Kinderen
alle pijlers
achternaam kind
vrijdag 5 augustus 2011 om 13:55
Nu ik 28 weken zwanger ben begint de beslissing meer te dringen en vroeg me af wat jullie overwegingen zijn bij het kiezen van de achternaam van je kind (dwz als je niet dezelfde achternaam hebt als je partner, ongeacht of je getrouwd bent). Als je niet getrouwd bent en de vader van te voren niet erkend krijgt het kind automatisch de naam van de moeder, als je wel getrouwd bent krijgt het kind automatisch de naam van de vader, tenzij je voor de geboorte de naamskeuze vastlegt. Aan de ene kant vind ik het dus ouderwets om de naam van de vader als uitgangspunt te nemen, maar aan de andere kant mag er toch ook wel iets zijn waardoor duidelijk is dat het zijn kind is. Ik probeer het ook praktisch te bekijken; als je zelf een gangbare naam hebt die makkelijk te spellen is zou dat misschien een goede overweging zijn, maar een minder gangbare naam is misschien juist ook gunstig, schijnt een positief effect te hebben op de carriere (naam wordt beter onthouden onderscheiden). Ook praktisch is de naam te kiezen die het mooiste klinkt bij de gekozen voornaam, maar nadeel is dan wel dat als er eventueel meerdere kinderen komen de rest automatisch dezelfde achternaam krijgt; je kunt de keuze maar 1 keer maken. Op zih is dat logisch, om eenheid binnen een gezin te krijgen, maar als je als ouders al verschillende achternamen hebt is die eenheid er toch sowieso al niet?
vrijdag 5 augustus 2011 om 15:09
quote:valentinamaria schreef op 05 augustus 2011 @ 15:05:
een mooie stamboom of niet, op vakantie gaan met je kids die een andere achternaam hebben kan erg lastig zijn, je moet toch aan kunnen tonen dat het jouw kids zijn.Dat vind ik een non-argument, want dat geldt dan altijd voor een van beide partners.
een mooie stamboom of niet, op vakantie gaan met je kids die een andere achternaam hebben kan erg lastig zijn, je moet toch aan kunnen tonen dat het jouw kids zijn.Dat vind ik een non-argument, want dat geldt dan altijd voor een van beide partners.
vrijdag 5 augustus 2011 om 15:10
Onze kinderen hebben mijn man zijn naam. Hij is enig kind en zo wordt de naam doorgegeven. Dat heeft wel iets. Ik kom uit een enorm gezin, mijn achternaam is vele vele malen doorgegeven.
Daarnaast, na het voorrecht van de zwangerschap en borstvoeding, dat mij toch was toebedeeld, en dat je kind zó eigen maakt, is het wel heel mooi dat de kinderen op deze manier aan hem verbonden zijn.
Ik ken eigenlijk aleen maar vrouwen die hun eigen naam hebben, en de mannen en kinderen dan zijn naam (zussen en vriendinnen).
Mijn kinderen denken zelfs dat het zo hoort, dat mama's altijd anders heten dan papa's en kinderen.
Daarnaast, na het voorrecht van de zwangerschap en borstvoeding, dat mij toch was toebedeeld, en dat je kind zó eigen maakt, is het wel heel mooi dat de kinderen op deze manier aan hem verbonden zijn.
Ik ken eigenlijk aleen maar vrouwen die hun eigen naam hebben, en de mannen en kinderen dan zijn naam (zussen en vriendinnen).
Mijn kinderen denken zelfs dat het zo hoort, dat mama's altijd anders heten dan papa's en kinderen.
vrijdag 5 augustus 2011 om 15:13
vrijdag 5 augustus 2011 om 15:17
Mama maakt geen bastaard, dus biologisch gezien is de geslachtsnaam van de moeder de meest logische keuze. Snoezekind heeft mijn geslachtsnaam om meerdere redenen. Snoezeman vindt mijn familie leuker dan zijn eigen familie. Mijn geslachtsnaam staat bovenaan in het alfabet. Snoezeman is er van overtuigd dat dat positieve invloed heeft op een schoolcarriëre omdat hij met zijn achternaam altijd heel lang moest wachten voordat hij aan de beurt was.
