Kinderen
alle pijlers
Bange peuter
vrijdag 28 augustus 2009 om 10:06
Mijn peuter van drie is erg angstig aangelegd. Op zich vinden we dat ok, het ene kind is nu eenmaal banger dan het andere. Dat hij bang is voor kippen, of voor springkussens, daar groeit hij misschien wel overheen. Of niet, en dan is dat ook niet erg.
Maar wat ons wel veel zorgen baart is zijn sociale angst. Hij gaat drie keer per week naar het kinderdagverblijf en elke keer is hij bang. Thuis vraagt hij of hij alsjeblieft niet hoeft, en eenmaal op het kinderdagverblijf doet hij elke dag weer alsof hij leidsters en kinderen niet kent. Kinderen die enthousiast op hem afrennen, weert hij af. Ook als de (superlieve) leidsters hem gedag zeggen en met hem proberen te praten, kijkt hij weg.
Het blijkt dat als we eenmaal weg zijn, hij dan wel gaat spelen. Maar echt samenspelen doet hij niet. Hij is bang voor andere kinderen, weet niet hoe te reageren, mee te doen met hun spel. Als hij met een ander kindje probeert te spelen, dan stelt hij zich vooral heel afhankelijk op, kopieert het gedrag van de ander, maar neemt zelf weinig initiatief. En zodra de spelletjes ruwer worden, haakt hij helemaal af.
Kortom, hij isoleert zichzelf. Nu is dat nog niet echt een groot probleem, omdat andere kinderen hem dat nog niet aanrekenen. Maar over een half jaar gaat hij naar de basissschool. En ik maak me zorgen dat hij zich blijft afzonderen, en mikpunt van pesterijen zal worden. Of dat zijn klasgenootjes (en leraren) hem gewoon links zullen laten liggen. Dat anderen consequenties gaan verbinden aan zijn bange en afwerende gedrag.
Terwijl hij volgens mij hij juist heel graag wél mee wil doen. Hij is altijd de andere kinderen aan het observeren als ze aan het spelen zijn en ook de leidsters houdt hij in de gaten. Maar hij durft gewoon geen contact te maken.
We ondernemen trouwens wel van alles om hem wat te begeleiden in het overwinnen van zijn angst. Maken speelafspraakjes met leeftijdgenootjes waar we dan bij blijven. Maar ook dan blijft hij aan ons plakken en speelt niet of nauwelijks met het andere kind.
Zijn er ouders die ook zulke bange kinderen hebben, en die hun angsten hebben weten te overwinnen? En hoe stimuleer je dat bij zo'n klein kind? Ik zou het zo sneu vinden als hij zijn hele jeugd het zo moeilijk blijft houden.
(Overigens is hij niet voor iedereen bang: hij is bijvoorbeeld gek op zijn grootouders en op zijn kleine broertje. Het lijkt vooral te gaan om angst voor groepen en voor leeftijdsgenoten. Wanneer er van hem een zekere mate van autonomie wordt gevraagd.)
Maar wat ons wel veel zorgen baart is zijn sociale angst. Hij gaat drie keer per week naar het kinderdagverblijf en elke keer is hij bang. Thuis vraagt hij of hij alsjeblieft niet hoeft, en eenmaal op het kinderdagverblijf doet hij elke dag weer alsof hij leidsters en kinderen niet kent. Kinderen die enthousiast op hem afrennen, weert hij af. Ook als de (superlieve) leidsters hem gedag zeggen en met hem proberen te praten, kijkt hij weg.
Het blijkt dat als we eenmaal weg zijn, hij dan wel gaat spelen. Maar echt samenspelen doet hij niet. Hij is bang voor andere kinderen, weet niet hoe te reageren, mee te doen met hun spel. Als hij met een ander kindje probeert te spelen, dan stelt hij zich vooral heel afhankelijk op, kopieert het gedrag van de ander, maar neemt zelf weinig initiatief. En zodra de spelletjes ruwer worden, haakt hij helemaal af.
Kortom, hij isoleert zichzelf. Nu is dat nog niet echt een groot probleem, omdat andere kinderen hem dat nog niet aanrekenen. Maar over een half jaar gaat hij naar de basissschool. En ik maak me zorgen dat hij zich blijft afzonderen, en mikpunt van pesterijen zal worden. Of dat zijn klasgenootjes (en leraren) hem gewoon links zullen laten liggen. Dat anderen consequenties gaan verbinden aan zijn bange en afwerende gedrag.
