Kinderen
alle pijlers
Bemiddelen in kinder-probleempjes?
woensdag 11 juli 2012 om 13:52
Gewoon omdat ik benieuwd ben naar hoe andere moeders hier mee omgaan:
Stel, je kind heeft verdriet over iets wat een vriendje of vriendinnetje betreft. Er is geen ruzie ofzo, maar wel iets waar je kind vreselijk mee zit. Hoe ga je daar mee om? Laat je het de kinderen zelf oplossen op hun eigen niveau, of ga je je daar als ouder mee bemoeien?
Stel, je kind heeft verdriet over iets wat een vriendje of vriendinnetje betreft. Er is geen ruzie ofzo, maar wel iets waar je kind vreselijk mee zit. Hoe ga je daar mee om? Laat je het de kinderen zelf oplossen op hun eigen niveau, of ga je je daar als ouder mee bemoeien?
Am Yisrael Chai!
woensdag 11 juli 2012 om 13:59
Wat natonco zegt, maar er zijn uitzonderingen natuurlijk. Een vriendinnetje van mijn dochter had in een 'conflict' ooit haar oudere zus ingeschakeld, waardoor ik even later werd geconfronteerd met een scheldende vijftienjarige voor mijn deur. Toen ben ik wel even naar de ouders van de meiden gegaan om één en ander te bespreken .
woensdag 11 juli 2012 om 14:00
Ik probeer me er zo weinig mogelijk mee te bemoeien, maar probeer wel m'n kind weerbaar te maken, voor zichzelf op leren op te komen. Zaken als spullen afpakken, niet mee mogen doen, de baas spelen enz, de normale kinderdingen zeg maar, mag ze zelf oplossen. Alleen als het me echt te ver gaat (van de week was ze met stenen bekogeld door jochies die een paar jaar ouder zijn) ga ik wel even vragen waar dat voor nodig is en of er gezellig samen gespeeld kan worden.
woensdag 11 juli 2012 om 14:01
Mijn eigen zoontje is nog te klein voor dat soort dingen maar ik weet wel dat mijn ouders vroeger nooit ingrepen maar mij wel handvatten probeerden aan te reiken om eea zelf op te lossen. Als lagere school kind vond ik dat ze me daardoor maar in mijn sop gaar lieten koken als puber vertaalde ik dat in "dus zij zijn ook tegen me". En nu denk ik dat ik het ook zoals mijn ouders zou aanpakken
woensdag 11 juli 2012 om 14:08
Hangt heel erg af van de leeftijd van het kind, lijkt me.
Ik heb een kleuter van vier, die ruzies over wie met welk speeltje mag spelen met leeftijdsgenoten nu meestal wel zelf kan oplossen, maar gecompliceerdere situaties nog niet, en dan zou ik me er wel mee bemoeien. Bij een ouder kind kan ik me voorstellen dat je het bespreekt met je kind en helpt nadenken over een oplossing waar het kind zelf iets aan kan doen, bij nog een ouder kind dat je hooguit je kind aanmoedigt iets te doen als het er echt mee zit - en nog weer later hoor je er als ouder vast niets meer over
Ik heb een kleuter van vier, die ruzies over wie met welk speeltje mag spelen met leeftijdsgenoten nu meestal wel zelf kan oplossen, maar gecompliceerdere situaties nog niet, en dan zou ik me er wel mee bemoeien. Bij een ouder kind kan ik me voorstellen dat je het bespreekt met je kind en helpt nadenken over een oplossing waar het kind zelf iets aan kan doen, bij nog een ouder kind dat je hooguit je kind aanmoedigt iets te doen als het er echt mee zit - en nog weer later hoor je er als ouder vast niets meer over
woensdag 11 juli 2012 om 14:17
Miffy, dat is nu net het probleem. Dat praten en samen nadenken over een oplossing heb ik al heel vaak gedaan, en zoon is daar zelf ook echt enorm stoer en assertief in, daar ben ik heel trots op want hij heeft zelf echt al heel veel pogingen gedaan - ook voordat ik er met hem over sprak al - om het "uit te praten" of meer aan te geven waar hij mee zit.
Alleen aan de kant van vriendje komt dat niet zo goed aan, heb ik het idee. Vriendje is sowieso wat minder communicatief dan zoon, die is meer van de een-lettergrepige antwoorden en het schouders ophalen, dat is niet zo'n prater. Echter, mijn zoon heeft inmiddels al meermaals thuis vreselijke huilbuien gehad en is echt doodongelukkig met de situatie, en nu weet ik dus niet wat ik moet doen.
Alleen aan de kant van vriendje komt dat niet zo goed aan, heb ik het idee. Vriendje is sowieso wat minder communicatief dan zoon, die is meer van de een-lettergrepige antwoorden en het schouders ophalen, dat is niet zo'n prater. Echter, mijn zoon heeft inmiddels al meermaals thuis vreselijke huilbuien gehad en is echt doodongelukkig met de situatie, en nu weet ik dus niet wat ik moet doen.
Am Yisrael Chai!
woensdag 11 juli 2012 om 14:19
Beetje van leeftijd afhankelijk in de peuter/kleuter leeftijd leit ik ze aanmodderen. Er waren wat speelgoedjes die altijd 'gedonder' opleverden, die zette ik wel eens preventief weg.
Ingrijpen pas als er gemept werd. "in mijn huis wordt niet geslagen".
En (pre)pubers kunnen heel goed zelf problemen oplossen. Af&toe belde ik wel eens een bevriende moeder zo van "ze doen het weer", en dan blijkt altijd dat de bevriende puber-meiden allebei verdrietig thuis zitten, balend van de ruzie.
