Kinderen
alle pijlers
Commentaar omdat ik geen kinderen wil...
dinsdag 20 april 2010 om 13:27
Nooit verwacht dat ik iets op de kinderpijler zou plaatsen, maar nu is het toch zo.
Hier het volgende: Ik heb geen kinderwens en mijn vriend denkt er net zo over. Mooi toch?
Maar waarom moet de rest van de wereld dan commentaar geven? Mijn baas zegt: "Ach, later als jullie wat ouder zijn dan komt dat wel."
Uhm?! Ik word volgende week 26 en mijn vriend is 28… Alsof we daar dan nog niet serieus over na hebben kunnen denken? Alsof we te jong en onvolwassen zijn?
Vriendinnen zeggen: "Maar dan word je ook nooit oma!"…. Ja? Moet ik daar nú al over nadenken?
Mijn moeder en zus vinden het niet cool dat ik geen kinderen wil en die proberen het ook weg te wuiven met opmerkingen van: "Ach, ooit krijg jij wel kinderen."
Is het dan zo gek om bewust niet te kiezen voor kinderen? Mijn redenen om geen kinderen te willen zijn ook duidelijk en daaruit blijkt dat ik er goed over na heb gedacht.
Ik word daar zo moe van, mensen die zeggen: "Ach, dat komt wel." Alsof ik nog een onbezonnen kind ben, die dat zomaar roept om aandacht te trekken.
Vreselijk vind ik dat…
Zijn er meer mensen die hun duidelijk niet-kinderwens kenbaar hebben gemaakt en ook zulke opmerkingen kregen?
Gewoon maar niet meer over praten dan?
Hm, misschien hoort dit helemaal niet thuis op de kinderpijler bedenk ik me nu.. Daar komen eerder toch mensen die juist wél kinderen willen.
Dan maar op 'overig'.
Groetjes Thila
Hier het volgende: Ik heb geen kinderwens en mijn vriend denkt er net zo over. Mooi toch?
Maar waarom moet de rest van de wereld dan commentaar geven? Mijn baas zegt: "Ach, later als jullie wat ouder zijn dan komt dat wel."
Uhm?! Ik word volgende week 26 en mijn vriend is 28… Alsof we daar dan nog niet serieus over na hebben kunnen denken? Alsof we te jong en onvolwassen zijn?
Vriendinnen zeggen: "Maar dan word je ook nooit oma!"…. Ja? Moet ik daar nú al over nadenken?
Mijn moeder en zus vinden het niet cool dat ik geen kinderen wil en die proberen het ook weg te wuiven met opmerkingen van: "Ach, ooit krijg jij wel kinderen."
Is het dan zo gek om bewust niet te kiezen voor kinderen? Mijn redenen om geen kinderen te willen zijn ook duidelijk en daaruit blijkt dat ik er goed over na heb gedacht.
Ik word daar zo moe van, mensen die zeggen: "Ach, dat komt wel." Alsof ik nog een onbezonnen kind ben, die dat zomaar roept om aandacht te trekken.
Vreselijk vind ik dat…
Zijn er meer mensen die hun duidelijk niet-kinderwens kenbaar hebben gemaakt en ook zulke opmerkingen kregen?
Gewoon maar niet meer over praten dan?
Hm, misschien hoort dit helemaal niet thuis op de kinderpijler bedenk ik me nu.. Daar komen eerder toch mensen die juist wél kinderen willen.
Dan maar op 'overig'.
Groetjes Thila
dinsdag 20 april 2010 om 14:50
dinsdag 20 april 2010 om 14:53
Zodra het over jou gaat, is het geen filosofische discussie meer maar een discussie over jouw manier van leven. Daar zou ik gewoon niet op in gaan.
Als mensen oprecht een discussie willen over de voors en tegens van kinderen hoeven ze dat niet aan jouw lifestyle op te hangen.
Edit: en andersom trouwens. Jij hoeft ook niet andermans keuze ter discussie te stellen als je puur wilt discussieren over voortplanting an sich. Dat lokt alleen maar welles/nietes uit.
Als mensen oprecht een discussie willen over de voors en tegens van kinderen hoeven ze dat niet aan jouw lifestyle op te hangen.
Edit: en andersom trouwens. Jij hoeft ook niet andermans keuze ter discussie te stellen als je puur wilt discussieren over voortplanting an sich. Dat lokt alleen maar welles/nietes uit.
dinsdag 20 april 2010 om 14:53
quote:Thila schreef op 20 april 2010 @ 14:50:
[...]
