Gezondheid
alle pijlers
zus heeft beroerte gehad...
vrijdag 8 augustus 2014 om 14:26
Het is zo oneerlijk wat wij als familie allemaal hebben moeten meemaken. En dan vooral mijn zus. Haar man ging er vandoor tijdens de zwangerschap. Vorig jaar is ze een zoon na 3 jaar ziekte verloren.
13 dagen geleden heeft ze een beroerte gehad. Ze was aan 1 kant verlamd in arm en been. Ze kon wel praten, losse woorden. Ze was moe. Maar ondanks alles ging ze wel met kleine stapjes vooruit.
Gistermorgen heeft ze er nog 1 gehad. Ze kan alleen nog wat kreunen en haar linkerkant van het gezich is verlamd. Een nier gaat in functie achteruit, waardoor er bloed,veel bloed uit haar blaas komt. Ze liggaan de beademing omdat ze moeite heeft met adem halen.
Haar 4 jarige zoon, die vorig jaar zijn tweeling broer verloren heeft. Heeft zijn moeder inelkaar zien zakken. Hij is heel dzpper geweest en is naar de buren gerend om hulp te halen.
Door zijn snelle handelen heeft zijn moeder op tijd in het ziekenhuis kunnen komen.
Ik woon in Amerika, toen ik een telefoon van mijn moeder kreeg midden in de nacht. Kon ik alleen hopen op tijd in het ziekenhuis te komen.
Ik ben 17 weken zwanger, heb hetnob niet aan mijn ouders etc. Verteld want ik wilde dit persoonlijk doen. We wouden dan ook op mijn moeders verjaardag spontaan langskomen, en het vertellen.
Ik kan het nu niet. Mijn zus ligt te vechten voor haar leven, ik kan nu niet aankomen met een suprise.
Voor haar 2de beroerte heeft ze mij gevraagd of ik voor haar zoon wil zorgen mocht ze het niet halen. Ik hoef er geen seconde over na te denken of ik dat wil. Ja! heb het met zijn geboorte beloofd en ik heb het bij zijn doop beloofd.
Sorry voor het onsamenhangende verhaal, maar ik weet gewoon niet wat ik moet doen.
13 dagen geleden heeft ze een beroerte gehad. Ze was aan 1 kant verlamd in arm en been. Ze kon wel praten, losse woorden. Ze was moe. Maar ondanks alles ging ze wel met kleine stapjes vooruit.
Gistermorgen heeft ze er nog 1 gehad. Ze kan alleen nog wat kreunen en haar linkerkant van het gezich is verlamd. Een nier gaat in functie achteruit, waardoor er bloed,veel bloed uit haar blaas komt. Ze liggaan de beademing omdat ze moeite heeft met adem halen.
Haar 4 jarige zoon, die vorig jaar zijn tweeling broer verloren heeft. Heeft zijn moeder inelkaar zien zakken. Hij is heel dzpper geweest en is naar de buren gerend om hulp te halen.
Door zijn snelle handelen heeft zijn moeder op tijd in het ziekenhuis kunnen komen.
Ik woon in Amerika, toen ik een telefoon van mijn moeder kreeg midden in de nacht. Kon ik alleen hopen op tijd in het ziekenhuis te komen.
Ik ben 17 weken zwanger, heb hetnob niet aan mijn ouders etc. Verteld want ik wilde dit persoonlijk doen. We wouden dan ook op mijn moeders verjaardag spontaan langskomen, en het vertellen.
Ik kan het nu niet. Mijn zus ligt te vechten voor haar leven, ik kan nu niet aankomen met een suprise.
Voor haar 2de beroerte heeft ze mij gevraagd of ik voor haar zoon wil zorgen mocht ze het niet halen. Ik hoef er geen seconde over na te denken of ik dat wil. Ja! heb het met zijn geboorte beloofd en ik heb het bij zijn doop beloofd.
Sorry voor het onsamenhangende verhaal, maar ik weet gewoon niet wat ik moet doen.
dinsdag 12 augustus 2014 om 20:58
Wat erg, gecondoleerd.
