Kinderen
alle pijlers
Bemiddelen in kinder-probleempjes?
woensdag 11 juli 2012 om 13:52
Gewoon omdat ik benieuwd ben naar hoe andere moeders hier mee omgaan:
Stel, je kind heeft verdriet over iets wat een vriendje of vriendinnetje betreft. Er is geen ruzie ofzo, maar wel iets waar je kind vreselijk mee zit. Hoe ga je daar mee om? Laat je het de kinderen zelf oplossen op hun eigen niveau, of ga je je daar als ouder mee bemoeien?
Stel, je kind heeft verdriet over iets wat een vriendje of vriendinnetje betreft. Er is geen ruzie ofzo, maar wel iets waar je kind vreselijk mee zit. Hoe ga je daar mee om? Laat je het de kinderen zelf oplossen op hun eigen niveau, of ga je je daar als ouder mee bemoeien?
Am Yisrael Chai!
woensdag 11 juli 2012 om 15:24
quote:dannas schreef op 11 juli 2012 @ 15:18:
Ik lees nu nog even je laatste post:
ik zou dus wel bij de moeder aankaarten dat jij het vervelend vind dat vriendje zich niet aan afspraken hoeft te houden. En dat daarmee dus jouw kind gekwetst wordt. Als zoon met iemand heeft afgesproken, gaan we niet ineens 'ik wil liever niet meer met Jantje, maar liever met Pietje afspreken' doen. Dat accepteer ik niet. Afspraak is afspraak. Klaar. Ik bel zelf ook niet vriendin X af omdat Y ineens wil borrelen en ik daar meer zin in heb. Zo werkt het niet, wat mij betreft. Dat vriendje hier wel mee wegkomt, zou ik ook ernstige moeite mee hebben en dit dus ook gaan bespreken met de moeder.Inderdaad.
Ik lees nu nog even je laatste post:
ik zou dus wel bij de moeder aankaarten dat jij het vervelend vind dat vriendje zich niet aan afspraken hoeft te houden. En dat daarmee dus jouw kind gekwetst wordt. Als zoon met iemand heeft afgesproken, gaan we niet ineens 'ik wil liever niet meer met Jantje, maar liever met Pietje afspreken' doen. Dat accepteer ik niet. Afspraak is afspraak. Klaar. Ik bel zelf ook niet vriendin X af omdat Y ineens wil borrelen en ik daar meer zin in heb. Zo werkt het niet, wat mij betreft. Dat vriendje hier wel mee wegkomt, zou ik ook ernstige moeite mee hebben en dit dus ook gaan bespreken met de moeder.Inderdaad.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 11 juli 2012 om 15:28
quote:blijfgewoonbianca schreef op 11 juli 2012 @ 15:16:
[...]
En zijn ouders zijn daar "senang "mee? Daar komt hij mee weg, met dat gedrag?
Het komt over als diva gedrag. Maar kindervriendschappen kunnen - hoe pijnlijk ook - van één kant over zijn omdat ze andere interesses krijgen of een andere beste vriend hebben opgeduikeld.
Als ouder bloedt je hart voor je kind.
En als je de ouder van dat andere kind bent vind je zoiets waarschijnlijk ook rot voor zo'n ander kind, maar je kan je kind niet verplichten met iemand vrienden te zijn.
Ja, hier ben ik me van bewust en dat is dus ook wat ik moeilijk aan de kwestie vind. Ik heb het dus al eens met de moeder aangekaart, en dan geeft zij aan dat ze het ook moeilijk vind. En ze heeft ook gezegd dat zij het ook niet okee vinden dat hun zoon niet duidelijk is met afspreken. Van zijn opa en oma hoorde ik een flinke tijd geleden al eens dat zij het vriendje straf hadden gegeven om iets dergelijks, met name die opa en oma vinden het ook echt diva gedrag en niet leuk. Maar net wat je zegt, je kan niemand dwingen om vrienden te zijn.
Ik zit er dus aan te denken om dan maar zelf degene te zijn die de knoop doorhakt en tegen mijn zoon te zeggen dat het nu dan maar klaar moet zijn, ik wil namelijk ook niet dat hij steeds een vriendje wat eigenlijk geen vriendje meer is moet smeken om vriendschap.
[...]
En zijn ouders zijn daar "senang "mee? Daar komt hij mee weg, met dat gedrag?
Het komt over als diva gedrag. Maar kindervriendschappen kunnen - hoe pijnlijk ook - van één kant over zijn omdat ze andere interesses krijgen of een andere beste vriend hebben opgeduikeld.
Als ouder bloedt je hart voor je kind.
En als je de ouder van dat andere kind bent vind je zoiets waarschijnlijk ook rot voor zo'n ander kind, maar je kan je kind niet verplichten met iemand vrienden te zijn.
Ja, hier ben ik me van bewust en dat is dus ook wat ik moeilijk aan de kwestie vind. Ik heb het dus al eens met de moeder aangekaart, en dan geeft zij aan dat ze het ook moeilijk vind. En ze heeft ook gezegd dat zij het ook niet okee vinden dat hun zoon niet duidelijk is met afspreken. Van zijn opa en oma hoorde ik een flinke tijd geleden al eens dat zij het vriendje straf hadden gegeven om iets dergelijks, met name die opa en oma vinden het ook echt diva gedrag en niet leuk. Maar net wat je zegt, je kan niemand dwingen om vrienden te zijn.
Ik zit er dus aan te denken om dan maar zelf degene te zijn die de knoop doorhakt en tegen mijn zoon te zeggen dat het nu dan maar klaar moet zijn, ik wil namelijk ook niet dat hij steeds een vriendje wat eigenlijk geen vriendje meer is moet smeken om vriendschap.