Discussie mag, maakt me niet uit. Oordelen vind ik minder.
Op die manier gaan mensen misschien er beter over nadenken. Dat er óók mensen op deze planeet wonen die geen kinderen willen.
Hmm, iets in me zegt dat je geen vrienden gaat maken met zo'n vraag.
Zeg nou zelf: jij vind het al vervelend als mensen naar het 'waarom niet' vragen. Je voelt je veroordeelt en dat je je keuze moet verdedigen. Als jij aan ouders vraagt 'waarom wel' zullen zij dat net zo voelen.
Niet echt een basis voor een gezellig gesprek dus.
[...]
Discussie mag, maakt me niet uit. Oordelen vind ik minder.
Op die manier gaan mensen misschien er beter over nadenken. Dat er óók mensen op deze planeet wonen die geen kinderen willen.
Hmm, iets in me zegt dat je geen vrienden gaat maken met zo'n vraag.
Zeg nou zelf: jij vind het al vervelend als mensen naar het 'waarom niet' vragen. Je voelt je veroordeelt en dat je je keuze moet verdedigen. Als jij aan ouders vraagt 'waarom wel' zullen zij dat net zo voelen.
Niet echt een basis voor een gezellig gesprek dus.
dinsdag 20 april 2010 om 14:53
wat ik met commentaar altijd deed was de bal terug kaatsen met een opmerking als 'waarom zou ik?' of iets dergelijks, meestal zorgt dit er wel voor dat een discussie hierover stopt, omdat er nooit een echt goed antwoord op terug te geven is.
Of gelijk een enorme riedel of de nadelen van kinderen, en dat gelijk afsluiten met een 'nee hoor, mij niet gezien'. die laatste zin nodigt nl. ook niet uit om er verder op door te gaan.
En als ik er echt helemaal geen zin in had, zei ik gewoon 'nou, voorlopig niet hoor'. Dan laat je redelijk in het midden of je ze ooit wel/niet zou willen, maar heb je ook geen discussie erover.
En kulargumenten beantwoord ik altijd met 'Dus?' Ook een opmerking als 'je krijgt er zoveel voor terug' leg ik zo weer bij degene die de opmerking maakt. Want zij kunnen dat allemaal wel vinden, je hoeft het niet met ze eens te zijn, en door het terug te plaatsen, moeten ze juist voor jou gaan nadenken en ze zien zo ook zelf dat het niet echt een steekhoudend argument is.
Verder ontweek ik het gesprek erover, gewoon zelf niet over beginnen en na een keer of 10 begint de rest er ook niet meer zo snel over want je kent elkaar mening dan toch wel...
Of gelijk een enorme riedel of de nadelen van kinderen, en dat gelijk afsluiten met een 'nee hoor, mij niet gezien'. die laatste zin nodigt nl. ook niet uit om er verder op door te gaan.
En als ik er echt helemaal geen zin in had, zei ik gewoon 'nou, voorlopig niet hoor'. Dan laat je redelijk in het midden of je ze ooit wel/niet zou willen, maar heb je ook geen discussie erover.
En kulargumenten beantwoord ik altijd met 'Dus?' Ook een opmerking als 'je krijgt er zoveel voor terug' leg ik zo weer bij degene die de opmerking maakt. Want zij kunnen dat allemaal wel vinden, je hoeft het niet met ze eens te zijn, en door het terug te plaatsen, moeten ze juist voor jou gaan nadenken en ze zien zo ook zelf dat het niet echt een steekhoudend argument is.
Verder ontweek ik het gesprek erover, gewoon zelf niet over beginnen en na een keer of 10 begint de rest er ook niet meer zo snel over want je kent elkaar mening dan toch wel...
dinsdag 20 april 2010 om 14:55
quote:Starshine schreef op 20 april 2010 @ 14:53:
[...]
Hmm, iets in me zegt dat je geen vrienden gaat maken met zo'n vraag.
Zeg nou zelf: jij vind het al vervelend als mensen naar het 'waarom niet' vragen. Je voelt je veroordeelt en dat je je keuze moet verdedigen. Als jij aan ouders vraagt 'waarom wel' zullen zij dat net zo voelen.
Niet echt een basis voor een gezellig gesprek dus.
