pffff..

Ik krijg net een telefoontje van mijn moeder dat mijn vader met spoed is opgenomen in het ziekenhuis. Ontzettend schrikken natuurlijk, en omdat ze nog niet zeker weten wat er allemaal aan de hand is moet hij veel onderzoeken ondergaan en sowieso een nachtje blijven.



Mijn ouders hebben al een tijdje geen contact met mijn broer, en mijn vader vertelde aan de telefoon dat hij hoopte dat mijn broer nog contact op zou nemen, sowieso omdat mijn ouders heel erg missen. Ik heb hierop mijn broer gebeld (omdat hij mijn ouders niet terug belt) met de boodschap dat hij mijn moeder moest bellen omdat het niet goed gaat met mijn vader. Hierop belde mijn broer me terug, en ik heb hem dus weer verteld dat ik niet zoveel informatie heb, en dat hij beter mijn moeder kan bellen. Het enige wat mijn broer daarop te zeggen was "oh, hij gaat dus niet dood? Nah, dan zoek je het maar uit.."



Ik ben op dit moment zo gestrest, zo moe, zo boos en zo verdrietig. Ik weet eigenlijk niet wat ik met dit topic wil, gewoon even mijn verhaal kwijt denk ik..

Ik kom toch nog even een update geven . Mijn vader is goed de nacht door gekomen en is vanochtend ook goed door de controle en onderzoeken heen gekomen! Hij is dus inmiddels weer lekker thuis.



Hij moet wel onder controle blijven voor het aneurysma wat hij heeft, en wordt daar waarschijnlijk op een ander moment nog aan geholpen.



Ook snapte hij de ongerustheid niet zo goed (ik ben mijn tentamen niet gaan maken omdat ik dan vier uur onbereikbaar was, broer heeft zijn dienst geruild), hij was gewoon van plan om morgen weer op de fiets naar zijn werk te gaan .

Ik weet niet precies waar het zit Shalimar, ik weet dat er een stent in zijn bovenbeen en in zijn knie is gezet, meer weet ik helaas niet. Het was een beetje jammer, de arts was nl. net weg toen ik kwam, broer was er toen helaas ook niet (broer is arts, ik heb verpleegkunde gestudeerd)..



Hij is inmiddels weer thuis en had vandaag toch maar besloten om nog niet te gaan werken omdat hij zo moe was en nog veel pijn had. Was wel blij om dat te horen, mijn vader is bv. al een paar keer bijna opgenomen door een ernstige longontsteking omdat hij te lang had doorgelopen, dus ik hoop dat hij nu gewoon eens echt rust gaat nemen..



En voor wat betreft het contact met mijn broer: Tja, wat zal ik er over zeggen. Het is natuurlijk super triest dat het zo moet lopen, maar mijn ouders hebben daar een heel groot aandeel in. Zij zijn niet bereid naar zichzelf te kijken en houden mij bijvoorbeeld verantwoordelijk voor iets wat ik gedaan heb op mijn 14e, en nemen mij dat ook nog steeds kwalijk. Zowel broer als ik hebben hierover geprobeerd het gesprek aan te gaan, maar als je steeds het antwoord "ik zie het anders" terug krijgt, houd het een keer op helaas..

quote:Shalimar schreef op 03 november 2011 @ 15:25:

Mosterd van mij zie ik want jouw vader is weer thuis gelukkig.