Gezondheid
alle pijlers
We noemden hem De Vinger (ongeschikt voor gevoelige lezers)
dinsdag 17 juli 2012 om 14:20
Na veel wikken en wegen werd er besloten om een ongenode gast uit mijn lichaam te verwijderen. Laten we eerlijk zijn, hoewel ik nooit echt een voorstander ben om stukjes "mij" uit hun behuizing te zetten, werd deze mini-me toch echt wel storend. Betaalde geen huur, niet erg spraakzaam maar liet zijn bestaan wel zeker weten, kortom, a pain in the ass. Letterlijk dan. En zo geschiede.
Met geweld (en hulp van de chirurg) werd mini-me verzocht om te vertrekken en ik moet zeggen, na zolang vereerd te zijn met mini-me’s gezelschap liet zijn vertrek een leegte achter. Ook letterlijk, want de leegte was 3 centimeter diep en 3 cm in doorsnede. Deze werd gehecht en na de noodzakelijke culinaire geneugten van de ziekenhuiskar (het brood smaakte zowaar naar brood!) en het toiletbezoek vertrok ik opgelucht huiswaarts.
Nog geen week later lag ik terug op de tafel op de spoedafdeling met mijn billen in hun volle blote glorie te zien, als volle maan bij klaarlichte dag. Mini-me bleek een paar verhuisdozen vergeten te zijn (met opzet wat ik je brom!) en de wond was gaan ontsteken. Au. Toen kwam hij in beeld. Een goed uitziende jonge man (ala Chaess van House) met twee ogen zo blauw. Ze konden ook een andere kleur hebben, door de rode waas van de pijn had ik weinig aandacht noch interesse in de ogen van mijn weldoener, maar goed, dit terzijde. De herinnering van het uithalen van de hechtingen uit de ontstoken wond en het wegspoelen van het exusdaat, om daarna de leegte op te vullen met gaas heb ik half verdrongen, maar om één of andere reden voel ik pijn in mijn bips wanneer ik naar een pak vanille vla en koud water met een rietje kijk. Bizar en eveneens terzijde.
Wederom opgelucht strompelde ik huiswaarts, met nu een voorschrift voor thuiszorg om samen gezellig koffie te leuten tweemaal per dag en incidenteel ook de wond te laten verzorgen en de uitnodiging om de week erop op controle te komen bij deze weldoener.
Het was zover. D Day. In een klein kamertje met neppe, dunne muren mocht ik met de billen bloot op de behandeltafel. Flashbulb herinneringen van het klein trauma op de spoed razen voorbij op mijn netvlies, net zoals de woorden “oh nee nee nee niet opnieuw.” Maar goed, met het idee dat het waarschijnlijk gewoon de assistente zal zijn die mij zal onderzoeken haalde ik opgelucht adem.
De eerste assistente liep binnen, gaf me netjes een hand en tuurde met halve interesse in mijn bilspleet. Dankzij de thuiszorg was ik nu gewoon dat onbekende mensen naar mijn billen keken en de schaamte bleef uit. Ze mompelde iets en haalde iemand anders erbij. Wederom een handje gekregen en nu werd er grondiger geïnspecteerd. Deze knikte instemmend, legde een doekje over mijn billen en beende weg. Toen kwam de derde binnen. Het was de chirurg die mij behandelde op de spoedafdeling, met een brede glimlach zei hij “hallo, goed dat je er weer bent, we gaan eens kijken”. Inmiddels was ik het wachten moe. Het feit dat het aantal mensen die inmiddels mijn volle maan hebben gezien een aantal was waarop een exhibitionist jaloers op zou zijn hielp de flashbulb herinneringen ook niet veel, maar “even de tanden op elkaar en ik kan naar huis” overtuigde me om rustig te blijven liggen.