En wat komt er veel op je af nu. Vind het heel knap en lief dat jij en je vriend er zo onvoorwaardelijk zijn voor je neefje. Het zal voor hem en jullie niet gemakkelijk zijn en wat zal hij zijn moeder (gaan) missen maar wat is het fijn voor hem dat er meteen een plek is waar hij zo gewenst is.
Heel veel sterkte!
En wat komt er veel op je af nu. Vind het heel knap en lief dat jij en je vriend er zo onvoorwaardelijk zijn voor je neefje. Het zal voor hem en jullie niet gemakkelijk zijn en wat zal hij zijn moeder (gaan) missen maar wat is het fijn voor hem dat er meteen een plek is waar hij zo gewenst is.
Heel veel sterkte!
dinsdag 12 augustus 2014 om 21:12
Dankje voor jullie berichtjes. Fijn om gewoon even mijn verhaal te kunnen vertellen. Iedereen die ik tegen kom die ik ken, waarvan vrijwel iedereen mijn zus kent kennen het verhaal wel. Dit klinkt misschien egoïstisch; Ik ben ook een persoon, ik wil mijn verhaal ook kwijt. Voor mij is het nu ook 1 grote vraag hoe mijn leven er binnenkort zal uit zien. Vanuit het niets heb ik opeens een 4 jarig kind, en krijg ik er nog 1. Hoe ga ik aan haar zoon die net zijn moeder verloren is uitleggen dat hij een 'broertje/zusje' krijgt? Hoe ga ik mijn tijd indelen? Ik heb mij nooit echt verdiept in scholen bij ons in de buurt, hoe kies ik een school binnen een zeer korte tijd? Waar haal ik binnen een paar weken een kinderkamer vandaan?
Hoe ga ik hem een nieuwe taal aanleren?
Die onzekerheid en vragen zijn ook deel van MIJN verhaal.
In deze moeilijke tijd zijn er ook mooie momenten, maar het lijkt net of die niet verteld mogen worden.
Zoon vroeg of hij bij ons mocht slapen zaterdag, natuurlijk mocht dat. Ik ging zondag en gisteren naar bed lagen de twee mannen al te slapen, mijn vriend hield hem vast. Dat is toch mooi.
Dat hij bij opa op schoot zit die met tranen in zijn ogen verteld over de jeugd van zijn moeder.
Het is toch mooi dat onze vrienden uit zichzelf aanbieden om alvast het kantoor leeg te maken zodat er een kinderkamer kan komen. Heb ook al de meest fantastische plannen gehoord over hoe we de kamer zouden kunnen inrichten. Het is toch mooi dat vrienden van ons, uit zichzelf een katten-uitzet regelen. Dat ze voor ons aquarium zorgen, was de vissen door alle drukte vergeten.
En de kleine man verheugd zich er op dat wij in Amerika een vet coole auto hebben. Ik had zo'n hekel aan dat ding, maar nu iets minder omdat het hem blij maakt.
Hoe ga ik hem een nieuwe taal aanleren?
Die onzekerheid en vragen zijn ook deel van MIJN verhaal.
In deze moeilijke tijd zijn er ook mooie momenten, maar het lijkt net of die niet verteld mogen worden.
Zoon vroeg of hij bij ons mocht slapen zaterdag, natuurlijk mocht dat. Ik ging zondag en gisteren naar bed lagen de twee mannen al te slapen, mijn vriend hield hem vast. Dat is toch mooi.
Dat hij bij opa op schoot zit die met tranen in zijn ogen verteld over de jeugd van zijn moeder.
Het is toch mooi dat onze vrienden uit zichzelf aanbieden om alvast het kantoor leeg te maken zodat er een kinderkamer kan komen. Heb ook al de meest fantastische plannen gehoord over hoe we de kamer zouden kunnen inrichten. Het is toch mooi dat vrienden van ons, uit zichzelf een katten-uitzet regelen. Dat ze voor ons aquarium zorgen, was de vissen door alle drukte vergeten.