Ingrijpen pas als er gemept werd. "in mijn huis wordt niet geslagen".
En (pre)pubers kunnen heel goed zelf problemen oplossen. Af&toe belde ik wel eens een bevriende moeder zo van "ze doen het weer", en dan blijkt altijd dat de bevriende puber-meiden allebei verdrietig thuis zitten, balend van de ruzie.
woensdag 11 juli 2012 om 14:21
Het ligt eraan welk kind het is. Loedertje is uitstekend in staat haar eigen conflicten op te lossen en komt maar heel af en toe huilend melden dat vriendinnetje X stom doet. Mijn antwoord is eigenlijk standaard 'ik was er niet bij, dus ik weet niet hoe het echt zit en ga geen partij trekken'. Alleen als ik doorheb dat er echt iets is wat de kinderen samen niet opgelost krijgen, wil ik ze nog wel eens helpen met oplossen (vooral veel waarom vragen stellen). In een enkel geval vel ik een oordeel 'vriendinnetje X heeft die pop net nieuw en hij is niet van jou, dus vriendinnetje X staat in haar goed recht de pop niet af te staan' of 'ik ben met met Loeder eens dat jullie nu al een half uur lang precies doen wat vriendinnetje X wil, dus nu mag Loedertje kiezen wat jullie gaan doen'.
Zoonlief is, in tegenstelling tot Loedertje, een nogal onzeker mannetje, met een te grote fantasie, die al snel denkt dat de hele wereld tegen hem is, danwel expres hem het leven zuur maakt. Voor zijn eigen gemoedrust help ik hem vrij vaak met het oplossen van het conflict. Daarbij is het eigenlijk nog nooit nodig geweest een oordeel te vellen. Maar het helpen (zullen we samen aan vriendje X gaan uitleggen dat wat hij doet niet leuk is) doe ik wel. Niet elke keer en het hoeft ook steeds minder vaak. Maar ik doe het wel.
De totale mismatch tussen zoonlief en klasgenoot annex achterbuurjongetje hebben de vier ouders overigens opgelost. Hier hadden we te maken met twee jongetjes die op hun eigen manier zeer onzeker zijn. Zoonlief gaat dan snel huilen (iedereen is tegen me, boehoe), achterbuurknul roept zo hard mogelijk dat hij geweldig is en de rest stom (in de hoop dit zelf ook te gaanh geloven). Die combi is natuurlijk niet heel geweldig. Uiteindelijk liep dit een beetje uit de hand (als in te vaak conflicten tussen de jongens) dat wij ouders om tafel zijn gaan zitten hoe dit op te lossen voor de jongens. Daar zijn we vervolgens ook samen met de jongens mee aan de slag gegaan. Sindsdien voetballen ze weer leuk samen en spreken ze naar elkaar uit wanneer de één weer te jankerig is (die van mij) en de ander te opschepperig (de achterbuurknul).
Het ligt er dus een beetje aan FV. Ik vind dat je je kind af en toe ook moet laten zien dat je pal achter hem staat. Als een ander kind dus echt verdriet veroorzaakt, dan grijp ik dus wel in (zie hierboven). Maar bij kleine kinderruzies meestal niet. En als ik dan al ingrijp, alleen om te helpen oplossen, ik probeer het vellen van een oordeel zo lang mogelijk uit te stellen. Geldt overigens ook als Zoonlief en Loedertje een conflict hebben (al roep ik daar meestal nog wel 'jij mag niet slaan en jij mag niet knijpen/haren trekken').
Zoonlief is, in tegenstelling tot Loedertje, een nogal onzeker mannetje, met een te grote fantasie, die al snel denkt dat de hele wereld tegen hem is, danwel expres hem het leven zuur maakt. Voor zijn eigen gemoedrust help ik hem vrij vaak met het oplossen van het conflict. Daarbij is het eigenlijk nog nooit nodig geweest een oordeel te vellen. Maar het helpen (zullen we samen aan vriendje X gaan uitleggen dat wat hij doet niet leuk is) doe ik wel. Niet elke keer en het hoeft ook steeds minder vaak. Maar ik doe het wel.
De totale mismatch tussen zoonlief en klasgenoot annex achterbuurjongetje hebben de vier ouders overigens opgelost. Hier hadden we te maken met twee jongetjes die op hun eigen manier zeer onzeker zijn. Zoonlief gaat dan snel huilen (iedereen is tegen me, boehoe), achterbuurknul roept zo hard mogelijk dat hij geweldig is en de rest stom (in de hoop dit zelf ook te gaanh geloven). Die combi is natuurlijk niet heel geweldig. Uiteindelijk liep dit een beetje uit de hand (als in te vaak conflicten tussen de jongens) dat wij ouders om tafel zijn gaan zitten hoe dit op te lossen voor de jongens. Daar zijn we vervolgens ook samen met de jongens mee aan de slag gegaan. Sindsdien voetballen ze weer leuk samen en spreken ze naar elkaar uit wanneer de één weer te jankerig is (die van mij) en de ander te opschepperig (de achterbuurknul).
Het ligt er dus een beetje aan FV. Ik vind dat je je kind af en toe ook moet laten zien dat je pal achter hem staat. Als een ander kind dus echt verdriet veroorzaakt, dan grijp ik dus wel in (zie hierboven). Maar bij kleine kinderruzies meestal niet. En als ik dan al ingrijp, alleen om te helpen oplossen, ik probeer het vellen van een oordeel zo lang mogelijk uit te stellen. Geldt overigens ook als Zoonlief en Loedertje een conflict hebben (al roep ik daar meestal nog wel 'jij mag niet slaan en jij mag niet knijpen/haren trekken').
woensdag 11 juli 2012 om 14:26
FV: in jouw geval (nu ik je 2e post heb gelezen) zou ik dus eens met de ouders bellen/ze aanspreken op het schoolplein. Zo heb ik dat ook gedaan met achterbuurknul.