Terwijl hij volgens mij hij juist heel graag wél mee wil doen. Hij is altijd de andere kinderen aan het observeren als ze aan het spelen zijn en ook de leidsters houdt hij in de gaten. Maar hij durft gewoon geen contact te maken.
We ondernemen trouwens wel van alles om hem wat te begeleiden in het overwinnen van zijn angst. Maken speelafspraakjes met leeftijdgenootjes waar we dan bij blijven. Maar ook dan blijft hij aan ons plakken en speelt niet of nauwelijks met het andere kind.
Zijn er ouders die ook zulke bange kinderen hebben, en die hun angsten hebben weten te overwinnen? En hoe stimuleer je dat bij zo'n klein kind? Ik zou het zo sneu vinden als hij zijn hele jeugd het zo moeilijk blijft houden.
(Overigens is hij niet voor iedereen bang: hij is bijvoorbeeld gek op zijn grootouders en op zijn kleine broertje. Het lijkt vooral te gaan om angst voor groepen en voor leeftijdsgenoten. Wanneer er van hem een zekere mate van autonomie wordt gevraagd.)
En zo is het toevallig ook nog eens een keer
vrijdag 28 augustus 2009 om 20:31
Ik denk dat angstig, tobberig, voorzichtig zijn heel erg in zijn aard zit, maar ik vind hem net iets paniekeriger reageren op situaties sinds dat incident, wat idd heel erg heftig was. Hij wil graag naar een dokter die zijn buik kan opereren en de angst wegnemen...
Uit die opmerking maak ik op dat het op de achtergrond steeds aanwezig is. Als hij nu bijv. even het slot van een wc niet openkrijgt is hij totaal in paniek, krijsen, krijsen, met de angst dat hij daar alleen dood gaat (vertelt hij later dan). Heftig he? En zoooo zielig! Nu ik het weer zo opschrijf neem ik me nog meer voor om toch snel daar wat mee te gaan doen.
Het mooie is wel dat hij ons heel veel vertelt van zijn gevoelens en angsten, hij deelt ze met ons en laat zich geruststellen. En weet je wat hij heerlijk vindt, al jaren lang? Als ik vertel over de tijd dat ik zijn leeftijd had, wat ik toen moeilijk vond, waar ik om moest huilen, hoe ik dat oploste. Ik denk dat jouw zoon heel veel kan hebben aan jouw verhalen, als je eerlijk over vroeger vertelt. De mijne kijkt me dan opeens aan met een blik van herkenning en opluchting: ja, dat heb ik ook precies! En hij luistert enorm aandachtig naar mijn 'oplossingen', die ik dan soms gewoon erbij fantaseer.
Het mantra hier in huis is: Als je wat wilt leren, dan moet je het proberen! En we leggen vaak uit dat fouten maken MOET, dat je anders iets niet kan leren. Dus, als een soort grap, complimenteren we hem met fouten als hij iets nieuws doet: weer een stap dichter bij het einddoel! (denk aan fietsen, naam schrijven, boterham smeren, allemaal dingen die hij door een slechte motoriek lastig vindt/vond).
sterkte, rot he, om je kind zo te zien.
Uit die opmerking maak ik op dat het op de achtergrond steeds aanwezig is. Als hij nu bijv. even het slot van een wc niet openkrijgt is hij totaal in paniek, krijsen, krijsen, met de angst dat hij daar alleen dood gaat (vertelt hij later dan). Heftig he? En zoooo zielig! Nu ik het weer zo opschrijf neem ik me nog meer voor om toch snel daar wat mee te gaan doen.
Het mooie is wel dat hij ons heel veel vertelt van zijn gevoelens en angsten, hij deelt ze met ons en laat zich geruststellen. En weet je wat hij heerlijk vindt, al jaren lang? Als ik vertel over de tijd dat ik zijn leeftijd had, wat ik toen moeilijk vond, waar ik om moest huilen, hoe ik dat oploste. Ik denk dat jouw zoon heel veel kan hebben aan jouw verhalen, als je eerlijk over vroeger vertelt. De mijne kijkt me dan opeens aan met een blik van herkenning en opluchting: ja, dat heb ik ook precies! En hij luistert enorm aandachtig naar mijn 'oplossingen', die ik dan soms gewoon erbij fantaseer.
