Gezondheid
alle pijlers
zus heeft beroerte gehad...
vrijdag 8 augustus 2014 om 14:26
Het is zo oneerlijk wat wij als familie allemaal hebben moeten meemaken. En dan vooral mijn zus. Haar man ging er vandoor tijdens de zwangerschap. Vorig jaar is ze een zoon na 3 jaar ziekte verloren.
13 dagen geleden heeft ze een beroerte gehad. Ze was aan 1 kant verlamd in arm en been. Ze kon wel praten, losse woorden. Ze was moe. Maar ondanks alles ging ze wel met kleine stapjes vooruit.
Gistermorgen heeft ze er nog 1 gehad. Ze kan alleen nog wat kreunen en haar linkerkant van het gezich is verlamd. Een nier gaat in functie achteruit, waardoor er bloed,veel bloed uit haar blaas komt. Ze liggaan de beademing omdat ze moeite heeft met adem halen.
Haar 4 jarige zoon, die vorig jaar zijn tweeling broer verloren heeft. Heeft zijn moeder inelkaar zien zakken. Hij is heel dzpper geweest en is naar de buren gerend om hulp te halen.
Door zijn snelle handelen heeft zijn moeder op tijd in het ziekenhuis kunnen komen.
Ik woon in Amerika, toen ik een telefoon van mijn moeder kreeg midden in de nacht. Kon ik alleen hopen op tijd in het ziekenhuis te komen.
Ik ben 17 weken zwanger, heb hetnob niet aan mijn ouders etc. Verteld want ik wilde dit persoonlijk doen. We wouden dan ook op mijn moeders verjaardag spontaan langskomen, en het vertellen.
Ik kan het nu niet. Mijn zus ligt te vechten voor haar leven, ik kan nu niet aankomen met een suprise.
Voor haar 2de beroerte heeft ze mij gevraagd of ik voor haar zoon wil zorgen mocht ze het niet halen. Ik hoef er geen seconde over na te denken of ik dat wil. Ja! heb het met zijn geboorte beloofd en ik heb het bij zijn doop beloofd.
Sorry voor het onsamenhangende verhaal, maar ik weet gewoon niet wat ik moet doen.
13 dagen geleden heeft ze een beroerte gehad. Ze was aan 1 kant verlamd in arm en been. Ze kon wel praten, losse woorden. Ze was moe. Maar ondanks alles ging ze wel met kleine stapjes vooruit.
Gistermorgen heeft ze er nog 1 gehad. Ze kan alleen nog wat kreunen en haar linkerkant van het gezich is verlamd. Een nier gaat in functie achteruit, waardoor er bloed,veel bloed uit haar blaas komt. Ze liggaan de beademing omdat ze moeite heeft met adem halen.
Haar 4 jarige zoon, die vorig jaar zijn tweeling broer verloren heeft. Heeft zijn moeder inelkaar zien zakken. Hij is heel dzpper geweest en is naar de buren gerend om hulp te halen.
Door zijn snelle handelen heeft zijn moeder op tijd in het ziekenhuis kunnen komen.
Ik woon in Amerika, toen ik een telefoon van mijn moeder kreeg midden in de nacht. Kon ik alleen hopen op tijd in het ziekenhuis te komen.
Ik ben 17 weken zwanger, heb hetnob niet aan mijn ouders etc. Verteld want ik wilde dit persoonlijk doen. We wouden dan ook op mijn moeders verjaardag spontaan langskomen, en het vertellen.
Ik kan het nu niet. Mijn zus ligt te vechten voor haar leven, ik kan nu niet aankomen met een suprise.
Voor haar 2de beroerte heeft ze mij gevraagd of ik voor haar zoon wil zorgen mocht ze het niet halen. Ik hoef er geen seconde over na te denken of ik dat wil. Ja! heb het met zijn geboorte beloofd en ik heb het bij zijn doop beloofd.
Sorry voor het onsamenhangende verhaal, maar ik weet gewoon niet wat ik moet doen.
woensdag 13 augustus 2014 om 07:58
Wat vreselijk....gecondoleerd met het verlies van je zus.
En heel veel sterkte vandaag met de uitvaart en natuurlijk de periode daarna waarin het rouwen en verwerken pas beginnen.
Met betrekking tot alle praktische zaken zou ik alles stap voor stap doen. Er komt nu zo ontzettend veel op je af en niet alles kan tegelijk geregeld worden.
