Kinderen
alle pijlers
Angst voor spoken, negeren of serieus nemen??
woensdag 8 oktober 2008 om 20:22
Mijn dochter is bang voor spoken! Het is een lekkere wilde meid, nergens bang voor, speelt overdag graag dat ze een spook is, maar is er s'nachts enorm bang van. Ze ziet ze overal, in het motief van de gordijnen, in de schaduw van haar bedlampje, in het hoekje achter het gordijn. Elke keer kom ik bij haar als ze me huilend roept, en dan zet ik een raam open om ze weg te jagen, of ik doe de deur naar de overloop open om ze weg te jagen, we bedenken samen toverspreuken om ze buiten te houden, maar niks schijnt te helpen. Of... zou het een trucje zijn om me steeds te laten komen? Ze ziet er echt bang uit als ik bij haar kom, en meestal doorzie ik haar wel aardig. Weet eigenlijk niet meer zo goed wat te doen, moet ik het negeren en daarmee haar angst dus ook negeren? Moet ik erin meegaan, en haar angst serieus nemen? Regelmatig vertel ik haar dat spoken immers alleen maar in sprookjes bestaan, en overdag is ze dat roerend met me eens, maar zodra het avond word...
woensdag 8 oktober 2008 om 20:31
Ik was ook altijd bang van spoken vroeger, zag ze net zoals jouw dochter overal in... Mijn moeder kwam ook altijd mijn kamer in, zette het grote licht aan ging samen met mij checken waar ze dan zouden zitten.. Onder het bed, achter het gordijn enz... Ze waren er natuurlijk niet. Het is vanzelf over gegaan... Ik denk dat het meer helpt te ontkennen dat ze er zijn dan ze weg te jagen..?
Succes
Succes
woensdag 8 oktober 2008 om 20:32
ik zou het zeker serieus nemen. Misschien ook niet vertellen dat spoken niet bestaan? In haar ogen is er waarschijnlijk echt iets... Bij zoon zit elke avond een heks op de kamer die we wegjagen. Overdag zit die er ook volgens hem, maar dan "mag" het... En geeft het nachtlampje ook niet een enge schaduw of ziet ze daardoor ook niet de motieven in gordijn etc? Is het donker dan niet fijner?
Hoe oud is je dochter eigenlijk?
Wel lastig voor jullie...
Hoe oud is je dochter eigenlijk?
Wel lastig voor jullie...
woensdag 8 oktober 2008 om 20:33
Mijn dochter (van 4) heeft dat ook heel vaak (gehad). Wat bij ons goed hielp is haar inderdaad gewoon serieus nemen en overal kijken en dan inderdaad net doen of je een spook hebt gevonden. Ik zei dan altijd: och wat een lief klein spookje, is zijn mama kwijt, hoe zou ie heten en er een heel verhaal om dat spookje heen maken. Dat het een lief spookje is enzofoort. Op het laatst vroeg ik dan of het spookje bij haar in bed mocht slapen of op de gang. Want hij was nog zo klein bla bla bla. Meestal mocht hij bij haar in bed, ging ze net doen of ze hem kusjes gaf en was het helemaal goed en niet bang meer. Zo doe ik het ook bij monsters die mijn dochter ook af en toe ziet en bang voor is. Ik weet niet of het bij jou werkt, maar bij mijn dochter in ieder geval wel. Succes ermee. Ik denk namelijk wel dat het een trucje is om je steeds naar haar toe te laten komen.
woensdag 8 oktober 2008 om 20:33
woensdag 8 oktober 2008 om 20:46
Ik was als kind ook bang voor spoken en monsters. Ik heb op een gegeven moment mezelf wijsgemaakt dat mijn beer mij `s nachts beschermde, haha. Als ik moest plassen, moest hij dan ook altijd mee.
Op die leeftijd kunnen kinderen het onderscheid tussen realiteit en fantasie nog niet goed maken. Ze kunnen soms heerlijk opgaan in hun spel en dan ineens schrikken van hun eigen gegrom en echt bang zijn voor het monster (dat ze zelf aan het spelen zijn).
Ik zou het niet negeren, maar serieus nemen. Haar misschien een ritueel leren dat ze zelf kan toepassen.