Nee, daar heb je wel gelijk in. Maar wellicht gaan ze daardoor wel nadenken dat de vraag "waarom niet" niet zo leuk is om te horen.
Misschien ook een beetje zo'n 'bek vol tanden' moment.
[...]
Hmm, iets in me zegt dat je geen vrienden gaat maken met zo'n vraag.
Zeg nou zelf: jij vind het al vervelend als mensen naar het 'waarom niet' vragen. Je voelt je veroordeelt en dat je je keuze moet verdedigen. Als jij aan ouders vraagt 'waarom wel' zullen zij dat net zo voelen.
Niet echt een basis voor een gezellig gesprek dus.
Nee, daar heb je wel gelijk in. Maar wellicht gaan ze daardoor wel nadenken dat de vraag "waarom niet" niet zo leuk is om te horen.
Misschien ook een beetje zo'n 'bek vol tanden' moment.
dinsdag 20 april 2010 om 14:56
quote:Starshine schreef op 20 april 2010 @ 14:53:
[...]
Hmm, iets in me zegt dat je geen vrienden gaat maken met zo'n vraag.
Zeg nou zelf: jij vind het al vervelend als mensen naar het 'waarom niet' vragen. Je voelt je veroordeelt en dat je je keuze moet verdedigen. Als jij aan ouders vraagt 'waarom wel' zullen zij dat net zo voelen.
Niet echt een basis voor een gezellig gesprek dus.Ho even, maar dat is toch de wereld op zijn kop? Als je een onbeschaamde vraag krijgt moet je maar denken dat het niet zo aardig is om de vraag te retourneren? Dat interesseert me dan echt helemaal niet hoor. Een gezellig gesprek was het immers toch al niet geworden.
[...]
Hmm, iets in me zegt dat je geen vrienden gaat maken met zo'n vraag.
Zeg nou zelf: jij vind het al vervelend als mensen naar het 'waarom niet' vragen. Je voelt je veroordeelt en dat je je keuze moet verdedigen. Als jij aan ouders vraagt 'waarom wel' zullen zij dat net zo voelen.
Niet echt een basis voor een gezellig gesprek dus.Ho even, maar dat is toch de wereld op zijn kop? Als je een onbeschaamde vraag krijgt moet je maar denken dat het niet zo aardig is om de vraag te retourneren? Dat interesseert me dan echt helemaal niet hoor. Een gezellig gesprek was het immers toch al niet geworden.
dinsdag 20 april 2010 om 14:58
quote:Evidenza schreef op 20 april 2010 @ 14:56:
[...]
Ho even, maar dat is toch de wereld op zijn kop? Als je een onbeschaamde vraag krijgt moet je maar denken dat het niet zo aardig is om de vraag te retourneren? Dat interesseert me dan echt helemaal niet hoor. Een gezellig gesprek was het immers toch al niet geworden.
Ja, dat dus.
Alleen Evidenza verwoord het beter.
[...]
Ho even, maar dat is toch de wereld op zijn kop? Als je een onbeschaamde vraag krijgt moet je maar denken dat het niet zo aardig is om de vraag te retourneren? Dat interesseert me dan echt helemaal niet hoor. Een gezellig gesprek was het immers toch al niet geworden.
Ja, dat dus.
Alleen Evidenza verwoord het beter.
dinsdag 20 april 2010 om 14:58
quote:Thila schreef op 20 april 2010 @ 14:47:
Ik beantwoord de vraag waarom ik geen kinderen wil voortaan met de wedervraag waarom diegene ze wél wil.Ik heb er nooit last van, als men het mij vraagt. Ik zeg gewoon "Geen zin in kinderen". Men mag het toch vragen? Heb ik geen moeite mee hoor.
Ik beantwoord de vraag waarom ik geen kinderen wil voortaan met de wedervraag waarom diegene ze wél wil.Ik heb er nooit last van, als men het mij vraagt. Ik zeg gewoon "Geen zin in kinderen". Men mag het toch vragen? Heb ik geen moeite mee hoor.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
dinsdag 20 april 2010 om 15:00
Ook wel eens met Smormel. Laat je nooit verleiden tot discussies met figuren die op een ontkennende kinderwens droppen dat zij dat 'egoistisch' vinden. (ik weet het, heeeel verleidelijk om te reageren met 'goh, wat menslievend van jou dat je jezelf hebt opgeofferd om kinderen te baren voor het Algemene Nut').