Am Yisrael Chai!
woensdag 11 juli 2012 om 15:30
woensdag 11 juli 2012 om 15:37
Fash, je weet onze zoons zijn even oud en hebben wat dezelfde kenmerken.
Hier in dit dus ook aan de hand geweest, al dan niet met beste vriend want die heeft hij niet, hij heeft er meerdere, gelukkig dan weer.
Maar om buurjongen vriend, die in eens ook niet meer wil spelen, ligt dan ook totaal niet aan zoon en dat heb ik hem ook vertelt, dat buurjongen even andere interesses heeft en geen zin heeft in iets en dat dat dus niet aan zoon ligt maar aan buurjongen zelf.
Dat dat best heel moeilijk is want nu heeft hij niemand om mee te spelen en dat het niet erg is verdrietig er om te zijn.
Wel mag hij van mij hem niet meer ophalen of vragen, dat leverde iedere keer weer,de: ik ben stom en niet goed genoeg tirade op. Dus als buurtonderzoek hem vraagt of komt halen is het goed maar andersom even niet want dan doet ie zichzelf zeer.
Hier in dit dus ook aan de hand geweest, al dan niet met beste vriend want die heeft hij niet, hij heeft er meerdere, gelukkig dan weer.
Maar om buurjongen vriend, die in eens ook niet meer wil spelen, ligt dan ook totaal niet aan zoon en dat heb ik hem ook vertelt, dat buurjongen even andere interesses heeft en geen zin heeft in iets en dat dat dus niet aan zoon ligt maar aan buurjongen zelf.
Dat dat best heel moeilijk is want nu heeft hij niemand om mee te spelen en dat het niet erg is verdrietig er om te zijn.
Wel mag hij van mij hem niet meer ophalen of vragen, dat leverde iedere keer weer,de: ik ben stom en niet goed genoeg tirade op. Dus als buurtonderzoek hem vraagt of komt halen is het goed maar andersom even niet want dan doet ie zichzelf zeer.
woensdag 11 juli 2012 om 15:38
quote:dannas schreef op 11 juli 2012 @ 15:15:
Ik heb overigens met Zoonlief het omgekeerde meegemaakt. Zoonlieft vind jongetje X, waar hij jarenlang onafscheidelijk van was, nog steeds een prima jochie, er zijn alleen nog leukere jochies voorbij gekomen. En dus spreekt hij nu liever daar mee af. Niet omdat jongetje X stom is, helemaal niet, maar andere jochies zijn gewoon leuker, op dit moment. En dan mag. Hoe lullig het ook voor jongetje X is. En Zoonlief snapte ook wel dat jongetje X het echt niet leuk vond, maar hij kon toch moeilijk alleen maar met X afspreken terwijl hij tegenwoordig Y en Z leuker vind. En dat is ook zo. Je mag van vriendschappen wisselen.
Zoonlief en X hebben het nog steeds leuk samen, alleen zal Zoonlief nooit het samen afspreken stimuleren. En X ondertussen ook niet meer.
Lijkt me in dit geval dus nog een poging waard om vriendje in te laten zien dat hij Prins pijn doet. Maar verder denk ik dat Prins vooral moet accepteren dat ook jarenlange vriendschappen soms gaan en je niet je hele leven trouw aan elkaar hoeft te blijven.
Ja, eigenlijk heb ik dit precies zo met zoon besproken. En zoon is inmiddels ook bijna op het punt van "nou hoeft het niet meer". Maar hij is daar wel erg, erg verdrietig onder, dus zodra er van vriendje uit weer een opening komt - bijvoorbeeld op school roepen dat ze vanmiddag samen gaan spelen - dan gaat hij toch weer voor de bijl, om vervolgens 's middags de kous op de kop te krijgen.
Ik zit er nu aan te denken om dan maar zelf de boeman te zijn en te zeggen dat hij van mij niet meer naar vriendje toe mag, of gaat dat dan weer te ver? Ik vind het gewoon rot om te zien dat mijn zoon keer op keer zo gekwetst wordt door dat gedrag en ik weet niet hoe ik dat moet stoppen.
Ik heb overigens met Zoonlief het omgekeerde meegemaakt. Zoonlieft vind jongetje X, waar hij jarenlang onafscheidelijk van was, nog steeds een prima jochie, er zijn alleen nog leukere jochies voorbij gekomen. En dus spreekt hij nu liever daar mee af. Niet omdat jongetje X stom is, helemaal niet, maar andere jochies zijn gewoon leuker, op dit moment. En dan mag. Hoe lullig het ook voor jongetje X is. En Zoonlief snapte ook wel dat jongetje X het echt niet leuk vond, maar hij kon toch moeilijk alleen maar met X afspreken terwijl hij tegenwoordig Y en Z leuker vind. En dat is ook zo. Je mag van vriendschappen wisselen.
Zoonlief en X hebben het nog steeds leuk samen, alleen zal Zoonlief nooit het samen afspreken stimuleren. En X ondertussen ook niet meer.
Lijkt me in dit geval dus nog een poging waard om vriendje in te laten zien dat hij Prins pijn doet. Maar verder denk ik dat Prins vooral moet accepteren dat ook jarenlange vriendschappen soms gaan en je niet je hele leven trouw aan elkaar hoeft te blijven.
