We noemden hem De Vinger (ongeschikt voor gevoelige lezers)

Na veel wikken en wegen werd er besloten om een ongenode gast uit mijn lichaam te verwijderen. Laten we eerlijk zijn, hoewel ik nooit echt een voorstander ben om stukjes "mij" uit hun behuizing te zetten, werd deze mini-me toch echt wel storend. Betaalde geen huur, niet erg spraakzaam maar liet zijn bestaan wel zeker weten, kortom, a pain in the ass. Letterlijk dan. En zo geschiede.



Met geweld (en hulp van de chirurg) werd mini-me verzocht om te vertrekken en ik moet zeggen, na zolang vereerd te zijn met mini-me’s gezelschap liet zijn vertrek een leegte achter. Ook letterlijk, want de leegte was 3 centimeter diep en 3 cm in doorsnede. Deze werd gehecht en na de noodzakelijke culinaire geneugten van de ziekenhuiskar (het brood smaakte zowaar naar brood!) en het toiletbezoek vertrok ik opgelucht huiswaarts.



Nog geen week later lag ik terug op de tafel op de spoedafdeling met mijn billen in hun volle blote glorie te zien, als volle maan bij klaarlichte dag. Mini-me bleek een paar verhuisdozen vergeten te zijn (met opzet wat ik je brom!) en de wond was gaan ontsteken. Au. Toen kwam hij in beeld. Een goed uitziende jonge man (ala Chaess van House) met twee ogen zo blauw. Ze konden ook een andere kleur hebben, door de rode waas van de pijn had ik weinig aandacht noch interesse in de ogen van mijn weldoener, maar goed, dit terzijde. De herinnering van het uithalen van de hechtingen uit de ontstoken wond en het wegspoelen van het exusdaat, om daarna de leegte op te vullen met gaas heb ik half verdrongen, maar om één of andere reden voel ik pijn in mijn bips wanneer ik naar een pak vanille vla en koud water met een rietje kijk. Bizar en eveneens terzijde.

Wederom opgelucht strompelde ik huiswaarts, met nu een voorschrift voor thuiszorg om samen gezellig koffie te leuten tweemaal per dag en incidenteel ook de wond te laten verzorgen en de uitnodiging om de week erop op controle te komen bij deze weldoener.



Het was zover. D Day. In een klein kamertje met neppe, dunne muren mocht ik met de billen bloot op de behandeltafel. Flashbulb herinneringen van het klein trauma op de spoed razen voorbij op mijn netvlies, net zoals de woorden “oh nee nee nee niet opnieuw.” Maar goed, met het idee dat het waarschijnlijk gewoon de assistente zal zijn die mij zal onderzoeken haalde ik opgelucht adem.



De eerste assistente liep binnen, gaf me netjes een hand en tuurde met halve interesse in mijn bilspleet. Dankzij de thuiszorg was ik nu gewoon dat onbekende mensen naar mijn billen keken en de schaamte bleef uit. Ze mompelde iets en haalde iemand anders erbij. Wederom een handje gekregen en nu werd er grondiger geïnspecteerd. Deze knikte instemmend, legde een doekje over mijn billen en beende weg. Toen kwam de derde binnen. Het was de chirurg die mij behandelde op de spoedafdeling, met een brede glimlach zei hij “hallo, goed dat je er weer bent, we gaan eens kijken”. Inmiddels was ik het wachten moe. Het feit dat het aantal mensen die inmiddels mijn volle maan hebben gezien een aantal was waarop een exhibitionist jaloers op zou zijn hielp de flashbulb herinneringen ook niet veel, maar “even de tanden op elkaar en ik kan naar huis” overtuigde me om rustig te blijven liggen.



Mijn wond, die voorheen tot kijkdoosgat was gebombardeerd, zou spoedig een andere status krijgen. Na wat “mhm” en de latex handen op de huid eromheen dacht ik dat ik alles wel gehad zou hebben. Zonder enige waarschuwing dook zijn vinger in de wond, uit reflex trapte ik met mijn benen en had hem met een haar gemist. De gedachte “ben je ook zo adrem op een date?” schoot door mijn hoofd, gevolgd met een “moet ik het bij jou eens zo doen?”, maar het enige wat mijn lippen ontsnapte was een klagelijk, woordeloos gejammer die menig gangster rapper niet zou misstaan. Mijn inmiddels rauwe voeldoos-wond werd nietmeer gemolesteerd en de chirurg grijnsde wederom breed en zei “Ziet er goed uit, en tot over twee weken” en schreed met lange, vrolijke passen weer uit de kamer.



Toen ik wankelend het ziekenhuis uitliep speelde deze woorden door mijn hoofd. Ik vroeg me af of ik voor onze volgende “date” een fles wijn moest meenemen of ijskoud water met een rietje en vla, om de illusie van beschaafdheid hoog te houden. Eveneens heb ik mijn outfit al in gedachten. Een loszittende spijkerbroek die op mijn knieën hangt, een boxershort van minstens 2 dagen oud, gouden kettingen met mijn naam, een stapel petjes op mijn hoofd en apparatuur voor de geluidsopname van mijn nieuwe album “De Vinger”.

Ter informatie wat anderen te wachten staat als ze een cyste laten weghalen bij het stuitje. Dit soort dingen vertellen ze je niet op voorhand . (En ik verveel me ontzettend).

En bedankt voor de knuffel

Nee nee nee, mijn verveling heeft talent! Wel fijn dat jullie erom kunnen lachen

Zit nog met wat geel beslag maar het komt er goed uit (sorry als jullie nog moeten eten) en de thuiszorg is ook tevreden. Er wordt nog wel gerekend op 6 weken herstel voor de wonde zelf. Over ontharen heb ik hen ook nog niet gehoord, maar momenteel groeit hij nog niet dicht dankzij het gaasje erin dus ik denk dat het nog niet aan de orde is . Ik kan nu ongeveer alles, behalve bukken, tillen, zwemmen en paardrijden . Wel nog heel erg snel moe.



Bedankt voor de beterschapswensen, erg lief! Zijn naam weet ik nietmeer, dus ik noem hem gewoon De Vinger .

Yummy! Ik kan nu echt waar geen vanille vla zien, daar is niets van gelogen Was aan leuke dingen aan het denken tijdens die behandeling en denk dat ik een verkeerde link heb gelegd .



Of hij vrijgezel was, ik kan het vragen! Ik zie hem alleen met kekke latex handschoentjes aan dus geen ring gezien Jullie mogen hem helemaal hebben, hij was me te adrem op onze 'dates'

Ouch dat zal ook geen deugd gedaan hebben Ratteke!



Een hindsight voor jou terug

Brrrr en ik was al een tattoo aan het overwegen .

Lief van jullie! Bloemetje voor iedereen



Even dutten, fijne dag nog allen (And may the finger not be with you)