verslaafd aan medicatie.

Heb je wel eens Artotec gebruikt? Dat is diclofenac mét maagbeschermer. Het werkt beter dan losse diclofenac met bv (es)omeprazol (bv nexium)los.



Kan je beter aangeven waar je pijn vandaan komt en welke slaapmedicatie gebruik je?

Is minderen dan echt alleen maar mogelijk met een opname?



Hoe je dit aan zou moeten pakken ligt denk ik ook aan de reden waarom je die medicatie voorgeschreven hebt gekregen. Je hebt slaaptabletten vanwege de pijn waar diclofenac niet tegen helpt begrijp ik. Maar is diclofenac de enige pijnstiller die je ooit is aangeboden? Of is het dè pijnstiller voor jouw "kwaal"?

Stoppen is hier nog niet gelukt onder begeleiding van artsen.

Opname slaap waak centrum is vaak de aangewezen oplossing als het jezelf met hulp niet lukt.

Beste xayrax, ik wil allereerst graag zeggen dat ik het echt heel goed van je vindt dat je hier voor uit durft te komen en dat je onder ogen durft te zien dat het op deze manier niet gaat.



Ik denk niet dat wij een kant en klare oplossing aan je kunnen geven. Ik denk dat je het beste met dit verhaal naar je huisarts kunt gaan. Je kunt niet zomaar stoppen met slaapmedicatie, maar feit is wel dat slaapmedicatie bij langdurig gebruik niet werkt en je dus alleen maar een verslaving aan het voeden bent, zonder dat je daar enig profijt van hebt.



Er is voor pijn meer dan diclofenac. Wat vindt je huisarts ervan? Als je huisarts niks meer voor je kan betekenen, kan hij/zij je doorverwijzen naar een pijncentrum. Maar vaak hebben mensen genoeg aan het arsenaal van de huisarts en dat eindigt niet bij diclofenac.



Ik weet natuurlijk niet waardoor je pijn veroorzaakt wordt, maar als het deze problemen heeft opgeleverd, dan denk ik dat je goede begeleiding moet krijgen van zowel een psychologisch geschoold iemand als iemand die veel van pijnbehandeling afweet.



Kortom: heb je dit al eens met je huisarts besproken?

ik weet niet wat je als slaapmiddel gebruikt maar er zijn medicijnen, behorend tot de tricyclische antidepressiva-groep, die slaperigheid als bijwerking hebben, en ze werken al bij zeer geringe doseringen bijvoorbeeld 10 mg voor het slapengaan (o.m.amytriptyline).



Ik heb zelf ook weleens Tramadol geprobeerd maar vreemd genoeg bleek paracetamol met koffie beter te werken. Misschien dat je de Tramadol kan verminderen als je ook paracetamol met koffie neemt (maximaal 6 per dag)?



De ontstekingsremmers zijn inderdaad vervelend; ik verdraag ze ook niet (maagpijn).

dat het kussen als een baksteen aanvoelt dat herken ik, ja.

Mijn zus heeft reuma. Zij spuit een bepaald medicijn, ik weet de naam niet, wat via het ziekenhuis geleverd wordt. Zij kan het gebruiken als er een ontsteking dreigt of is geconstateerd door de reumatoloog. Misschien verlicht dit middel je klachten. En vraag erom bij de arts.

Heb je dit ook overlegd met de arts die voorschrijft?

al die -zepam spullen zijn gewennend en verslavend; als je wil minderen dan moet dat zeer geleidelijk.

Hoi Xayrax, ga alsjeblieft over de slaapmedicatie in gesprek met je arts!

Ze hebben namelijk als bijwerking dat ze minder en minder gaan werken als je ze langer slikt. Ze zijn psychisch en lichamelijk verslavend. Afbouwen is daarom lastig.

Je hoeft je daar juist helemaal niet voor te schamen. Die middelen zíjn gewoon verslavend en als jij ze al zo lang slikt, is het volledig begrijpelijk dat je er ook gewoon verslaafd aan bént. En dat er 'gewoon mee stoppen' niet alleen lukt.

Amitriptyline

Waarom ben je nog niet onder behandeling bij een reumatoloog met jouw klachten?

Welke diagnose heb je?

inderdaad werkt Amytriptyline alleen voor een deel van de mensen afdoende als slaapmiddel; ik dacht dat het fifty-fifty was. Sommigen waren ermee uit de brand; anderen merkten totaal niets.

Schaam je AUB niet!!!

quote:rionyriony schreef op 18 oktober 2012 @ 11:32:

inderdaad werkt Amytriptyline alleen voor een deel van de mensen afdoende als slaapmiddel; ik dacht dat het fifty-fifty was. Sommigen waren ermee uit de brand; anderen merkten totaal niets.

