Ik denk aan je.Ik realiseer me dat deze opmerking over "thuis" misschien wel net zo akelig kan overkomen als "gaat het alweer een beetje?". Zo bedoelde ik het uiteraard niet, ik bedoelde te zeggen dat ik hoop dat ondanks alle verdriet en wanhoop, je erin zult slagen om een plek te creeeren van je nieuwe huis waar je je veilig zult voelen om de komende moeilijke tijden het hoofd te bieden. Natuurlijk heb je helemaal geen zin in verhuizen en voelt het weggaan uit je oude huis als het achterlaten van een stukje van Hero, maar toch hoop ik dat je een fijne en veilige omgeving kunt maken van je nieuwe huis.
Mims, sterkte met de verhuizing. Ik hoop dat je nieuwe stekkie snel als "thuis" aan zal voelen.
Ik denk aan je.Ik realiseer me dat deze opmerking over "thuis" misschien wel net zo akelig kan overkomen als "gaat het alweer een beetje?". Zo bedoelde ik het uiteraard niet, ik bedoelde te zeggen dat ik hoop dat ondanks alle verdriet en wanhoop, je erin zult slagen om een plek te creeeren van je nieuwe huis waar je je veilig zult voelen om de komende moeilijke tijden het hoofd te bieden. Natuurlijk heb je helemaal geen zin in verhuizen en voelt het weggaan uit je oude huis als het achterlaten van een stukje van Hero, maar toch hoop ik dat je een fijne en veilige omgeving kunt maken van je nieuwe huis.
.
zaterdag 22 september 2007 om 23:43
Wat, een maand alweer? Een maand is te kort voor 'gaat het alweer', een maand is niet genoeg om tranen te drogen, om voetstappen op de gang te laten verstillen, om het bed te verschonen, om geur te laten vervliegen. Een maand is nauwelijks genoeg om een keer adem in, adem uit te denken.
En toch, als ik aan jou denk, dan zie ik ook een Mops die tegen de Ikea banaan ging staan. Was het echt de eerste keer? Geen idee of je je het voorval nog herinnert trouwens. Later in andere verhalen heeft Mops wel grotere barrieres genomen. En waar een Mops is, is een moeder. Mops heeft het van geen vreemde.
*HUG*
En toch, als ik aan jou denk, dan zie ik ook een Mops die tegen de Ikea banaan ging staan. Was het echt de eerste keer? Geen idee of je je het voorval nog herinnert trouwens. Later in andere verhalen heeft Mops wel grotere barrieres genomen. En waar een Mops is, is een moeder. Mops heeft het van geen vreemde.
*HUG*