Ja, eigenlijk heb ik dit precies zo met zoon besproken. En zoon is inmiddels ook bijna op het punt van "nou hoeft het niet meer". Maar hij is daar wel erg, erg verdrietig onder, dus zodra er van vriendje uit weer een opening komt - bijvoorbeeld op school roepen dat ze vanmiddag samen gaan spelen - dan gaat hij toch weer voor de bijl, om vervolgens 's middags de kous op de kop te krijgen.
Ik zit er nu aan te denken om dan maar zelf de boeman te zijn en te zeggen dat hij van mij niet meer naar vriendje toe mag, of gaat dat dan weer te ver? Ik vind het gewoon rot om te zien dat mijn zoon keer op keer zo gekwetst wordt door dat gedrag en ik weet niet hoe ik dat moet stoppen.
Am Yisrael Chai!
woensdag 11 juli 2012 om 15:43
Ik zou geloof ik inderdaad de boeman zijn. Prins laten zeggen, als vriendje wel wil, 'ik wil niet, want jij zegt straks toch af'. En als dat niet afdoende is 'ik moet het eerst aan mijn moeder vragen'. Dan kan jij alsnog ingrijpen namelijk. Ik zou Prins dus niet vertellen dat hij niet meer mag. Maar wel vertellen dat hij dit voortaan eerst met jou moet overleggen. Dan kan jij namelijk aan het einde van de middag, als vriendje ineens niet meer wil (en die kans is groot begrijp ik) het vriendje er zelf op aanspreken. Wie weet, maakt het indruk.
Maar wel de boeman spelen dus.
Zoonlief is overigens ook 8. Heb net even bij hem en een vriendje (die hier nu speelt) gechecked hoe zij staan tegenover eerst afspreken en dan toch ineens niet. Beiden vonden dat echt niet kunnen. Afspraak was afspraak en 'dan ga je maar zonder zin spelen mama, dat zeg jij ook altijd'.
Maar wel de boeman spelen dus.
Zoonlief is overigens ook 8. Heb net even bij hem en een vriendje (die hier nu speelt) gechecked hoe zij staan tegenover eerst afspreken en dan toch ineens niet. Beiden vonden dat echt niet kunnen. Afspraak was afspraak en 'dan ga je maar zonder zin spelen mama, dat zeg jij ook altijd'.
woensdag 11 juli 2012 om 15:45
quote:fashionvictim schreef op 11 juli 2012 @ 15:38:
[...]
Ja, eigenlijk heb ik dit precies zo met zoon besproken. En zoon is inmiddels ook bijna op het punt van "nou hoeft het niet meer". Maar hij is daar wel erg, erg verdrietig onder, dus zodra er van vriendje uit weer een opening komt - bijvoorbeeld op school roepen dat ze vanmiddag samen gaan spelen - dan gaat hij toch weer voor de bijl, om vervolgens 's middags de kous op de kop te krijgen.
Ik zit er nu aan te denken om dan maar zelf de boeman te zijn en te zeggen dat hij van mij niet meer naar vriendje toe mag, of gaat dat dan weer te ver? Ik vind het gewoon rot om te zien dat mijn zoon keer op keer zo gekwetst wordt door dat gedrag en ik weet niet hoe ik dat moet stoppen.
Ik zou het dus verbieden, lees mijn post hierboven, maar realiseer je je wel dat je niet kan voorkomen dat je zoon hier verdriet van heeft.
Bespreek dat verdriet gewoon met hem, erken dat en ga over tot de orde van de dag, heel vervelend maar het is vriendje zijn probleem dat hij niet met zoon wil spelen, niet dat van je zoon, zo moet hij het uiteindelijk gaan zien, graag of niet.
Zoon is hier wel al zover maar het blijft een moeilijk punt, hij mag buurtjongen inmiddels wel weer ophalen maar niet meer komen huilen als het mis gaat, dat risico moet ie nu incalculeren zeg maar.
[...]
Ja, eigenlijk heb ik dit precies zo met zoon besproken. En zoon is inmiddels ook bijna op het punt van "nou hoeft het niet meer". Maar hij is daar wel erg, erg verdrietig onder, dus zodra er van vriendje uit weer een opening komt - bijvoorbeeld op school roepen dat ze vanmiddag samen gaan spelen - dan gaat hij toch weer voor de bijl, om vervolgens 's middags de kous op de kop te krijgen.
Ik zit er nu aan te denken om dan maar zelf de boeman te zijn en te zeggen dat hij van mij niet meer naar vriendje toe mag, of gaat dat dan weer te ver? Ik vind het gewoon rot om te zien dat mijn zoon keer op keer zo gekwetst wordt door dat gedrag en ik weet niet hoe ik dat moet stoppen.
Ik zou het dus verbieden, lees mijn post hierboven, maar realiseer je je wel dat je niet kan voorkomen dat je zoon hier verdriet van heeft.
Bespreek dat verdriet gewoon met hem, erken dat en ga over tot de orde van de dag, heel vervelend maar het is vriendje zijn probleem dat hij niet met zoon wil spelen, niet dat van je zoon, zo moet hij het uiteindelijk gaan zien, graag of niet.
Zoon is hier wel al zover maar het blijft een moeilijk punt, hij mag buurtjongen inmiddels wel weer ophalen maar niet meer komen huilen als het mis gaat, dat risico moet ie nu incalculeren zeg maar.
woensdag 11 juli 2012 om 15:49
quote:zusenzoo schreef op 11 juli 2012 @ 15:45:
[...]
Ik zou het dus verbieden, lees mijn post hierboven, maar realiseer je je wel dat je niet kan voorkomen dat je zoon hier verdriet van heeft.