Het mantra hier in huis is: Als je wat wilt leren, dan moet je het proberen! En we leggen vaak uit dat fouten maken MOET, dat je anders iets niet kan leren. Dus, als een soort grap, complimenteren we hem met fouten als hij iets nieuws doet: weer een stap dichter bij het einddoel! (denk aan fietsen, naam schrijven, boterham smeren, allemaal dingen die hij door een slechte motoriek lastig vindt/vond).
sterkte, rot he, om je kind zo te zien.
vrijdag 28 augustus 2009 om 20:32
vrijdag 28 augustus 2009 om 20:36
quote:Dejavu schreef op 28 augustus 2009 @ 14:55:
Jackie, wat jij beschrijft is interessant. Je zegt dat je kind te jong was de eerste keer dat hij naar de peuterspeelzaal ging en dat het de tweede keer wel goed ging. Had het denk je alleen met leeftijd te maken, of was de sfeer bij de tweede peuterspeelzaal ook anders? Waren de leidsters anders?
Heftig he, zo'n kind dat zich aan je vastklampt bij het afscheid. Ik heb er nu zelfs twee... De jongste van 1,5 gaat ook heel hard gillen en huilen als ik afscheid neem. En ook hij heeft niet echt vriendjes, speelt meestal alleen.
Toch maak ik me bij hem minder zorgen. De oudste komt zo kwetsbaar en gevoelig over, terwijl de jongste een meer stoicijnse, ontspannen houding heeft. Hij gaat gewoon zijn eigen gang en doet alleen waar hij zin in heeft. Hij houdt zich ook niet echt bezig met wat andere kinderen doen, het lijkt hem niet te boeien.Ik denk dat het een combinatie was van meerdere dingen; te jong (net 2 jaar), midden in een verhuizing, ik zat niet goed in mijn vel. Moeilijk te zeggen of de sfeer anders was. Bij beide psz waren de leidsters erg lief. Bij de 1e was er wel veel wisseling van de wacht i.v.m. cursussen van de leidsters bijvoorbeeld. Bij de 2e psz was onze (prive) situatie gewoon helemaal anders. Ik wist wat er bij de 1e psz fout ging (v.w.b. afscheid nemen), dus bij de 2e psz heb ik de situatie uitgelegd en de leidsters speelden er heel goed op in. Ik heb de eerste weken het afscheid expres heel kort gehouden; 1 spelletje/puzzeltje/boekje doen, heel kort afscheid nemen en weggaan. Geen problemen meer gehad. Maargoed, bij jou komt er nog bij dat je oudste erg op zichzelf is. Zoals je je jongste omschrijft, komt op mij over als typisch peutergedrag. De meeste kindjes van die leeftijd spelen nog niet samen en zijn erg met zichzelf en de wereld ontdekken bezig.
Jackie, wat jij beschrijft is interessant. Je zegt dat je kind te jong was de eerste keer dat hij naar de peuterspeelzaal ging en dat het de tweede keer wel goed ging. Had het denk je alleen met leeftijd te maken, of was de sfeer bij de tweede peuterspeelzaal ook anders? Waren de leidsters anders?
Heftig he, zo'n kind dat zich aan je vastklampt bij het afscheid. Ik heb er nu zelfs twee... De jongste van 1,5 gaat ook heel hard gillen en huilen als ik afscheid neem. En ook hij heeft niet echt vriendjes, speelt meestal alleen.
Toch maak ik me bij hem minder zorgen. De oudste komt zo kwetsbaar en gevoelig over, terwijl de jongste een meer stoicijnse, ontspannen houding heeft. Hij gaat gewoon zijn eigen gang en doet alleen waar hij zin in heeft. Hij houdt zich ook niet echt bezig met wat andere kinderen doen, het lijkt hem niet te boeien.Ik denk dat het een combinatie was van meerdere dingen; te jong (net 2 jaar), midden in een verhuizing, ik zat niet goed in mijn vel. Moeilijk te zeggen of de sfeer anders was. Bij beide psz waren de leidsters erg lief. Bij de 1e was er wel veel wisseling van de wacht i.v.m. cursussen van de leidsters bijvoorbeeld. Bij de 2e psz was onze (prive) situatie gewoon helemaal anders. Ik wist wat er bij de 1e psz fout ging (v.w.b. afscheid nemen), dus bij de 2e psz heb ik de situatie uitgelegd en de leidsters speelden er heel goed op in. Ik heb de eerste weken het afscheid expres heel kort gehouden; 1 spelletje/puzzeltje/boekje doen, heel kort afscheid nemen en weggaan. Geen problemen meer gehad. Maargoed, bij jou komt er nog bij dat je oudste erg op zichzelf is. Zoals je je jongste omschrijft, komt op mij over als typisch peutergedrag. De meeste kindjes van die leeftijd spelen nog niet samen en zijn erg met zichzelf en de wereld ontdekken bezig.
