Kinderen
alle pijlers
Ben ik de enige?
vrijdag 21 januari 2011 om 16:45
ik kan geen aansluiting vinden bij andere moeders, niet op school, niet op bso en al helemaal niet bij de sportclubs.
Bij hockey voel ik me een buitenbeentje. We wonenin een dorp en het lijkt erop da die mensen al generaties lid van de vereniging zijn. Ik voel me en klein meisje daar.
Bij zwemles raak ik geirriteerd door de perfecte moeder, moeders die zelf tegen grote kinderen zeggen 'mama is heel trots op jou, mama heeft het gezien...'. Op school zijn er leuke moeders, maar ik kan mijn draai er ook niet vinden. En de bso... Volgens mij ben ik de enige die hallo tegen de andere ouders zegt.
Waarschijnlijk ligt het aan mij. Ik hoef niet per se met andere moederom te gaan (hoewel, de kids willen het graag). Zijn er andere moeders die geen aansluiting met andere moeders kunnen vinden? Wat vinden er je kinderen van?
Bij hockey voel ik me een buitenbeentje. We wonenin een dorp en het lijkt erop da die mensen al generaties lid van de vereniging zijn. Ik voel me en klein meisje daar.
Bij zwemles raak ik geirriteerd door de perfecte moeder, moeders die zelf tegen grote kinderen zeggen 'mama is heel trots op jou, mama heeft het gezien...'. Op school zijn er leuke moeders, maar ik kan mijn draai er ook niet vinden. En de bso... Volgens mij ben ik de enige die hallo tegen de andere ouders zegt.
Waarschijnlijk ligt het aan mij. Ik hoef niet per se met andere moederom te gaan (hoewel, de kids willen het graag). Zijn er andere moeders die geen aansluiting met andere moeders kunnen vinden? Wat vinden er je kinderen van?
vrijdag 21 januari 2011 om 16:49
Ik ook niet, maar ben er ook nooit op uit geweest.
Kinderen zijn nu ondertussen groot genoeg om zelf naar school te fietsen, dus sta nooit meer op het schoolplein.
Heb met 2 andere moeders redelijk contact, en met 1 andere moeder heel goed contact, maar da's ook mijn buurvrouw, dat scheelt ook.
Maar waarom willen jouw kinderen dit zo graag?
Kinderen zijn nu ondertussen groot genoeg om zelf naar school te fietsen, dus sta nooit meer op het schoolplein.
Heb met 2 andere moeders redelijk contact, en met 1 andere moeder heel goed contact, maar da's ook mijn buurvrouw, dat scheelt ook.
Maar waarom willen jouw kinderen dit zo graag?
vrijdag 21 januari 2011 om 16:49
vrijdag 21 januari 2011 om 16:57
Wat bedoel je precies met aansluiting? Alleen een praatje maken op het moment dat je samen met je kids ergens bent of meer?( dus besluiten een bak koffie bij elkaar te gaan drinken buiten school of de sportclub om).
Ik heb ook niet zoveel aansluiting met andere moeders. Ik sluit me niet aan bij de kletsgroepjes maar zal echt wel een praatje maken met degene die naast me staat te wachten op het schoolplein. Ik groet wel alle ouders van de klasgenootjes van mijn kids op school en ook de ouders op de BSO.
Af en toe drink ik wel eens een bakkje koffie ergens, maar dat is alleen als de kids op dat moment een innige vriendschap met bepaald kind
Overigens ben ik ook niet opgegroeid in mijn huidige woonplaats en ben dus ook een soort outsider. Ik herken wel het gevoel dat iedereen elkaar al eeuwen lijkt te kennen en ik dus niks gemeenschappelijks met hun kan delen, want mijn jeugd speelde zich een heel eind verderop af.
Ik heb ook niet zoveel aansluiting met andere moeders. Ik sluit me niet aan bij de kletsgroepjes maar zal echt wel een praatje maken met degene die naast me staat te wachten op het schoolplein. Ik groet wel alle ouders van de klasgenootjes van mijn kids op school en ook de ouders op de BSO.
