Kinderen
alle pijlers
Chinese versus Westerse opvoeding
donderdag 13 januari 2011 om 12:28
donderdag 13 januari 2011 om 12:33
hm, even de inleiding gelezen en snel de rest. Het is een ironisch stuk, maar bottomline is dat de chinese methode inhoudt dat je kind niks mag dat leuk is en dat je als ouders bepaald dat hij/zij moet schaken/viool spelen/wiskundevraagstukken moet oplossen, wnat dat maakt wonderkinderen.
Dan ga ik liever voor de westerse manier. Dan maar geen wonderkind, maar eentje die gewoon gelukkig is.
Dan ga ik liever voor de westerse manier. Dan maar geen wonderkind, maar eentje die gewoon gelukkig is.
donderdag 13 januari 2011 om 12:59
donderdag 13 januari 2011 om 13:50
quote:Xam schreef op 13 januari 2011 @ 13:08:
wat vind je zelf dan?
Amy Chua stelt dat de Chinese wijze van opvoeden kinderen uiteindelijk gelukkiger maakt. In het artikel vertelt ze het verhaal hoe ze haar jongste dochter 'obsessief' (vanuit onze Westerse perceptie) dwong om een bepaald stukje op de piano te leren spelen. Toen ze dat uiteindelijk kon, was haar dochter waanzinnig blij en trots, en verzoende ze zich met haar moeder, die ze daarvoor haatte.
Chua stelt, dat die vaardigheden, inclusief andere kwaliteiten waar Chinese moeders vol de nadruk op leggen, uiteindelijk hun kinderen gelukkig maken, dan toegeven aan hun hedonistische 'prinsesjes'-geluk in het hier-en-nu. En ik vrees dat ik haar op dat punt volkomen gelijk moet geven.
Chua stelt ook dat Chinese moeders héél veel tijd en energie in hun kinderen investeren, vanuit dat bovenstaande besef. En niet omdat ze zo graag 'wonderkinderen' hebben waar ze mee kunnen pronken tegenover andere volwassenen.
Maar ik stel je toch voor om de moeite te nemen het artikel te lezen. Het is echt de moeite waard.
wat vind je zelf dan?
Amy Chua stelt dat de Chinese wijze van opvoeden kinderen uiteindelijk gelukkiger maakt. In het artikel vertelt ze het verhaal hoe ze haar jongste dochter 'obsessief' (vanuit onze Westerse perceptie) dwong om een bepaald stukje op de piano te leren spelen. Toen ze dat uiteindelijk kon, was haar dochter waanzinnig blij en trots, en verzoende ze zich met haar moeder, die ze daarvoor haatte.
Chua stelt, dat die vaardigheden, inclusief andere kwaliteiten waar Chinese moeders vol de nadruk op leggen, uiteindelijk hun kinderen gelukkig maken, dan toegeven aan hun hedonistische 'prinsesjes'-geluk in het hier-en-nu. En ik vrees dat ik haar op dat punt volkomen gelijk moet geven.
Chua stelt ook dat Chinese moeders héél veel tijd en energie in hun kinderen investeren, vanuit dat bovenstaande besef. En niet omdat ze zo graag 'wonderkinderen' hebben waar ze mee kunnen pronken tegenover andere volwassenen.
Maar ik stel je toch voor om de moeite te nemen het artikel te lezen. Het is echt de moeite waard.
donderdag 13 januari 2011 om 14:07
Mmmm, Bij de inleiding haakte ik haast af. Wat een brute wijze van opvoeden. Maar eerlijk is eerlijk, gedurende het lezen van het stuk begreep ik beter waarom de Chineze moeders het op deze manier doen.
Toch mis ik iets in deze manier van opvoeden. De nadruk ligt daar zo op de vreugde van iets bereiken, maar hoe zit het met de vreugde van leven. Inderdaad, in het hier en nu. Waarom mag het leven niet gewoon leuk zijn. Gewoon, niet omdat je een tien hebt gehaald, de beste van jouw klas bent, of omdat je een muziekstuk kunt spelen, maar omdat de zon schijnt, je wakker bent geworden met een lach op je gezicht, omdat je al de hele dag zin hebt om iemand te kietelen totdat diegene omvalt van het lachen, omdat er plassen zijn om in te stampen, omdat er 's nachts tientallen vallende sterren waren, of omdat er kinderen hinkelen op de stoep. Het beste van een dag maken is soms door het bereiken van iets, en soms door een dag leuk te maken.