Bespreek dat verdriet gewoon met hem, erken dat en ga over tot de orde van de dag, heel vervelend maar het is vriendje zijn probleem dat hij niet met zoon wil spelen, niet dat van je zoon, zo moet hij het uiteindelijk gaan zien, graag of niet.
Zoon is hier wel al zover maar het blijft een moeilijk punt, hij mag buurtjongen inmiddels wel weer ophalen maar niet meer komen huilen als het mis gaat, dat risico moet ie nu incalculeren zeg maar.
Ja, dit is eigenlijk precies hoe ik het aanpak, op dat laatste puntje van het verbieden na dan. Zoon ging er vanmiddag naartoe met de mededeling dat ie nog een keer met vriendje zou gaan praten en dan zelf zou zeggen dat vriendje hem elke keer kwetst door dat gedrag. Ik wacht wel af waar hij mee thuiskomt, of dat gesprek wat heeft opgeleverd en als ik het idee van niet heb, dan trek ik inderdaad zelf de grens wel.
Heb jij dat overigens met de ouders van dat buurjongetje besproken?
[...]
Ik zou het dus verbieden, lees mijn post hierboven, maar realiseer je je wel dat je niet kan voorkomen dat je zoon hier verdriet van heeft.
Bespreek dat verdriet gewoon met hem, erken dat en ga over tot de orde van de dag, heel vervelend maar het is vriendje zijn probleem dat hij niet met zoon wil spelen, niet dat van je zoon, zo moet hij het uiteindelijk gaan zien, graag of niet.
Zoon is hier wel al zover maar het blijft een moeilijk punt, hij mag buurtjongen inmiddels wel weer ophalen maar niet meer komen huilen als het mis gaat, dat risico moet ie nu incalculeren zeg maar.
Ja, dit is eigenlijk precies hoe ik het aanpak, op dat laatste puntje van het verbieden na dan. Zoon ging er vanmiddag naartoe met de mededeling dat ie nog een keer met vriendje zou gaan praten en dan zelf zou zeggen dat vriendje hem elke keer kwetst door dat gedrag. Ik wacht wel af waar hij mee thuiskomt, of dat gesprek wat heeft opgeleverd en als ik het idee van niet heb, dan trek ik inderdaad zelf de grens wel.
Heb jij dat overigens met de ouders van dat buurjongetje besproken?
Am Yisrael Chai!
woensdag 11 juli 2012 om 15:49
Ik denk dat je zoon zijn vriendje wat ruimte moet geven. Misschien is de vriendschap echt over, misschien komt het vriendje vanzelf weer aankloppen. Blijkbaar durft het vriendje op school geen nee te zeggen tegen je zoon, maar thuis wel. Een andere optie zou kunnen zijn dat de ouders van het vriendje de boot afhouden, waardoor hij op school steeds ja zegt, maar onder druk van ouders thuis vervolgens nee (maar jij kent de ouders en kan dat beter inschatten).
Ik zou mijn kind zeggen maar niet meer te vragen of vriendje komt spelen, want hij zegt steeds af.
Ik zou mijn kind zeggen maar niet meer te vragen of vriendje komt spelen, want hij zegt steeds af.
woensdag 11 juli 2012 om 16:04
quote:reisa1978 schreef op 11 juli 2012 @ 15:49:
Ik denk dat je zoon zijn vriendje wat ruimte moet geven. Misschien is de vriendschap echt over, misschien komt het vriendje vanzelf weer aankloppen. Blijkbaar durft het vriendje op school geen nee te zeggen tegen je zoon, maar thuis wel. Een andere optie zou kunnen zijn dat de ouders van het vriendje de boot afhouden, waardoor hij op school steeds ja zegt, maar onder druk van ouders thuis vervolgens nee (maar jij kent de ouders en kan dat beter inschatten).
Ik zou mijn kind zeggen maar niet meer te vragen of vriendje komt spelen, want hij zegt steeds af.
Nee, dat van die ouders is echt niet zo. De moeder zit er ook mee in haar maag, maar net wat anderen ook al zeggen: ze kan moeilijk haar zoon dwingen met de mijne te spelen. Zij heeft aan mij aangegeven dat ze de indruk had dat er een derde jochie vreselijk tussen de twee zit te stoken en dat die van haar het juist moeilijk vind om er tussen te zitten omdat haar zoon dat andere jongetje ook leuk vindt.
Het maakt mij ook niet uit overigens als de vriendschap inderdaad doodgebloed is, dat kan nu eenmaal gebeuren, ik heb ook weleens dat er vriendinnen afvallen en weer nieuwe bijkomen. Het is meer dat ik niet weet in hoeverre je je daarmee moet bemoeien. Volwassenen vinden dit soort kwesties al moeilijk om aan te kaarten bij elkaar, en ik ben echt trots op mijn zoon dat hij de vriendschap zo belangrijk vindt en zo dapper is dat hij uit zichzelf probeert daarover te praten, maar als hij steeds tegen een muur oploopt, wanneer grijp je dan in? Dat is eigenlijk mijn grootste vraag.
Ook het vriendje is immers pas 8, en is een heel ander type jochie dan de mijne, veel minder verbaal dan de mijne. Ik zou het zonde vinden als ze nu voorgoed de vriendschap verbreken (wat mijn zoon in zijn gekwetstheid roept) als er ook andere mogelijkheden zijn.