vrijdag 28 augustus 2009 om 20:53
Blijkbaar wordt dus die diepe angst die hij toen voelde, sindsdien ook getriggerd door kleinere angstige gebeurtenissen. Dat lijkt inderdaad op een psychisch trauma. En de heftigheid neemt niet af in de loop van de tijd?
Wel heel fijn dat hij erover kan praten. Mijn kind is op zich ook wel open, maar zijn woordenschat is nog niet zo groot. En volgens mij is hij zich ook nog niet helemaal bewust van zijn angst. Het overvalt hem gewoon, je ziet hem ook gewoon veranderen zodra we het kdv binnenstappen. Hij blokkeert helemaal, valt stil, zijn mond hangt open, zijn blik wordt leeg, het is net een soort verlamming.
Maar ik ga zeker met hem praten als hij eraan toe is. Moet ik wel goede oplossingen verzinnen voor dingen waar hij mee zit...
Hoe doe je dat trouwens complimenteren met fouten die hij maakt?
'Wat knap dat je weer van je fiets viel?' Zoiets?
Wel heel fijn dat hij erover kan praten. Mijn kind is op zich ook wel open, maar zijn woordenschat is nog niet zo groot. En volgens mij is hij zich ook nog niet helemaal bewust van zijn angst. Het overvalt hem gewoon, je ziet hem ook gewoon veranderen zodra we het kdv binnenstappen. Hij blokkeert helemaal, valt stil, zijn mond hangt open, zijn blik wordt leeg, het is net een soort verlamming.
Maar ik ga zeker met hem praten als hij eraan toe is. Moet ik wel goede oplossingen verzinnen voor dingen waar hij mee zit...
Hoe doe je dat trouwens complimenteren met fouten die hij maakt?
'Wat knap dat je weer van je fiets viel?' Zoiets?
En zo is het toevallig ook nog eens een keer
vrijdag 28 augustus 2009 om 20:57
Ja, we gaan gewoon juichen als hij een letter verkeerd schrijft ofzo. Of zeggen: heel goed, weer een keer gevallen, dat betekent dat je het bijna kan! Niet omdat we sadistisch zijn hoor, maar omdat hij het anders opgeeft. Nu lacht hij mee, omdat hij snapt dat het een beetje gek is om blij te zijn met een fout.
Je hoeft trouwens alleen maar te vertellen over vroeger. Je hoeft echt geen goede oplossingen te verzinnen, maar gewoon in de trant van: ik wilde nooit naar het kdv (doe je gewoon net of dat er toen ook al was), als ik er was vond ik het zo druk, wilde ik weer naar huis, vond ik de leidsters niet lief etc etc. Oplossing: even bij je moeder zitten tot je gewend was, niet meer zo bang was, iets leuks gaan doen, dapper zijn, etc etc. Ik denk dat hij daar nu al, met 3 jaar, iets aan kan hebben.
Je hoeft trouwens alleen maar te vertellen over vroeger. Je hoeft echt geen goede oplossingen te verzinnen, maar gewoon in de trant van: ik wilde nooit naar het kdv (doe je gewoon net of dat er toen ook al was), als ik er was vond ik het zo druk, wilde ik weer naar huis, vond ik de leidsters niet lief etc etc. Oplossing: even bij je moeder zitten tot je gewend was, niet meer zo bang was, iets leuks gaan doen, dapper zijn, etc etc. Ik denk dat hij daar nu al, met 3 jaar, iets aan kan hebben.
vrijdag 28 augustus 2009 om 21:06
Hoi Jackie,
Ja, die vaste structuur van spelletje/kort afscheid nemen/weggaan is een goede. Leidsters hebben het al eens gesuggereerd, maar ik ben er niet zo consequent in. Vind het ook wel leuk om even bij te praten met de leidsters of andere ouders. Maar misschien is dat te verwarrend voor hem, hij houdt wel van duidelijkheid. Het zal het afscheid in ieder geval makkelijker maken, met minder drama. Hij gaat nu wel altijd uitzwaaien bij het raam, dat vindt hij duidelijk een fijn ritueel.