Mijn wond, die voorheen tot kijkdoosgat was gebombardeerd, zou spoedig een andere status krijgen. Na wat “mhm” en de latex handen op de huid eromheen dacht ik dat ik alles wel gehad zou hebben. Zonder enige waarschuwing dook zijn vinger in de wond, uit reflex trapte ik met mijn benen en had hem met een haar gemist. De gedachte “ben je ook zo adrem op een date?” schoot door mijn hoofd, gevolgd met een “moet ik het bij jou eens zo doen?”, maar het enige wat mijn lippen ontsnapte was een klagelijk, woordeloos gejammer die menig gangster rapper niet zou misstaan. Mijn inmiddels rauwe voeldoos-wond werd nietmeer gemolesteerd en de chirurg grijnsde wederom breed en zei “Ziet er goed uit, en tot over twee weken” en schreed met lange, vrolijke passen weer uit de kamer.
Toen ik wankelend het ziekenhuis uitliep speelde deze woorden door mijn hoofd. Ik vroeg me af of ik voor onze volgende “date” een fles wijn moest meenemen of ijskoud water met een rietje en vla, om de illusie van beschaafdheid hoog te houden. Eveneens heb ik mijn outfit al in gedachten. Een loszittende spijkerbroek die op mijn knieën hangt, een boxershort van minstens 2 dagen oud, gouden kettingen met mijn naam, een stapel petjes op mijn hoofd en apparatuur voor de geluidsopname van mijn nieuwe album “De Vinger”.
Met geweld (en hulp van de chirurg) werd mini-me verzocht om te vertrekken en ik moet zeggen, na zolang vereerd te zijn met mini-me’s gezelschap liet zijn vertrek een leegte achter. Ook letterlijk, want de leegte was 3 centimeter diep en 3 cm in doorsnede. Deze werd gehecht en na de noodzakelijke culinaire geneugten van de ziekenhuiskar (het brood smaakte zowaar naar brood!) en het toiletbezoek vertrok ik opgelucht huiswaarts.
Nog geen week later lag ik terug op de tafel op de spoedafdeling met mijn billen in hun volle blote glorie te zien, als volle maan bij klaarlichte dag. Mini-me bleek een paar verhuisdozen vergeten te zijn (met opzet wat ik je brom!) en de wond was gaan ontsteken. Au. Toen kwam hij in beeld. Een goed uitziende jonge man (ala Chaess van House) met twee ogen zo blauw. Ze konden ook een andere kleur hebben, door de rode waas van de pijn had ik weinig aandacht noch interesse in de ogen van mijn weldoener, maar goed, dit terzijde. De herinnering van het uithalen van de hechtingen uit de ontstoken wond en het wegspoelen van het exusdaat, om daarna de leegte op te vullen met gaas heb ik half verdrongen, maar om één of andere reden voel ik pijn in mijn bips wanneer ik naar een pak vanille vla en koud water met een rietje kijk. Bizar en eveneens terzijde.
Wederom opgelucht strompelde ik huiswaarts, met nu een voorschrift voor thuiszorg om samen gezellig koffie te leuten tweemaal per dag en incidenteel ook de wond te laten verzorgen en de uitnodiging om de week erop op controle te komen bij deze weldoener.
Het was zover. D Day. In een klein kamertje met neppe, dunne muren mocht ik met de billen bloot op de behandeltafel. Flashbulb herinneringen van het klein trauma op de spoed razen voorbij op mijn netvlies, net zoals de woorden “oh nee nee nee niet opnieuw.” Maar goed, met het idee dat het waarschijnlijk gewoon de assistente zal zijn die mij zal onderzoeken haalde ik opgelucht adem.
De eerste assistente liep binnen, gaf me netjes een hand en tuurde met halve interesse in mijn bilspleet. Dankzij de thuiszorg was ik nu gewoon dat onbekende mensen naar mijn billen keken en de schaamte bleef uit. Ze mompelde iets en haalde iemand anders erbij. Wederom een handje gekregen en nu werd er grondiger geïnspecteerd. Deze knikte instemmend, legde een doekje over mijn billen en beende weg. Toen kwam de derde binnen. Het was de chirurg die mij behandelde op de spoedafdeling, met een brede glimlach zei hij “hallo, goed dat je er weer bent, we gaan eens kijken”. Inmiddels was ik het wachten moe. Het feit dat het aantal mensen die inmiddels mijn volle maan hebben gezien een aantal was waarop een exhibitionist jaloers op zou zijn hielp de flashbulb herinneringen ook niet veel, maar “even de tanden op elkaar en ik kan naar huis” overtuigde me om rustig te blijven liggen.