Ik denk dat je zoon zijn vriendje wat ruimte moet geven. Misschien is de vriendschap echt over, misschien komt het vriendje vanzelf weer aankloppen. Blijkbaar durft het vriendje op school geen nee te zeggen tegen je zoon, maar thuis wel. Een andere optie zou kunnen zijn dat de ouders van het vriendje de boot afhouden, waardoor hij op school steeds ja zegt, maar onder druk van ouders thuis vervolgens nee (maar jij kent de ouders en kan dat beter inschatten).
Ik zou mijn kind zeggen maar niet meer te vragen of vriendje komt spelen, want hij zegt steeds af.
Nee, dat van die ouders is echt niet zo. De moeder zit er ook mee in haar maag, maar net wat anderen ook al zeggen: ze kan moeilijk haar zoon dwingen met de mijne te spelen. Zij heeft aan mij aangegeven dat ze de indruk had dat er een derde jochie vreselijk tussen de twee zit te stoken en dat die van haar het juist moeilijk vind om er tussen te zitten omdat haar zoon dat andere jongetje ook leuk vindt.
Het maakt mij ook niet uit overigens als de vriendschap inderdaad doodgebloed is, dat kan nu eenmaal gebeuren, ik heb ook weleens dat er vriendinnen afvallen en weer nieuwe bijkomen. Het is meer dat ik niet weet in hoeverre je je daarmee moet bemoeien. Volwassenen vinden dit soort kwesties al moeilijk om aan te kaarten bij elkaar, en ik ben echt trots op mijn zoon dat hij de vriendschap zo belangrijk vindt en zo dapper is dat hij uit zichzelf probeert daarover te praten, maar als hij steeds tegen een muur oploopt, wanneer grijp je dan in? Dat is eigenlijk mijn grootste vraag.
Ook het vriendje is immers pas 8, en is een heel ander type jochie dan de mijne, veel minder verbaal dan de mijne. Ik zou het zonde vinden als ze nu voorgoed de vriendschap verbreken (wat mijn zoon in zijn gekwetstheid roept) als er ook andere mogelijkheden zijn.
Am Yisrael Chai!
woensdag 11 juli 2012 om 16:07
Nee, niet echt besproken, als hun zoon niet wil, dan wil ie niet.
En ik weet niet of het meerwaarde heeft dat zijn ouders het weten, dan wordt het misschien te geforceerd en komt er helemaal niks meer van.
Hun zoon hoeft zich ook zich ook niet schuldig te voelen want het is niet zijn schuld dat mijn zoon verdrietig is, dat doet zoonlief zelf, want die neemt het persoonlijk op, terwijl buurjongen gewoon alleen wil spelen of met de grotere jongens, maar dat heeft dus eigenlijk niks me mijn zoon te maken en dat probeer ik mijn zoon dus wijs te maken, het is niet persoonlijk, maak het ook niet persoonlijk en jammer maar helaas.
Er zijn genoeg andere leuke kinderen die wel graag met hem willen spelen, die zien hoe leuk hij is, dus daar mag ie dan wel mee spelen, graag zelfs.
En ik weet niet of het meerwaarde heeft dat zijn ouders het weten, dan wordt het misschien te geforceerd en komt er helemaal niks meer van.
Hun zoon hoeft zich ook zich ook niet schuldig te voelen want het is niet zijn schuld dat mijn zoon verdrietig is, dat doet zoonlief zelf, want die neemt het persoonlijk op, terwijl buurjongen gewoon alleen wil spelen of met de grotere jongens, maar dat heeft dus eigenlijk niks me mijn zoon te maken en dat probeer ik mijn zoon dus wijs te maken, het is niet persoonlijk, maak het ook niet persoonlijk en jammer maar helaas.
Er zijn genoeg andere leuke kinderen die wel graag met hem willen spelen, die zien hoe leuk hij is, dus daar mag ie dan wel mee spelen, graag zelfs.
woensdag 11 juli 2012 om 16:13
quote:zusenzoo schreef op 11 juli 2012 @ 16:07:
Nee, niet echt besproken, als hun zoon niet wil, dan wil ie niet.
En ik weet niet of het meerwaarde heeft dat zijn ouders het weten, dan wordt het misschien te geforceerd en komt er helemaal niks meer van.
Hun zoon hoeft zich ook zich ook niet schuldig te voelen want het is niet zijn schuld dat mijn zoon verdrietig is, dat doet zoonlief zelf, want die neemt het persoonlijk op, terwijl buurjongen gewoon alleen wil spelen of met de grotere jongens, maar dat heeft dus eigenlijk niks me mijn zoon te maken en dat probeer ik mijn zoon dus wijs te maken, het is niet persoonlijk, maak het ook niet persoonlijk en jammer maar helaas.
Er zijn genoeg andere leuke kinderen die wel graag met hem willen spelen, die zien hoe leuk hij is, dus daar mag ie dan wel mee spelen, graag zelfs.
Hmmm, ik wou dat ik het zo kon zien, maar dat lukt me niet. En zoon al helemaal niet.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het ook niet zo zou zien als mijn allerbeste vriendin ineens nooit meer zou bellen of altijd als ik bel zou zeggen "oh, het komt nu niet uit" of nooit meer zou willen afspreken. En dat als ik zou vragen "joh, is er iets?" en zij dan zegt "nee hoor" maar vervolgens heeft ze altijd een smoes, dan weet ik wel hoe laat het is, hoor.
Ik vind dat wel degelijk persoonlijk en snap dus dondersgoed dat mijn zoon zich gekwetst voelt en er verdrietig over is.
Nee, niet echt besproken, als hun zoon niet wil, dan wil ie niet.
En ik weet niet of het meerwaarde heeft dat zijn ouders het weten, dan wordt het misschien te geforceerd en komt er helemaal niks meer van.