Ja, die jongste lijkt me ook geen probleem. Hij heeft zijn driftbuien, maar die lijken me alleen maar gezond. Is er tenminste een die zich niet de kaas van het brood laat eten.
Ja, die vaste structuur van spelletje/kort afscheid nemen/weggaan is een goede. Leidsters hebben het al eens gesuggereerd, maar ik ben er niet zo consequent in. Vind het ook wel leuk om even bij te praten met de leidsters of andere ouders. Maar misschien is dat te verwarrend voor hem, hij houdt wel van duidelijkheid. Het zal het afscheid in ieder geval makkelijker maken, met minder drama. Hij gaat nu wel altijd uitzwaaien bij het raam, dat vindt hij duidelijk een fijn ritueel.
Ja, die jongste lijkt me ook geen probleem. Hij heeft zijn driftbuien, maar die lijken me alleen maar gezond. Is er tenminste een die zich niet de kaas van het brood laat eten.
En zo is het toevallig ook nog eens een keer
vrijdag 28 augustus 2009 om 21:12
Miss Mara, ik ga het eens proberen, en ook dat juichen bij fouten zou best al eens kunnen werken. Hij heeft namelijk wel humor en is graag het middelpunt van de belangstelling. Speelt graag de clown (thuis dan he).
Ik denk dat ik hem ook maar op theaterles doe als hij daar oud genoeg voor is. Zodat hij vroeg spelenderwijs begrijpt dat bepaald gedrag bepaalde reacties oproept, en dat hij daar succes mee kan hebben.
Ik denk dat ik hem ook maar op theaterles doe als hij daar oud genoeg voor is. Zodat hij vroeg spelenderwijs begrijpt dat bepaald gedrag bepaalde reacties oproept, en dat hij daar succes mee kan hebben.
En zo is het toevallig ook nog eens een keer
zaterdag 29 augustus 2009 om 00:23
Hoi Dejavu,
een kort maar krachtige vraag aan jou. Sinds wanneer is je zoontje zo angstig? Was hij als baby al huilerig en eenkennig? Zo ja, dan is het wel het aard van het beestje. Zo nee? Zou je kunnen nagaan wanneer het begonnen is. Misschien is er dan iets aan vooraf gegaan waardoor hij deze angst ontwikkeld heeft.
(Ik spreek min of meer uit eigen ervaring wat betreft mijn eigen dochter, die inmiddels 18 jaar is. Zij heeft járen gekampt met een sociale angststoornis)
Door middel van speltherapie bij een goede kinderpsychologe kunnen ze veel info halen uit wat er in het hoofdje van je zoontje omgaat.
Met alle respect wordt er nu gespeculeerd over wat er allemaal aan de hand zou kunnen zijn, maar ik weet dat speltherapie héél effectief is bij kinderen tussen de 3 en de 8 jaar.
Ik wens je héél veel sterkte toe, weet hoe moeilijk dit kan zijn voor jullie zoon en jullie zelf
Liefs Tine
een kort maar krachtige vraag aan jou. Sinds wanneer is je zoontje zo angstig? Was hij als baby al huilerig en eenkennig? Zo ja, dan is het wel het aard van het beestje. Zo nee? Zou je kunnen nagaan wanneer het begonnen is. Misschien is er dan iets aan vooraf gegaan waardoor hij deze angst ontwikkeld heeft.
(Ik spreek min of meer uit eigen ervaring wat betreft mijn eigen dochter, die inmiddels 18 jaar is. Zij heeft járen gekampt met een sociale angststoornis)
Door middel van speltherapie bij een goede kinderpsychologe kunnen ze veel info halen uit wat er in het hoofdje van je zoontje omgaat.
Met alle respect wordt er nu gespeculeerd over wat er allemaal aan de hand zou kunnen zijn, maar ik weet dat speltherapie héél effectief is bij kinderen tussen de 3 en de 8 jaar.
Ik wens je héél veel sterkte toe, weet hoe moeilijk dit kan zijn voor jullie zoon en jullie zelf
Liefs Tine