Heb het in eerste instantie heel erg bij zoon gehouden: 'Zoonlief is nogal gevoelig en vat altijd alles verkeerd op en dat botst nog wel eens met jullie knul'. Ik heb wel eens geprobeerd in te grijpen als het onder mijn neus gebeurt, maar dat lukt niet altijd. Zouden jullie me willen helpen?'
Door het helemaal bij mezelf te houden, kwamen de ouders gelukkig al vrij snel met 'maar onze knul is ook niet makkelijk, laten we dit samen oplossen'. Daar was ik dus wel heel blij mee. Ik weet niet wat ik had gedaan als de ouders hun schouders hadden opgehaald en gezegd hadden 'ons knullie is zo'n zoeterd, het ligt aan die van jou'. Misschien dat ik dan toch iets meer met een vingertje was gaan wijzen naar achterbuurknul. Geen idee. Of tegen Zoonlief had gezegd 'er zijn nu eenmaal eikels op de wereld, daar doe je niks aan' (wat ik overigens wel eens over een zeer vervelend pestkopje uit de klas heb gezegd).
Heb het in eerste instantie heel erg bij zoon gehouden: 'Zoonlief is nogal gevoelig en vat altijd alles verkeerd op en dat botst nog wel eens met jullie knul'. Ik heb wel eens geprobeerd in te grijpen als het onder mijn neus gebeurt, maar dat lukt niet altijd. Zouden jullie me willen helpen?'
Door het helemaal bij mezelf te houden, kwamen de ouders gelukkig al vrij snel met 'maar onze knul is ook niet makkelijk, laten we dit samen oplossen'. Daar was ik dus wel heel blij mee. Ik weet niet wat ik had gedaan als de ouders hun schouders hadden opgehaald en gezegd hadden 'ons knullie is zo'n zoeterd, het ligt aan die van jou'. Misschien dat ik dan toch iets meer met een vingertje was gaan wijzen naar achterbuurknul. Geen idee. Of tegen Zoonlief had gezegd 'er zijn nu eenmaal eikels op de wereld, daar doe je niks aan' (wat ik overigens wel eens over een zeer vervelend pestkopje uit de klas heb gezegd).
woensdag 11 juli 2012 om 14:50
quote:Miffy schreef op 11 juli 2012 @ 14:30:
FV, dus het gaat om iets terugkerends, niet om iets eenmaligs? Ik weet niet meer helemaal hoe oud je zoon is, maar met de ouders van het andere kind gaan praten of die ideeën hebben hoe de kinderen dit kunnen oplossen dan misschien?
Zoon en zijn vriendje zijn beiden ruim 8 en ook al even zo lang bevriend.
Er is geen sprake van ruzie, overigens, dat is het probleem juist. Misschien toch wat specifieker zijn: tot voor kort waren ze onafscheidelijk. Van het ene op het andere moment is dat gestopt, zonder dat er iets is voorgevallen. Zoon heeft inmiddels - terecht, dat zou ik in zijn schoenen ook denken - het gevoel dat de beste vriend de vriendschap wil laten doodbloeden, maar begrijpt niet waarom. Als hij het op de man af vraagt zegt de vriend dat ze nog steeds vrienden zijn, de moeder geeft ook aan dat zoon naar haar toe nog steeds zegt dat mijn zoon zijn beste vriend is, maar ondertussen wijst hij mijn zoon echt continu af, en soms ook op een manier die echt kwetsend is. Als zoon hem daarop aanspreekt, zegt hij dat het niet zo bedoeld is en maken ze het "weer goed" en spelen ze weer een middag samen en is er niks aan de hand, dan is het gewoon als vanouds en hebben ze de grootste lol. Ook op school gaat het gewoon als vanouds. Tot het moment dat zoon dus een paar dagen later weer wil afspreken, dan begint het riedeltje opnieuw.
Kortom: zoon denkt dat de vriend zijn vriend niet meer wil zijn. Ik denk dat op basis van het gedrag van de vriend ook, maar de moeder van de vriend en de vriend zelf zeggen dat dat absoluut niet zo is. Maar het is duidelijk dat het gedrag van het vriendje veranderd is, en zoon maakt zichzelf helemaal gek met de vraag "waarom".
Kijk, als het mijzelf zou betreffen en ik zou dit met een vriendin hebben, dan zou ik inmiddels mijn conclusies getrokken hebben en denken "dan niet". Zoon is duidelijk een kind van zijn moeder, want die zegt dat inmiddels ook. Maar tegelijkertijd mist hij zijn beste vriend heel erg, ligt er regelmatig huilend om in bed, probeert het dan toch weer - hij is nu ook weer degene die net naar die vriend toe is gegaan om te vragen wat er nou toch aan de hand is, en niet terug gekomen dus kennelijk zijn ze nu weer gewoon aan het spelen samen. Maar dat is nu al een paar keer gebeurd, en over een paar dagen heb ik waarschijnlijk weer een doodverdrietig kind in huis.
Ook de opa en oma van het vriendje zeiden vandaag al uit zichzelf dat ze gemerkt hebben dat er bij het vriendje iets speelt, maar dat ook zij niet erachter kunnen komen wat er nu aan de hand is.