Hun zoon hoeft zich ook zich ook niet schuldig te voelen want het is niet zijn schuld dat mijn zoon verdrietig is, dat doet zoonlief zelf, want die neemt het persoonlijk op, terwijl buurjongen gewoon alleen wil spelen of met de grotere jongens, maar dat heeft dus eigenlijk niks me mijn zoon te maken en dat probeer ik mijn zoon dus wijs te maken, het is niet persoonlijk, maak het ook niet persoonlijk en jammer maar helaas.
Er zijn genoeg andere leuke kinderen die wel graag met hem willen spelen, die zien hoe leuk hij is, dus daar mag ie dan wel mee spelen, graag zelfs.
Hmmm, ik wou dat ik het zo kon zien, maar dat lukt me niet. En zoon al helemaal niet.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het ook niet zo zou zien als mijn allerbeste vriendin ineens nooit meer zou bellen of altijd als ik bel zou zeggen "oh, het komt nu niet uit" of nooit meer zou willen afspreken. En dat als ik zou vragen "joh, is er iets?" en zij dan zegt "nee hoor" maar vervolgens heeft ze altijd een smoes, dan weet ik wel hoe laat het is, hoor.
Ik vind dat wel degelijk persoonlijk en snap dus dondersgoed dat mijn zoon zich gekwetst voelt en er verdrietig over is.
Am Yisrael Chai!
woensdag 11 juli 2012 om 16:21
woensdag 11 juli 2012 om 16:22
Zaak is juist dat hij dat niet persoonlijk neemt.
Juist omdat als je het wel persoonlijk neemt je erg gekwetst kan worden en vriendje geeft aan dat er niks is, wil alleen niet spelen.
Ze zijn 8 en wie weet is vriendje nou eenmaal niet heel erg empathisch.
Het is heel vervelend voor je zoon Fash en dat is ook verdrietig, maar probeer het er niet teveel over te hebben, laat hem het zelf oplossen, zet desnoods dat jij niet wil hij hem uitnodigt, maar maak het niet groter dan dt het al is, moeilijk genoeg al voor zoon.
Juist omdat als je het wel persoonlijk neemt je erg gekwetst kan worden en vriendje geeft aan dat er niks is, wil alleen niet spelen.
Ze zijn 8 en wie weet is vriendje nou eenmaal niet heel erg empathisch.
Het is heel vervelend voor je zoon Fash en dat is ook verdrietig, maar probeer het er niet teveel over te hebben, laat hem het zelf oplossen, zet desnoods dat jij niet wil hij hem uitnodigt, maar maak het niet groter dan dt het al is, moeilijk genoeg al voor zoon.
woensdag 11 juli 2012 om 16:34
Laat je eigen emoties idd niet de overhand nemen. Zo lopen dingen soms nu eenmaal. Het is ook weer een levensles. Het vriendje van jouw zoontje zou mijn zoontje kunnen zijn. Hij heeft een verbaal sterk vriendje. Altijd vond hij het heerlijk om samen met vriendje te spelen en zich achter hem te schuilen. Vriendje nam wel in de meeste situaties het woord en de beslissingen. Opeens lijkt zoon deze rolverdeling niet meer prettig te vinden. Hij maakt wel speelafspraken, maar als die dichterbij komen gaat hij er steeds meer tegenop zien. Natuurlijk praat ik hierover met zoon en hij mag echt niet zomaar afspraken verbreken. Maar ik begrijp hem wel, want zodra hij met vriendje is, zit hij weer in zijn oude rol. Een rol die hij niet meer ziet zitten. Zie het niet als een persoonlijke afwijzing.
woensdag 11 juli 2012 om 16:48
Zusenzoo en Pomodori, het einde van een vriendschap ís toch persoonlijk? Het kan gebeuren natuurlijk, dat twee personen die als peuter dikke vrienden zijn, een paar jaar later uit elkaar groeien, maar persoonlijk lijkt het me wel.
FV, misschien even afwachten wat er gebeurt in de vakantie, als ze elkaar niet dagelijks op school zien?
FV, misschien even afwachten wat er gebeurt in de vakantie, als ze elkaar niet dagelijks op school zien?
woensdag 11 juli 2012 om 16:50
quote:fashionvictim schreef op 11 juli 2012 @ 16:13:
[...]
Hmmm, ik wou dat ik het zo kon zien, maar dat lukt me niet. En zoon al helemaal niet.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het ook niet zo zou zien als mijn allerbeste vriendin ineens nooit meer zou bellen of altijd als ik bel zou zeggen "oh, het komt nu niet uit" of nooit meer zou willen afspreken. En dat als ik zou vragen "joh, is er iets?" en zij dan zegt "nee hoor" maar vervolgens heeft ze altijd een smoes, dan weet ik wel hoe laat het is, hoor.
Ik vind dat wel degelijk persoonlijk en snap dus dondersgoed dat mijn zoon zich gekwetst voelt en er verdrietig over is.
Maar bij volwassenen werkt dat toch anders dan bij kinderen. Of je het leuk vindt of niet, bij kinderen zijn vriendschappen meer 'af en aan'. Want ze veranderen nog zo ontzettend veel, terwijl volwassenen al 'af' zijn.
Natuurlijk heb je er echte trouwerds tussen zitten, mijn zoon is er ook zo één. Ken je gevoel dat je het zielig vindt dan ook goed. Ik probeer altijd uit te leggen dat (veel) andere kinderen anders zijn dan hij, dat dat er ook bij hoort en dat je een ander niet kan veranderen.