Af en toe drink ik wel eens een bakkje koffie ergens, maar dat is alleen als de kids op dat moment een innige vriendschap met bepaald kind
Overigens ben ik ook niet opgegroeid in mijn huidige woonplaats en ben dus ook een soort outsider. Ik herken wel het gevoel dat iedereen elkaar al eeuwen lijkt te kennen en ik dus niks gemeenschappelijks met hun kan delen, want mijn jeugd speelde zich een heel eind verderop af.
vrijdag 21 januari 2011 om 16:58
Herkenbaar! Eerst vond ik het echt jammer, en zocht constant naar de reden hierachter. Nu vind ik het over het algemeen prima (somos ik een rotbui baal ik er nog even van, maar verder)
Ik weet inmiddels dat het vooral aan mijzelf ligt. Ik denk al bij voorbaat dat niemand op mij zit te wachten, en waar anderen iemand uitnodigen op de koffie oid, druip ik alweer af. Misschien een beetje tekort aan sociale vaardigheden denk ik...
Ik maak heel makkelijk contact, trek ook mensen aan (zie er toegankelijkk uit, haha) maar het onderhouden, of het uitbouwen, daar heb ik geen kaas van gegeten helaas...(soms twijfel ik of ik het misschien niet eens wil, maar daar ben ik niet nog niet uit)
Was een keer voor een burnout bij een therapeut. Daar kreeg ik het over mijn eenzaamheid/gebrek aan diepgaande vrienden. Die man kon het zich echt niet voorstellen...Hij vond dat ik er zo knap uitzag (nee, geen versierpoging hij was homo) en zo lekker van mij af kletste. Toen besefte ik mij dat het een samnloop van omstandigheden is, je eigen beeld van jezelf en de omgeving, en de onkunde hiermee om te gaan (ben opgegroeid in the middle of nowhere, zonder veel uitdagingen, verkeer, andere mensen, vrienden, speelkameraadjes, kortom sociale oefeningen) Maar dit is een zelfdiagnode van de koude grond...
Asl je wilt kan je echt wel diepere contacten krijgen, het kost alleen wat meer energie...
Ik weet inmiddels dat het vooral aan mijzelf ligt. Ik denk al bij voorbaat dat niemand op mij zit te wachten, en waar anderen iemand uitnodigen op de koffie oid, druip ik alweer af. Misschien een beetje tekort aan sociale vaardigheden denk ik...
Ik maak heel makkelijk contact, trek ook mensen aan (zie er toegankelijkk uit, haha) maar het onderhouden, of het uitbouwen, daar heb ik geen kaas van gegeten helaas...(soms twijfel ik of ik het misschien niet eens wil, maar daar ben ik niet nog niet uit)
Was een keer voor een burnout bij een therapeut. Daar kreeg ik het over mijn eenzaamheid/gebrek aan diepgaande vrienden. Die man kon het zich echt niet voorstellen...Hij vond dat ik er zo knap uitzag (nee, geen versierpoging hij was homo) en zo lekker van mij af kletste. Toen besefte ik mij dat het een samnloop van omstandigheden is, je eigen beeld van jezelf en de omgeving, en de onkunde hiermee om te gaan (ben opgegroeid in the middle of nowhere, zonder veel uitdagingen, verkeer, andere mensen, vrienden, speelkameraadjes, kortom sociale oefeningen) Maar dit is een zelfdiagnode van de koude grond...
Asl je wilt kan je echt wel diepere contacten krijgen, het kost alleen wat meer energie...
vrijdag 21 januari 2011 om 17:00
Ook ik herken het.
Is het zo dat je veel jonger of ouder bent dan de gemiddelde ouder?
Bij een erge pms aanval kan ik nog huilen als ik aan die periode denk
Ik studeerde nog toen oudste zich aandiende. Ik kende niemand, echt niemand, die een kind/baby had. Ik was begin twintig en partner ook.
Na de geboorte ging baby naar creche en ik wilde zo ontzettend graag contact met andere ouders. Ik snakte ernaar. Wij waren ook de jongste ouders op de creche, er waren veel feestjes die gehouden werden en vol hoop liepen we ze allemaal af. Maar echt serieus zijn we nooit genomen. En dat deed echt zeer. (ik gedraag me geloof ik als een slachtoffer nu ).
Nu 3 kinderen verder "hoor ik er helemaal bij". Ben inmiddels halverwege de dertig en heb ontzettend leuke contacten. Mijn jongste is 5 en alle moeders/vaders van vriendjes en vriendinnetjes zijn ongeveer van onze leeftijd. Mis
schien dat dat wat scheelt.