Ik wil eigenlijk inmiddels een grens gaan trekken, want ik zie aan mijn zoon dat die echt enorm zit met het wel-niet-wel-niet gedrag van zijn vriend. Maar omdat de jongens al hun hele leven bevriend zijn, en ik niet helemaal helder heb wat nou de oorzaak is van het feit dat het ineens zo van het een op het andere moment veranderd is, én omdat zoon zijn beste vriend natuurlijk eigenlijk helemaal niet echt kwijt wil, weet ik nu niet wat wijsheid is.
FV, dus het gaat om iets terugkerends, niet om iets eenmaligs? Ik weet niet meer helemaal hoe oud je zoon is, maar met de ouders van het andere kind gaan praten of die ideeën hebben hoe de kinderen dit kunnen oplossen dan misschien?
Zoon en zijn vriendje zijn beiden ruim 8 en ook al even zo lang bevriend.
Er is geen sprake van ruzie, overigens, dat is het probleem juist. Misschien toch wat specifieker zijn: tot voor kort waren ze onafscheidelijk. Van het ene op het andere moment is dat gestopt, zonder dat er iets is voorgevallen. Zoon heeft inmiddels - terecht, dat zou ik in zijn schoenen ook denken - het gevoel dat de beste vriend de vriendschap wil laten doodbloeden, maar begrijpt niet waarom. Als hij het op de man af vraagt zegt de vriend dat ze nog steeds vrienden zijn, de moeder geeft ook aan dat zoon naar haar toe nog steeds zegt dat mijn zoon zijn beste vriend is, maar ondertussen wijst hij mijn zoon echt continu af, en soms ook op een manier die echt kwetsend is. Als zoon hem daarop aanspreekt, zegt hij dat het niet zo bedoeld is en maken ze het "weer goed" en spelen ze weer een middag samen en is er niks aan de hand, dan is het gewoon als vanouds en hebben ze de grootste lol. Ook op school gaat het gewoon als vanouds. Tot het moment dat zoon dus een paar dagen later weer wil afspreken, dan begint het riedeltje opnieuw.
Kortom: zoon denkt dat de vriend zijn vriend niet meer wil zijn. Ik denk dat op basis van het gedrag van de vriend ook, maar de moeder van de vriend en de vriend zelf zeggen dat dat absoluut niet zo is. Maar het is duidelijk dat het gedrag van het vriendje veranderd is, en zoon maakt zichzelf helemaal gek met de vraag "waarom".
Kijk, als het mijzelf zou betreffen en ik zou dit met een vriendin hebben, dan zou ik inmiddels mijn conclusies getrokken hebben en denken "dan niet". Zoon is duidelijk een kind van zijn moeder, want die zegt dat inmiddels ook. Maar tegelijkertijd mist hij zijn beste vriend heel erg, ligt er regelmatig huilend om in bed, probeert het dan toch weer - hij is nu ook weer degene die net naar die vriend toe is gegaan om te vragen wat er nou toch aan de hand is, en niet terug gekomen dus kennelijk zijn ze nu weer gewoon aan het spelen samen. Maar dat is nu al een paar keer gebeurd, en over een paar dagen heb ik waarschijnlijk weer een doodverdrietig kind in huis.
Ook de opa en oma van het vriendje zeiden vandaag al uit zichzelf dat ze gemerkt hebben dat er bij het vriendje iets speelt, maar dat ook zij niet erachter kunnen komen wat er nu aan de hand is.
Ik wil eigenlijk inmiddels een grens gaan trekken, want ik zie aan mijn zoon dat die echt enorm zit met het wel-niet-wel-niet gedrag van zijn vriend. Maar omdat de jongens al hun hele leven bevriend zijn, en ik niet helemaal helder heb wat nou de oorzaak is van het feit dat het ineens zo van het een op het andere moment veranderd is, én omdat zoon zijn beste vriend natuurlijk eigenlijk helemaal niet echt kwijt wil, weet ik nu niet wat wijsheid is.
Am Yisrael Chai!
woensdag 11 juli 2012 om 14:52
Haha, mijn moeder heeft zich vroeger met de beste bedoelingen een keer gewaagd aan het bemiddelen in een conflict tussen mijn vriendinnetje en mij.
Had haar (voor mijn gevoel in vertrouwen) verteld dat ik het zo vervelend vond dat mijn vriendinnetje alleen wilde spelen als het haar uit kwam, maar nooit iets voor mij over had. Was haar blijkbaar zelf al opgevallen, dus toen vriendinnetje nietsvermoedend binnen kwam om te spelen, werd ze aangesproken door mijn moeder. We waren allebei een jaar of 7. Ik had me tot toen nog noooit zoooo geschaamd.
Had haar (voor mijn gevoel in vertrouwen) verteld dat ik het zo vervelend vond dat mijn vriendinnetje alleen wilde spelen als het haar uit kwam, maar nooit iets voor mij over had. Was haar blijkbaar zelf al opgevallen, dus toen vriendinnetje nietsvermoedend binnen kwam om te spelen, werd ze aangesproken door mijn moeder. We waren allebei een jaar of 7. Ik had me tot toen nog noooit zoooo geschaamd.
woensdag 11 juli 2012 om 14:56
woensdag 11 juli 2012 om 15:04
quote:blijfgewoonbianca schreef op 11 juli 2012 @ 14:56:
Dus het gaat eigenlijk om spelen na schooltijd? En maakt het dan nog uit of het vriendje bij jou thuis uitgenodigd wordt of is het net zo goed dat hij Prins afwijst als hij daar voor de deur staat?Hij wil al een tijd, het was mij ook al opgevallen, nooit meer met zoon spelen, niet hier en niet daar. Of nee, eigenlijk is het nog een beetje anders: hij spreekt met zoon af, en als zoon daar dan voor de deur staat zegt hij dat hij het "vergeten" is en is met iemand anders aan het spelen. Of hij spreekt waar ik bij ben af met zoon, en als zoon hem dan gaat ophalen zegt hij dat hij "nu geen zin meer" heeft. Als zoon vraagt waarom hij het vergeten is of waarom hij ineens geen zin meer heeft zegt hij "gewoon, geen zin meer".