Mijn advies is dus: Luisteren naar zoon en hem adviseren gewoon rustig zichzelf te zijn en niet teveel te laten beinvloeden door grillen van anderen. En je er verder niet mee bemoeien.
Hoeveel intense vriendschappen van toen je 8 was heb je zelf nog over? Zo gaan de dingen...
[...]
Hmmm, ik wou dat ik het zo kon zien, maar dat lukt me niet. En zoon al helemaal niet.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het ook niet zo zou zien als mijn allerbeste vriendin ineens nooit meer zou bellen of altijd als ik bel zou zeggen "oh, het komt nu niet uit" of nooit meer zou willen afspreken. En dat als ik zou vragen "joh, is er iets?" en zij dan zegt "nee hoor" maar vervolgens heeft ze altijd een smoes, dan weet ik wel hoe laat het is, hoor.
Ik vind dat wel degelijk persoonlijk en snap dus dondersgoed dat mijn zoon zich gekwetst voelt en er verdrietig over is.
Maar bij volwassenen werkt dat toch anders dan bij kinderen. Of je het leuk vindt of niet, bij kinderen zijn vriendschappen meer 'af en aan'. Want ze veranderen nog zo ontzettend veel, terwijl volwassenen al 'af' zijn.
Natuurlijk heb je er echte trouwerds tussen zitten, mijn zoon is er ook zo één. Ken je gevoel dat je het zielig vindt dan ook goed. Ik probeer altijd uit te leggen dat (veel) andere kinderen anders zijn dan hij, dat dat er ook bij hoort en dat je een ander niet kan veranderen.
Mijn advies is dus: Luisteren naar zoon en hem adviseren gewoon rustig zichzelf te zijn en niet teveel te laten beinvloeden door grillen van anderen. En je er verder niet mee bemoeien.
Hoeveel intense vriendschappen van toen je 8 was heb je zelf nog over? Zo gaan de dingen...
woensdag 11 juli 2012 om 17:00
Nee, dat is niet persoonlijk, want wie weet heeft het einde van vriendschap helemaal niks te maken met zoon van Fash, maar gewoon met het vriendje zelf, om de een of andere reden wil hij ( even) niet meer spelen.
Dan is dat heel verdrietig maar moet de zoon van fash het niet persoonlijk nemen, want het ligt niet aan hem, waarom zou je hem wijs willen maken dat het wel persoonlijk is?
Als mijn allerbeste vriendin opeens mij niet meer belt en aangeeft dat het niet aan mij ligt en verder niks deelt, doet dat zeer, heel veel zeer en natuurlijk zou ik twijfelen aan mij zelf en het persoonlijk nemen, maar uiteinlijk neen ik dat verder niet persoonlijk, want ze geeft immers aan dat er niks is, ook niet na aandringen.
Dan kan ik mijn tijd beter besteden aan mensen die wel graag met mij omgaan.
Dan is dat heel verdrietig maar moet de zoon van fash het niet persoonlijk nemen, want het ligt niet aan hem, waarom zou je hem wijs willen maken dat het wel persoonlijk is?
Als mijn allerbeste vriendin opeens mij niet meer belt en aangeeft dat het niet aan mij ligt en verder niks deelt, doet dat zeer, heel veel zeer en natuurlijk zou ik twijfelen aan mij zelf en het persoonlijk nemen, maar uiteinlijk neen ik dat verder niet persoonlijk, want ze geeft immers aan dat er niks is, ook niet na aandringen.
Dan kan ik mijn tijd beter besteden aan mensen die wel graag met mij omgaan.
woensdag 11 juli 2012 om 17:15
Ik weet niet of ik de vriendschap voorlopig zou verbieden. Het verdriet wat je zoontje meemaakt, is zijn verdriet en daar zal hij ook van groeien. Laat dit van hem zijn en niet van jou, hoe lastig dat ook is. Bied steeds de ruimte om er met jou over te praten, maar laat hem zelf er de beslissingen in nemen. Je kan soms voorstellen doen, maar dan zou ik er meerdere noemen (om sturing te voorkomen), waar hij misschien wat mee kan.
Het raakt jou ook, zeker als het zo'n kind aan huis is/was, maar jouw gevoel is weer van jou en niet van je zoontje.
Overigens herkenbaar hoor, die van mij is een jaartje jonger (maar wel zelfde groep denk ik, 4?), maar ook zo trouw en zijn vriendje heeft hem afgelopen jaar ook regelmatig afgewezen. Heb zelf ook moeten doormaken dat dit iets van mijn zoontje is, en niet van mij en dat ik er vooral vertrouwen in moet hebben dat zoontje dit aankan en hier sterker door zal worden. Heb wel altijd een luisterend oor, maar begin er niet te veel over (vond mijn kind op een gegeven moment vervelend, hij gaf zo zelf heel duidelijk aan dat het van hem was en niet van mij).
Het raakt jou ook, zeker als het zo'n kind aan huis is/was, maar jouw gevoel is weer van jou en niet van je zoontje.
Overigens herkenbaar hoor, die van mij is een jaartje jonger (maar wel zelfde groep denk ik, 4?), maar ook zo trouw en zijn vriendje heeft hem afgelopen jaar ook regelmatig afgewezen. Heb zelf ook moeten doormaken dat dit iets van mijn zoontje is, en niet van mij en dat ik er vooral vertrouwen in moet hebben dat zoontje dit aankan en hier sterker door zal worden. Heb wel altijd een luisterend oor, maar begin er niet te veel over (vond mijn kind op een gegeven moment vervelend, hij gaf zo zelf heel duidelijk aan dat het van hem was en niet van mij).
woensdag 11 juli 2012 om 18:25
quote:Miffy schreef op 11 juli 2012 @ 16:48:
Zusenzoo en Pomodori, het einde van een vriendschap ís toch persoonlijk? Het kan gebeuren natuurlijk, dat twee personen die als peuter dikke vrienden zijn, een paar jaar later uit elkaar groeien, maar persoonlijk lijkt het me wel.
