Verder na ernstige ziekte

Zou sporten onder goede begeleiding (fysio) iets voor je kunnen zijn?. Overigens is het niet gek dat het nu naar boven komt; eerst is je lijf bezig met overleven, nu dat rustiger is komt de rest van de verwerking. Hoop dat er mensen zijn die je wat herkenning kunnen geven.

Hoezo voel je je totaal niet begrepen? Hebben ze geen begrip voor de klachten die je er aan over hebt gehouden of dat het nu maar eens afgelopen moet zijn o.i.d.?



Vaak denken mensen dat, als de kanker weg is, het allemaal over is, zeker na paar maanden.

Herkenbaar...

Ben zelf ook ernstig ziek geweest en zit regelmatig met mijzelf en/of de omgeving in de knoop.

Ben nogsteeds op zoek naar mijn eigen (nieuwe) grenzen, banjer er steeds weer overheen..

Niet alleen licahmelijk, maar ook geestelijk.

Hoe sterk en flexibel ik vroeger ook was, tegenwoordig ben ik zó snel op het randje van 'overspannen/burnout' (of 'geef het maar een naam.)

Veel mensen uit de omgeving denken inderdaad dat je alles zo hop weer op kan pakken. En natuurlijk is dat ook wat je zelf het liefst wil.

Maar kan dat wel? Wordt je ooit wel weer compleet de oude?

Het is een lange zoektocht met vallen en opstaan en veel onbegrip..



Asl je kanker had, kan je wellicht meedoen aan een cursus herstel en balans (wordt vaak vergoed door de verzekering)

http://www.herstelenbalans.nl/

Bij mij persoonlijk was dit helaas niet in de buurt, heb er dus geen ervaring mee, maar het klinkt goed..

Ik begrijp je probleem...

Vorig jaar ben ik ook ernstig ziek geweest. Een virus sloeg op mijn hartspier en door de missers die er toen gemaakt zijn moesten mijn beide onderbenen geamputeerd worden (maart 2010).

Ondertussen gaat het heel goed met me. Binnen 4 maanden liep ik weer (met protheses, zónder krukken). Ik had een zeer ernstige ziekte met vreselijke complicaties overleefd... Ik lééf nog! Iedereen dacht dat ik geestelijk in elkaar zou klappen, maar ik bleek sterker als ooit tevoren. Natuurlijk zit ik nog midden in de verwerking van alles, maar het gaat goed!

Wél merk ik dat ik niet meer op hetzelfde lichamelijke niveau kom als vroeger (blijvende hart en longschade) en al helemaal niet meer op hetzelfde 'denk-niveau' als leeftijdgenoten. Ik zie dingen anders, beleef ze anders en verwerk ze anders. Voor mij geen oppervlakkige dingetjes meer als een bad-hair-day o.i.d.

Ik heb het gevoel dat ik er niet meer 'tussen pas' zeg maar.



En ook heb ik het gevoel dat mensen zo snel vergeten wat je is overkomen. ('het gaat nu toch weer goed met je?') Dat valt me nu weer op nu ik door een val mijn ene prothese niet kan dragen en tijdelijk weer fulltime in een rolstoel zit... Ik krijg nu reacties als 'oh ja.... dat is waar, je mist een been..' Nee, ik mis er 2! Ze weten het gewoon niet meer... En het is notabene net een jaar geleden!!!

Je moet weer gewoon mee met de maatschappij... De uitkerings-instantie wil dat je weer gewoon aan het werk gaat.. Mijn vorige baan kon niet meer. 'U gaat zich maar omscholen, balie-werk zou u zittend nog prima kunnen doen!' Ja, hallo! Mag ik tijd hebben om te 'rouwen', om de boel weer op te pakken? Mag ik zelf beslissen of ik dat werk ook leuk vind?



En dat zal voor jou ook zo zijn... Je leven is ineens heel anders verlopen. En op het moment dat je ziek bent vliegen de kaartjes, sms-jes, lieve mailtjes, en weet-ik-veel-wat-nog-meer-voor-liefs om je oren.. Maar daarna, moet alles maar weer normaal zijn.. Je leeft toch nog?



Heel veel sterkte en neem de tijd om naar je lichaam te luisteren! Een ander doet het niet voor je, al hebben ze nog zoveel begrip!

Groenoogje, ik ken je niet, weet niet wat je hebt gehad, maar kan me heel erg goed voorstellen dat het gedeeltelijk komt omdat je de streng voor jezelf bent.

Je wilt aan de ene kant graag sterk zijn (je leeft immers nog, je hebt het overleefd), aan de andere kant moet je je realiseren dat je lichaam een enorme klap heeft gehad.

Omdat je streng voor jezelf bent kom je waarschijnlijk over alsof alles ok is. Als je dat heel duidelijk uitstraalt is het voor je omgeving moeilijk te realiseren dat je toch niet helemaal ok bent.



Ikzelf zit er nog middenin. In die zin, ik ben sinds 1.5 jaar schoon (melanoomkanker), maar ik heb zelf soms het gevoel dat ik op een tijdbom leef, er is een erg grote kans dat het terugkomt.

Ik probeer heel stoer weer te werken als hiervoor, maar het lukt me allemaal niet meer.

Ik ben 2 maanden geleden gestopt met een trial waar ik aan meedeed, voornamelijk omdat ik zo vreselijk moe ben.

Sommige collega's en vrienden vragen nog hoe het gaat, maar de meeste mensen zijn het al lang weer vergeten.



Ik heb het boek "een lichaam van lood" afgelopen kerst gekregen. Daar heb ik wel een aantal goede dingen uit kunnen halen.

Verder heb ik mijn werktijden aangepast. ik werkte al 80% en werk nu op maandag, woensdag en vrijdag op kantoor en ben op dinsdag en donderdag thuis. Ik heb een dag helemaal voor mezelf. Zoonlief is op de creche, schoonmaakster is net geweest om te wassen en schoon te maken, en ik kan mijn eigen tijd indelen.

Hoi Groenoogje,

Wat een heftige verhalen hier, mijn verhaal is minder heftig maar toch is wat je vertelt erg herkenbaar. Ik denk dat er wel praat-groepen zijn voor mensen die het hier moeilijk mee hebben, of vind je dat niets?



Ik ben zelf op een gegeven moment ook over de kop gegaan ,was bang dat ik me aanstelde, ik moest immers toch alles weer kunnen zo onderhand? Maar herstel heeft gewoon echt heeeel veeeel tijd nodig, (iets wat in onze westerse snelle maatschappji niet wodt geaccepteerd) en als je nooit meer de oude wordt dan heeft het accepteren daarvan zelfs nog meer tijd nodig. Wat mij destijds heeft geholpen is de bijdrage van een psycholoog, opschrijven wat er destijds is gebeurd, een stapje terug nemen qua verantwoordelijkheden/stress-gerelateerde zaken en juist meer energie stoppen in sporten en leuke dingen (omdat dat zich 3-dubbel in energie terugbetaald). Nu voel ik me echt veel en veel beter, vaak zelfs gewoon ''normaal'' .



heel veel sterkte, denk maar je bent niet alleen, er zijn heel veel chronisch zieken of mensen die erg ziek zijn geweest.

ik heb hele goede ervaringen met een medisch psycholoog. heb geloof ik maar een paar gesprekken gehad, maar dat heeft gezorgd voor heel veel opheldering in mijn verwachtingen en acceptatie van mijn ziekte. echt een eye opener, terwijl ik dat van tevoren niet verwacht had.