Mijn wond, die voorheen tot kijkdoosgat was gebombardeerd, zou spoedig een andere status krijgen. Na wat “mhm” en de latex handen op de huid eromheen dacht ik dat ik alles wel gehad zou hebben. Zonder enige waarschuwing dook zijn vinger in de wond, uit reflex trapte ik met mijn benen en had hem met een haar gemist. De gedachte “ben je ook zo adrem op een date?” schoot door mijn hoofd, gevolgd met een “moet ik het bij jou eens zo doen?”, maar het enige wat mijn lippen ontsnapte was een klagelijk, woordeloos gejammer die menig gangster rapper niet zou misstaan. Mijn inmiddels rauwe voeldoos-wond werd nietmeer gemolesteerd en de chirurg grijnsde wederom breed en zei “Ziet er goed uit, en tot over twee weken” en schreed met lange, vrolijke passen weer uit de kamer.
Toen ik wankelend het ziekenhuis uitliep speelde deze woorden door mijn hoofd. Ik vroeg me af of ik voor onze volgende “date” een fles wijn moest meenemen of ijskoud water met een rietje en vla, om de illusie van beschaafdheid hoog te houden. Eveneens heb ik mijn outfit al in gedachten. Een loszittende spijkerbroek die op mijn knieën hangt, een boxershort van minstens 2 dagen oud, gouden kettingen met mijn naam, een stapel petjes op mijn hoofd en apparatuur voor de geluidsopname van mijn nieuwe album “De Vinger”.
dinsdag 17 juli 2012 om 15:19
*kijkt naar gebakje met banketbakkersroom* *schuift gebakje weer opzij*
Een knuffel voor jou omdat jij mij vandaag aan het lachen hebt gekregen
Een knuffel voor jou omdat jij mij vandaag aan het lachen hebt gekregen
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
dinsdag 17 juli 2012 om 16:04
Dutjes zijn geweldig . Nogmaals bedankt voor de beterschapswensen, ze zijn erg welkom . Heel fijn te lezen dat jullie het leuk geschreven vonden!
Voor de geïnteresseerden: Heb zo'n gewéldig donut kussen om op te zitten, werd me aangeraden vanuit de thuiszorg en het is het beste verjaardagscadeau die ik toen ooit heb gekregen (vind ik momenteel ).
Wond word tweemaal per dag gespoeld met lauw water (erg belangrijk, doet veel minder pijn dan koud water!) en van een nieuw gaasje voorzien, dus het gevoel van het lostrekken ken ik inmiddels wel . Denk dat het niet zo naar is omdat het niet de kans krijgt om helemaal in te groeien. Heb eigenlijk alleen last van de katheter die ze erin douwen en de wondranden als ze daar tegenkomen met hun pincetje.
Het t shirt is absoluut geweldig, hebben ze die ook in mini-me formaat? .
Banketroomgebakje kan er wel in, dus als je hem niet op hebt, gelieve te sturen naar Slachtofferhulp van De Vinger
Oh en overigens: nee, ik weet niet de naam van de chirurg maar het is een rasechte Nederlander en denk niet dat de beste man het zou waarderen om met naam en toenaam vermeld te worden op het internet Geen zorgen, ik denk dat elk ziekenhuis wel zijn eigen dr Chaess heeft!
Voor de geïnteresseerden: Heb zo'n gewéldig donut kussen om op te zitten, werd me aangeraden vanuit de thuiszorg en het is het beste verjaardagscadeau die ik toen ooit heb gekregen (vind ik momenteel ).
Wond word tweemaal per dag gespoeld met lauw water (erg belangrijk, doet veel minder pijn dan koud water!) en van een nieuw gaasje voorzien, dus het gevoel van het lostrekken ken ik inmiddels wel . Denk dat het niet zo naar is omdat het niet de kans krijgt om helemaal in te groeien. Heb eigenlijk alleen last van de katheter die ze erin douwen en de wondranden als ze daar tegenkomen met hun pincetje.
