Gezondheid
alle pijlers
Ritalin: legale speed?
zondag 5 augustus 2012 om 20:28
Naar aanleiding van een topic over ritalin eerder deze week, zit ik na te denken over dit medicijn. In dat topic schreef ik dat ik dacht te weten dat ritalin een soort milde variant speed is en eenzelfde werking heeft. Daarop schreef iemand dat het bij mij mensen met ad(h)d juist een omgekeerde effect heeft: zij worden er juist rustig van. Oh ja, dacht ik, zo zat het.
Maar nu ik erover nadenk vraag ik me af waar de grens dan ligt. Hoe kun je dat testen bijvoorbeeld? Is het zo dat je wel ad(h)d hebt of niet, of zit daar een heel groot grijs stuk tussen? En als het dan om een bepaald stofje in de hersenen gaat, hoe kom je daar dan achter?
Ik lees op internet dat kinderen met ad(h)d in 70 tot 80% van de gevallen gebaat is bij het nemen van ritalin, wat hoog te noemen is en waaruit geconcludeerd kan worden dat het medicijn zich wel bewezen heeft. Nu gaat mijn vraag deel over de relatie adhd-ritalin, maar ook deels om over mijn verwondering over dit medicijn. In feite is het gewoon drugs en is het daarom ook populair bij niet niet-ad(h)d' ers.
Ik weet namelijk van mensen die geen adhd hebben, dat ritalin ook bij hen een 'gunstig' effect heeft. Het stimuleert je concentratievermogen bijvoorbeeld: best handig als je moet blokken voor je studie natuurlijk. Ik kende vroeger ook een jongen die het weleens nam van zijn vriendin als vervanging van drugs wanneer hij uitging. Etc, etc.
Al met al vind ik het ritalin dus heel erg arbitrair, en ben nu op internet aan het uitzoeken hoe het zit. Het verschil tussen speed en ritalin is dat speed een amphetamine is en ritalin niet, maar dat verschil is heel klein. De stoffen lijken qua werking heel erg op elkaar, met het praktische verschil dat speed veel schadelijker en heftiger in dan ritalin. Net als speed (amphetamine) valt Ritalin (Methylfenidaat) ook onder de opiumwet, op zich is dat niet vreemds, want heel veel medicijnen vallen daaronder. Maar toch.
Hoe denken jullie hierover?
Maar nu ik erover nadenk vraag ik me af waar de grens dan ligt. Hoe kun je dat testen bijvoorbeeld? Is het zo dat je wel ad(h)d hebt of niet, of zit daar een heel groot grijs stuk tussen? En als het dan om een bepaald stofje in de hersenen gaat, hoe kom je daar dan achter?
Ik lees op internet dat kinderen met ad(h)d in 70 tot 80% van de gevallen gebaat is bij het nemen van ritalin, wat hoog te noemen is en waaruit geconcludeerd kan worden dat het medicijn zich wel bewezen heeft. Nu gaat mijn vraag deel over de relatie adhd-ritalin, maar ook deels om over mijn verwondering over dit medicijn. In feite is het gewoon drugs en is het daarom ook populair bij niet niet-ad(h)d' ers.
Ik weet namelijk van mensen die geen adhd hebben, dat ritalin ook bij hen een 'gunstig' effect heeft. Het stimuleert je concentratievermogen bijvoorbeeld: best handig als je moet blokken voor je studie natuurlijk. Ik kende vroeger ook een jongen die het weleens nam van zijn vriendin als vervanging van drugs wanneer hij uitging. Etc, etc.
Al met al vind ik het ritalin dus heel erg arbitrair, en ben nu op internet aan het uitzoeken hoe het zit. Het verschil tussen speed en ritalin is dat speed een amphetamine is en ritalin niet, maar dat verschil is heel klein. De stoffen lijken qua werking heel erg op elkaar, met het praktische verschil dat speed veel schadelijker en heftiger in dan ritalin. Net als speed (amphetamine) valt Ritalin (Methylfenidaat) ook onder de opiumwet, op zich is dat niet vreemds, want heel veel medicijnen vallen daaronder. Maar toch.
Hoe denken jullie hierover?
zondag 5 augustus 2012 om 22:06
zondag 5 augustus 2012 om 22:09
quote:desert70 schreef op 05 augustus 2012 @ 22:03:
Mag ik vragen hoe oud je kinderen zijn Missfiona? en slikken ze het de hele dag door? hoe gaan jullie ermee om?
Ze zijn puberTs boven de 12 en onder de 18 jaar. Ik houd het bewust even vaag in verband met herkenbaarheid. Ze slikken een keer per dag concerta. Dat werkt 12 uur, dus is voldoende. Ze gebruiken het ook in weekenden en vakanties. Ze merken zelf de positieve effecten en staan achter de medicatie. Het ermee omgaan is geen probleem. Een van de puberTs is recentelijk overgestapt op stratera. Hij is van nature een negatief denker en dat werd door methylfenidaat dusdanig versterkt dat het echt depressiviteit werd. Hij heeft ook dexamfetamine gebruikt met hetzelfde effect.
Het is trouwens wel een dure hobby, kinderen met medicatie. Een maand concerta is 43 euro, een maand stratera is 89 euro.