Dus het gaat eigenlijk om spelen na schooltijd? En maakt het dan nog uit of het vriendje bij jou thuis uitgenodigd wordt of is het net zo goed dat hij Prins afwijst als hij daar voor de deur staat?Hij wil al een tijd, het was mij ook al opgevallen, nooit meer met zoon spelen, niet hier en niet daar. Of nee, eigenlijk is het nog een beetje anders: hij spreekt met zoon af, en als zoon daar dan voor de deur staat zegt hij dat hij het "vergeten" is en is met iemand anders aan het spelen. Of hij spreekt waar ik bij ben af met zoon, en als zoon hem dan gaat ophalen zegt hij dat hij "nu geen zin meer" heeft. Als zoon vraagt waarom hij het vergeten is of waarom hij ineens geen zin meer heeft zegt hij "gewoon, geen zin meer".
Am Yisrael Chai!
woensdag 11 juli 2012 om 15:04
Misschien is het wel tijd om een beetje afstand te scheppen en zo het vriendje de kans te geven om Prins te missen. Hij (vriendje) is ook nog maar acht en kan denk ik zelf ook niet goed verwoorden wat er is. Als het dan op de man af gevraagd wordt wil hij Prins niet kwetsen en geeft hij het sociaal gewenste antwoord.
Ik zat vroeger meer in elkaar als prins, wilde op dat soort dingen een duidelijke waarom weten, en het kon me heel erg dwars zitten als mensen niet eerlijk zeiden wat er was. Ik heb echt door de regels heen moeten leren lezen, en dan zie je dat acties toch meer zeggen dan woorden.
Misschien kun je sturen in de richting van een aander vriendje, zodat. Prins wel iemand te spelen heeft en vriendje een adempauze? Soms is iemand niet bij machte te zeggen waarom, en zal het aandringen misschien wel leiden tot samen spelen, maar als er dan ergernis is wordt die alleen maar groter. Wel moeilijk, zeker op die leeftijd.
Probeer prins ook te laten zien dat hij wel degelijk stuur heeft op de situatie. Hoj kan ook een tijdje niet afspreken omdat hij van deze onduidelijkheid niet blij wordt. Hij kan accepteren dat vrienje niet zo vaak meer wil afspreken, al weet ie niet waarom. Hij moet zich behoorlijk machteloos voelen denk ik.
Ik zat vroeger meer in elkaar als prins, wilde op dat soort dingen een duidelijke waarom weten, en het kon me heel erg dwars zitten als mensen niet eerlijk zeiden wat er was. Ik heb echt door de regels heen moeten leren lezen, en dan zie je dat acties toch meer zeggen dan woorden.
Misschien kun je sturen in de richting van een aander vriendje, zodat. Prins wel iemand te spelen heeft en vriendje een adempauze? Soms is iemand niet bij machte te zeggen waarom, en zal het aandringen misschien wel leiden tot samen spelen, maar als er dan ergernis is wordt die alleen maar groter. Wel moeilijk, zeker op die leeftijd.
Probeer prins ook te laten zien dat hij wel degelijk stuur heeft op de situatie. Hoj kan ook een tijdje niet afspreken omdat hij van deze onduidelijkheid niet blij wordt. Hij kan accepteren dat vrienje niet zo vaak meer wil afspreken, al weet ie niet waarom. Hij moet zich behoorlijk machteloos voelen denk ik.
woensdag 11 juli 2012 om 15:09
Door de reactie van de grootouders lijkt het alsof het niet zo veel met jouw zoon te maken heeft Fash, maar dat het jochie met iets in de knoop zit. Misschien durft hij hier niet over te praten met jouw zoon. soms duw je degene die het dichts bij je staat, het hardste weg
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
woensdag 11 juli 2012 om 15:11
quote:allis schreef op 11 juli 2012 @ 15:04:
Misschien is het wel tijd om een beetje afstand te scheppen en zo het vriendje de kans te geven om Prins te missen. Hij (vriendje) is ook nog maar acht en kan denk ik zelf ook niet goed verwoorden wat er is. Als het dan op de man af gevraagd wordt wil hij Prins niet kwetsen en geeft hij het sociaal gewenste antwoord.
Ik zat vroeger meer in elkaar als prins, wilde op dat soort dingen een duidelijke waarom weten, en het kon me heel erg dwars zitten als mensen niet eerlijk zeiden wat er was. Ik heb echt door de regels heen moeten leren lezen, en dan zie je dat acties toch meer zeggen dan woorden.
Misschien kun je sturen in de richting van een aander vriendje, zodat. Prins wel iemand te spelen heeft en vriendje een adempauze? Soms is iemand niet bij machte te zeggen waarom, en zal het aandringen misschien wel leiden tot samen spelen, maar als er dan ergernis is wordt die alleen maar groter. Wel moeilijk, zeker op die leeftijd.
Probeer prins ook te laten zien dat hij wel degelijk stuur heeft op de situatie. Hoj kan ook een tijdje niet afspreken omdat hij van deze onduidelijkheid niet blij wordt. Hij kan accepteren dat vrienje niet zo vaak meer wil afspreken, al weet ie niet waarom. Hij moet zich behoorlijk machteloos voelen denk ik.