Het t shirt is absoluut geweldig, hebben ze die ook in mini-me formaat? .
Banketroomgebakje kan er wel in, dus als je hem niet op hebt, gelieve te sturen naar Slachtofferhulp van De Vinger
Oh en overigens: nee, ik weet niet de naam van de chirurg maar het is een rasechte Nederlander en denk niet dat de beste man het zou waarderen om met naam en toenaam vermeld te worden op het internet Geen zorgen, ik denk dat elk ziekenhuis wel zijn eigen dr Chaess heeft!
dinsdag 17 juli 2012 om 19:57
quote:fru1t3lla schreef op 17 juli 2012 @ 14:21:
Ter informatie wat anderen te wachten staat als ze een cyste laten weghalen bij het stuitje. Dit soort dingen vertellen ze je niet op voorhand . (En ik verveel me ontzettend).
Ik dacht al, waar gaat dit over man?! Maar heel mooi omschreven, bijna poëtisch
Sterkte
Ter informatie wat anderen te wachten staat als ze een cyste laten weghalen bij het stuitje. Dit soort dingen vertellen ze je niet op voorhand . (En ik verveel me ontzettend).
Ik dacht al, waar gaat dit over man?! Maar heel mooi omschreven, bijna poëtisch
Sterkte
dinsdag 17 juli 2012 om 20:27
zondag 26 augustus 2012 om 16:16
“Wilt u nog iets drinken?” vraag ik aan de verpleegster C vandaag, wetende dat het antwoord nee zal zijn bij deze, maar de beleefdheid gebiedt mij om het toch aan te bieden. Het verwachte antwoord “nee maar bedankt” galmt door de ruimte terwijl wij onze weg banen naar de badkamer.
“Nou ziet er keurig uit” kirt ze, “zo te zien zijn wij nietmeer nodig, gewoon zelf twee keer per dag spoelen tot de wond volledig dicht is, maar dat zal vast geen probleem zijn”. Ach, een douchekop er tegen houden, hoe moeilijk kan dit zijn, is een eitje, toch?
Een flashback van maandag dient zich aan, toen ik mijn eerste zelfzorg instructies kreeg. Helaas beschik ik niet over de fysieke capaciteiten van een uil en kan mijn nek niet dusdanig draaien dat ik zelf zie wat ik doe. Het volgende tafereel, om 8 uur ’s ochtends ontplooide zich... In mijn slaapdronkenheid ontbrak mij naast de uilennek ook de nodige logische redenatie en motorische controle om de douchekop naar mezelf toe te draaien, waarbij deze rond zijn Z as een draai maakte van een geschatte 300 graden en zo doende de verpleegster in het gezicht sproeide. Gelukkig beschikte deze over een goed gevoel voor humor en ik over schone handdoeken waarmee ze voorzichtig haar gezicht droog depte. Onderwijle fluisterde ze mij instructies die niet zouden misstaan bij het optakelen met een hijskraan “iets naar links, nu kantelen, ja, zo ja, nee niet te ver, strek die arm meer”.
Wat een leuke vrouw was verpleegster B. Niet alleen beschikte ze over een goed gevoel voor humor, maar ook over olijke verhalen terwijl we samen even aan de koffie zaten, voor haar met een schepje suiker, welke ik steevast klaarzette als ik wist dat zij dienst had. Ze was zowat mijn vaste verpleegster geworden toen ik naar alleen de ochtenden werd verschoven.
Voorheen had ik nog een andere favoriet, een vrouw I met een zachtaardigheid en vriendelijkheid die ik zelden heb gezien. Altijd heel erg geïnteresseerd en met de grootste voorzichtigheid behandelde ze mijn pijnlijke voeldoos-wond. Ik moet toegeven dat ik eigenlijk erg ontdaan was toen ik te horen kreeg dat zij alleen in de avonden dienst had en ik naar uitsluitend de ochtenden werd verplaatst.