Betty White: "Once you go blackberry... Hmmmmmhmmmm"
vrijdag 5 augustus 2011 om 15:27
quote:valentinamaria schreef op 05 augustus 2011 @ 15:16:
mijn gescheiden vriendin moest geboortebewijzen doorfaxen naar een hotel.
Dat was 't? Op al die vakanties? Nou, onoverkomelijk. Om dat uurtje werk maar andere namen voor het hele leven kiezen dan.
Ben wel benieuwd welk land, oosten?
En ik begrijp het niet, het reis-argument is "allemaal delzelfde naam, ander problemen". Maar als je gaat scheiden heb je natuurlijk altijd weer je eigen naam, en dit voorbeeld gaat over een gescheiden moeder. Had ook vader kunnen zijn.
Mijn vraag was: wat zijn de problemen als je als gezin reist, met twee namen? Ik ken ze nogmaals niet.
mijn gescheiden vriendin moest geboortebewijzen doorfaxen naar een hotel.
Dat was 't? Op al die vakanties? Nou, onoverkomelijk. Om dat uurtje werk maar andere namen voor het hele leven kiezen dan.
Ben wel benieuwd welk land, oosten?
En ik begrijp het niet, het reis-argument is "allemaal delzelfde naam, ander problemen". Maar als je gaat scheiden heb je natuurlijk altijd weer je eigen naam, en dit voorbeeld gaat over een gescheiden moeder. Had ook vader kunnen zijn.
Mijn vraag was: wat zijn de problemen als je als gezin reist, met twee namen? Ik ken ze nogmaals niet.
vrijdag 5 augustus 2011 om 15:31
http://www.spitsnieuws.nl ... eft_gezeur_bij_grens.html
vrijdag 5 augustus 2011 om 15:40
Mochten man en ik kinderen krijgen dan krijgen ze mijn achternaam. 't Is een mooie en bijzondere naam (man vindt dat ook) en hij heeft niets met zijn naam, en ik wel met de mijne.
Wij gebruiken ook beiden gewoon onze eigen naam; je mag de naam van je partner sowieso niet aannemen maar enkel gebruiken, en we waren beiden al zoveel jaar persoon x (vul eigen achternaam in), dat we het gewoon raar zouden vinden als we een andere naam zouden gebruiken.
Wij gebruiken ook beiden gewoon onze eigen naam; je mag de naam van je partner sowieso niet aannemen maar enkel gebruiken, en we waren beiden al zoveel jaar persoon x (vul eigen achternaam in), dat we het gewoon raar zouden vinden als we een andere naam zouden gebruiken.
vrijdag 5 augustus 2011 om 15:57
Minima, de naam van de moeder vind ik ook de meest logische omdat echt vaststaat wie de moeder is.
(maar dat kun je ook omdraaien: wie de moeder is, is 100% zeker. Benoem de vader dan maar door zijn achternaam te geven.)
Rococo noemt dat zij het voorrecht had van de zwangerschap. Ik vond dat helemaal niet zo'n voorrecht - integendeel. Dat het kind de naam van de moeder krijgt als erkenning voor het werk dat de moeder doet - zwanger zijn, bevallen, per kind vier maanden je carrière onderbreken (dat zal niet iedereen een issue vinden) ... vind ik dan juist weer heel redelijk.
Als je er echt niet uitkomt: gooi een muntje op.
(maar dat kun je ook omdraaien: wie de moeder is, is 100% zeker. Benoem de vader dan maar door zijn achternaam te geven.)