Je best doen, en iets nastreven vind ik een groot goed. Het is belangerijk om door te zetten. Maar als je daarmee voorbij gaat aan zoveel mooie dingen van alledag, sla je wat mij betreft de plank mis. Soms moet je ook het kleine waarderen, zeg maar, om het grote tot zijn recht te laten komen.
Toch mis ik iets in deze manier van opvoeden. De nadruk ligt daar zo op de vreugde van iets bereiken, maar hoe zit het met de vreugde van leven. Inderdaad, in het hier en nu. Waarom mag het leven niet gewoon leuk zijn. Gewoon, niet omdat je een tien hebt gehaald, de beste van jouw klas bent, of omdat je een muziekstuk kunt spelen, maar omdat de zon schijnt, je wakker bent geworden met een lach op je gezicht, omdat je al de hele dag zin hebt om iemand te kietelen totdat diegene omvalt van het lachen, omdat er plassen zijn om in te stampen, omdat er 's nachts tientallen vallende sterren waren, of omdat er kinderen hinkelen op de stoep. Het beste van een dag maken is soms door het bereiken van iets, en soms door een dag leuk te maken.
Je best doen, en iets nastreven vind ik een groot goed. Het is belangerijk om door te zetten. Maar als je daarmee voorbij gaat aan zoveel mooie dingen van alledag, sla je wat mij betreft de plank mis. Soms moet je ook het kleine waarderen, zeg maar, om het grote tot zijn recht te laten komen.
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 13 januari 2011 om 14:14
quote:jaap schreef op 13 januari 2011 @ 13:50:
[...]
Amy Chua stelt dat de Chinese wijze van opvoeden kinderen uiteindelijk gelukkiger maakt. In het artikel vertelt ze het verhaal hoe ze haar jongste dochter 'obsessief' (vanuit onze Westerse perceptie) dwong om een bepaald stukje op de piano te leren spelen. Toen ze dat uiteindelijk kon, was haar dochter waanzinnig blij en trots, en verzoende ze zich met haar moeder, die ze daarvoor haatte.
Chua stelt, dat die vaardigheden, inclusief andere kwaliteiten waar Chinese moeders vol de nadruk op leggen, uiteindelijk hun kinderen gelukkig maken, dan toegeven aan hun hedonistische 'prinsesjes'-geluk in het hier-en-nu. En ik vrees dat ik haar op dat punt volkomen gelijk moet geven.
Chua stelt ook dat Chinese moeders héél veel tijd en energie in hun kinderen investeren, vanuit dat bovenstaande besef. En niet omdat ze zo graag 'wonderkinderen' hebben waar ze mee kunnen pronken tegenover andere volwassenen.
Maar ik stel je toch voor om de moeite te nemen het artikel te lezen. Het is echt de moeite waard.
ik kan me er in zoverre in vinden dat je je kinderen inderdaad af en toe moet dwingen om iets te doen wat ze niet willen (op tijd naar bed, naar school, piano spelen) omdat het voor hun eigen bestwil is.
Ik ben vroeger ook op muziekles gedaan, maar vond het niet leuk. Mijn moeder was zo soft om mij er toen weer af te halen (of ik kon heel goed zeuren ). Nu vind ik het jammer dat ik geen instrument kan bespelen.
Met mijn eigen kinderen zie ik het ook. Jongste zit op judo, maar gaat snel bij de pakken neerzitten als hij niet van de oudere jongens wint. Ik heb geweigerd om hem eraf te halen en inmiddels is hij stukken beter gaan judoën en heeft hij er plezier in.
Maar goed, je moet altijd goed naar je kind kijken en luisteren in dit soort situaties. Vindt hij het niet leuk omdat hij nog even moet doorbijten, of ligt de viool hem echt niet?
Daar kweek je de gelukkigste mensen mee denk ik.
[...]