En heel veel sterkte vandaag met de uitvaart en natuurlijk de periode daarna waarin het rouwen en verwerken pas beginnen.
Met betrekking tot alle praktische zaken zou ik alles stap voor stap doen. Er komt nu zo ontzettend veel op je af en niet alles kan tegelijk geregeld worden.
Dit is mijn uitspraak en daarmee zult u het moeten doen.
woensdag 13 augustus 2014 om 21:09
Vandaag hebben we het moeilijkste gedaan, we hebben haar begraven. Het definitieve afscheid.
We hebben het zo gedaan zoals zij het gewild zou hebben. Kort maar krachtig zonder te veel zwart. Ze was een kleurrijk persoon, die niet van zwart hield. Dus hadden we iedereen gevraagd iets gekleurd te dragen.
Haar zoon hield zich de hele tijd sterk, het overdonderde hem allemaal een beetje. Al die mensen die kwamen en iedereen wou hem even een aai over de bol geven. En het liep allemaal wat uit, waardoor we moesten wachten. Vriend is even met hem naar buiten gegaan. We hadden besloten om de kist dicht te laten, voornamelijk voor hem. Door de medicijnen zag ze er anders uit. We hebben de kist nog wel even open gedaan toen hij naar buiten was. Ze was verkleurd, maar zag er vredig uit.
Wij papa,mama, zoon & ik hebben samen de eerste aarde op de kist gelegd. Zoon bleef scheppen, want mama zou na de begrafenis een sterretje worden, als we haar niet 'begrafenisten' kon ze geen sterretje worden. Hij heeft nu wel steeds de vraag of mama wel echt een sterretje geworden is. We hopen dat het vannacht helder is, kunnen we hem laten zien dat mama echt een sterretje is. -deze zorg had hij ook bij zijn broer, toen keer hij ook antwoord op de vraag nadat ze hem de sterren hadden laten zien, met het 'bewijs' dat hij echt een sterretje geworden was.-
Na de begrafenis was hij moe, moe van alles wat er die dag gebeurd was. Hij is vanmiddag om 4 uur op bed gegaan. We hebben hem voor het eten wakker gemaakt, hij wou eigenlijk niet eten maar toch wat eten er in gekregen. -vriend heeft er wel voor moeten beloven dat ze samen naar een yankee honkbal wedstrijd zouden gaan. Maar hij begon over honkbal te kletsen, en hup het eten ging er in.
Na het eten wou hij wel weer slapen, dus is hij weer op bed gegaan. Wel, nadat hij meerdere keren de sterretjes vragen had gesteld.
We hebben het zo gedaan zoals zij het gewild zou hebben. Kort maar krachtig zonder te veel zwart. Ze was een kleurrijk persoon, die niet van zwart hield. Dus hadden we iedereen gevraagd iets gekleurd te dragen.
Haar zoon hield zich de hele tijd sterk, het overdonderde hem allemaal een beetje. Al die mensen die kwamen en iedereen wou hem even een aai over de bol geven. En het liep allemaal wat uit, waardoor we moesten wachten. Vriend is even met hem naar buiten gegaan. We hadden besloten om de kist dicht te laten, voornamelijk voor hem. Door de medicijnen zag ze er anders uit. We hebben de kist nog wel even open gedaan toen hij naar buiten was. Ze was verkleurd, maar zag er vredig uit.
Wij papa,mama, zoon & ik hebben samen de eerste aarde op de kist gelegd. Zoon bleef scheppen, want mama zou na de begrafenis een sterretje worden, als we haar niet 'begrafenisten' kon ze geen sterretje worden. Hij heeft nu wel steeds de vraag of mama wel echt een sterretje geworden is. We hopen dat het vannacht helder is, kunnen we hem laten zien dat mama echt een sterretje is. -deze zorg had hij ook bij zijn broer, toen keer hij ook antwoord op de vraag nadat ze hem de sterren hadden laten zien, met het 'bewijs' dat hij echt een sterretje geworden was.-
Na de begrafenis was hij moe, moe van alles wat er die dag gebeurd was. Hij is vanmiddag om 4 uur op bed gegaan. We hebben hem voor het eten wakker gemaakt, hij wou eigenlijk niet eten maar toch wat eten er in gekregen. -vriend heeft er wel voor moeten beloven dat ze samen naar een yankee honkbal wedstrijd zouden gaan. Maar hij begon over honkbal te kletsen, en hup het eten ging er in.