Rococo noemt dat zij het voorrecht had van de zwangerschap. Ik vond dat helemaal niet zo'n voorrecht - integendeel. Dat het kind de naam van de moeder krijgt als erkenning voor het werk dat de moeder doet - zwanger zijn, bevallen, per kind vier maanden je carrière onderbreken (dat zal niet iedereen een issue vinden) ... vind ik dan juist weer heel redelijk.
Als je er echt niet uitkomt: gooi een muntje op.
vrijdag 5 augustus 2011 om 15:59
Hier heeft mini ook de achternaam van vriend. Mij maakte het niet veel uit en hij vond het toch wel erg mooi als ze zijn achternaam zou krijgen. Verder had ik hetzelfde gevoel als Rococo, ik was 9 maanden zwanger, ze was letterlijk met mij verbonden al die tijd. Vond het dan mooi dat ze na haar geboorte ook 'iets' had dat haar met haar papa verbond. Maar goed, als hij een heel rare achternaam had gehad zouden we waarschijnlijk voor die van mij gekozen hebben.
vrijdag 5 augustus 2011 om 16:21
quote:lilalinda schreef op 05 augustus 2011 @ 15:05:
[...]
heeft niks met stimuleren te maken, maar met aanpassen aan de realiteitstimuleren was misschien niet het juiste woord, maar je aanpassen omdat het nou eenmaal vaak zo gaat vind ik dus een super onge-emancipeerd standpunt. Zo blijven inderdaad vrouwen altijd de meeste zorgtaken op zich nemen.
[...]
heeft niks met stimuleren te maken, maar met aanpassen aan de realiteitstimuleren was misschien niet het juiste woord, maar je aanpassen omdat het nou eenmaal vaak zo gaat vind ik dus een super onge-emancipeerd standpunt. Zo blijven inderdaad vrouwen altijd de meeste zorgtaken op zich nemen.
vrijdag 5 augustus 2011 om 16:36
Wij hebben de keuze van de achternaam van onze kinderen al gemaakt toen we gingen trouwen. We wilden graag allebei beide achternamen gebruiken. Maar welke moest voorop? Man wist het niet en ik wist het ook niet. We wilden eigenlijk beide onze naam wel voorop. Uiteindelijk heb ik geopperd dat de ene naam voorop komt en dat de andere naam dan de naam van onze eventuele kinderen zou worden. En zo is het gegaan. We hebben er veeeeeel commentaar op gehad. Zusje van man vroeg zelfs "of we dat ook vast hadden laten leggen" zodat ik niet alsnog van mening kon veranderen en 2 x mijn zin had. Ook anderen vinden het raar dat mijn man ook mijn naam gebruikt.
We hebben allebei namen die weinig voorkomen. De zijne nog minder dan de mijne. Mijn achternaam "bekt" heel lekker en is makkelijk te spellen. Bij zijn achternaam vraagt iedereen altijd: "waaaaat???". We hebben al heel wat achterneefjes en -nichtjes maar onze zoon is de eerste die volgens de tradities de familienaam gaat doorgeven. De andere kinderen zijn meisjes met die naam of het zijn wel jongetjes maar dan weer met een andere achternaam. En dat vind ik toch stiekem ook wel leuk, dat ik het eerste jongetje heb voortgebracht dat de naam van mijn schoonfamilie gaat doorgeven.
We hebben allebei namen die weinig voorkomen. De zijne nog minder dan de mijne. Mijn achternaam "bekt" heel lekker en is makkelijk te spellen. Bij zijn achternaam vraagt iedereen altijd: "waaaaat???". We hebben al heel wat achterneefjes en -nichtjes maar onze zoon is de eerste die volgens de tradities de familienaam gaat doorgeven. De andere kinderen zijn meisjes met die naam of het zijn wel jongetjes maar dan weer met een andere achternaam. En dat vind ik toch stiekem ook wel leuk, dat ik het eerste jongetje heb voortgebracht dat de naam van mijn schoonfamilie gaat doorgeven.
vrijdag 5 augustus 2011 om 17:12
Ik denk dat het heel verstandig is om hier goed over na te denken en niet zomaar klakkeloos over te nemen wat 'de standaard' is. Welke standaard dat dan ook moge zijn!