En is het niet zo dat soort zoekt soort? Ik weet dat dat helemaal niet hoort maar in de praktijk werkt het hier zo wel, uitzonderingen daargelaten.
Als ik het naar mijn voorbeeld betrek ook; wij waren studenten, de andere ouders op de creche yuppen. Voor hen was hun kind een weloverwogen, financieel verantwoord besluit. Voor ons een lucky shot waardoor wij in een totaal andere wereld terecht kwamen.
Is het zo dat je veel jonger of ouder bent dan de gemiddelde ouder?
Bij een erge pms aanval kan ik nog huilen als ik aan die periode denk
Ik studeerde nog toen oudste zich aandiende. Ik kende niemand, echt niemand, die een kind/baby had. Ik was begin twintig en partner ook.
Na de geboorte ging baby naar creche en ik wilde zo ontzettend graag contact met andere ouders. Ik snakte ernaar. Wij waren ook de jongste ouders op de creche, er waren veel feestjes die gehouden werden en vol hoop liepen we ze allemaal af. Maar echt serieus zijn we nooit genomen. En dat deed echt zeer. (ik gedraag me geloof ik als een slachtoffer nu ).
Nu 3 kinderen verder "hoor ik er helemaal bij". Ben inmiddels halverwege de dertig en heb ontzettend leuke contacten. Mijn jongste is 5 en alle moeders/vaders van vriendjes en vriendinnetjes zijn ongeveer van onze leeftijd. Mis
schien dat dat wat scheelt.
En is het niet zo dat soort zoekt soort? Ik weet dat dat helemaal niet hoort maar in de praktijk werkt het hier zo wel, uitzonderingen daargelaten.
Als ik het naar mijn voorbeeld betrek ook; wij waren studenten, de andere ouders op de creche yuppen. Voor hen was hun kind een weloverwogen, financieel verantwoord besluit. Voor ons een lucky shot waardoor wij in een totaal andere wereld terecht kwamen.
vrijdag 21 januari 2011 om 17:03
saaar, je hebt gelijk. Ik heb nooit de behoefte gehad om aan dd thee mt andere moeders te zitten. Als ik een praatje maak, voelt het misschien anders. Duet, ik voel heel anders en heb waarschijnlijk andere doelen in het leven. Ik heb som een beetje zitten denken over wat mijn zoon zei. Maar ik zie mezelf niet op pad met die moeders, vooral die 'perfecte' moeders.
vrijdag 21 januari 2011 om 17:10
vrijdag 21 januari 2011 om 20:55
Ik herken het wel. Mijn dochter is pas 21 maanden, er is nog weinig interactie tussen kinderen van die leeftijd, dus ze heeft er nog geen mening over. Ik hoopte wel contact te krijgen op het kdv, bij zwangerschapsyoga, sport, moeders met een kindje ongeveer zou oud als mijn dochter. Ik zou het wel leuk vinden om mensen in mijn omgeving te hebben waar ik gewoon eventjes langs kan wippen voor een bakkie. Andere vriendschappen hebben een andere basis, vriendinnen zonder partner, zonder kind(eren), vriendinnen in een andere levensfase, vriendinnen verder weg. Zou het best leuk vinden om meer uit te wisselen over opvoeding en ontwikkeling. Misschien komt dat nog wel.
Soms lijkt het of anderen dat gemakkelijker vinden, en ik niet. Ik had als kind al wel het gevoel nergens bij te horen. Misschien speelt die oude overtuiging me wel parten.
Soms lijkt het of anderen dat gemakkelijker vinden, en ik niet. Ik had als kind al wel het gevoel nergens bij te horen. Misschien speelt die oude overtuiging me wel parten.
vrijdag 21 januari 2011 om 21:02
Tja, wat bedoel je, contact met andere moeders? Ik heb ook alleen maar contact met een stuk of drie moeders. Ik heb 2 weken geleden pas voor het eerst bij iemand koffie gedronken na 2,5 jaar een schoolkind te hebben. En ik heb nou niet de indruk dat dit zo afwijkend is tov de rest. De meesten werken en gaan er na het halen/brengen ook weer gauw vandoor. Uiteraard heb je wel de vriendelijke knikjes en met een handjevol af en toe een babbel en daar blijft het dan ook bij.
Degenen die wel bij elkaar over de vloer komen, deden dit volgens mij ook al voordat het kind naar school ging. De enige moeders met wie ik wel contact heb en bij wie ik over de vloer kom, zijn de buurvrouwen met een evenoud kind als de mijne. Maar dat komt omdat buurvrouw zijn net een wat andere status heeft (vooral handig) en je deelt straatgevoel etc.