Ja, dat heb ik dus al een tijd gedaan want dit speelt best al lang, en ik had zelf het idee dat ze misschien gewoon uit elkaar aan het groeien zijn. Dat kan, dat heb ik ook met zoon besproken en ook duidelijk aangegeven dat als hij echt wil weten waarom vriendje niet meer met hem wil spelen, hij dan ook moet accepteren dat het idd zo kan zijn dat vriendje gewoon zijn vriendje niet meer wil zijn omdat vriendschappen soms ook gewoon over kunnen gaan zonder dat er echt iets gebeurd is.
Ook speelt zoon inmiddels inderdaad heel veel met andere vriendjes, maar hij mist zijn beste vriend zo erg. En het kloterige is, op school gedraagt het vriendje zich ook gewoon nog als zijn beste vriend en is juist vaak degene van wie het initiatief tot afspreken uitgaat, om vervolgens mijn zoon weer keihard weg te sturen als die dan als een blije puppy naar zijn huis gaat of hem op gaat halen ofzo.
Misschien is het wel tijd om een beetje afstand te scheppen en zo het vriendje de kans te geven om Prins te missen. Hij (vriendje) is ook nog maar acht en kan denk ik zelf ook niet goed verwoorden wat er is. Als het dan op de man af gevraagd wordt wil hij Prins niet kwetsen en geeft hij het sociaal gewenste antwoord.
Ik zat vroeger meer in elkaar als prins, wilde op dat soort dingen een duidelijke waarom weten, en het kon me heel erg dwars zitten als mensen niet eerlijk zeiden wat er was. Ik heb echt door de regels heen moeten leren lezen, en dan zie je dat acties toch meer zeggen dan woorden.
Misschien kun je sturen in de richting van een aander vriendje, zodat. Prins wel iemand te spelen heeft en vriendje een adempauze? Soms is iemand niet bij machte te zeggen waarom, en zal het aandringen misschien wel leiden tot samen spelen, maar als er dan ergernis is wordt die alleen maar groter. Wel moeilijk, zeker op die leeftijd.
Probeer prins ook te laten zien dat hij wel degelijk stuur heeft op de situatie. Hoj kan ook een tijdje niet afspreken omdat hij van deze onduidelijkheid niet blij wordt. Hij kan accepteren dat vrienje niet zo vaak meer wil afspreken, al weet ie niet waarom. Hij moet zich behoorlijk machteloos voelen denk ik.
Ja, dat heb ik dus al een tijd gedaan want dit speelt best al lang, en ik had zelf het idee dat ze misschien gewoon uit elkaar aan het groeien zijn. Dat kan, dat heb ik ook met zoon besproken en ook duidelijk aangegeven dat als hij echt wil weten waarom vriendje niet meer met hem wil spelen, hij dan ook moet accepteren dat het idd zo kan zijn dat vriendje gewoon zijn vriendje niet meer wil zijn omdat vriendschappen soms ook gewoon over kunnen gaan zonder dat er echt iets gebeurd is.
Ook speelt zoon inmiddels inderdaad heel veel met andere vriendjes, maar hij mist zijn beste vriend zo erg. En het kloterige is, op school gedraagt het vriendje zich ook gewoon nog als zijn beste vriend en is juist vaak degene van wie het initiatief tot afspreken uitgaat, om vervolgens mijn zoon weer keihard weg te sturen als die dan als een blije puppy naar zijn huis gaat of hem op gaat halen ofzo.
Am Yisrael Chai!
woensdag 11 juli 2012 om 15:14
Ik mis het jochie zelf trouwens ook, dus dat maakt het nog moeilijker, ik moest laatst echt mijn best doen om niet mee te gaan huilen omdat ik het zo ontzettend zielig voor mijn zoon vond, en het zelf ook niet begrijp hoe dat nou van het een op het andere moment zo veranderd kan zijn.
Am Yisrael Chai!
woensdag 11 juli 2012 om 15:15
Fash: in dit geval zou ik nog eens met moeder van vriendje bespreken dat vriendje Prins pijn doet. En dat jij het idee hebt dat vriendje dat nu totaal niet doorheeft, wat jou dan weer dwars zit. En dan eens kijken of moeder open staat om dit bij vriendje neer te leggen. Als vriendje dan nog steeds reageert met een 'ik weet het niet', dan zul jij Prins moeten leren dat dingen soms gaan zoals ze gaan en dat mensen helaas geen logische wezens zijn. Dat mensen elkaar soms ongewild pijn doen en dat soms de enige oplossing is die personen even links te laten liggen.
Ik heb overigens met Zoonlief het omgekeerde meegemaakt. Zoonlieft vind jongetje X, waar hij jarenlang onafscheidelijk van was, nog steeds een prima jochie, er zijn alleen nog leukere jochies voorbij gekomen. En dus spreekt hij nu liever daar mee af. Niet omdat jongetje X stom is, helemaal niet, maar andere jochies zijn gewoon leuker, op dit moment. En dan mag. Hoe lullig het ook voor jongetje X is. En Zoonlief snapte ook wel dat jongetje X het echt niet leuk vond, maar hij kon toch moeilijk alleen maar met X afspreken terwijl hij tegenwoordig Y en Z leuker vind. En dat is ook zo. Je mag van vriendschappen wisselen.
Zoonlief en X hebben het nog steeds leuk samen, alleen zal Zoonlief nooit het samen afspreken stimuleren. En X ondertussen ook niet meer.