En de kleine man verheugd zich er op dat wij in Amerika een vet coole auto hebben. Ik had zo'n hekel aan dat ding, maar nu iets minder omdat het hem blij maakt.
dinsdag 12 augustus 2014 om 21:18
Heel veel sterkte met dit super grote verdriet. En dan ook nog alle andere dingen die je er om heen moet regelen.
Ik weet niet waar je in Amerika komt wonen maar ik heb het gevoel dat hier voor kinderen (woon er zelf ook) ontzettend veel mogenlijkheden zijn.
Maar eerst dit grote verdriet, het afscheid van je zus..heel veel sterkte.
Ik weet niet waar je in Amerika komt wonen maar ik heb het gevoel dat hier voor kinderen (woon er zelf ook) ontzettend veel mogenlijkheden zijn.
Maar eerst dit grote verdriet, het afscheid van je zus..heel veel sterkte.
dinsdag 12 augustus 2014 om 21:30
Na jouw laatste bericht bekijk ik het ook een beetje anders. Natuurlijk heb je verdriet om het overlijden van je zus, maar door alle praktische onzekerheden over wat je allemaal geregeld moet worden voor de komst van je neefje kom je aan het verdriet misschien niet eens toe. Je wil er zijn voor je neefje, maar ook voor je ouders. En nu je ouders zo'n enorm verdriet te verstouwen krijgen zien zij misschien niet wat het voor jou (jullie) betekent.
Heb je in Nederland misschien een vriendin die er echt voor jou en je partner kan zijn? Want het is nogal wat!
Probeer het nu stap voor stap te zien.
Uiteindelijk vinden jullie je weg wel. Ik begrijp dat bepaalde zaken nu al geregeld moeten worden, maar niet alles hoeft meteen.
Misschien met je vriend een lijst maken van wat wanneer geregeld moet zijn en verder nu niet te veel willen? Het is allemaal heftig genoeg nu..
Heb je in Nederland misschien een vriendin die er echt voor jou en je partner kan zijn? Want het is nogal wat!
Probeer het nu stap voor stap te zien.
Uiteindelijk vinden jullie je weg wel. Ik begrijp dat bepaalde zaken nu al geregeld moeten worden, maar niet alles hoeft meteen.
Misschien met je vriend een lijst maken van wat wanneer geregeld moet zijn en verder nu niet te veel willen? Het is allemaal heftig genoeg nu..
dinsdag 12 augustus 2014 om 21:37
Oh wat een vreselijk verhaal. Gecondoleerd en heel veel sterkte
En misschien kan het inderdaad wat afleiding geven als jij verteld dat je zwanger bent. Misschien tegen je neefje, waar je ouders ook bij zijn, dat niet alleen hij straks in huis komt wonen, maar na een paar maanden ook een kleine baby? Dus dat hij eigenlijk een soort van grote broer gaat worden? Op een hele rustige manier introduceren, zodat er niet straks, in het 'vreemde land en in het vreemde huis' weer een nieuwe verandering komt, maar dat hij er nu al aan kan wennen.
En misschien kan het inderdaad wat afleiding geven als jij verteld dat je zwanger bent. Misschien tegen je neefje, waar je ouders ook bij zijn, dat niet alleen hij straks in huis komt wonen, maar na een paar maanden ook een kleine baby? Dus dat hij eigenlijk een soort van grote broer gaat worden? Op een hele rustige manier introduceren, zodat er niet straks, in het 'vreemde land en in het vreemde huis' weer een nieuwe verandering komt, maar dat hij er nu al aan kan wennen.
dinsdag 12 augustus 2014 om 21:38
dinsdag 12 augustus 2014 om 22:36
Gecondoleerd meis.
Ik snap dat er nu heel veel op je af komt. Verdriet, een hoop geregel, de zorg voor jouw neefje.