Ik zou me er niet zo druk om maken. Het klinkt alsof het je onzeker maakt en dat is toch nergens voor nodig? Gewoon met een vriendelijk gezicht naar school gaan en groeten, is voor heel veel mensen echt al het meest wat ze doen.
Degenen die wel bij elkaar over de vloer komen, deden dit volgens mij ook al voordat het kind naar school ging. De enige moeders met wie ik wel contact heb en bij wie ik over de vloer kom, zijn de buurvrouwen met een evenoud kind als de mijne. Maar dat komt omdat buurvrouw zijn net een wat andere status heeft (vooral handig) en je deelt straatgevoel etc.
Ik zou me er niet zo druk om maken. Het klinkt alsof het je onzeker maakt en dat is toch nergens voor nodig? Gewoon met een vriendelijk gezicht naar school gaan en groeten, is voor heel veel mensen echt al het meest wat ze doen.
vrijdag 21 januari 2011 om 21:05
Ohja, je vraagt wat de kinderen er van vinden.
De mijne maalt er niet om. Als ik al eens blijf plakken voor wat social talk, kijkt ze me eerder aan met wanneer ga je nou eens, dan dat ze wil dat ik blijf. Het gaat haar om haar vriendinnetje. Niet om met wie ik nou contact heb.
Heb je wel andere leuke vriendschappen, al dan niet met kinderen? Steek je daar lekker energie in en wat komt dat komt en komt het niet, ook goed. Toch? Of vind je dat echt een vreselijk vooruitzicht?
De mijne maalt er niet om. Als ik al eens blijf plakken voor wat social talk, kijkt ze me eerder aan met wanneer ga je nou eens, dan dat ze wil dat ik blijf. Het gaat haar om haar vriendinnetje. Niet om met wie ik nou contact heb.
Heb je wel andere leuke vriendschappen, al dan niet met kinderen? Steek je daar lekker energie in en wat komt dat komt en komt het niet, ook goed. Toch? Of vind je dat echt een vreselijk vooruitzicht?
vrijdag 21 januari 2011 om 21:08
Een praatje pot, daar ben ik ook slecht in. Ik ga vaak expres apart staan, kijken naar de kinderen in de klas van mijn dochter, vind ik leuker dan klessebessen over het algemeen. Ik kan het prima vinden hoor met de moedermeiden op het schoolplein maar ik heb er gewoon niet altijd zin in omdat ik niet echt mee kan doen met de gesprekken.
Gaat het over de kinderen dan is het prima, dat gaat best, al geef ik eerlijk toe dat ik lang niet in alle kinderen geïnteresseerd ben en hele verhalen over buisjes in oren, voetbaluitslagen, bijles in lezen etc, het kan me niet over ieder kind boeien.
Gaat het over wat er allemaal in het dorp gebeurt dan kan ik niet meepraten want zo ingeburgerd ben ik nog niet, geen idee hoe het met de oogst van Boer Biet staat, ken de goede man niet.
Maar ik doe wel mijn best, voor de gezelligheid. Dat moet wel van twee kanten komen natuurlijk, die inzet en dat is hier, bij mij en de moeders hier, wel zo.
Gaat het over de kinderen dan is het prima, dat gaat best, al geef ik eerlijk toe dat ik lang niet in alle kinderen geïnteresseerd ben en hele verhalen over buisjes in oren, voetbaluitslagen, bijles in lezen etc, het kan me niet over ieder kind boeien.
Gaat het over wat er allemaal in het dorp gebeurt dan kan ik niet meepraten want zo ingeburgerd ben ik nog niet, geen idee hoe het met de oogst van Boer Biet staat, ken de goede man niet.
Maar ik doe wel mijn best, voor de gezelligheid. Dat moet wel van twee kanten komen natuurlijk, die inzet en dat is hier, bij mij en de moeders hier, wel zo.
vrijdag 21 januari 2011 om 21:09
ik ook! Ik ken de andere moeders ook alleen maar oppervlakkig.
Dat begon al op de pufclub, gewoon geen klik met de anderen.
Daarna babyzwemmen...maar al die moeders kenden elkaar al en hadden geen boodschap aan mij denk ik.