Mag ik vragen hoe oud je kinderen zijn Missfiona? en slikken ze het de hele dag door? hoe gaan jullie ermee om?
Ze zijn puberTs boven de 12 en onder de 18 jaar. Ik houd het bewust even vaag in verband met herkenbaarheid. Ze slikken een keer per dag concerta. Dat werkt 12 uur, dus is voldoende. Ze gebruiken het ook in weekenden en vakanties. Ze merken zelf de positieve effecten en staan achter de medicatie. Het ermee omgaan is geen probleem. Een van de puberTs is recentelijk overgestapt op stratera. Hij is van nature een negatief denker en dat werd door methylfenidaat dusdanig versterkt dat het echt depressiviteit werd. Hij heeft ook dexamfetamine gebruikt met hetzelfde effect.
Het is trouwens wel een dure hobby, kinderen met medicatie. Een maand concerta is 43 euro, een maand stratera is 89 euro.
zondag 5 augustus 2012 om 22:10
quote:jacky12 schreef op 05 augustus 2012 @ 22:06:
[...]
Ik denk dat dit wel klopt, want minder vermogen om te compenseren. (manieren vinden om er goed mee om te kunnen gaan)Dit is misschien wat vlak verwoord. Maar ik denk wel dat je met een hoger IQ, meer zelfinzicht hebt, en weet aan welke dingen je moet werken. Dus indirect, zal een adhd'er met een lager IQ sneller het gevoel kunnen hebben niet zonder de ritalin te kunnen functioneren.
[...]
Ik denk dat dit wel klopt, want minder vermogen om te compenseren. (manieren vinden om er goed mee om te kunnen gaan)Dit is misschien wat vlak verwoord. Maar ik denk wel dat je met een hoger IQ, meer zelfinzicht hebt, en weet aan welke dingen je moet werken. Dus indirect, zal een adhd'er met een lager IQ sneller het gevoel kunnen hebben niet zonder de ritalin te kunnen functioneren.
zondag 5 augustus 2012 om 22:12
quote:jacky12 schreef op 05 augustus 2012 @ 22:06:
[...]
Ik denk dat dit wel klopt, want minder vermogen om te compenseren. (manieren vinden om er goed mee om te kunnen gaan)Nee, het klopt niet. HIQ ADHDers (en daar heb ik er een aantal van en ken ik er nog veel meer van door o.a. de scholen van de kinderen) kunnen niet altijd compenseren door hun HIQ. Onderpresteren is een veelvoorkomend probleem bij ADHD met HIQ zonder medicatie en of therapie. Gewoon niet in staat zijn om alle impulsen te handelen en te concentreren op een taak/werk/project.
[...]
Ik denk dat dit wel klopt, want minder vermogen om te compenseren. (manieren vinden om er goed mee om te kunnen gaan)Nee, het klopt niet. HIQ ADHDers (en daar heb ik er een aantal van en ken ik er nog veel meer van door o.a. de scholen van de kinderen) kunnen niet altijd compenseren door hun HIQ. Onderpresteren is een veelvoorkomend probleem bij ADHD met HIQ zonder medicatie en of therapie. Gewoon niet in staat zijn om alle impulsen te handelen en te concentreren op een taak/werk/project.
zondag 5 augustus 2012 om 22:12
quote:Waarom kom je niet in aanmerking voor medicatie?
Bij mij was er vrij snel al sprake van dat ik aan de methylfenidaat zou moeten. Wel met mijn eigen toestemming natuurlijk.
Uit de screening kwam wat betreft de auto-anamnese ADD (en dat klikt ook bij mij), hetero-anamnese was een ander verhaal. Zelf heb ik nauwelijks herinneringen van 0-12 jaar. Mijn moeder heeft aangegeven nooit iets opgemerkt te hebben (is ook heel sceptisch tegenover psychische 'labels'). Daarom kon geen sluitende diagnose gesteld worden, en dus geen medicatie.
Trial en error (kijken of het wat zou doen voor mijn klachten) zou prima kunnen werken, als er idd geen misbruik van het middel gemaakt zou worden. Ze kunnen het risico simpelweg niet nemen dat iemand zegt dat het het beoogde effect heeft (meer rust, concentratie), terwijl het bij diegene eigenlijk als pepmiddel werkt. Lastig uit te leggen.
Maar goed, binnenkort weer afspraak met psychiater, en wellicht het er nog eens over hebben op aandringen van begeleider..
*addit Ik ben mijn schoolperiodes ook makkelijk doorgekomen, ik denk zelf door compensatie met een aardig IQ. Omdat ADD sowieso minder snel te zien is voor anderen maakt dat de diagnose misschien moeilijker..
Bij mij was er vrij snel al sprake van dat ik aan de methylfenidaat zou moeten. Wel met mijn eigen toestemming natuurlijk.
Uit de screening kwam wat betreft de auto-anamnese ADD (en dat klikt ook bij mij), hetero-anamnese was een ander verhaal. Zelf heb ik nauwelijks herinneringen van 0-12 jaar. Mijn moeder heeft aangegeven nooit iets opgemerkt te hebben (is ook heel sceptisch tegenover psychische 'labels'). Daarom kon geen sluitende diagnose gesteld worden, en dus geen medicatie.