Op die leeftijd kunnen kinderen het onderscheid tussen realiteit en fantasie nog niet goed maken. Ze kunnen soms heerlijk opgaan in hun spel en dan ineens schrikken van hun eigen gegrom en echt bang zijn voor het monster (dat ze zelf aan het spelen zijn).
Ik zou het niet negeren, maar serieus nemen. Haar misschien een ritueel leren dat ze zelf kan toepassen.
woensdag 8 oktober 2008 om 20:56
In mijn opvoedboek stond wat verstandigs vond ik; dat je er als ouder juist niet in mee moet gaan, in zoverre, dat je kind er best in mag geloven maar dat je het duidelijk maakt dat jij er niet in gelooft. Misschien wordt ze wel banger als mama zo actief op zoek gaat naar spoken. Want het verhaal dat spoken alleen in verhaaltjes bestaan haal je zo zelf wel onderuit. Jij gaat ze tenslotte wel zoeken en wegjagen.
Maar goed, geen idee wat werkt. Dochter van net 5 haalt zich ook vanalles in het fantasierijke bolletje; angst voor skeletten, bang dat haar beer levend wordt (?), het raam mag niet open want dan komt Kapitein Haak met zijn luchtzeilschip. Bij haar is het in periodes, laatste tijd gaat het weer een stuk beter.
Maar goed, geen idee wat werkt. Dochter van net 5 haalt zich ook vanalles in het fantasierijke bolletje; angst voor skeletten, bang dat haar beer levend wordt (?), het raam mag niet open want dan komt Kapitein Haak met zijn luchtzeilschip. Bij haar is het in periodes, laatste tijd gaat het weer een stuk beter.
woensdag 8 oktober 2008 om 21:02
Hoi Maroon wat lastig zeg. Ik weet nog dat ik op een gegeven moment, ik denk dat ik een jaar of elf was, heel bang was voor geesten, Anyway. Ik heb eens gelezen dat je er idd (zoals iemand anders ook al zei) niet in mee moet gaan. Als een kind bang is dat er een krokodil onder bed ligt, dan moet je vooral niet gaan kijken of ie er ligt want daarmee bevestig je dat ie er zou kunnen liggen. Ik vond en vind dat wel logisch klinken. Maar misschien is dat met een spook wel niet te doen en misschien is het daar bij jullie al 'te laat' voor zeg maar. Ik hoop dat het gauw over gaat/beter wordt. Ik heb zelf een dochter van een, nog lang niet aan de orde dus maar ik ben benieuwd naar de reacties. Succes.
woensdag 8 oktober 2008 om 21:32
Zou je niet iets kunnen bedenken waarmee je dochter de spoken zelf weg kan jagen? Dan hoeft ze niet steeds jou te roepen en weet je dus ook meteen dat ze het niet doet om aandacht van jou te krijgen.
Bijv. een zwaard/toverstaf oid. Liefst met een bezweringsritueel/toverspreuk erbij voor extra kracht. Of een liedje dat ze zelf kan zingen waar spoken van oplossen. Of een beer met een bord ' hier slaapt..., verboden voor spoken' voor de deur. Of iets in die trant in ieder geval. Je ontkent zo niet haar angst en zegt niet indirect dat ze zich ' aanstelt' (want er is toch niks) en je gaat er ook niet teveel in mee. Ik denk dat ze dan ook beter leert om het zelf op te lossen.
Ik was vroeger ook bang voor spoken/heksen/geesten. Bij mij ging het pas weg toen ik ergens had gelezen wat je moest doen om spoken niet ' toe te laten ' op je kamer. Ook totale fantasie natuurlijk, maar ja, ik die fase zit je dochter natuurlijk wel. Succes ermee!
Bijv. een zwaard/toverstaf oid. Liefst met een bezweringsritueel/toverspreuk erbij voor extra kracht. Of een liedje dat ze zelf kan zingen waar spoken van oplossen. Of een beer met een bord ' hier slaapt..., verboden voor spoken' voor de deur. Of iets in die trant in ieder geval. Je ontkent zo niet haar angst en zegt niet indirect dat ze zich ' aanstelt' (want er is toch niks) en je gaat er ook niet teveel in mee. Ik denk dat ze dan ook beter leert om het zelf op te lossen.