Lijkt me in dit geval dus nog een poging waard om vriendje in te laten zien dat hij Prins pijn doet. Maar verder denk ik dat Prins vooral moet accepteren dat ook jarenlange vriendschappen soms gaan en je niet je hele leven trouw aan elkaar hoeft te blijven.
Ik heb overigens met Zoonlief het omgekeerde meegemaakt. Zoonlieft vind jongetje X, waar hij jarenlang onafscheidelijk van was, nog steeds een prima jochie, er zijn alleen nog leukere jochies voorbij gekomen. En dus spreekt hij nu liever daar mee af. Niet omdat jongetje X stom is, helemaal niet, maar andere jochies zijn gewoon leuker, op dit moment. En dan mag. Hoe lullig het ook voor jongetje X is. En Zoonlief snapte ook wel dat jongetje X het echt niet leuk vond, maar hij kon toch moeilijk alleen maar met X afspreken terwijl hij tegenwoordig Y en Z leuker vind. En dat is ook zo. Je mag van vriendschappen wisselen.
Zoonlief en X hebben het nog steeds leuk samen, alleen zal Zoonlief nooit het samen afspreken stimuleren. En X ondertussen ook niet meer.
Lijkt me in dit geval dus nog een poging waard om vriendje in te laten zien dat hij Prins pijn doet. Maar verder denk ik dat Prins vooral moet accepteren dat ook jarenlange vriendschappen soms gaan en je niet je hele leven trouw aan elkaar hoeft te blijven.
woensdag 11 juli 2012 om 15:15
Hoevaak speelden jouw zoon en dat vriendje voorheen met elkaar? Was dit elke dag of een paar keer per week? Of 1 a 2 x per week?
Als dit elke dag was dan snap ik wel dat vriendje graag wat meer met andere jongens om wil gaan. Het is ook alleen maar goed voor de ontwikkeling om meerdere vriendjes te hebben.
Misschien vind het vriendje het lastig hoe hij dit moet aanpakken. HIj wil jouw zoon misschien best als beste vriendje houden en geregeld zien maar minder vaak. Hij weet waarschijnlijk niet hoe hij dit moet aanpakken en maakt daarom wel afspraken met je zoon en wijst hem vervolgens af.
Ik weet eigenlijk niet of je daar met je zoon en zijn vriendje samen over kan praten of dat je het dan alleen maar erger maakt.
Als dit elke dag was dan snap ik wel dat vriendje graag wat meer met andere jongens om wil gaan. Het is ook alleen maar goed voor de ontwikkeling om meerdere vriendjes te hebben.
Misschien vind het vriendje het lastig hoe hij dit moet aanpakken. HIj wil jouw zoon misschien best als beste vriendje houden en geregeld zien maar minder vaak. Hij weet waarschijnlijk niet hoe hij dit moet aanpakken en maakt daarom wel afspraken met je zoon en wijst hem vervolgens af.
Ik weet eigenlijk niet of je daar met je zoon en zijn vriendje samen over kan praten of dat je het dan alleen maar erger maakt.
woensdag 11 juli 2012 om 15:16
quote:fashionvictim schreef op 11 juli 2012 @ 15:04:
[...]
Hij wil al een tijd, het was mij ook al opgevallen, nooit meer met zoon spelen, niet hier en niet daar. Of nee, eigenlijk is het nog een beetje anders: hij spreekt met zoon af, en als zoon daar dan voor de deur staat zegt hij dat hij het "vergeten" is en is met iemand anders aan het spelen. Of hij spreekt waar ik bij ben af met zoon, en als zoon hem dan gaat ophalen zegt hij dat hij "nu geen zin meer" heeft. Als zoon vraagt waarom hij het vergeten is of waarom hij ineens geen zin meer heeft zegt hij "gewoon, geen zin meer".
En zijn ouders zijn daar "senang "mee? Daar komt hij mee weg, met dat gedrag?
Het komt over als diva gedrag. Maar kindervriendschappen kunnen - hoe pijnlijk ook - van één kant over zijn omdat ze andere interesses krijgen of een andere beste vriend hebben opgeduikeld.
Als ouder bloedt je hart voor je kind.
En als je de ouder van dat andere kind bent vind je zoiets waarschijnlijk ook rot voor zo'n ander kind, maar je kan je kind niet verplichten met iemand vrienden te zijn.
[...]
Hij wil al een tijd, het was mij ook al opgevallen, nooit meer met zoon spelen, niet hier en niet daar. Of nee, eigenlijk is het nog een beetje anders: hij spreekt met zoon af, en als zoon daar dan voor de deur staat zegt hij dat hij het "vergeten" is en is met iemand anders aan het spelen. Of hij spreekt waar ik bij ben af met zoon, en als zoon hem dan gaat ophalen zegt hij dat hij "nu geen zin meer" heeft. Als zoon vraagt waarom hij het vergeten is of waarom hij ineens geen zin meer heeft zegt hij "gewoon, geen zin meer".
En zijn ouders zijn daar "senang "mee? Daar komt hij mee weg, met dat gedrag?
Het komt over als diva gedrag. Maar kindervriendschappen kunnen - hoe pijnlijk ook - van één kant over zijn omdat ze andere interesses krijgen of een andere beste vriend hebben opgeduikeld.
Als ouder bloedt je hart voor je kind.
En als je de ouder van dat andere kind bent vind je zoiets waarschijnlijk ook rot voor zo'n ander kind, maar je kan je kind niet verplichten met iemand vrienden te zijn.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 11 juli 2012 om 15:16
Kan het zijn dat er een ander vriendje in het spel is? Iemand op wie hij indruk wil maken en van wiens vriendschap hij niet verzekerd is? Iemand die populairder is dan jouw zoon?