Trial en error (kijken of het wat zou doen voor mijn klachten) zou prima kunnen werken, als er idd geen misbruik van het middel gemaakt zou worden. Ze kunnen het risico simpelweg niet nemen dat iemand zegt dat het het beoogde effect heeft (meer rust, concentratie), terwijl het bij diegene eigenlijk als pepmiddel werkt. Lastig uit te leggen.
Maar goed, binnenkort weer afspraak met psychiater, en wellicht het er nog eens over hebben op aandringen van begeleider..
*addit Ik ben mijn schoolperiodes ook makkelijk doorgekomen, ik denk zelf door compensatie met een aardig IQ. Omdat ADD sowieso minder snel te zien is voor anderen maakt dat de diagnose misschien moeilijker..
zondag 5 augustus 2012 om 22:13
Over het 'functioneren' en het omgaan met 'prikkels' Allemaal leuk en aardig, maar het is jargon van 'de massa'.
Zonder hier nu een complottheorie op te hangen of zonder klassieke systeemkritiek te gaan leveren (want zo steek ik niet in elkaar) wil ik toevoegen en nogmaals hier op het forum verkondigen dat veel psychische 'ziektebeelden' en stoornissen slechts een storing zijn omdat 90 procent van de bevolking anders functioneert.
Ik was namelijk altijd gelukkig, en kon met het juiste materiaal en onder de juiste omstandigheden prachtige dingen maken.
Maar tja, universiteit, boeken in mijn hoofd stampen, het bijhouden van een administratie, een agenda die steeds complexer wordt: dingen die ik moest doen en af moest maken maar het is juist daar waar mijn probleem manifest/zichtbaar werd.
Maar op zich functioneerde ik uitstekend.
Ik ken mensen die een bijzonder creatief beroep uitoefenen. Een iemand is kunstschilder, een ander zit in de filmwereld. Ze zijn succesvol en kunnen dus personeel betalen die voor hen orde op zaken houdt.
Die mensen hebben helemaal geen medicatie nodig terwijl ze de diagnose wel hebben gekregen en het overduidelijk hebben.
(In zo'n beroep 'pikken' mensen ook veel meer van je.)
Mijn punt is dat je ook op zoek moet gaan naar een omgeving voor jezelf of voor je kind waar hij/zij zo min mogelijk last heeft van dat ADHD.
Dat maakt nog altijd gelukkiger dan je persen in een mal waarbij deadlines en organisatievermogen de klok slaan. Want dat persen zal je je hele leven moeten doen.
Feit is wel dat dit steeds moeilijker wordt. De culturele sector wordt kleiner, de langstudeerboete is er nu, eerst de prestatiebeurs etc etc. In die zin wordt de samenleving veel strakker.
Het is niet voor niets dat Ritalin steeds vaker wordt voorgeschreven en dat volwassen zich vaker melden met problemen.
Mensen lopen nu eenmaal sneller aan tegen de strakke lijnen van de samenleving dan vroeger.
Het is ook niet toevallig dat de twee mensen die ik noemde beide kinderen zijn van de jaren zeventig, waarin ruimte voor zelfontplooiing en autonomie nog volop aanwezig was.
Ik benadruk tegenover mensen die ADHD hebben ook altijd dat ze gezegend zijn met talent. Dat ze iets kunnen, dat niet iedereen kan.
Dat ze moeten leren hoe ze zelf (en anderen) functioneren is pure winst. Dus een behandeling ook. Maar mensen moeten zichzelf niet compleet wegcijferen en oppassen voor een diagnose waarbij je jezelf vooral als patient ziet. Wat dat is niet helemaal eerlijk.
Dit hele verhaal geldt overigens ook voor relaties. Mensen met ADHD komen vaak in problemen in relaties met anderen, maar niet omdat ze onaangenaam gezelschap zijn. Wel omdat ze steevast te laat zijn, afspraken vergeten etc etc.
Het is zowel in het belang van de ADHD'er te leren hoe 'normale' mensen functioneren, als in het belang van de normale mensen om te begrijpen dat niet iedereen altijd op tijd is. Dat zou ook winst zijn.
Tot slot: ik wil zeker niet de psychiatrie afvallen. Ik vind het bijzonder waardevol hoe er over mij wordt gedacht en hoe experts dat 'framen'. Ik heb ook veel aan de hulp.
Toch kan het geen kwaad er zelf bij te blijven en altijd je eigen 'oerkracht' in het oog te houden.
Zonder hier nu een complottheorie op te hangen of zonder klassieke systeemkritiek te gaan leveren (want zo steek ik niet in elkaar) wil ik toevoegen en nogmaals hier op het forum verkondigen dat veel psychische 'ziektebeelden' en stoornissen slechts een storing zijn omdat 90 procent van de bevolking anders functioneert.
Ik was namelijk altijd gelukkig, en kon met het juiste materiaal en onder de juiste omstandigheden prachtige dingen maken.
Maar tja, universiteit, boeken in mijn hoofd stampen, het bijhouden van een administratie, een agenda die steeds complexer wordt: dingen die ik moest doen en af moest maken maar het is juist daar waar mijn probleem manifest/zichtbaar werd.
Maar op zich functioneerde ik uitstekend.
