Kinderen
alle pijlers
Chinese versus Westerse opvoeding
donderdag 13 januari 2011 om 12:28
donderdag 13 januari 2011 om 17:48
quote:Starshine schreef op 13 januari 2011 @ 17:17:
(..)echt, ik mis de nuance. Je kunt toch ook een briljant violist worden èn met een vriendje afspreken op woensdagmiddag?
Die nuance zit er niet in, omdat die er bij die Chinese moeders kennelijk niet is. Althans, voorzover niet 'ingeburgerd', zal ik maar zeggen. En ik ben het meteen met je eens dat het allemaal best een paar tandjes minder mag, wat mij betreft. Desondanks vind ik het wel een belangwekkende controverse. En een met consequenties voor onze levensstandaard op de niet al te lange termijn, naar het zich laat aanzien.
Je zou kunnen zeggen dat ze in China onvermijdelijk hetzelfde gaan meemaken als wij, en de bakens zullen verzetten als er meer welvaart komt. Maar deze dame is een Amerikaanse hoogleraar met een hoop aanzien. Haar kinderen zijn in Amerika geboren en getogen, en hebben een Amerikaanse vader. En ze verwijst naar het Confucianisme als bron. Niet het gebrek aan welvaart. Maar een andere kijk op geluk.
En je zult mensen die in de jaren vijftig en vroege jaren zestig opgroeiden nog wel eens horen zeggen dat geluk toen heel gewoon was. En dat ze dat zo missen in deze tijd.
Ik denk ook dat kinderen nu niet direct minder druk voelen, en in veel gevallen juist meer. Omdat ze verantwoordelijkheden krijgen toegeschoven die kinderen in de jaren vijftig en zestig helemaal niet hadden. En omdat voor de druk van ouders, de 'peerpressure' in de plaats is gekomen. Die minder gestructureerd is, en daarom lastiger om aan te voldoen. Verder is er nog steeds veel druk van ouders op kinderen om te presteren, maar anders dan vroeger. Voetbal was vroeger een volkssport, en je speelde het op een landje naast het huis, of in een park, met jassen als doelpalen. Nu is het het voorportaal naar een carrière bij Ajax of Barcelona.
En meisjes moeten er 'top' uitzien. Terwijl mode vroeger alleen belangrijk was voor wie geld had, of als je uit ging. En 'uit' ging je niet als je twaalf of dertien was.
Wat Chua beschrijft, is een geforceerde jaren-vijftig stijl, maar dan wel met vriendjes en vriendinnetjes die, in de VS tenminste, in een andere wereld leven. En dat maakt het nog wel wat anders.....
(..)echt, ik mis de nuance. Je kunt toch ook een briljant violist worden èn met een vriendje afspreken op woensdagmiddag?
Die nuance zit er niet in, omdat die er bij die Chinese moeders kennelijk niet is. Althans, voorzover niet 'ingeburgerd', zal ik maar zeggen. En ik ben het meteen met je eens dat het allemaal best een paar tandjes minder mag, wat mij betreft. Desondanks vind ik het wel een belangwekkende controverse. En een met consequenties voor onze levensstandaard op de niet al te lange termijn, naar het zich laat aanzien.
Je zou kunnen zeggen dat ze in China onvermijdelijk hetzelfde gaan meemaken als wij, en de bakens zullen verzetten als er meer welvaart komt. Maar deze dame is een Amerikaanse hoogleraar met een hoop aanzien. Haar kinderen zijn in Amerika geboren en getogen, en hebben een Amerikaanse vader. En ze verwijst naar het Confucianisme als bron. Niet het gebrek aan welvaart. Maar een andere kijk op geluk.
En je zult mensen die in de jaren vijftig en vroege jaren zestig opgroeiden nog wel eens horen zeggen dat geluk toen heel gewoon was. En dat ze dat zo missen in deze tijd.
Ik denk ook dat kinderen nu niet direct minder druk voelen, en in veel gevallen juist meer. Omdat ze verantwoordelijkheden krijgen toegeschoven die kinderen in de jaren vijftig en zestig helemaal niet hadden. En omdat voor de druk van ouders, de 'peerpressure' in de plaats is gekomen. Die minder gestructureerd is, en daarom lastiger om aan te voldoen. Verder is er nog steeds veel druk van ouders op kinderen om te presteren, maar anders dan vroeger. Voetbal was vroeger een volkssport, en je speelde het op een landje naast het huis, of in een park, met jassen als doelpalen. Nu is het het voorportaal naar een carrière bij Ajax of Barcelona.
En meisjes moeten er 'top' uitzien. Terwijl mode vroeger alleen belangrijk was voor wie geld had, of als je uit ging. En 'uit' ging je niet als je twaalf of dertien was.
Wat Chua beschrijft, is een geforceerde jaren-vijftig stijl, maar dan wel met vriendjes en vriendinnetjes die, in de VS tenminste, in een andere wereld leven. En dat maakt het nog wel wat anders.....
donderdag 13 januari 2011 om 19:48
quote:liubi schreef op 13 januari 2011 @ 18:25:
@Mevrouw75, ik heb het ook over Chinese kinderen in het algemeen, in China zeg maar. Niet specifiek over het artikel. Ik vond het trouwens wel een interessant artikel, maar het is niet mijn wijze van opvoeden.Het artikel, en de statistieken, hebben betrekking op Chinezen die in de VS wonen en werken. Chua benadrukt ook dat het gerelateerd is aan het 'Chinees zijn', meer in het bijzonder het Confucianisme. Lijkt op 'communisme', qua klank, maar is toch wel wat anders. Het impliceert ook, dat als het communisme geheel geweken is, zoals voor de Amerikaanse Chinezen, er nog niet meteen iets verandert. Vandaar ook dat ik mij afvraag of predicties van Westerse 'thinktanks' over de gevolgen van de voortschrijdende welvaart in China niet de plank volledig misslaan?
@Mevrouw75, ik heb het ook over Chinese kinderen in het algemeen, in China zeg maar. Niet specifiek over het artikel. Ik vond het trouwens wel een interessant artikel, maar het is niet mijn wijze van opvoeden.Het artikel, en de statistieken, hebben betrekking op Chinezen die in de VS wonen en werken. Chua benadrukt ook dat het gerelateerd is aan het 'Chinees zijn', meer in het bijzonder het Confucianisme. Lijkt op 'communisme', qua klank, maar is toch wel wat anders. Het impliceert ook, dat als het communisme geheel geweken is, zoals voor de Amerikaanse Chinezen, er nog niet meteen iets verandert. Vandaar ook dat ik mij afvraag of predicties van Westerse 'thinktanks' over de gevolgen van de voortschrijdende welvaart in China niet de plank volledig misslaan?