Toen school, helaas werd dat speciaal onderwijs dus dan breng je je kind niet zelf en iedereen woont kilometers ver weg.
Andere zoon gaat wel naar een gewone school, maar in een andere wijk, dus als andere moeders samen naar school lopen omdat ze nu eenmaal in dezelfde straat wonen, kan ik daar ook niet aan mee doen.
Sportclub, weer moeders die elkaar al kennen van de school van de kinderen.
Tja, ik heb wat dingen geprobeerd: vrijwilligerswerk op school bv om zo met anderen in contact te komen, maar dat bleef toch weer oppervlakkig.
Inmiddels hoeft het voor mij ook niet meer zo, maar ja, wie weet vinden ze mij allemaal de arrogante trut die nooit eens een praatje maakt, terwijl ik denk dat niemand op mij zit te wachten.
Dat begon al op de pufclub, gewoon geen klik met de anderen.
Daarna babyzwemmen...maar al die moeders kenden elkaar al en hadden geen boodschap aan mij denk ik.
Toen school, helaas werd dat speciaal onderwijs dus dan breng je je kind niet zelf en iedereen woont kilometers ver weg.
Andere zoon gaat wel naar een gewone school, maar in een andere wijk, dus als andere moeders samen naar school lopen omdat ze nu eenmaal in dezelfde straat wonen, kan ik daar ook niet aan mee doen.
Sportclub, weer moeders die elkaar al kennen van de school van de kinderen.
Tja, ik heb wat dingen geprobeerd: vrijwilligerswerk op school bv om zo met anderen in contact te komen, maar dat bleef toch weer oppervlakkig.
Inmiddels hoeft het voor mij ook niet meer zo, maar ja, wie weet vinden ze mij allemaal de arrogante trut die nooit eens een praatje maakt, terwijl ik denk dat niemand op mij zit te wachten.
vrijdag 21 januari 2011 om 21:10
Bedankt schouderklopje. Ik maak me er niet druk over. Op school zijn de leuste moeders, maar ik heb geen behoefte om meer contact te hebben. Mijn kinderen vinden het waarschijnlijk wel gezellig dat er meer contact tussen de ouders is. Misschien omdat we geen familie in de buurt hebben. Waar ik me niet gemakkelijk voel is bij hockey en zwemles. Ik deel echt niets met die vrouwen.
vrijdag 21 januari 2011 om 21:16
Maar wat ik me dan toch de hele tijd blijf afvragen:
wat maakt die vrouwen dan toch zo anders? Er zijn toch altijd wel wat exemplaren te vinden waarmee je beter klikt? Dat het dan niet verder komt dan wat slap geouwehoer aan de zijlijn, dat snap ik. Veel ouders hebben het gewoon druk en zijn niet echt (bewust) bezig met vrienden maken.
Maar een vriendelijk babbeltje onderling kan er toch wel vanaf? Of zijn het zulke vreemde onaardige mensen? Of wat straal jij dan uit dat ze kennelijk geen contact met je willen?
In mijn opninie zitten de meesten toch wel verlegen om een praatje. Bijna iedereen zoekt een gesprekspartner om zich een bepaalde houding te geven tijdens evenementen (als hockey). Dus die behoefte zal bij hen ook wel leven. Waarom zouden ze dat dan in jouw ogen niet met jou willen?
wat maakt die vrouwen dan toch zo anders? Er zijn toch altijd wel wat exemplaren te vinden waarmee je beter klikt? Dat het dan niet verder komt dan wat slap geouwehoer aan de zijlijn, dat snap ik. Veel ouders hebben het gewoon druk en zijn niet echt (bewust) bezig met vrienden maken.
Maar een vriendelijk babbeltje onderling kan er toch wel vanaf? Of zijn het zulke vreemde onaardige mensen? Of wat straal jij dan uit dat ze kennelijk geen contact met je willen?