Na het eten wou hij wel weer slapen, dus is hij weer op bed gegaan. Wel, nadat hij meerdere keren de sterretjes vragen had gesteld.
woensdag 13 augustus 2014 om 22:20
quote:timpje schreef op 13 augustus 2014 @ 22:11:
Wat een ontzettend verdrietig verhaal. Er gaat veel veranderen in jullie leven. Wanneer ga je je ouders vertellen dat je zwanger bent? Hoe gaat het met jou? Heel veel sterkte. ?
Ik weet niet wanneer ik het ze ga vertellen. Ik kan het nu gewoon niet.
Hoe het met mij gaat? Los van al het geregel,
Verdrietig, en als ik even niet verdrietig ben voel ik mij leeg. Er is gewoon een heel belangrijk deel van mij leven weg. Wie ga ik nu als eerste bellen als ik wat mee maak? Wie gaat mij wijze advischen geven? Met wie moet ik nu bekvechten om de meest stomme dingen? Ik heb echt het ' en nu?' gevoel.
Wat een ontzettend verdrietig verhaal. Er gaat veel veranderen in jullie leven. Wanneer ga je je ouders vertellen dat je zwanger bent? Hoe gaat het met jou? Heel veel sterkte. ?
Ik weet niet wanneer ik het ze ga vertellen. Ik kan het nu gewoon niet.
Hoe het met mij gaat? Los van al het geregel,
Verdrietig, en als ik even niet verdrietig ben voel ik mij leeg. Er is gewoon een heel belangrijk deel van mij leven weg. Wie ga ik nu als eerste bellen als ik wat mee maak? Wie gaat mij wijze advischen geven? Met wie moet ik nu bekvechten om de meest stomme dingen? Ik heb echt het ' en nu?' gevoel.
donderdag 14 augustus 2014 om 09:01
Gecondoleerd met het verlies van je zus. Moeilijk, je bent zwanger, van slag door het verlies van je zus, je krijgt er eerder een kind bij dan je verwacht had, je ouders zijn van slag door het verlies van hun kind en nu moet jij ze nog vertellen dat er bij jou eigen gezinsuitbreiding komt. Daar moet je toch maar niet te lang mee wachten, anders wordt het goed zichtbaar en krijg je misschien verwijten dat je er te lang mee hebt gewacht? Moeilijk dilemma. Heel veel sterkte, meisje
donderdag 14 augustus 2014 om 10:58
k vind het heel vreemd dat sommige pleegzorg een beter alternatief vinden.. Mag hopen dat mijn zus dat niet doet als ze mijn kinderen onverhoopt opvangt! TO komt regelmatig naar Nederland, ze heef hier ook familie, naar het graf gaan is dan mogelijk.
Ik ben het we eens met hulp zoeken, ook voor jezelf. Het jongetje zal best een opstandige periode gaan krijgen. Teveel gebeurtenissen... Ook gaat hij grenzen opzoeken en loyaliteit testen.
De school in de buurt zou mijn voorkeur hebben. Je kent daar wat mensen. Handiger met oog op baby. Werk zou ik kiezen wat het handigste is met schooltijden. Gaat je baby straks naar een opvang?
Ik ben het we eens met hulp zoeken, ook voor jezelf. Het jongetje zal best een opstandige periode gaan krijgen. Teveel gebeurtenissen... Ook gaat hij grenzen opzoeken en loyaliteit testen.
De school in de buurt zou mijn voorkeur hebben. Je kent daar wat mensen. Handiger met oog op baby. Werk zou ik kiezen wat het handigste is met schooltijden. Gaat je baby straks naar een opvang?
vrijdag 15 augustus 2014 om 12:55
quote:yadan schreef op 13 augustus 2014 @ 21:09:
Vandaag hebben we het moeilijkste gedaan, we hebben haar begraven. Het definitieve afscheid.
We hebben het zo gedaan zoals zij het gewild zou hebben. Kort maar krachtig zonder te veel zwart. Ze was een kleurrijk persoon, die niet van zwart hield. Dus hadden we iedereen gevraagd iets gekleurd te dragen.