Ik ken mensen die een bijzonder creatief beroep uitoefenen. Een iemand is kunstschilder, een ander zit in de filmwereld. Ze zijn succesvol en kunnen dus personeel betalen die voor hen orde op zaken houdt.
Die mensen hebben helemaal geen medicatie nodig terwijl ze de diagnose wel hebben gekregen en het overduidelijk hebben.
(In zo'n beroep 'pikken' mensen ook veel meer van je.)
Mijn punt is dat je ook op zoek moet gaan naar een omgeving voor jezelf of voor je kind waar hij/zij zo min mogelijk last heeft van dat ADHD.
Dat maakt nog altijd gelukkiger dan je persen in een mal waarbij deadlines en organisatievermogen de klok slaan. Want dat persen zal je je hele leven moeten doen.
Feit is wel dat dit steeds moeilijker wordt. De culturele sector wordt kleiner, de langstudeerboete is er nu, eerst de prestatiebeurs etc etc. In die zin wordt de samenleving veel strakker.
Het is niet voor niets dat Ritalin steeds vaker wordt voorgeschreven en dat volwassen zich vaker melden met problemen.
Mensen lopen nu eenmaal sneller aan tegen de strakke lijnen van de samenleving dan vroeger.
Het is ook niet toevallig dat de twee mensen die ik noemde beide kinderen zijn van de jaren zeventig, waarin ruimte voor zelfontplooiing en autonomie nog volop aanwezig was.
Ik benadruk tegenover mensen die ADHD hebben ook altijd dat ze gezegend zijn met talent. Dat ze iets kunnen, dat niet iedereen kan.
Dat ze moeten leren hoe ze zelf (en anderen) functioneren is pure winst. Dus een behandeling ook. Maar mensen moeten zichzelf niet compleet wegcijferen en oppassen voor een diagnose waarbij je jezelf vooral als patient ziet. Wat dat is niet helemaal eerlijk.
Dit hele verhaal geldt overigens ook voor relaties. Mensen met ADHD komen vaak in problemen in relaties met anderen, maar niet omdat ze onaangenaam gezelschap zijn. Wel omdat ze steevast te laat zijn, afspraken vergeten etc etc.
Het is zowel in het belang van de ADHD'er te leren hoe 'normale' mensen functioneren, als in het belang van de normale mensen om te begrijpen dat niet iedereen altijd op tijd is. Dat zou ook winst zijn.
Tot slot: ik wil zeker niet de psychiatrie afvallen. Ik vind het bijzonder waardevol hoe er over mij wordt gedacht en hoe experts dat 'framen'. Ik heb ook veel aan de hulp.
Toch kan het geen kwaad er zelf bij te blijven en altijd je eigen 'oerkracht' in het oog te houden.
zondag 5 augustus 2012 om 22:15
quote:missfiona schreef op 05 augustus 2012 @ 21:59:
[...]
Heb je ook dexamfetamine en stratera geprobeerd?Zover ik weet niet. Ik ben naar meditatie en homeopathie enz gegaan omdat het bij de dokters ophield. Heb dikwijls gevraagd of er iets anders was en daarbij bleef ik in de vicieuze cirkel hangen van Ritalin en Concerta, en dan was Concerta me aangegeven door een ex van mij, want daar was de dokter ook niet eens over begonnen. Daar heb ik het toen met de psychiater over gehad, die alles voorschreef en zodoende naar dat gegaan.
[...]
Heb je ook dexamfetamine en stratera geprobeerd?Zover ik weet niet. Ik ben naar meditatie en homeopathie enz gegaan omdat het bij de dokters ophield. Heb dikwijls gevraagd of er iets anders was en daarbij bleef ik in de vicieuze cirkel hangen van Ritalin en Concerta, en dan was Concerta me aangegeven door een ex van mij, want daar was de dokter ook niet eens over begonnen. Daar heb ik het toen met de psychiater over gehad, die alles voorschreef en zodoende naar dat gegaan.
zondag 5 augustus 2012 om 22:17
quote:xanneeex schreef op 05 augustus 2012 @ 22:10:
[...]
Dit is misschien wat vlak verwoord. Maar ik denk wel dat je met een hoger IQ, meer zelfinzicht hebt, en weet aan welke dingen je moet werken. Dus indirect, zal een adhd'er met een lager IQ sneller het gevoel kunnen hebben niet zonder de ritalin te kunnen functioneren.Dit begrijp ik niet. Ik merk beroepsmatig dat kinderen met adhd en een laag IQ beter presteren op school dan zonder adhd. Ik heb niet het gevoel dat zij er niet zonder kunnen, maar ze hebben er duidelijk veel baat bij.
[...]
Dit is misschien wat vlak verwoord. Maar ik denk wel dat je met een hoger IQ, meer zelfinzicht hebt, en weet aan welke dingen je moet werken. Dus indirect, zal een adhd'er met een lager IQ sneller het gevoel kunnen hebben niet zonder de ritalin te kunnen functioneren.Dit begrijp ik niet. Ik merk beroepsmatig dat kinderen met adhd en een laag IQ beter presteren op school dan zonder adhd. Ik heb niet het gevoel dat zij er niet zonder kunnen, maar ze hebben er duidelijk veel baat bij.
zondag 5 augustus 2012 om 22:17
quote:Ishetdanechtzomoeilijk schreef op 05 augustus 2012 @ 22:12:
[...]