Diegene die hiervoor verantwoordelijk was, was verpleger M. De enige man die naast mijn vriend mijn billen in volle glorie te zien kreeg bij mijn thuis. Ook de enige man die commentaar had op mijn inrichting van het huis en zowat alles wat er zich in afspeelde. Zo was er het debacle met de kleine ikea vuilnisemmer in de badkamer. De aanblik van de verpakking van het gaasverband in de anders lege pedaalemmer was van zulke beledigende kwaliteit dat deze heer mij sommeerde om wél op tijd mijn vuilnis weg te gooien want dit kon echt niet. Vervolgens werd ik op het matje geroepen door de blakende afwezigheid van foto’s aan de muren, onder het mom van “dit is toch echt niet gezellig zo”. Ook de kleuren van de muren moesten het ontgelden en cavia’s in huis waren nu toch echt niet hygiënisch. Huisdieren zijn bijvoorbaat alleen hygiënisch wanneer deze dagelijks een beurt in dettol krijgen. Om één of andere reden protesteren mijn husidieren tegen gedwongen wasbeurten en onder het mom van “pick your battles” hebben we hier ook verder nooit op aan gedrongen. Maar goed, deze man vond het nodig om tegen de instructies van de chirurg in te gaan en zonder enig overleg met mij pleegde hij onmiddelijk een telefoon naar het ziekenhuis waarbij hij zowat rood aanliep in de verhitte discussie, helemaal niet fabulous en vloekte met de kleuren van mijn muren. Hij kreeg uiteindelijk zijn zin en nog voor dat ik er iets tegenin kon brengen was het “we komen nu maar een keer per dag in de ochtend” en liet me verbouwereerd achter. Gelukkig hebben onze wegen elkaar nog maar zelden gekruist zodat ik nooit in de verleiding ben gekomen om hem zelf eerst af te spoelen in een reinigingsmiddel vooraleer hij het huis mocht betreden, want dit is toch niet hygiënisch zo, kan écht niet!
Met het afsluiten van mijn zorg hoofdstuk die mijn hele vakantie in beslag nam, is dit ook het afscheid van de goede mensen van de zorg. Deze mensen draag ik een warm hart toe, wel figuurlijk, letterlijk is zelfs voor mij iets te luguber. Heel veel uiteenlopende mensen zetten zich in voor deze organisaties en met sommigen zou ik graag nog een kopje koffie willen drinken en zitten giebelen. Je leer elkaar toch wel kennen, maar deze intieme sfeer wordt mede geschapen door het feit dat ik elke keer quasi spreadeagle voor hen mocht poseren.
Zelfs de heer M is nog welkom in mijn huis, maar dan wel om mij advies te geven over mijn interieurinrichting terwijl ik mijn huisdieren in dettol sop onder zijn toeziend oog. Maar niet getreurd, naast het bloemetje dat ik zal opsturen naar hun vestiging, doe ik er ook nog een flesje dettol bij met latex handschoenen, ik weet zeker dat verpleegster B en I er de humor van zullen inzien wanneer verpleger M’s kleur weer eens vloekt met de muren.
“Nou ziet er keurig uit” kirt ze, “zo te zien zijn wij nietmeer nodig, gewoon zelf twee keer per dag spoelen tot de wond volledig dicht is, maar dat zal vast geen probleem zijn”. Ach, een douchekop er tegen houden, hoe moeilijk kan dit zijn, is een eitje, toch?
Een flashback van maandag dient zich aan, toen ik mijn eerste zelfzorg instructies kreeg. Helaas beschik ik niet over de fysieke capaciteiten van een uil en kan mijn nek niet dusdanig draaien dat ik zelf zie wat ik doe. Het volgende tafereel, om 8 uur ’s ochtends ontplooide zich... In mijn slaapdronkenheid ontbrak mij naast de uilennek ook de nodige logische redenatie en motorische controle om de douchekop naar mezelf toe te draaien, waarbij deze rond zijn Z as een draai maakte van een geschatte 300 graden en zo doende de verpleegster in het gezicht sproeide. Gelukkig beschikte deze over een goed gevoel voor humor en ik over schone handdoeken waarmee ze voorzichtig haar gezicht droog depte. Onderwijle fluisterde ze mij instructies die niet zouden misstaan bij het optakelen met een hijskraan “iets naar links, nu kantelen, ja, zo ja, nee niet te ver, strek die arm meer”.