In mijn opninie zitten de meesten toch wel verlegen om een praatje. Bijna iedereen zoekt een gesprekspartner om zich een bepaalde houding te geven tijdens evenementen (als hockey). Dus die behoefte zal bij hen ook wel leven. Waarom zouden ze dat dan in jouw ogen niet met jou willen?
vrijdag 21 januari 2011 om 21:17
Wel herkenbaar. Er zijn ook maar weinig moeders die ik ook zelf als vriendin zou uitkiezen. Vind ook veel moeders er echt als een "slons" uitzien en idd errug oppervlakkig. Heb ook lang niet altijd zin in een (onzin)praatje. Je hebt ook van die moeders die altijd overal van op de hoogte zijn enzo...ben ik ook erg slecht in.
vrijdag 21 januari 2011 om 21:22
Hier als import heb ik eigenlijk maar met één moeder een gezellig (koffie)contact, zij en haar man zijn ook import. We gaan ook wel eens samen met de kinderen naar de ijsbaan e.d. De rest van de ouders kent elkaar vanuit de embryo-tijd, geloof ik.
Helaas zitten onze kinderen niet meer bij elkaar in de klas, en is het maken van speelafspraakjes lastiger geworden nu Moppekind ook op vrijdagmiddag naar school gaat, en vriendje nog niet. De zaterdagochtend valt even uit i.v.m. zwemles, en 's middags is er de scouting. Ach, dat komt wel weer, er komt volgens mij niets tussen die twee mannetjes. Bij de overblijf en in de pauzes zien ze elkaar, en 's morgens bij het brengen staan ze ook meteen bij elkaar.
Met de scouting-ouders heb ik wel een kwebbelcontact bij het halen/brengen, beter dan op school.
Helaas zitten onze kinderen niet meer bij elkaar in de klas, en is het maken van speelafspraakjes lastiger geworden nu Moppekind ook op vrijdagmiddag naar school gaat, en vriendje nog niet. De zaterdagochtend valt even uit i.v.m. zwemles, en 's middags is er de scouting. Ach, dat komt wel weer, er komt volgens mij niets tussen die twee mannetjes. Bij de overblijf en in de pauzes zien ze elkaar, en 's morgens bij het brengen staan ze ook meteen bij elkaar.
Met de scouting-ouders heb ik wel een kwebbelcontact bij het halen/brengen, beter dan op school.
vrijdag 21 januari 2011 om 21:26
Goeie om over na te denken. Als je geen anschluss vindt bij anderen maar die anderen gaan allemaal leuk met elkaar om, dan ligt het dus aan jezelf (aan mij ook dus) en niet aan al die andere moeders.
Er zijn er trouwens meer, die ook niet bij de groepjes gaan staan bij mij op het schoolplein, dus het is misschien ook wel gewoon een keuze. Het is ook een kwestie van wíllen denk ik en ik wil soms inderdaad gewoon helemaal niet.
Er zijn er trouwens meer, die ook niet bij de groepjes gaan staan bij mij op het schoolplein, dus het is misschien ook wel gewoon een keuze. Het is ook een kwestie van wíllen denk ik en ik wil soms inderdaad gewoon helemaal niet.
vrijdag 21 januari 2011 om 21:28
Bij hockey zie ik mensen die elkaar heel lang kennen, die zelf deel van het team zijn geweest. Het is ook een elitaire sport. Ik ben de enige met een buitenlandse uiterlijk. Ik vind moeilijk of onmogelijk binnen ieen groepje in het gesprek te mengen. Ik heb ook niets met hun gesprek over jantje en pietje of over hun bedrijf, hypotheek en zakenreizen.
Bij zwemles is het juist andersom. Het is makkelijk een gesprek te beginnen, maar het zijn niet mijn type. Ik ben heel los met mijn dochter, ze mag de douche afslaan en thuis douchen en ik maak ook niet moeilijk als ze zelf d´r haar wil doen en daardoor het niet eruitziet. Zo kan ze leren d´r haar te doen. De andere moeders zijn modelmoeders. Een vooral de manier van praten van sommige moeders irriteer me. Kinderen zijn niet dom. Je hoeft niet met een piep stemmetje zeggen mama gaat jou schoenen aandoen. Man, dat kind is al minimaal 6 jaar oud!
Bij zwemles is het juist andersom. Het is makkelijk een gesprek te beginnen, maar het zijn niet mijn type. Ik ben heel los met mijn dochter, ze mag de douche afslaan en thuis douchen en ik maak ook niet moeilijk als ze zelf d´r haar wil doen en daardoor het niet eruitziet. Zo kan ze leren d´r haar te doen. De andere moeders zijn modelmoeders. Een vooral de manier van praten van sommige moeders irriteer me. Kinderen zijn niet dom. Je hoeft niet met een piep stemmetje zeggen mama gaat jou schoenen aandoen. Man, dat kind is al minimaal 6 jaar oud!