Uit de screening kwam wat betreft de auto-anamnese ADD (en dat klikt ook bij mij), hetero-anamnese was een ander verhaal. Zelf heb ik nauwelijks herinneringen van 0-12 jaar. Mijn moeder heeft aangegeven nooit iets opgemerkt te hebben (is ook heel sceptisch tegenover psychische 'labels'). Daarom kon geen sluitende diagnose gesteld worden, en dus geen medicatie.
Trial en error (kijken of het wat zou doen voor mijn klachten) zou prima kunnen werken, als er idd geen misbruik van het middel gemaakt zou worden. Ze kunnen het risico simpelweg niet nemen dat iemand zegt dat het het beoogde effect heeft (meer rust, concentratie), terwijl het bij diegene eigenlijk als pepmiddel werkt. Lastig uit te leggen.
Maar goed, binnenkort weer afspraak met psychiater, en wellicht het er nog eens over hebben op aandringen van begeleider..
Oke, dat is idd wel logisch dan.
Bij mijn screening over de leeftijd 5-12 jaar, waarbij mijn moeder mee was, was het al snel heel duidelijk. Dus dat zal dan het verschil zijn. Kun je jezelf ook niet herinneren dat je bijv een van de weinige die weleens om onbenullige dingen de klas uit gestuurd werd, of dat er vaker tegen jou dan anderen gezegd werd je aandacht bij de les te houden? Ik herinner mij heel goed dat er op ieder rapport van mij dingen stonden als: zit liever te kletsen dan opletten, wat er op het schoolplein gebeurt is leuker dan in het klaslokaal.
[...]
Uit de screening kwam wat betreft de auto-anamnese ADD (en dat klikt ook bij mij), hetero-anamnese was een ander verhaal. Zelf heb ik nauwelijks herinneringen van 0-12 jaar. Mijn moeder heeft aangegeven nooit iets opgemerkt te hebben (is ook heel sceptisch tegenover psychische 'labels'). Daarom kon geen sluitende diagnose gesteld worden, en dus geen medicatie.
Trial en error (kijken of het wat zou doen voor mijn klachten) zou prima kunnen werken, als er idd geen misbruik van het middel gemaakt zou worden. Ze kunnen het risico simpelweg niet nemen dat iemand zegt dat het het beoogde effect heeft (meer rust, concentratie), terwijl het bij diegene eigenlijk als pepmiddel werkt. Lastig uit te leggen.
Maar goed, binnenkort weer afspraak met psychiater, en wellicht het er nog eens over hebben op aandringen van begeleider..
Oke, dat is idd wel logisch dan.
Bij mijn screening over de leeftijd 5-12 jaar, waarbij mijn moeder mee was, was het al snel heel duidelijk. Dus dat zal dan het verschil zijn. Kun je jezelf ook niet herinneren dat je bijv een van de weinige die weleens om onbenullige dingen de klas uit gestuurd werd, of dat er vaker tegen jou dan anderen gezegd werd je aandacht bij de les te houden? Ik herinner mij heel goed dat er op ieder rapport van mij dingen stonden als: zit liever te kletsen dan opletten, wat er op het schoolplein gebeurt is leuker dan in het klaslokaal.
zondag 5 augustus 2012 om 22:19
quote:missfiona schreef op 05 augustus 2012 @ 22:12:
[...]
Nee, het klopt niet. HIQ ADHDers (en daar heb ik er een aantal van en ken ik er nog veel meer van door o.a. de scholen van de kinderen) kunnen niet altijd compenseren door hun HIQ. Onderpresteren is een veelvoorkomend probleem bij ADHD met HIQ zonder medicatie en of therapie. Gewoon niet in staat zijn om alle impulsen te handelen en te concentreren op een taak/werk/project.Ik had het over kinderen met een laag IQ en ADHD.
[...]
Nee, het klopt niet. HIQ ADHDers (en daar heb ik er een aantal van en ken ik er nog veel meer van door o.a. de scholen van de kinderen) kunnen niet altijd compenseren door hun HIQ. Onderpresteren is een veelvoorkomend probleem bij ADHD met HIQ zonder medicatie en of therapie. Gewoon niet in staat zijn om alle impulsen te handelen en te concentreren op een taak/werk/project.Ik had het over kinderen met een laag IQ en ADHD.
zondag 5 augustus 2012 om 22:21
quote:jacky12 schreef op 05 augustus 2012 @ 22:17:
[...]
Dit begrijp ik niet. Ik merk beroepsmatig dat kinderen met adhd en een laag IQ beter presteren op school dan zonder adhd. Ik heb niet het gevoel dat zij er niet zonder kunnen, maar ze hebben er duidelijk veel baat bij.Ik bedoel dit meer op volwassen leeftijd. Als ik kijk vanuit mijn eigen ervaringen. Zij zullen misschien meer moeite hebben om met hun adhd om te gaan, en dan hebben zij idd baat bij de medicatie
[...]
