zus heeft beroerte gehad...

Het is zo oneerlijk wat wij als familie allemaal hebben moeten meemaken. En dan vooral mijn zus. Haar man ging er vandoor tijdens de zwangerschap. Vorig jaar is ze een zoon na 3 jaar ziekte verloren.



13 dagen geleden heeft ze een beroerte gehad. Ze was aan 1 kant verlamd in arm en been. Ze kon wel praten, losse woorden. Ze was moe. Maar ondanks alles ging ze wel met kleine stapjes vooruit.

Gistermorgen heeft ze er nog 1 gehad. Ze kan alleen nog wat kreunen en haar linkerkant van het gezich is verlamd. Een nier gaat in functie achteruit, waardoor er bloed,veel bloed uit haar blaas komt. Ze liggaan de beademing omdat ze moeite heeft met adem halen.



Haar 4 jarige zoon, die vorig jaar zijn tweeling broer verloren heeft. Heeft zijn moeder inelkaar zien zakken. Hij is heel dzpper geweest en is naar de buren gerend om hulp te halen.

Door zijn snelle handelen heeft zijn moeder op tijd in het ziekenhuis kunnen komen.



Ik woon in Amerika, toen ik een telefoon van mijn moeder kreeg midden in de nacht. Kon ik alleen hopen op tijd in het ziekenhuis te komen.



Ik ben 17 weken zwanger, heb hetnob niet aan mijn ouders etc. Verteld want ik wilde dit persoonlijk doen. We wouden dan ook op mijn moeders verjaardag spontaan langskomen, en het vertellen.

Ik kan het nu niet. Mijn zus ligt te vechten voor haar leven, ik kan nu niet aankomen met een suprise.



Voor haar 2de beroerte heeft ze mij gevraagd of ik voor haar zoon wil zorgen mocht ze het niet halen. Ik hoef er geen seconde over na te denken of ik dat wil. Ja! heb het met zijn geboorte beloofd en ik heb het bij zijn doop beloofd.



Sorry voor het onsamenhangende verhaal, maar ik weet gewoon niet wat ik moet doen.

Mijn vriend, ben niet getrouwd met de vader van mijn ongeboren kind. Sterker nog, we wonen nog niet eens samen. 13 dagen geleden was dus ook het grootste probleemdieik had beslissen waar we wouden wonen. Waarschijnlijk bij hem, hij heeft een koop appartement, ik heb een klein 2 kamer apartementje. Hij wou met de tijd, het appartement verkopen en een huis met tuin in een buitenwijk kopen.



Ben einde van de middag bij zus geweest. Ze sliep en reageerde niet. Na onderzoek eerder vandaag was gebleken dat haar nier functie van de beschadigde nier veder was achteruit gegaan.



Mijn vader was na haar verzoek aan mij om voor haar zoon te zorgen, zo verstandig geweest een gespecialiseerde advocaat in teschakelen. Om informatie in te winnen.



De vader ,waar nu wel contact mee is heeft getekend om afstand te doen van de voogdij. Ik heb getekend om mocht zijn moeder te komen overlijden de volledige voogdij te krijgen.

Omdat ik al langer al 20 jaar een greencard (= pernamante verblijfs vergunning ) heb , en geen strafblad heb. Kan ik, als ik officeel voogd ben via een spoed procecure een greencard voor hem aanvragen. Mocht het niet via die weg lukken, zouden vriend en ik kunnen trouwen en dan krijgt hij ook een greencard.

Mijn vriend, is daar nog hij moet werken. Hij kon geen vrij krijgen want het was geen directe familie.

Na morgen heeft hij vrij, hij komt maandag hier heen.

Ze is zaterdag overleden, en word morgen begraven.



Wat is dit moeilijk en pijnlijk. Het stralende meisje uit mijn mooie jeugd herinneringen is niet meer, mijn beste vriendin is niet meer, en mijn lieve zus is er niet meer.



Het ergste is om je dierbaren zo verdrietig te zien.

Leg maar eens aan een 4 jarige uit dat zijn moeder overleden is, en dat hij praktisch wees geworden is. Gelukkig kregen we hulp van het ziekenhuis, mijn vader,zijn opa heeft het hem op een manier verteld die hij goed begrijpt; mama is een sterretje geworden.

We zijn ook met hem, bij zijn moeder geweest.- op advies van het ziekenhuis hebben we dit vlak erna gedaan, door de medicijnen zal ze er anders uit gaan zien, wat voor een kleinkind niet fijn is om te zien.- hij begreep het, dat mama 'weg' is. Maar hoe kon zij daar liggen, terwijl ze een sterretje is? Na de begravenis zou ze een sterretje worden. Hij is er echt mee bezig, hij wil verhalen over zijn moeder als kind horen, hij wil foto's van zijn moeder zien. Hetzelfde als wat hij met zijn broers overlijden wou. Hij wil graag helpen, wat we hem ook laten doen. Hij is meegewerkt bloemen uit te zoeken, hij heeft geholpen kleding uit te zoeken voor ons, wat hij aangeeft te kunnen/willen betrekken we hem bij tot een bepaalde hoogte. Hij wou graag dat de bloemen rood waren omdat mama rood mooi vond, de bloemen zijn rood.