Ik ben erg te spreken over het biologische standpunt om kinderen de achternaam van de moeder mee te geven met hiermee (de meeste kans op) eenheid binnen een gezin.
Toch gaat ons kindje de naam van mijn partner krijgen, omdat ik, net als pink, al jaren geen contact heb met mijn vader. Ik heb dus geen band met mijn achternaam. Verder is het zo dat mijn vader, toen ik jong was, zijn achternaam (en ik automatisch dus ook) heeft laten veranderen. Wij dragen dus thuis allemaal een naam die verder niet voorkomt. Van een stamboom is geen sprake en ik heb niet de intentie om daar voor te gaan zorgen. Sterker nog, we willen thuis onze naam laten veranderen in die van mijn moeder. Dit kost veel geld en veel tijd. Gaan we niet redden voor ons ukkie is geboren. Was dat wel het geval geweest, dan had ik de voorkeur gegeven aan het doorgeven van mijn eigen naam. Omdat ik het een vreemde gedachte vind dat mijn kind anders zou heten dan ik. Wat vriendlief overigens ook vindt, dus het zou wel een pittige discussie zijn geworden!
Wat ik maar wil zeggen: luister naar jou en je partners gevoel en maak een voor jullie logische keuze. Elke (gezins)situatie is weer anders, en zal ook anders verlopen! Maar ingewikkeld kan het zeker zijn!
Ik ben erg te spreken over het biologische standpunt om kinderen de achternaam van de moeder mee te geven met hiermee (de meeste kans op) eenheid binnen een gezin.
Toch gaat ons kindje de naam van mijn partner krijgen, omdat ik, net als pink, al jaren geen contact heb met mijn vader. Ik heb dus geen band met mijn achternaam. Verder is het zo dat mijn vader, toen ik jong was, zijn achternaam (en ik automatisch dus ook) heeft laten veranderen. Wij dragen dus thuis allemaal een naam die verder niet voorkomt. Van een stamboom is geen sprake en ik heb niet de intentie om daar voor te gaan zorgen. Sterker nog, we willen thuis onze naam laten veranderen in die van mijn moeder. Dit kost veel geld en veel tijd. Gaan we niet redden voor ons ukkie is geboren. Was dat wel het geval geweest, dan had ik de voorkeur gegeven aan het doorgeven van mijn eigen naam. Omdat ik het een vreemde gedachte vind dat mijn kind anders zou heten dan ik. Wat vriendlief overigens ook vindt, dus het zou wel een pittige discussie zijn geworden!
Wat ik maar wil zeggen: luister naar jou en je partners gevoel en maak een voor jullie logische keuze. Elke (gezins)situatie is weer anders, en zal ook anders verlopen! Maar ingewikkeld kan het zeker zijn!
vrijdag 5 augustus 2011 om 17:29
quote:mimama schreef op 05 augustus 2011 @ 16:21:
[...]
stimuleren was misschien niet het juiste woord, maar je aanpassen omdat het nou eenmaal vaak zo gaat vind ik dus een super onge-emancipeerd standpunt. Zo blijven inderdaad vrouwen altijd de meeste zorgtaken op zich nemen.
Uiteraard. Want dat spreekt allemaal uit de keuze voor de achternaam.
*sarcasme uit*
[...]
stimuleren was misschien niet het juiste woord, maar je aanpassen omdat het nou eenmaal vaak zo gaat vind ik dus een super onge-emancipeerd standpunt. Zo blijven inderdaad vrouwen altijd de meeste zorgtaken op zich nemen.
Uiteraard. Want dat spreekt allemaal uit de keuze voor de achternaam.
*sarcasme uit*