Dit begrijp ik niet. Ik merk beroepsmatig dat kinderen met adhd en een laag IQ beter presteren op school dan zonder adhd. Ik heb niet het gevoel dat zij er niet zonder kunnen, maar ze hebben er duidelijk veel baat bij.Ik bedoel dit meer op volwassen leeftijd. Als ik kijk vanuit mijn eigen ervaringen. Zij zullen misschien meer moeite hebben om met hun adhd om te gaan, en dan hebben zij idd baat bij de medicatie
zondag 5 augustus 2012 om 22:21
Dat ben ik met je eens Jukebox, als maatschappij creëeren we inderdaad zelf de perfecte omstandigheden om vast te lopen.
Dat merkte ik toen ik werkte (3) onder mijn opleidingsniveau (5), en het eigenlijk al niet aankon, puur vanwege drukte, stress en hoge eisen qua werktempo.
Dat heeft dus niks met IQ te maken.
Dat merkte ik toen ik werkte (3) onder mijn opleidingsniveau (5), en het eigenlijk al niet aankon, puur vanwege drukte, stress en hoge eisen qua werktempo.
Dat heeft dus niks met IQ te maken.
zondag 5 augustus 2012 om 22:23
quote:desert70 schreef op 05 augustus 2012 @ 21:42:
[...]
Iedereen word socialer, geconcentreerd en een maatschappelijk gewenster persoon door de juiste hoeveelheid speed.Totaal niet waar. Ik heb Ritalin geslikt en bij mij heeft het 0,0 effect. Word er niet leuker of minder leuk van, er gebeurt gewoon helemaal niks. Ook niet met een hoge dosis. En ik weet dat dat bij meer mensen zo is
[...]
Iedereen word socialer, geconcentreerd en een maatschappelijk gewenster persoon door de juiste hoeveelheid speed.Totaal niet waar. Ik heb Ritalin geslikt en bij mij heeft het 0,0 effect. Word er niet leuker of minder leuk van, er gebeurt gewoon helemaal niks. Ook niet met een hoge dosis. En ik weet dat dat bij meer mensen zo is
zondag 5 augustus 2012 om 22:23
Jukebox, mijn kinderen functioneerden wel zonder medicatie, maar alleen met heel veel extra begeleiding en zorg van mij en de omgeving. Alles kostte hen heel veel moeite en dan met name op school. We zijn begonnen met structureren en hen leren omgaan met hun specifieke problemen. O.a. door gedragstherapie. Ook het strenge ADHDdieet hebben we geprobeerd. Ze vroegen op een gegeven moment zelf naar medicatie. Ze zijn het gaan proberen en dat is ze tot nu toe goed bevallen. Ondanks de bijwerkingen en die zijn er, kiezen ze nog steeds zelf voor leven met medicatie. Over zich aanpassen aan de maatschappelijke norm maken ze zich niet druk. Ze zien die hele norm niet eens.
zondag 5 augustus 2012 om 22:23
quote:flutzel schreef op 05 augustus 2012 @ 22:15:
[...]
Zover ik weet niet. Ik ben naar meditatie en homeopathie enz gegaan omdat het bij de dokters ophield. Heb dikwijls gevraagd of er iets anders was en daarbij bleef ik in de vicieuze cirkel hangen van Ritalin en Concerta, en dan was Concerta me aangegeven door een ex van mij, want daar was de dokter ook niet eens over begonnen. Daar heb ik het toen met de psychiater over gehad, die alles voorschreef en zodoende naar dat gegaan.Ik zou een andere psychiater vragen om een second opnion. En dan vragen naar dexamfetamine en stratera. (Let op: dex wordt wel vergoed vanuit de basisverzekering, stratera niet.)
[...]
Zover ik weet niet. Ik ben naar meditatie en homeopathie enz gegaan omdat het bij de dokters ophield. Heb dikwijls gevraagd of er iets anders was en daarbij bleef ik in de vicieuze cirkel hangen van Ritalin en Concerta, en dan was Concerta me aangegeven door een ex van mij, want daar was de dokter ook niet eens over begonnen. Daar heb ik het toen met de psychiater over gehad, die alles voorschreef en zodoende naar dat gegaan.Ik zou een andere psychiater vragen om een second opnion. En dan vragen naar dexamfetamine en stratera. (Let op: dex wordt wel vergoed vanuit de basisverzekering, stratera niet.)
zondag 5 augustus 2012 om 22:23
quote:very__cherry schreef op 05 augustus 2012 @ 21:05:
[...]. Maar het is een hel. Als je een onwijs grote draagkracht hebt, én je hebt alle gelegenheid en talent om je energie goed te kunnen doseren, je hebt een omgeving die volledig ingericht is op jouw onrust, dus als alles mee zit, dan heb je kans dat je niet hoeft te grijpen naar een verdoving (lees; coke, of speed).
Ben nog maar bij pagina 1 met lezen, maar deze reactie vind ik wel zo belachelijk overdreven.
Onder welke omstandigheden maak jij kennis met adhd'ers?
[...]. Maar het is een hel. Als je een onwijs grote draagkracht hebt, én je hebt alle gelegenheid en talent om je energie goed te kunnen doseren, je hebt een omgeving die volledig ingericht is op jouw onrust, dus als alles mee zit, dan heb je kans dat je niet hoeft te grijpen naar een verdoving (lees; coke, of speed).
Ben nog maar bij pagina 1 met lezen, maar deze reactie vind ik wel zo belachelijk overdreven.