Laat ik gewoon maar met de deur in huis vallen; ik lees meer dan genoeg dingen waarbij ik het beeld krijg dat jij het jezelf bepaald niet makkelijk(er) maakt.



Eerlijk gezegd denk ik dat je dit niet getackeld zult krijgen tot je aan de slag gaat met acceptatie. Leren leven mét ipv kop in het zand, overleven en in hetzelfde cirkeltje blijven zitten. Hiervoor zijn diverse goede pijnrevalidatieprogramma's. Daarin leer je zowel wat chronische pijn nu eigenlijk fysiologisch zoal aan processen aanslingert in het lijf, hoe je dit zelf kunt beïnvloeden etc. Aanpak is multidisciplinair, zowel fysiek door bijv. fysio, ergo maar ook psychisch door o.a. psychologie, maaschappelijk werk, ontspanningstherapie en noem maar op. Afhankelijk van instelling en casus kan dat aangevuld worden met tig andere pijlers zoals hydrotherapie, sport, arbeidsrevalidatie, dagbesteding, logo, noem het allemaal maar op.



Bijkomend punt is dat slaap veel meer is dan enkel een knopje die omgaat als het lijf zich maar aan voorwaarden voldoet. De geest speelt daar ook een grote rol in en goede kans dat daar ook een winst te behalen valt voor je. Van letterlijk vergroten van jouw kennis hoe dat werkt tot daarmee aan de slag, slaaphygiene etc. etc. Iets waar al een goed deel van meegenomen kan worden in een revalidatietraject.



Zo'n gedachte is bijv ook hoe je tegen behandelvoorstellen aan kijkt. Jij kijkt naar een aantal pillen en besluit maar vooral niets te veranderen. En waarom; op basis van een aantal pillen!? Iets wat ondergeschikt zou moeten zijn aan een adequate behandeling waarbij je voorbij de psychische en fysieke verslaving komt waarbij je notabene niet meer het beoogde resultaat hebt. En heb je dat zelf besloten om vervolgens er maar een streep onder te zetten of ben je daar open de communicatie over aangegaan met behandelend arts om te zien hoe terecht of onterecht jouw gedachten hierover zijn, welke opties er nog meer zijn etc. etc.?



Qua pijnbehandeling zijn de mogelijkheden tallloos. Er is veel meer onder de zon dan jij lijkt te denken, op noemt of geprobeerd heeft. Wel vergt het een goede begeleiding en grote inzet ook vanuit jouw kant. Dit is een specialisatie waarbij het uiteindelijk trial and error blijft. Uitproberen, uitkristalliseren van cocktails, dosissen en wat al niet meer waar nodig. Dat is geen kwestie van dagen of weken, maar maanden. Het hebben van een lange adem en ook goed kunnen en willen communiceren met behandelend aneasthesist. Juist omdat hierin meer speelt dan alleen een chemische reactie maar minstens net zo belangrijk behandelingsgetrouwheid, gedrag, gedachten etc. etc. zijn.



Ongeacht welke diagnose dan ook zijn dit pijlers die voor een ieder gelden wanneer je het hebt over chronische pijn en/of psychische of fysieke medicatie-afhankelijkheid. Echt goud waard om in te investeren.



En ach, als ik dan toch bezig ben; de uitspraak dat gewrichten voelen als elastieken. Door een scherm kun je niets zeggen, ga ik me ook niet aan wagen. Heb je dit al eerder besproken met o.a. reumatoloog en bovenal; is er gekeken in hoeverre er eventueel een bindweefselafwijking speelt? Officieel zouden die "zeldzaam" moeten zijn, praktijk is nogal anders. Deze afwijkingen zijn helaas echter nog altijd te onbekend bij veel artsen, incl. de meeste reumatologen (terwijl dat de eerst aangewezen specialisatie is om dergelijke afwijkingen op het spoor te komen). Veel mensen lopen daardoor jarenlang rond met geen, foutieve of halfslachtige diagnoses. FM is daarbij een bekende plank-misgeslagen-maar-toch-niet-helemaal-diagnose. Bij dit soort afwijkingen kan fm namelijk alsnog voorkomen maar dan secundair. Oftewel; als gevolg van. Nimmer is het dan primair (op zichzelfstaande hoofdoorzaak). Zoals gezegd géén idee of het eventueel een aanknopingspunt kan zijn en zelfs met dergelijke diagnoses geldt bovenstaande onverminderd.

quote:Pixiedust schreef op 18 oktober 2012 @ 16:31:

(...)Hele goede post! Ben het er volledig mee eens.