Mensen die echt onbeschoft reageren/vragen stellen kun je gewoon afschepen. Hoef je m.i. ook niet superbeleefd te blijven. Daar wil je waarschijnlijk toch geen vrienden mee worden. Wat ik ook vaak deed als het wel leuke mensen leken: gewoon 'nee' zeggen, en dan gelijk een tegenvraag over een ander onderwerp, of juist vragen hoeveel kinderen zij hebben. Meestal kreeg je dan in 2 zinnen wat info over de kids, en ging het gesprek over iets heel anders. (maar dat zijn dan de mensen die wel over die 'voelsprieten' beschikken over wat wel/niet besproken kan worden).
Mensen die echt onbeschoft reageren/vragen stellen kun je gewoon afschepen. Hoef je m.i. ook niet superbeleefd te blijven. Daar wil je waarschijnlijk toch geen vrienden mee worden. Wat ik ook vaak deed als het wel leuke mensen leken: gewoon 'nee' zeggen, en dan gelijk een tegenvraag over een ander onderwerp, of juist vragen hoeveel kinderen zij hebben. Meestal kreeg je dan in 2 zinnen wat info over de kids, en ging het gesprek over iets heel anders. (maar dat zijn dan de mensen die wel over die 'voelsprieten' beschikken over wat wel/niet besproken kan worden).
dinsdag 20 april 2010 om 15:01
Dan heb je snel geen vriend meer over. Stomme vragen (niet per se over kinderen) doe ik meestal af met 'daarom wel/niet'. En als men blijft aandringen met 'ik wil het er liever niet over hebben'. Dan stopt het vanzelf hoor.
Maar hoe vaak krijg je zo'n vraag nou? Ik kan me niet voorstellen dat je vrienden elke keer allemaal erom gaan vragen. Na twee keer weten ze het toch wel? (en dan soms nog een toespeling op het onderwerp, poe hee).
Ik heb bv ook geen rijbewijs (zoals bekend ben je dan ook een beetje raar). De mensen die dat weten vragen nog heeeeel soms of ik nog eens ga lessen en de mensen voor wie het nieuws is vragen 'waarom niet' daar geef ik antwoord op (omdat ik het verkeersinzicht van een cavia heb) en dan is de kous af.
Ik ken werkelijk niemand die erover door blijft zagen.
Maar hoe vaak krijg je zo'n vraag nou? Ik kan me niet voorstellen dat je vrienden elke keer allemaal erom gaan vragen. Na twee keer weten ze het toch wel? (en dan soms nog een toespeling op het onderwerp, poe hee).
Ik heb bv ook geen rijbewijs (zoals bekend ben je dan ook een beetje raar). De mensen die dat weten vragen nog heeeeel soms of ik nog eens ga lessen en de mensen voor wie het nieuws is vragen 'waarom niet' daar geef ik antwoord op (omdat ik het verkeersinzicht van een cavia heb) en dan is de kous af.
Ik ken werkelijk niemand die erover door blijft zagen.
dinsdag 20 april 2010 om 15:03
quote:Ligeia schreef op 20 april 2010 @ 14:19:
[...]
Ja, sjee, inderdaad! Ik heb ook geen rijbewijs. En ik huur ook nog, omdat ik geen zin heb om mijn leven te wijden aan afbetalen van een huis, waarvan ik niet eens weet of ik daar zo lang zal blijven wonen. Wat moet er van mij worden?...Zullen we een clubje oprichten
[...]
Ja, sjee, inderdaad! Ik heb ook geen rijbewijs. En ik huur ook nog, omdat ik geen zin heb om mijn leven te wijden aan afbetalen van een huis, waarvan ik niet eens weet of ik daar zo lang zal blijven wonen. Wat moet er van mij worden?...Zullen we een clubje oprichten
dinsdag 20 april 2010 om 15:05
Hoezo zou ik dan snel geen vriend meer over hebben?
Als je verder normaal kunt discussieren, waarin je elkaars mening weet te respecteren dan is er verder toch niets aan de hand?
Ik krijg de vraag (of een opmerking) wél vaak. Geen idee waarom hoor, want ik dacht toch dat het nu wel duidelijk zou zijn.
Als je verder normaal kunt discussieren, waarin je elkaars mening weet te respecteren dan is er verder toch niets aan de hand?