Bij mijn ouders is een stukje van hun hart gestorven. Mijn vader, die altijd hup, en we gaan veder zei na ellende zegt nu ; een huis kan je herbouwen dit niet. We zijn 2x een huis verloren, en we gingen veder. Nu weten ze niet hoe ze veder moeten.



Op dit moment zal ik het liefst onder de dekens huilen terwijl ik een bak B&J eet. Of in elk geval gewoon met rust gelaten worden, alles in mijn eigen tempo doen.

Maar er zijn zo veel dingen die geregeld moeten worden;

We moeten een Greencard regelen, we moeten een paspoort regelen, de vader moet officieel afstand doen van zijn voogdij, we dachten dat hij die niet had maar omdat zoon erkend is heeft hij voogdij. Hij heeft afstand van zijn voogdij gedaan alleen nooit heel officieel. - hij heeft dit verzoek via de advocaat al ingediend, maar et moet nog door een rechter bekrachtigd worden. We krijgen hierin wel een spoedprocedure. Met een beetje geluk krijgen we het morgen. Zonder dit kunnen we geen paspoort/Greencard regelen.

We moeten naar scholen gaan kijken, hij moet straks gewoon naar school.

Vriend en ik wouden al een tijdje aan samen wonen, maar we deden dit rustig aan want het had toch geen haast. Dit heeft nu wel haast, als hij daar aankomt wil ik dat er een mooie kamer voor hem klaar is, en dat we niet half tussen 2 apartementen wonen(woon al een tijd onofficieel samen, we slapen en eten altijd samen maar dan soms bij hem of bij mij.) zoals we nu doen. We hebben al 1 knoop doorgehakt, we gaan in vriend's appartement wonen. Gelukkig hebben we hele lieve vrienden die nu al bezig zijn in vriend's appartement om zijn kantoor te verhuizen zodat er een kamer voor de kleine man kan komen.



Zus haar huis moet voor 1 oktober leeg, etc,etc,etc. Het is gewoon zoveel wat allemaal even moet in een korte tijd.



Ik heb al een tijdje 3 baantjes, ik werk daar en doe dat er bij en in bepaalde periodes doe ik dat. Ik wou voor de geboorte van de baby minder gaan werken, wist alleen niet hoe en wat. Had nog een tijd om er over na te denken, maar nu moet dat ook even besloten en geregeld worden. Ik wil niet dat zoon na school naar een oppas moet. Dus ik zal wat in mijn tijd moet schuiven. Hij gaat voor, dus minder werken.



Waar gaat de kat wonen? Hij is gek op de kat, dus gaat die mee. Moet ook allemaal dingen voor geregeld worden.



Het is gewoon zo veel.



Dan de vraag; waarom ga ik niet naar Nederland?

Wij als gezin, hebben in mijn zus bijzijn na de eerste beroete het allemaal eens goed besproken. Ik heb mijn zus beloofd bij de geboorte van haar kinderen beloofd dat ik op haar kinderen zal passen mocht haar iets gebeuren. Ik zal dit met veel liefde doen, en zal ten aller tijden het beste voor haar kind willen. Heb haar vrijdag avond uitgelegd waarom ik niet naar Nederland kan verhuizen; ik krijg een kind en zijn/haar vader woont daar. Haar zoon heeft geen vaderfiguur, ik kan mijn kind niet zijn/haar vader ontnemen door naar de andere kant van de oceaan te verhuizen. Ik wert heel zeker dat mijn zus dit ook niet zal willen.

Mijn vriend kent mijn neefje, ze kunnen héél goed samen. Ik kreeg van mijn vader en vriend te horen dat na de beroerte mijn vader namens mijn zus , moeder en hem zelf heeft gebeld om hem te vragen goed op hem en mij te passen, hem te geven wat zijn eigen vader niet kon. Vriend heeft toen huilend aan mijn vader verteld mocht het zover komen hij voor hem als zijn eigen kind ging zorgen.

Voor mij is het vanzelf sprekend dat ik voor hem zal zorgen, ik heb het zijn moeder beloofd, hij is familie maar boven alles ik hou veel van hem. Ik zal er alles aan doen om hem een goed leven te geven.



Het is moeilijk, voor ons allemaal. We zullen dit allemaal op onze eigen manier verwerken.



Ik kan het nu gewoon niet opbrengen aan mijn ouders te vertellen dat ik zwanger ben.

Naar mijn gevoel -sorry, het kan raar klinken.-

Het draaid nu niet om mij, het draaid om haar en haar zoon die aandacht nodig heeft. Ik kan nu niet aandacht 'opeisen' door even leuk te vertellen dat IK zwanger ben. Eerst moeten we maar de begravenis hebben gehad, dan zien we veder.