Haar zoon hield zich de hele tijd sterk, het overdonderde hem allemaal een beetje. Al die mensen die kwamen en iedereen wou hem even een aai over de bol geven. En het liep allemaal wat uit, waardoor we moesten wachten. Vriend is even met hem naar buiten gegaan. We hadden besloten om de kist dicht te laten, voornamelijk voor hem. Door de medicijnen zag ze er anders uit. We hebben de kist nog wel even open gedaan toen hij naar buiten was. Ze was verkleurd, maar zag er vredig uit.
Wij papa,mama, zoon & ik hebben samen de eerste aarde op de kist gelegd. Zoon bleef scheppen, want mama zou na de begrafenis een sterretje worden, als we haar niet 'begrafenisten' kon ze geen sterretje worden. Hij heeft nu wel steeds de vraag of mama wel echt een sterretje geworden is. We hopen dat het vannacht helder is, kunnen we hem laten zien dat mama echt een sterretje is. -deze zorg had hij ook bij zijn broer, toen keer hij ook antwoord op de vraag nadat ze hem de sterren hadden laten zien, met het 'bewijs' dat hij echt een sterretje geworden was.-
Na de begrafenis was hij moe, moe van alles wat er die dag gebeurd was. Hij is vanmiddag om 4 uur op bed gegaan. We hebben hem voor het eten wakker gemaakt, hij wou eigenlijk niet eten maar toch wat eten er in gekregen. -vriend heeft er wel voor moeten beloven dat ze samen naar een yankee honkbal wedstrijd zouden gaan. Maar hij begon over honkbal te kletsen, en hup het eten ging er in.
Na het eten wou hij wel weer slapen, dus is hij weer op bed gegaan. Wel, nadat hij meerdere keren de sterretjes vragen had gesteld.Gecondoleerd. Wat ontzettend moeilijk voor je neefje en jullie. Eerst zijn broertje verliezen en nu zijn mama, verschrikkelijk op zo'n jonge leeftijd. Wat mooi dat jullie de sterren aan hem laten zien en vertellen dat zijn broertje en mama ook een ster zijn. Ontroerend en lief.
Vandaag hebben we het moeilijkste gedaan, we hebben haar begraven. Het definitieve afscheid.
We hebben het zo gedaan zoals zij het gewild zou hebben. Kort maar krachtig zonder te veel zwart. Ze was een kleurrijk persoon, die niet van zwart hield. Dus hadden we iedereen gevraagd iets gekleurd te dragen.
Haar zoon hield zich de hele tijd sterk, het overdonderde hem allemaal een beetje. Al die mensen die kwamen en iedereen wou hem even een aai over de bol geven. En het liep allemaal wat uit, waardoor we moesten wachten. Vriend is even met hem naar buiten gegaan. We hadden besloten om de kist dicht te laten, voornamelijk voor hem. Door de medicijnen zag ze er anders uit. We hebben de kist nog wel even open gedaan toen hij naar buiten was. Ze was verkleurd, maar zag er vredig uit.
Wij papa,mama, zoon & ik hebben samen de eerste aarde op de kist gelegd. Zoon bleef scheppen, want mama zou na de begrafenis een sterretje worden, als we haar niet 'begrafenisten' kon ze geen sterretje worden. Hij heeft nu wel steeds de vraag of mama wel echt een sterretje geworden is. We hopen dat het vannacht helder is, kunnen we hem laten zien dat mama echt een sterretje is. -deze zorg had hij ook bij zijn broer, toen keer hij ook antwoord op de vraag nadat ze hem de sterren hadden laten zien, met het 'bewijs' dat hij echt een sterretje geworden was.-
Na de begrafenis was hij moe, moe van alles wat er die dag gebeurd was. Hij is vanmiddag om 4 uur op bed gegaan. We hebben hem voor het eten wakker gemaakt, hij wou eigenlijk niet eten maar toch wat eten er in gekregen. -vriend heeft er wel voor moeten beloven dat ze samen naar een yankee honkbal wedstrijd zouden gaan. Maar hij begon over honkbal te kletsen, en hup het eten ging er in.
Na het eten wou hij wel weer slapen, dus is hij weer op bed gegaan. Wel, nadat hij meerdere keren de sterretjes vragen had gesteld.Gecondoleerd. Wat ontzettend moeilijk voor je neefje en jullie. Eerst zijn broertje verliezen en nu zijn mama, verschrikkelijk op zo'n jonge leeftijd. Wat mooi dat jullie de sterren aan hem laten zien en vertellen dat zijn broertje en mama ook een ster zijn. Ontroerend en lief.