Dus dat hij op school zin heeft om met jouw zoon te spelen maar dat als jouw zoon langskomt, er net een optie is dat die ander langs zou komen?
Ik weet het, dit klinkt net als een affaire. Maar soms werkt dat hetzelfde als vriendschappen. De nieuwe optie is dan interessanter dan de oude vertrouwde relatie. Van de liefde van de oude optie ben je toch al verzekerd...
Dus dat hij op school zin heeft om met jouw zoon te spelen maar dat als jouw zoon langskomt, er net een optie is dat die ander langs zou komen?
Ik weet het, dit klinkt net als een affaire. Maar soms werkt dat hetzelfde als vriendschappen. De nieuwe optie is dan interessanter dan de oude vertrouwde relatie. Van de liefde van de oude optie ben je toch al verzekerd...
woensdag 11 juli 2012 om 15:18
Ik lees nu nog even je laatste post:
ik zou dus wel bij de moeder aankaarten dat jij het vervelend vind dat vriendje zich niet aan afspraken hoeft te houden. En dat daarmee dus jouw kind gekwetst wordt. Als zoon met iemand heeft afgesproken, gaan we niet ineens 'ik wil liever niet meer met Jantje, maar liever met Pietje afspreken' doen. Dat accepteer ik niet. Afspraak is afspraak. Klaar. Ik bel zelf ook niet vriendin X af omdat Y ineens wil borrelen en ik daar meer zin in heb. Zo werkt het niet, wat mij betreft. Dat vriendje hier wel mee wegkomt, zou ik ook ernstige moeite mee hebben en dit dus ook gaan bespreken met de moeder.
ik zou dus wel bij de moeder aankaarten dat jij het vervelend vind dat vriendje zich niet aan afspraken hoeft te houden. En dat daarmee dus jouw kind gekwetst wordt. Als zoon met iemand heeft afgesproken, gaan we niet ineens 'ik wil liever niet meer met Jantje, maar liever met Pietje afspreken' doen. Dat accepteer ik niet. Afspraak is afspraak. Klaar. Ik bel zelf ook niet vriendin X af omdat Y ineens wil borrelen en ik daar meer zin in heb. Zo werkt het niet, wat mij betreft. Dat vriendje hier wel mee wegkomt, zou ik ook ernstige moeite mee hebben en dit dus ook gaan bespreken met de moeder.
woensdag 11 juli 2012 om 15:22
quote:sugarmiss schreef op 11 juli 2012 @ 15:15:
Hoevaak speelden jouw zoon en dat vriendje voorheen met elkaar? Was dit elke dag of een paar keer per week? Of 1 a 2 x per week?
Als dit elke dag was dan snap ik wel dat vriendje graag wat meer met andere jongens om wil gaan. Het is ook alleen maar goed voor de ontwikkeling om meerdere vriendjes te hebben.
Misschien vind het vriendje het lastig hoe hij dit moet aanpakken. HIj wil jouw zoon misschien best als beste vriendje houden en geregeld zien maar minder vaak. Hij weet waarschijnlijk niet hoe hij dit moet aanpakken en maakt daarom wel afspraken met je zoon en wijst hem vervolgens af.
Ik weet eigenlijk niet of je daar met je zoon en zijn vriendje samen over kan praten of dat je het dan alleen maar erger maakt.Niet elke dag, want ze zijn niet elke dag na schooltijd thuis. Dat verschilt per periode, ze hebben periodes gehad dat ze elke vrije minuut samen waren, maar naarmate ze ouder werden kwamen er inderdaad meer andere vrienden en verplichtingen bij dus werd het minder, niet echt een frequentie aan te geven. Wel waren ze eigenlijk altijd elkaars eerste keus, van die vriendjes waarvan als op zaterdagochtend de bel gaat je al weet wie het is omdat het er maar 1 kan zijn, zeg maar. Zo'n vriendje waarvan je zegt "oh, vraag maar of hij mee wil" als je naar de Efteling gaat of een weekendje weg of iets anders leuks gaat doen, zo'n kind wat kind aan huis is.
Hoevaak speelden jouw zoon en dat vriendje voorheen met elkaar? Was dit elke dag of een paar keer per week? Of 1 a 2 x per week?
Als dit elke dag was dan snap ik wel dat vriendje graag wat meer met andere jongens om wil gaan. Het is ook alleen maar goed voor de ontwikkeling om meerdere vriendjes te hebben.
Misschien vind het vriendje het lastig hoe hij dit moet aanpakken. HIj wil jouw zoon misschien best als beste vriendje houden en geregeld zien maar minder vaak. Hij weet waarschijnlijk niet hoe hij dit moet aanpakken en maakt daarom wel afspraken met je zoon en wijst hem vervolgens af.
Ik weet eigenlijk niet of je daar met je zoon en zijn vriendje samen over kan praten of dat je het dan alleen maar erger maakt.Niet elke dag, want ze zijn niet elke dag na schooltijd thuis. Dat verschilt per periode, ze hebben periodes gehad dat ze elke vrije minuut samen waren, maar naarmate ze ouder werden kwamen er inderdaad meer andere vrienden en verplichtingen bij dus werd het minder, niet echt een frequentie aan te geven. Wel waren ze eigenlijk altijd elkaars eerste keus, van die vriendjes waarvan als op zaterdagochtend de bel gaat je al weet wie het is omdat het er maar 1 kan zijn, zeg maar. Zo'n vriendje waarvan je zegt "oh, vraag maar of hij mee wil" als je naar de Efteling gaat of een weekendje weg of iets anders leuks gaat doen, zo'n kind wat kind aan huis is.
Am Yisrael Chai!