Ik krijg de vraag (of een opmerking) wél vaak. Geen idee waarom hoor, want ik dacht toch dat het nu wel duidelijk zou zijn.
dinsdag 20 april 2010 om 15:06
Nou, echte vrienden, de mensen die dicht bij je staan, gieten de vragen daarover in een andere vorm. Of het komt aan de orde als logisch onderdeel van een goed gesprek. Dan is het ook niet onbeleefd of dwingend. Tenminste, ik vind zelf dat mijn vrienden niet onbeschoft zijn. En ik heb er zowel met als zonder kinderen. Tuurlijk, relaties veranderen als er kleintjes zijn, maar mijn moedervriendinnen maakten zich daar meer druk over (of ze niet stiekem veranderden in een enorm spuuglapje) dan de kinderlozen (zou ze vanavond wel zich los kunnen rukken van peuter?).
dinsdag 20 april 2010 om 15:07
[quote]Evidenza schreef op 20 april 2010 @ 13:50:
Toevallig had ik het er dit weekend nog over met mijn man. Als ik weleens in de put zit dan kan ik helemaal opkikkeren van het idee "maar gelukkig heb ik geen kinderen". Echt waar, dan fleur ik altijd wel weer op. Zo fijn vind ik dat.
Het is ook de beste beslissing in mijn leven die ik ooit genomen heb. Voor zover je over een beslissing kunt praten, want het begon met een echt oergevoel.[/quote]
Zo kan ik helemaal opkikkeren van het gevoel dat ik 3 kinderen heb. Dan krijg ik helemaal een geluksgevoel. En daar bedoel ik maar mee dat jij helemaal gelijk hebt met je oergevoel. Want daar begint het denk ik mee. Jij met dat je geen kinderen wilt en ik dat ik ze wel wilde. TO heeft waarschijnlijk dat oergevoel ook en dan dat ze ze echt niet wil...
(Heb verder nog niet veel gelezen, tot deze post).
Toevallig had ik het er dit weekend nog over met mijn man. Als ik weleens in de put zit dan kan ik helemaal opkikkeren van het idee "maar gelukkig heb ik geen kinderen". Echt waar, dan fleur ik altijd wel weer op. Zo fijn vind ik dat.
Het is ook de beste beslissing in mijn leven die ik ooit genomen heb. Voor zover je over een beslissing kunt praten, want het begon met een echt oergevoel.[/quote]
Zo kan ik helemaal opkikkeren van het gevoel dat ik 3 kinderen heb. Dan krijg ik helemaal een geluksgevoel. En daar bedoel ik maar mee dat jij helemaal gelijk hebt met je oergevoel. Want daar begint het denk ik mee. Jij met dat je geen kinderen wilt en ik dat ik ze wel wilde. TO heeft waarschijnlijk dat oergevoel ook en dan dat ze ze echt niet wil...
(Heb verder nog niet veel gelezen, tot deze post).
dinsdag 20 april 2010 om 15:09
hmm...bij mij konden sommigen er wel over doorzeuren, maar als ik daar nu op terug kijk, zijn dat eigenlijk vooral de mensen die het waarschijnlijk ook gewoon echt niet begrepen (en andersom ook, ik begreep hun ook echt niet op sommige punten). Dat waren alleen geen vrienden, maar de schoonfamilie van mijn zwager, en die zag/zie ik toch niet zoveel.
En ik maak me er nu ook veel minder druk om, een paar jaar geleden kon je mij met zo'n opmerking echt op de kast krijgen.
En ik maak me er nu ook veel minder druk om, een paar jaar geleden kon je mij met zo'n opmerking echt op de kast krijgen.
dinsdag 20 april 2010 om 15:09
quote:lemoos schreef op 20 april 2010 @ 15:06:
Nou, echte vrienden, de mensen die dicht bij je staan, gieten de vragen daarover in een andere vorm. Of het komt aan de orde als logisch onderdeel van een goed gesprek. Dan is het ook niet onbeleefd of dwingend. Tenminste, ik vind zelf dat mijn vrienden niet onbeschoft zijn. En ik heb er zowel met als zonder kinderen. Tuurlijk, relaties veranderen als er kleintjes zijn, maar mijn moedervriendinnen maakten zich daar meer druk over (of ze niet stiekem veranderden in een enorm spuuglapje) dan de kinderlozen (zou ze vanavond wel zich los kunnen rukken van peuter?).Ik heb het er heel graag over, over het geen kinderen hebben. Als een normaal gespreksonderwerp. Zoals ik al zei vind ik het één van de beste beslissingen ooit. De enige keren dat ik erover in discussie ging en het onprettig werd was met vrouwen als diegene die oreerde dat ik "dus niet in balans was". Dan kun je hem krijgen hoor.