Amy Chua stelt dat de Chinese wijze van opvoeden kinderen uiteindelijk gelukkiger maakt. In het artikel vertelt ze het verhaal hoe ze haar jongste dochter 'obsessief' (vanuit onze Westerse perceptie) dwong om een bepaald stukje op de piano te leren spelen. Toen ze dat uiteindelijk kon, was haar dochter waanzinnig blij en trots, en verzoende ze zich met haar moeder, die ze daarvoor haatte.
Chua stelt, dat die vaardigheden, inclusief andere kwaliteiten waar Chinese moeders vol de nadruk op leggen, uiteindelijk hun kinderen gelukkig maken, dan toegeven aan hun hedonistische 'prinsesjes'-geluk in het hier-en-nu. En ik vrees dat ik haar op dat punt volkomen gelijk moet geven.
Chua stelt ook dat Chinese moeders héél veel tijd en energie in hun kinderen investeren, vanuit dat bovenstaande besef. En niet omdat ze zo graag 'wonderkinderen' hebben waar ze mee kunnen pronken tegenover andere volwassenen.
Maar ik stel je toch voor om de moeite te nemen het artikel te lezen. Het is echt de moeite waard.
ik kan me er in zoverre in vinden dat je je kinderen inderdaad af en toe moet dwingen om iets te doen wat ze niet willen (op tijd naar bed, naar school, piano spelen) omdat het voor hun eigen bestwil is.
Ik ben vroeger ook op muziekles gedaan, maar vond het niet leuk. Mijn moeder was zo soft om mij er toen weer af te halen (of ik kon heel goed zeuren ). Nu vind ik het jammer dat ik geen instrument kan bespelen.
Met mijn eigen kinderen zie ik het ook. Jongste zit op judo, maar gaat snel bij de pakken neerzitten als hij niet van de oudere jongens wint. Ik heb geweigerd om hem eraf te halen en inmiddels is hij stukken beter gaan judoën en heeft hij er plezier in.
Maar goed, je moet altijd goed naar je kind kijken en luisteren in dit soort situaties. Vindt hij het niet leuk omdat hij nog even moet doorbijten, of ligt de viool hem echt niet?
Daar kweek je de gelukkigste mensen mee denk ik.
donderdag 13 januari 2011 om 14:18
Ik begrijp waarom "chinese moeders" het zo doen, maar ik ben blij dat ik dat niet heb meegemaakt. Dat ouders de motivatie van kinderen in de gaten houden en desnoods corrigeren is een ding, maar inhoudelijk bezig houden met elke activiteit in het leven is iets anders. Dan ben je bezig het kind te vormen naar jouw ideaalbeeld. Plus dat een kind ook moet kunnen genieten van zijn/haar jeugd.
Ik beschik nog steeds over de benodigde mannelijke onderdelen, ondanks dat het forum er soms anders over denkt 
donderdag 13 januari 2011 om 14:22
quote:jaap schreef op 13 januari 2011 @ 13:50:
[...]
Amy Chua stelt dat de Chinese wijze van opvoeden kinderen uiteindelijk gelukkiger maakt. In het artikel vertelt ze het verhaal hoe ze haar jongste dochter 'obsessief' (vanuit onze Westerse perceptie) dwong om een bepaald stukje op de piano te leren spelen. Toen ze dat uiteindelijk kon, was haar dochter waanzinnig blij en trots, en verzoende ze zich met haar moeder, die ze daarvoor haatte.
Chua stelt, dat die vaardigheden, inclusief andere kwaliteiten waar Chinese moeders vol de nadruk op leggen, uiteindelijk hun kinderen gelukkig maken, dan toegeven aan hun hedonistische 'prinsesjes'-geluk in het hier-en-nu. En ik vrees dat ik haar op dat punt volkomen gelijk moet geven.
Chua stelt ook dat Chinese moeders héél veel tijd en energie in hun kinderen investeren, vanuit dat bovenstaande besef. En niet omdat ze zo graag 'wonderkinderen' hebben waar ze mee kunnen pronken tegenover andere volwassenen.