Wat een leuke vrouw was verpleegster B. Niet alleen beschikte ze over een goed gevoel voor humor, maar ook over olijke verhalen terwijl we samen even aan de koffie zaten, voor haar met een schepje suiker, welke ik steevast klaarzette als ik wist dat zij dienst had. Ze was zowat mijn vaste verpleegster geworden toen ik naar alleen de ochtenden werd verschoven.
Voorheen had ik nog een andere favoriet, een vrouw I met een zachtaardigheid en vriendelijkheid die ik zelden heb gezien. Altijd heel erg geïnteresseerd en met de grootste voorzichtigheid behandelde ze mijn pijnlijke voeldoos-wond. Ik moet toegeven dat ik eigenlijk erg ontdaan was toen ik te horen kreeg dat zij alleen in de avonden dienst had en ik naar uitsluitend de ochtenden werd verplaatst.
Diegene die hiervoor verantwoordelijk was, was verpleger M. De enige man die naast mijn vriend mijn billen in volle glorie te zien kreeg bij mijn thuis. Ook de enige man die commentaar had op mijn inrichting van het huis en zowat alles wat er zich in afspeelde. Zo was er het debacle met de kleine ikea vuilnisemmer in de badkamer. De aanblik van de verpakking van het gaasverband in de anders lege pedaalemmer was van zulke beledigende kwaliteit dat deze heer mij sommeerde om wél op tijd mijn vuilnis weg te gooien want dit kon echt niet. Vervolgens werd ik op het matje geroepen door de blakende afwezigheid van foto’s aan de muren, onder het mom van “dit is toch echt niet gezellig zo”. Ook de kleuren van de muren moesten het ontgelden en cavia’s in huis waren nu toch echt niet hygiënisch. Huisdieren zijn bijvoorbaat alleen hygiënisch wanneer deze dagelijks een beurt in dettol krijgen. Om één of andere reden protesteren mijn husidieren tegen gedwongen wasbeurten en onder het mom van “pick your battles” hebben we hier ook verder nooit op aan gedrongen. Maar goed, deze man vond het nodig om tegen de instructies van de chirurg in te gaan en zonder enig overleg met mij pleegde hij onmiddelijk een telefoon naar het ziekenhuis waarbij hij zowat rood aanliep in de verhitte discussie, helemaal niet fabulous en vloekte met de kleuren van mijn muren. Hij kreeg uiteindelijk zijn zin en nog voor dat ik er iets tegenin kon brengen was het “we komen nu maar een keer per dag in de ochtend” en liet me verbouwereerd achter. Gelukkig hebben onze wegen elkaar nog maar zelden gekruist zodat ik nooit in de verleiding ben gekomen om hem zelf eerst af te spoelen in een reinigingsmiddel vooraleer hij het huis mocht betreden, want dit is toch niet hygiënisch zo, kan écht niet!
Met het afsluiten van mijn zorg hoofdstuk die mijn hele vakantie in beslag nam, is dit ook het afscheid van de goede mensen van de zorg. Deze mensen draag ik een warm hart toe, wel figuurlijk, letterlijk is zelfs voor mij iets te luguber. Heel veel uiteenlopende mensen zetten zich in voor deze organisaties en met sommigen zou ik graag nog een kopje koffie willen drinken en zitten giebelen. Je leer elkaar toch wel kennen, maar deze intieme sfeer wordt mede geschapen door het feit dat ik elke keer quasi spreadeagle voor hen mocht poseren.
Zelfs de heer M is nog welkom in mijn huis, maar dan wel om mij advies te geven over mijn interieurinrichting terwijl ik mijn huisdieren in dettol sop onder zijn toeziend oog. Maar niet getreurd, naast het bloemetje dat ik zal opsturen naar hun vestiging, doe ik er ook nog een flesje dettol bij met latex handschoenen, ik weet zeker dat verpleegster B en I er de humor van zullen inzien wanneer verpleger M’s kleur weer eens vloekt met de muren.