Maar echt, ik denk dat jij jouw zwangerschap zo snel mogelijk na het afscheid moet delen. Hoe verdrietig dit ook is, voor jouw ouders zal het een lichtpuntje zijn en daar kunnen ze juist nu ontzettend veel steun aan hebben. Het maakt het verlies natuurlijk niet goed, maar het geeft wel iets extra's om voor door te willen gaan.
Ik ben een broer verloren door een ongeluk. Natuurlijk kost het tijd voordat zo'n verdriet niet alles overheersend meer is. Maar na een jaar of wat zullen ook jouw ouders daar hun weg in vinden. En jij zelf ook.
Kinderen gaan er erg mooi mee om, is mijn ervaring. Ze hebben veel vragen, en dat blijft voorlopig ook zo. Maar ze maken dan hun eigen verhaal, en daar hebben ze vrede mee. Ik denk dat het heel goed is dat jij jouw neefje zo in dit proces betrokken hebt. Hoe klein hij ook is, op zijn manier heeft hij toch zelf ook nog iets voor zijn moeder kunnen doen. Dat zal belangrijk voor hem zijn (of worden).
Ik wens jullie alle sterkte
Ik snap dat er nu heel veel op je af komt. Verdriet, een hoop geregel, de zorg voor jouw neefje.
Maar echt, ik denk dat jij jouw zwangerschap zo snel mogelijk na het afscheid moet delen. Hoe verdrietig dit ook is, voor jouw ouders zal het een lichtpuntje zijn en daar kunnen ze juist nu ontzettend veel steun aan hebben. Het maakt het verlies natuurlijk niet goed, maar het geeft wel iets extra's om voor door te willen gaan.
Ik ben een broer verloren door een ongeluk. Natuurlijk kost het tijd voordat zo'n verdriet niet alles overheersend meer is. Maar na een jaar of wat zullen ook jouw ouders daar hun weg in vinden. En jij zelf ook.
Kinderen gaan er erg mooi mee om, is mijn ervaring. Ze hebben veel vragen, en dat blijft voorlopig ook zo. Maar ze maken dan hun eigen verhaal, en daar hebben ze vrede mee. Ik denk dat het heel goed is dat jij jouw neefje zo in dit proces betrokken hebt. Hoe klein hij ook is, op zijn manier heeft hij toch zelf ook nog iets voor zijn moeder kunnen doen. Dat zal belangrijk voor hem zijn (of worden).
Ik wens jullie alle sterkte
woensdag 13 augustus 2014 om 00:48
Lieve Yadan, gecondoleerd. Wat een vreselijke gebeurtenissen :hug; Ik heb er geen woorden voor.
Hopelijk zijn alle praktische zaken gauw helder waardoor jullie allemaal weten waar jullie aan toe zijn. Dat jij ook een eigen verhaal hebt is helemaal waar. Goed dat je ook daar bij stil staat en wat mee doet (zoals bijv. Hier van je afschrijven).
Heel veel sterkte toegewenst.
Hopelijk zijn alle praktische zaken gauw helder waardoor jullie allemaal weten waar jullie aan toe zijn. Dat jij ook een eigen verhaal hebt is helemaal waar. Goed dat je ook daar bij stil staat en wat mee doet (zoals bijv. Hier van je afschrijven).
Heel veel sterkte toegewenst.
woensdag 13 augustus 2014 om 01:06
Och lieverd toch, ik heb hier geen woorden voor. Zoveel pijn en verdriet voor jou en je familie, en zoveel wat er geregeld moet worden.
Ik wil jullie heel veel kracht en sterkte toewensen. En ik hoop zo dat alles snel geregeld is zodat je de rust krijgt om te rouwen. Wat zal je neefje een warm huis krijgen zo te lezen incl. Je vriend's reactie en daarmee de baby ook.
Liefs en een dikke knuffel
Ik wil jullie heel veel kracht en sterkte toewensen. En ik hoop zo dat alles snel geregeld is zodat je de rust krijgt om te rouwen. Wat zal je neefje een warm huis krijgen zo te lezen incl. Je vriend's reactie en daarmee de baby ook.
Liefs en een dikke knuffel