Onder welke omstandigheden maak jij kennis met adhd'ers?
zondag 5 augustus 2012 om 22:23
quote:very__cherry schreef op 05 augustus 2012 @ 21:05:
[...]. Maar het is een hel. Als je een onwijs grote draagkracht hebt, én je hebt alle gelegenheid en talent om je energie goed te kunnen doseren, je hebt een omgeving die volledig ingericht is op jouw onrust, dus als alles mee zit, dan heb je kans dat je niet hoeft te grijpen naar een verdoving (lees; coke, of speed).
Ben nog maar bij pagina 1 met lezen, maar deze reactie vind ik wel zo belachelijk overdreven.
Onder welke omstandigheden maak jij kennis met adhd'ers?
[...]. Maar het is een hel. Als je een onwijs grote draagkracht hebt, én je hebt alle gelegenheid en talent om je energie goed te kunnen doseren, je hebt een omgeving die volledig ingericht is op jouw onrust, dus als alles mee zit, dan heb je kans dat je niet hoeft te grijpen naar een verdoving (lees; coke, of speed).
Ben nog maar bij pagina 1 met lezen, maar deze reactie vind ik wel zo belachelijk overdreven.
Onder welke omstandigheden maak jij kennis met adhd'ers?
zondag 5 augustus 2012 om 22:25
quote:Kun je jezelf ook niet herinneren dat je bijv een van de weinige die weleens om onbenullige dingen de klas uit gestuurd werd, of dat er vaker tegen jou dan anderen gezegd werd je aandacht bij de les te houden?
Ik kan me alleen herinneren dat ik grijs muisje genoemd werd, en graag naar buiten keek. Verder vooral niet opvallend en heel rustig.
Ik presteerde wel bovengemiddeld (snel uit de leesniveaus, extra rekentaken).
Ik kan me alleen herinneren dat ik grijs muisje genoemd werd, en graag naar buiten keek. Verder vooral niet opvallend en heel rustig.
Ik presteerde wel bovengemiddeld (snel uit de leesniveaus, extra rekentaken).
zondag 5 augustus 2012 om 22:25
zondag 5 augustus 2012 om 22:28
quote:missfiona schreef op 05 augustus 2012 @ 22:23:
[...]
Ik zou een andere psychiater vragen om een second opnion. En dan vragen naar dexamfetamine en stratera. (Let op: dex wordt wel vergoed vanuit de basisverzekering, stratera niet.)Was net aan het denken dat ik al beter een second opinion kon vragen, lees hier meer mogelijkheden dan dat ze mij vertellen. Dus opnieuw navragen met een hele lijst in de aanslag
[...]
Ik zou een andere psychiater vragen om een second opnion. En dan vragen naar dexamfetamine en stratera. (Let op: dex wordt wel vergoed vanuit de basisverzekering, stratera niet.)Was net aan het denken dat ik al beter een second opinion kon vragen, lees hier meer mogelijkheden dan dat ze mij vertellen. Dus opnieuw navragen met een hele lijst in de aanslag
zondag 5 augustus 2012 om 22:30
quote:Ishetdanechtzomoeilijk schreef op 05 augustus 2012 @ 22:25:
[...]
Ik kan me alleen herinneren dat ik grijs muisje genoemd werd, en graag naar buiten keek. Verder vooral niet opvallend en heel rustig.
Ik presteerde wel bovengemiddeld (snel uit de leesniveaus, extra rekentaken).Herkenbaar, had tzelfde. Altijd aan t dromen, wiebelen met mn stoel, ' lui' maar wel de beste van de klas vaak.
[...]
Ik kan me alleen herinneren dat ik grijs muisje genoemd werd, en graag naar buiten keek. Verder vooral niet opvallend en heel rustig.
Ik presteerde wel bovengemiddeld (snel uit de leesniveaus, extra rekentaken).Herkenbaar, had tzelfde. Altijd aan t dromen, wiebelen met mn stoel, ' lui' maar wel de beste van de klas vaak.
zondag 5 augustus 2012 om 22:31
quote:missfiona schreef op 05 augustus 2012 @ 22:23:
Jukebox, mijn kinderen functioneerden wel zonder medicatie, maar alleen met heel veel extra begeleiding en zorg van mij en de omgeving. Alles kostte hen heel veel moeite en dan met name op school. We zijn begonnen met structureren en hen leren omgaan met hun specifieke problemen. O.a. door gedragstherapie. Ook het strenge ADHDdieet hebben we geprobeerd. Ze vroegen op een gegeven moment zelf naar medicatie. Ze zijn het gaan proberen en dat is ze tot nu toe goed bevallen. Ondanks de bijwerkingen en die zijn er, kiezen ze nog steeds zelf voor leven met medicatie. Over zich aanpassen aan de maatschappelijke norm maken ze zich niet druk. Ze zien die hele norm niet eens.
Dat je kinderen zich niet druk maken over die maatschappelijke norm en deze niet zien maakt niet dat die norm er plots niet meer is. Die is er overduidelijk.
Het is niet voor niets dat je kinderen juist op school die last ervaren. Want daar geldt bij uitstek een norm die niet aangeboren is maar 'maatschappelijk' is.
Als ik naar mezelf kijk: ik was een bijzonder vervelend kind. Zat nooit stil. Ik kon niets uit mijn hoofd leren. Lukte gewoon niet.