FV, misschien even afwachten wat er gebeurt in de vakantie, als ze elkaar niet dagelijks op school zien?Misschien is het idd wel persoonlijk, maar niet zozeer een afwijzing. Het hoeft niet te betekenen dat iemand haar zoon niet lief/leuk meer vindt. Afspraken niet nakomen is niet netjes en daar kan je best iets over zeggen, maar boos op het kind worden om zijn veranderde behoeften zou ik niet doen.
Zusenzoo en Pomodori, het einde van een vriendschap ís toch persoonlijk? Het kan gebeuren natuurlijk, dat twee personen die als peuter dikke vrienden zijn, een paar jaar later uit elkaar groeien, maar persoonlijk lijkt het me wel.
FV, misschien even afwachten wat er gebeurt in de vakantie, als ze elkaar niet dagelijks op school zien?Misschien is het idd wel persoonlijk, maar niet zozeer een afwijzing. Het hoeft niet te betekenen dat iemand haar zoon niet lief/leuk meer vindt. Afspraken niet nakomen is niet netjes en daar kan je best iets over zeggen, maar boos op het kind worden om zijn veranderde behoeften zou ik niet doen.
woensdag 11 juli 2012 om 21:23
Hey, wat rot voor je zoon. Ik herinner mij een topic van jou over jouw zoon en problemen op school, en een vriendje die in een andere klas is geplaatst. Is dat dit vriendje? Zou het kunnen zijn dat het vriendje graag met jouw zoon omgaat maar 'conflicten' ervaart door de problemen die jouw zoon in zijn eigen klas heeft? Ik weet niet of dat nu nog het geval is (en of ik het mij goed herinner), maar als jouw zoontje bij een deel van de kinderen buiten de groep valt, is dat voor het vriendje misschien ook lastig, ook al zit hij in een andere groep.
Dan zou je omgekeerd verwachten trouwens (op school afstandelijk en thuis niet), maar misschien zorgt juist de nabijheid van jouw zoon ervoor dat het als vanouds weer goed is, maar dat hij, als ze elkaar even niet zien, dat 'conflict' weer ervaart. Misschien is dit ook de leeftijd waarop ze niet alleen met hun eigen ogen maar ook met de ogen van de groep naar elkaar gaan kijken?
Puur hypothetisch, want ik weet de uitgangspositie niet en in hoeverre het probleem met school/de klas nog bestaat (hoop van niet uiteraard).
Dan zou je omgekeerd verwachten trouwens (op school afstandelijk en thuis niet), maar misschien zorgt juist de nabijheid van jouw zoon ervoor dat het als vanouds weer goed is, maar dat hij, als ze elkaar even niet zien, dat 'conflict' weer ervaart. Misschien is dit ook de leeftijd waarop ze niet alleen met hun eigen ogen maar ook met de ogen van de groep naar elkaar gaan kijken?
Puur hypothetisch, want ik weet de uitgangspositie niet en in hoeverre het probleem met school/de klas nog bestaat (hoop van niet uiteraard).
woensdag 11 juli 2012 om 22:34
Als je dan toch de boeman gaat spelen, kan je dan niet proberen je op dat vriendje te richten? Wel binnen het redelijke natuurlijk; je kan hem niet dwingen om te spelen als hij niet wil. Maar je kan hem wel zelf aanspreken op zijn wispelturige gedrag en zeggen dat je hem niet wilt zien als hij zich zo gedraagt. Het is voor jouw zoontje zo wel heel moeilijk, en door hem te verbieden, lijkt het toch alsof je hem straft voor iets waar hij juist geen invloed op heeft.
Het vriendje lijkt nu geen duidelijke keus te willen maken en komt daar mee weg. Misschien zit er inderdaad een ander jongetje te stoken of wat dan ook. Maar hij probeert het in ieder geval op te lossen door onduidelijk te blijven en jouw zoon daar mee te kwetsen. Als je hem daar op aanspreekt, zal hij een andere keus moeten maken:
1- jouw zoontje met rust laten. Jammer van de vriendschap, maar makkelijker voor je zoon om over heen te komen.
2- beslissen dat hij jouw zoon toch wel leuk vindt (wat nu af en toe het geval lijkt) maar dan wel zelf achter zijn keus durven staan en je zoon niet afpoeieren als hij blijkbaar een moeilijke keus heeft.
Misschien stel ik het te simpel?
Het vriendje lijkt nu geen duidelijke keus te willen maken en komt daar mee weg. Misschien zit er inderdaad een ander jongetje te stoken of wat dan ook. Maar hij probeert het in ieder geval op te lossen door onduidelijk te blijven en jouw zoon daar mee te kwetsen. Als je hem daar op aanspreekt, zal hij een andere keus moeten maken:
1- jouw zoontje met rust laten. Jammer van de vriendschap, maar makkelijker voor je zoon om over heen te komen.
2- beslissen dat hij jouw zoon toch wel leuk vindt (wat nu af en toe het geval lijkt) maar dan wel zelf achter zijn keus durven staan en je zoon niet afpoeieren als hij blijkbaar een moeilijke keus heeft.
Misschien stel ik het te simpel?