Ik was vroeger ook bang voor spoken/heksen/geesten. Bij mij ging het pas weg toen ik ergens had gelezen wat je moest doen om spoken niet ' toe te laten ' op je kamer. Ook totale fantasie natuurlijk, maar ja, ik die fase zit je dochter natuurlijk wel. Succes ermee!
woensdag 8 oktober 2008 om 22:19
Mijn dochter heeft een knuffeleenhoorn, waarvan ik heb verteld dat hij nare dromen wegjaagt. Toen ze een jaar of drie was, had ze die ineens. Het helpt nog steeds, ze is nu vijf. Hij jaagt ook spoken en monsters weg, zegt Kitty dus hij heeft bijgeleerd in de jaren. Als ze wat angstig is soms, dan leg ik eenhoorn in plaats van gewoon op bed, bovenop haar. En dan is ze zo vertrokken.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
woensdag 8 oktober 2008 om 22:30
quote:Poezewoes schreef op 08 oktober 2008 @ 22:19:
Mijn dochter heeft een knuffeleenhoorn, waarvan ik heb verteld dat hij nare dromen wegjaagt. Toen ze een jaar of drie was, had ze die ineens. Het helpt nog steeds, ze is nu vijf. Hij jaagt ook spoken en monsters weg, zegt Kitty dus hij heeft bijgeleerd in de jaren. Als ze wat angstig is soms, dan leg ik eenhoorn in plaats van gewoon op bed, bovenop haar. En dan is ze zo vertrokken.
Wij hebben al een giraffe (hoe kom je erop?) bij de deur gehad, had ze zelf verzonnen, die zou de wacht houden. Heeft eventjes geholpen. Ze heeft een enorm grote knuffel ezel, Nono, die heeft de hele week al spoken gegeten, en die ligt nu bij haar in bed. Ze heeft zelf een toverspreuk verzonnen, en die gezegd, zwaaiend met haar roze toverstafje (met geluid en licht, heel indrukwekkend )
Ik hoop gewoon dat dit snel overgaat, vind het voor haar zo vervelend. Weet van mezelf nog wel dat ik doodsbang in mn bed lag, bang voor spoken en muren die op me af kwamen. Mss maak ik het ook wel te gezellig, ik vind namelijk dat je niet bang hoort te zijn in je eigen bed en kamertje, dat moet veilig en vertrouwd zijn. Kan het dus ook niet over mn hart verkrijgen om het af te doen als onzin en haar kwaad toe spreken dat ze nu eindelijk eens moet gaan slapen, al denk ik dat natuurlijk wel eens, als ik voor de 3e keer op één avond weer zo'n rotspook moet verjagen. Wil haar dan wel even streng toespreken, maar zie dat bange koppie dan, en merk dan dat ze gewoon echt bang is.
Mijn dochter heeft een knuffeleenhoorn, waarvan ik heb verteld dat hij nare dromen wegjaagt. Toen ze een jaar of drie was, had ze die ineens. Het helpt nog steeds, ze is nu vijf. Hij jaagt ook spoken en monsters weg, zegt Kitty dus hij heeft bijgeleerd in de jaren. Als ze wat angstig is soms, dan leg ik eenhoorn in plaats van gewoon op bed, bovenop haar. En dan is ze zo vertrokken.
Wij hebben al een giraffe (hoe kom je erop?) bij de deur gehad, had ze zelf verzonnen, die zou de wacht houden. Heeft eventjes geholpen. Ze heeft een enorm grote knuffel ezel, Nono, die heeft de hele week al spoken gegeten, en die ligt nu bij haar in bed. Ze heeft zelf een toverspreuk verzonnen, en die gezegd, zwaaiend met haar roze toverstafje (met geluid en licht, heel indrukwekkend )
Ik hoop gewoon dat dit snel overgaat, vind het voor haar zo vervelend. Weet van mezelf nog wel dat ik doodsbang in mn bed lag, bang voor spoken en muren die op me af kwamen. Mss maak ik het ook wel te gezellig, ik vind namelijk dat je niet bang hoort te zijn in je eigen bed en kamertje, dat moet veilig en vertrouwd zijn. Kan het dus ook niet over mn hart verkrijgen om het af te doen als onzin en haar kwaad toe spreken dat ze nu eindelijk eens moet gaan slapen, al denk ik dat natuurlijk wel eens, als ik voor de 3e keer op één avond weer zo'n rotspook moet verjagen. Wil haar dan wel even streng toespreken, maar zie dat bange koppie dan, en merk dan dat ze gewoon echt bang is.