Maar ik stel je toch voor om de moeite te nemen het artikel te lezen. Het is echt de moeite waard.Ik heb 't artikel helemaal gelezen, maar ik vrees dat ik met mijn karakter niet gelukkig van de Chinese dwang zou zijn geworden. Ook ik heb vroeger muziekles gekregen 'omdat het bij m'n opvoeding hoorde' volgens m'n ouders. Maar ik vond er echt geen zak aan om orgel te spelen (niet in de laatste plaats omdat ik van top 40 muziek hield maar de bladmuziek van de lessen ala für elize was) Ik kreeg er geen kick van als ik eindelijk zo'n kutnummer kon spelen in elk geval en was blij dat m'n ouders het na 'n paar jaar opgaven en ik mij volledig op mijn paardensporthobby kon richten.
[...]
Amy Chua stelt dat de Chinese wijze van opvoeden kinderen uiteindelijk gelukkiger maakt. In het artikel vertelt ze het verhaal hoe ze haar jongste dochter 'obsessief' (vanuit onze Westerse perceptie) dwong om een bepaald stukje op de piano te leren spelen. Toen ze dat uiteindelijk kon, was haar dochter waanzinnig blij en trots, en verzoende ze zich met haar moeder, die ze daarvoor haatte.
Chua stelt, dat die vaardigheden, inclusief andere kwaliteiten waar Chinese moeders vol de nadruk op leggen, uiteindelijk hun kinderen gelukkig maken, dan toegeven aan hun hedonistische 'prinsesjes'-geluk in het hier-en-nu. En ik vrees dat ik haar op dat punt volkomen gelijk moet geven.
Chua stelt ook dat Chinese moeders héél veel tijd en energie in hun kinderen investeren, vanuit dat bovenstaande besef. En niet omdat ze zo graag 'wonderkinderen' hebben waar ze mee kunnen pronken tegenover andere volwassenen.
Maar ik stel je toch voor om de moeite te nemen het artikel te lezen. Het is echt de moeite waard.Ik heb 't artikel helemaal gelezen, maar ik vrees dat ik met mijn karakter niet gelukkig van de Chinese dwang zou zijn geworden. Ook ik heb vroeger muziekles gekregen 'omdat het bij m'n opvoeding hoorde' volgens m'n ouders. Maar ik vond er echt geen zak aan om orgel te spelen (niet in de laatste plaats omdat ik van top 40 muziek hield maar de bladmuziek van de lessen ala für elize was) Ik kreeg er geen kick van als ik eindelijk zo'n kutnummer kon spelen in elk geval en was blij dat m'n ouders het na 'n paar jaar opgaven en ik mij volledig op mijn paardensporthobby kon richten.
donderdag 13 januari 2011 om 14:24
donderdag 13 januari 2011 om 14:44
Ik zou het best leuk vinden als mijn kinderen een muziekinstrument zouden leren bespelen omdat het leuk is om muziek te maken en in een orkest te spelen.
Ik vraag me af of die Chinese kinderen echt zo gelukkig worden. Deze dame zegt dat uren oefenen niet leuk is maar dat het wel leuk is om iets goed te kunnen omdat je dan wordt bewonderd door anderen.
En hoe sociaal zouden deze kinderen zijn? Ze mogen niet met vriendjes spelen. En wat is er mis met toneel of andere instrumenten dan piano of viool?
Ik vraag me af of die Chinese kinderen echt zo gelukkig worden. Deze dame zegt dat uren oefenen niet leuk is maar dat het wel leuk is om iets goed te kunnen omdat je dan wordt bewonderd door anderen.
En hoe sociaal zouden deze kinderen zijn? Ze mogen niet met vriendjes spelen. En wat is er mis met toneel of andere instrumenten dan piano of viool?
donderdag 13 januari 2011 om 14:57
Overigens haal ik uit 't artikel niet echt of de kinderen gepusht worden in 'n zelf verkozen tak van sport/hobby of dat dat ook door de ouders bepaald wordt.
Ik denk dat 'n kind zowel talent moet hebben én de wil om 'n bepaalde sport/hobby uit te oefenen. Eventueel kan ie 't zonder talent ook nog leuk vinden, maar zonder zin niet. Maar ook al heb je talent voor tennis, als je er geen klap aan vindt dan heeft 't toch geen zin om dat talent verder te ontwikkelen?
Bij zin plus talent denk ik overigens dat 'n schop onder de kont nog wel 'ns nodig kan zijn om grenzen te verleggen, maar als de zin ontbreekt dan zal dat eerder averechts werken denk ik.