Nou, echte vrienden, de mensen die dicht bij je staan, gieten de vragen daarover in een andere vorm. Of het komt aan de orde als logisch onderdeel van een goed gesprek. Dan is het ook niet onbeleefd of dwingend. Tenminste, ik vind zelf dat mijn vrienden niet onbeschoft zijn. En ik heb er zowel met als zonder kinderen. Tuurlijk, relaties veranderen als er kleintjes zijn, maar mijn moedervriendinnen maakten zich daar meer druk over (of ze niet stiekem veranderden in een enorm spuuglapje) dan de kinderlozen (zou ze vanavond wel zich los kunnen rukken van peuter?).Ik heb het er heel graag over, over het geen kinderen hebben. Als een normaal gespreksonderwerp. Zoals ik al zei vind ik het één van de beste beslissingen ooit. De enige keren dat ik erover in discussie ging en het onprettig werd was met vrouwen als diegene die oreerde dat ik "dus niet in balans was". Dan kun je hem krijgen hoor.
dinsdag 20 april 2010 om 15:10
quote:Thila wrote on 20 April 2010 @ 15:08:
Lemoos,
in zulke gesprekken merk ik inderdaad wel heel snel wie mijn mening wel of niet wil of kan respecteren.
Zo merk ik ook steeds meer wie mijn echte vrienden zijn.Ik kan heel goed vrienden zijn met iemand die wat bepaalde zaken betreft lijnrecht tegenover me staat...
Lemoos,
in zulke gesprekken merk ik inderdaad wel heel snel wie mijn mening wel of niet wil of kan respecteren.
Zo merk ik ook steeds meer wie mijn echte vrienden zijn.Ik kan heel goed vrienden zijn met iemand die wat bepaalde zaken betreft lijnrecht tegenover me staat...
dinsdag 20 april 2010 om 15:12
quote:Thila schreef op 20 april 2010 @ 15:08:
Lemoos,
in zulke gesprekken merk ik inderdaad wel heel snel wie mijn mening wel of niet wil of kan respecteren.
Zo merk ik ook steeds meer wie mijn echte vrienden zijn.Inderdaad. En als de vriendschap niet op dat punt was gesneuveld/bekoeld, was er wel iets anders gekomen (welke buurt je woont, je werk, je salaris, werk van je partner, je partner, etc.). En er komen ook weer anderen voor in de plaats. Maar een harde kern hou je wel over hoor. Leuke mensen blijven leuk, met of zonder kinderen.
Lemoos,
in zulke gesprekken merk ik inderdaad wel heel snel wie mijn mening wel of niet wil of kan respecteren.
Zo merk ik ook steeds meer wie mijn echte vrienden zijn.Inderdaad. En als de vriendschap niet op dat punt was gesneuveld/bekoeld, was er wel iets anders gekomen (welke buurt je woont, je werk, je salaris, werk van je partner, je partner, etc.). En er komen ook weer anderen voor in de plaats. Maar een harde kern hou je wel over hoor. Leuke mensen blijven leuk, met of zonder kinderen.
dinsdag 20 april 2010 om 15:14
Waar het volgens mij trouwens meer om draait, is dat je je, doordat je zo'n opmerking als 'wacht maar, over een paar jaar....' te horen krijg, niet serieus genomen voelt.
En eigenlijk gaat het op zo'n moment meer daarover dan wel/geen kinderen, alleen wordt het op die manier wel in wel/geen kinderen verpakt
Als het nu trouwens al ter sprake komt dan antwoord ik eerder met 'nou, voorlopig niet' of zoiets. Omdat ik er zelf iets milder over ben gaan denken en omdat ik zoiets heb van 'ach, ik weet zelf wel beter'
En eigenlijk gaat het op zo'n moment meer daarover dan wel/geen kinderen, alleen wordt het op die manier wel in wel/geen kinderen verpakt
Als het nu trouwens al ter sprake komt dan antwoord ik eerder met 'nou, voorlopig niet' of zoiets. Omdat ik er zelf iets milder over ben gaan denken en omdat ik zoiets heb van 'ach, ik weet zelf wel beter'
