Bevallingsbibbers

Zeer nuttig, die pufcursus. Ik gebruik hem soms nog:

de-ze dag komt nooit meer terug!



Oh ja, en rugweeën opvangen leren ze je niet, helaas.

Oh meis spannend!

Ik ben altijd erg blij voor vrouwen die mogen bevallen.

En nee, ik zeg het niet omdat het zo een pretje is maar het is gewoon heel bijzonder om te doen.en ik denk dat je na afloop ook zoiets hebt van ...wow....dat ik dat gedaan heb zeg...



Hier geen cursus, ik vreesde voor het hoge theekransjes gehalte en bedankte vriendelijk. En vk's moeten hun ongezouten mening voor zich houden, een cursus hoeft helemaal niet, misschien lekker om te leren ontspannen (doel ik meer op de yoga) maar voor de rest gaat je lichaam het helemaal zelf doen en met succes, geloof me.



Ik heb afgelopen november mijn eerste zoontje op de wereld gezet en het was pittig, ik pufte de ontsluitingsweeen met hele lange langzame puffen weg en vond het nog zo knap van mezelf dat ik dat zo goed deed zonder training haha.

En eenmaal in het ziekenhuis met de persweeen wegpuffen zat ik nog helemaal in mijn langzame lange puffen-ritme wat voor geen meter werkte maar de arts en vk corrigeerde me prima en vertelde me dat ik het beste korte stootjes en pufjes kon uitstoten, en ik heb het gewoon geflikt hoor.



hmm en persen? ik vond het fijn;-) alsof ik eindelijk na lang ophouden mocht poepen hihi



Heel veel succes met je bevalling en vertrouw op je eigen kracht en kunnen! Niet bang zijn, is niet nodig. Makkelijk gezegd maar nog even en je hoort bij de club van de krachtige mama's

quote:sharra schreef op 13 april 2010 @ 02:15:



Als je toch niet kunt slapen, heb je je al ingelezen op de borstvoeding? Daarover echt goed geinformeerd zijn vond ik achteraf een stuk nuttiger dan die hele yoga-cursus!Amen! Bevallen vond ik meevallen, maar die borstvoeding!

Ik heb ook geen pufcursus gedaan. Vond het niet bij me passen, en dacht dat ik vast wel een manier zou vinden om te pijn op te vangen. En dat is ook precies zo gegaan!



Tijdens de weeen was ik vooral in mezelf gekeerd en ademde ik rustig. Toen de weeen heftiger waren, riep ik op het toppunt 'au' au' au' au' en was daarna weer stil.



Mijn ervaring is dus, dat je zelf wel een manier vind om te weeen op te vangen.

Ik heb ook geen cursus gedaan, wel veel gelezen maar dan vooral gericht op "wat gebeurt er fysiek tijdens de bevalling" en geen puftechnieken of -houdingen ofzo. Die feitelijke kennis vond ik prettig, zo wist ik voor mijn gevoel een beetje wat ik kon verwachten, en kon ik plaatsen wat ik voelde. Qua weeen opvangen vond ik snel mijn eigen weg: mij hielp het enorm om te tellen; ik telde zo rustig mogelijk totdat de wee over was. Zo ontdekte ik al snel een patroon: "de eerste zoveel tellen wordt het steeds erger, dan ongeveer zoveel tellen echt op mijn tanden bijten maar na hooguit zoveel tellen is 'ie weer ongeveer voorbij en heb ik weer eventjes rust". Ook hielp het mij om zo laag mogelijk te ademen, heel anders dan puffen dus. Dit zijn maar voorbeelden natuurlijk, mijn punt is dat ik tijdens de weeen vanzelf manieren vond die mij goed hielpen, en die ik waarschijnlijk niet op een cursus geleerd zou hebben.

Dus geen zorgen, je kan het helemaal zelf! Er zijn geen regels voor bevallen, volgens mij is luisteren naar je eigen lijf beter dan welke boekenwijsheid dan ook. Succes!