Ik denk dat 'n kind zowel talent moet hebben én de wil om 'n bepaalde sport/hobby uit te oefenen. Eventueel kan ie 't zonder talent ook nog leuk vinden, maar zonder zin niet. Maar ook al heb je talent voor tennis, als je er geen klap aan vindt dan heeft 't toch geen zin om dat talent verder te ontwikkelen?
Bij zin plus talent denk ik overigens dat 'n schop onder de kont nog wel 'ns nodig kan zijn om grenzen te verleggen, maar als de zin ontbreekt dan zal dat eerder averechts werken denk ik.
donderdag 13 januari 2011 om 15:17
Het artikel stelt het buitengewoon zwart/wit voor. Dat is natuurlijk ook met opzet, omdat er geen dialoog op gang komt als je overal de nuance in zoekt, en zij haar boek moet verkopen. Zo zit het natuurlijk ook in elkaar.
Toch geef ik haar in grote lijnen gelijk, als ik haar even beschouw als degene die kritiek heeft op de Westerse opvattingen. Ook in ons land was het in het verleden meer zoals de Chinese methode hier nu wordt weergegeven. En in een land als Frankrijk is het ook meer 'Chinees' dan hier, zal ik maar zeggen.
Als ik naar jong-volwassenen anno 2011 kijk, dan zie ik nogal wat ongelukkige gezichten. Iets wat er op forums ook uit springt. En wat ik uit mijn eigen tijd niet ken. Daar waren de jonge jaren vaak moeilijker, door strengere ouders en scholen die niet alleen regels hadden op papier, maar ook toezagen op naleving, en dus ondubbelzinnig straften als ze niet werden nageleefd. Waarbij ik tegelijk aanteken dat ouders die in feite de eindverantwoordelijkheid grotendeels van je over namen, ook een bepaald soort vrijheid gaf dat kinderen anno 2011 niet kennen. De vrijheid om kind te zijn. En niet een miniatuur volwassene.
Toch geef ik haar in grote lijnen gelijk, als ik haar even beschouw als degene die kritiek heeft op de Westerse opvattingen. Ook in ons land was het in het verleden meer zoals de Chinese methode hier nu wordt weergegeven. En in een land als Frankrijk is het ook meer 'Chinees' dan hier, zal ik maar zeggen.
Als ik naar jong-volwassenen anno 2011 kijk, dan zie ik nogal wat ongelukkige gezichten. Iets wat er op forums ook uit springt. En wat ik uit mijn eigen tijd niet ken. Daar waren de jonge jaren vaak moeilijker, door strengere ouders en scholen die niet alleen regels hadden op papier, maar ook toezagen op naleving, en dus ondubbelzinnig straften als ze niet werden nageleefd. Waarbij ik tegelijk aanteken dat ouders die in feite de eindverantwoordelijkheid grotendeels van je over namen, ook een bepaald soort vrijheid gaf dat kinderen anno 2011 niet kennen. De vrijheid om kind te zijn. En niet een miniatuur volwassene.
donderdag 13 januari 2011 om 16:06
quote:jaap schreef op 13 januari 2011 @ 15:17:
Waarbij ik tegelijk aanteken dat ouders die in feite de eindverantwoordelijkheid grotendeels van je over namen, ook een bepaald soort vrijheid gaf dat kinderen anno 2011 niet kennen. De vrijheid om kind te zijn. En niet een miniatuur volwassene.Daar zit wat in. Kinderen worden ook al vaak via internet / tv met volwassen thema's geconfronteerd en als volwassene benaderd, terwijl ze aan de andere kant nog niet zelfstandig naar hun sportclubs gaan en vaak in de praktijk nog niet "hun eigen boontjes kunnen doppen"
Waarbij ik tegelijk aanteken dat ouders die in feite de eindverantwoordelijkheid grotendeels van je over namen, ook een bepaald soort vrijheid gaf dat kinderen anno 2011 niet kennen. De vrijheid om kind te zijn. En niet een miniatuur volwassene.Daar zit wat in. Kinderen worden ook al vaak via internet / tv met volwassen thema's geconfronteerd en als volwassene benaderd, terwijl ze aan de andere kant nog niet zelfstandig naar hun sportclubs gaan en vaak in de praktijk nog niet "hun eigen boontjes kunnen doppen"