Maar ik was altijd razend goed in het omgaan met materiaal, potloden etc. Tekenen, knutselen, dingen bouwen, dingen ontwerpen, altijd gigantisch met de Franse slag natuurlijk, maar ik kon toveren. Ik maakte ook altijd de meest waanzinnige suprises als kind voor sinterklaas.
Daar kon ik dan 's nachts stiekem aan doorwerken. Ik voelde toen pure opwinding bij het maken van dingen. Niets geen gebrek aan concentratie zolang ik 'vrij' kon creëren zonder druk van buiten.
Maar helaas is dat niet voldoende voor een goede cito-toets.
Later op de universiteit (had mezelf met zeer veel moeite 'opgewerkt') haalde ik nooit een tentamen. Hoogleraren begrepen daar niets van. Want ik formuleerde zo goed, ik kon zulke rake verbanden leggen. Maar ja, ook daar haal je je bul niet mee.
De vraag is: 'deed' ik het niet? Was ik 'stuk'? Of functioneerde ik niet optimaal in die omgeving?
Voorts ben ik juist voorstander therapie en snap ik het belang van medicatie. Al is het maar om jezelf goed te leren kennen en de normen van de samenleving goed te begrijpen.
Voor mij is het ook absoluut noodzakelijk, anders richt ik een spoor van vernieling aan in mijn leven.
Maar het is een beetje en/en. Dus achteraf had ik lekker een creatieve opleiding moeten gaan doen inplaats van naar de universiteit te gaan.
Want met dat diploma nu word ik nog steeds niet razend gelukkig van het doen van onderzoek. Ook al slik ik medicatie en word ik behandeld.
Jukebox, mijn kinderen functioneerden wel zonder medicatie, maar alleen met heel veel extra begeleiding en zorg van mij en de omgeving. Alles kostte hen heel veel moeite en dan met name op school. We zijn begonnen met structureren en hen leren omgaan met hun specifieke problemen. O.a. door gedragstherapie. Ook het strenge ADHDdieet hebben we geprobeerd. Ze vroegen op een gegeven moment zelf naar medicatie. Ze zijn het gaan proberen en dat is ze tot nu toe goed bevallen. Ondanks de bijwerkingen en die zijn er, kiezen ze nog steeds zelf voor leven met medicatie. Over zich aanpassen aan de maatschappelijke norm maken ze zich niet druk. Ze zien die hele norm niet eens.
Dat je kinderen zich niet druk maken over die maatschappelijke norm en deze niet zien maakt niet dat die norm er plots niet meer is. Die is er overduidelijk.
Het is niet voor niets dat je kinderen juist op school die last ervaren. Want daar geldt bij uitstek een norm die niet aangeboren is maar 'maatschappelijk' is.
Als ik naar mezelf kijk: ik was een bijzonder vervelend kind. Zat nooit stil. Ik kon niets uit mijn hoofd leren. Lukte gewoon niet.
Maar ik was altijd razend goed in het omgaan met materiaal, potloden etc. Tekenen, knutselen, dingen bouwen, dingen ontwerpen, altijd gigantisch met de Franse slag natuurlijk, maar ik kon toveren. Ik maakte ook altijd de meest waanzinnige suprises als kind voor sinterklaas.
Daar kon ik dan 's nachts stiekem aan doorwerken. Ik voelde toen pure opwinding bij het maken van dingen. Niets geen gebrek aan concentratie zolang ik 'vrij' kon creëren zonder druk van buiten.
Maar helaas is dat niet voldoende voor een goede cito-toets.
Later op de universiteit (had mezelf met zeer veel moeite 'opgewerkt') haalde ik nooit een tentamen. Hoogleraren begrepen daar niets van. Want ik formuleerde zo goed, ik kon zulke rake verbanden leggen. Maar ja, ook daar haal je je bul niet mee.
De vraag is: 'deed' ik het niet? Was ik 'stuk'? Of functioneerde ik niet optimaal in die omgeving?
Voorts ben ik juist voorstander therapie en snap ik het belang van medicatie. Al is het maar om jezelf goed te leren kennen en de normen van de samenleving goed te begrijpen.
Voor mij is het ook absoluut noodzakelijk, anders richt ik een spoor van vernieling aan in mijn leven.
Maar het is een beetje en/en. Dus achteraf had ik lekker een creatieve opleiding moeten gaan doen inplaats van naar de universiteit te gaan.
Want met dat diploma nu word ik nog steeds niet razend gelukkig van het doen van onderzoek. Ook al slik ik medicatie en word ik behandeld.
zondag 5 augustus 2012 om 22:32
quote:zebraatje80 schreef op 05 augustus 2012 @ 22:23:
[...]
Ben nog maar bij pagina 1 met lezen, maar deze reactie vind ik wel zo belachelijk overdreven.
Onder welke omstandigheden maak jij kennis met adhd'ers?
Verslavingszorg.
En verslaafden zijn nogal gefocust op verdoving, remember?
[...]
Ben nog maar bij pagina 1 met lezen, maar deze reactie vind ik wel zo belachelijk overdreven.
Onder welke omstandigheden maak jij kennis met adhd'ers?
Verslavingszorg.
En verslaafden zijn nogal gefocust op verdoving, remember?
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.