Kinderen
alle pijlers
Even mijn ei kwijt.
vrijdag 1 juni 2012 om 17:07
Lieve Dame's
Ik wil even mijn ei kwijt, want ja.. ik zit er wel mee, maar kan het hir natuurlijk het liefste niet gaan botvieren.
Ik kijk elke dag tegenwoordig vreselijk uit naar de bedtijden van de kinderen, tel de uren af, de minuten, en als ik wakker word kan ik wel janken want ik wil de dag niet.
Ik wil helemaal niet wakker worden, (ik wil ook niet dood ofzo hoor)
Want ik heb er gewoon de pest in.
Ik heb nergens zin meer in, ook niet in de dingen die ik leuk vond.
Soms wil ik wel de deur uit rennen en vluchten, wat ik niet zou doen want ik ben stapel gek op mijn gezin.
Maar ik kan ze even niet luchten of zien, als ik mama mama hoor dan gaatmn nekhaar al overeind staan.
En vergis je niet, ik houd echt van ze en heb dat niet altijd gehad, maar nu toch wel een poosje.
Ik geef ze wel aandacht en liefde, en probeer alles wel positief te draaien maar soms verlies ik het gewoon.
Dan word ik boos, en wil ik ze het liefst op bed gooien om er geen last meer van te hebben.
Dat ongeduldige, dat is slecht voor iedereen, voor mij en voor de kinderen want ze zijn gewenst ik houd van ze ik heb er geen spijt van dat ik ze heb want ze zijn alles voor mij, maar ik word er nu eventjes gek van.
Ik zing nog wel voor ze en doe wel moeite voor ze ook als ze naar bed moeten neem ik wel de tijd enzo.
Maar soms wil ik ze (viguurlijk) wel van me af schoppen.
Die oudste van mij zegt en doet soms echt dingen waar ik niet tegen kan.
Laatst zegt ze zomaar uit het niks tegen een buur dat ze op dr zusje moet passen enzo, terwijl ik dat echt niet zou doen.
En wel meer van die praatjes die ingevult worden door een ander, en maar voor waarheid worden aangenomen.
Ze is wel heel lief voor dr zusje.
Maar die verhaaltjes in deze roddelbuurt heb ik niet zo veel zin in.
Hoe komt het dan dat ze dat soort dingen verzinnen?
Ik zou dan niet boos op haar moeten worden want een kind is een kind, maar omdat dr hier behoorlijk gedraait word aan verhalen en iedereen zich met elkander bemoeit.
Ze kunnen het best gewoon vragen als ze wat willen weten, maar mijn dochter met dr vreemde texten.
Laatst zegt ze waarom krijgen we nooit meer warm eten?
Ik zeg huh? we eten elke dag warm.
Dat is ook zo, maar ze had die dag nog geen warm etengehad.
Dus is het altijd.
En het woordje altijd gebruikt ze heel erg veel, waardoor er soms problemen ontstaan.
Daar kun je niks van zeggen want het is een kind, en zij blijft een kind maar omdat ik weinig geduld hb kan ik daar soms niet zo goed tegen als ik bijvoorbeeld voor aap staat.
Dat durven ze hier alleen niet.
Wij zijn geen aso's en geen gevaarlijke mensen, dus mensen kunnen best wat vragen.
Dus eigenlijk zeur ik nu een beetje, maar ik moest het kwijt.
Ik kan niet over alles uitwijden omdat het nu niet alleen over mij gaat.
Maar bedankt voor het lezen, morgen ben ik vast weer een stuk gezelliger.
Nu ben ik gewoon niet zo heel leuk geloof ik.
Nou, genoeg gezeur.
Ik vraag me af hoe het kan dat ik mijn fouten niet kan verbeteren want dan veranderen er andere letters dus deze keer extra veel spelfouten.
Mijn excusses.
Ik wil even mijn ei kwijt, want ja.. ik zit er wel mee, maar kan het hir natuurlijk het liefste niet gaan botvieren.
Ik kijk elke dag tegenwoordig vreselijk uit naar de bedtijden van de kinderen, tel de uren af, de minuten, en als ik wakker word kan ik wel janken want ik wil de dag niet.
Ik wil helemaal niet wakker worden, (ik wil ook niet dood ofzo hoor)
Want ik heb er gewoon de pest in.
Ik heb nergens zin meer in, ook niet in de dingen die ik leuk vond.
Soms wil ik wel de deur uit rennen en vluchten, wat ik niet zou doen want ik ben stapel gek op mijn gezin.
Maar ik kan ze even niet luchten of zien, als ik mama mama hoor dan gaatmn nekhaar al overeind staan.
En vergis je niet, ik houd echt van ze en heb dat niet altijd gehad, maar nu toch wel een poosje.
Ik geef ze wel aandacht en liefde, en probeer alles wel positief te draaien maar soms verlies ik het gewoon.
Dan word ik boos, en wil ik ze het liefst op bed gooien om er geen last meer van te hebben.
Dat ongeduldige, dat is slecht voor iedereen, voor mij en voor de kinderen want ze zijn gewenst ik houd van ze ik heb er geen spijt van dat ik ze heb want ze zijn alles voor mij, maar ik word er nu eventjes gek van.
Ik zing nog wel voor ze en doe wel moeite voor ze ook als ze naar bed moeten neem ik wel de tijd enzo.
Maar soms wil ik ze (viguurlijk) wel van me af schoppen.
Die oudste van mij zegt en doet soms echt dingen waar ik niet tegen kan.
Laatst zegt ze zomaar uit het niks tegen een buur dat ze op dr zusje moet passen enzo, terwijl ik dat echt niet zou doen.
En wel meer van die praatjes die ingevult worden door een ander, en maar voor waarheid worden aangenomen.
Ze is wel heel lief voor dr zusje.
Maar die verhaaltjes in deze roddelbuurt heb ik niet zo veel zin in.
Hoe komt het dan dat ze dat soort dingen verzinnen?
Ik zou dan niet boos op haar moeten worden want een kind is een kind, maar omdat dr hier behoorlijk gedraait word aan verhalen en iedereen zich met elkander bemoeit.
Ze kunnen het best gewoon vragen als ze wat willen weten, maar mijn dochter met dr vreemde texten.
Laatst zegt ze waarom krijgen we nooit meer warm eten?
Ik zeg huh? we eten elke dag warm.
Dat is ook zo, maar ze had die dag nog geen warm etengehad.
Dus is het altijd.
En het woordje altijd gebruikt ze heel erg veel, waardoor er soms problemen ontstaan.
Daar kun je niks van zeggen want het is een kind, en zij blijft een kind maar omdat ik weinig geduld hb kan ik daar soms niet zo goed tegen als ik bijvoorbeeld voor aap staat.
Dat durven ze hier alleen niet.
Wij zijn geen aso's en geen gevaarlijke mensen, dus mensen kunnen best wat vragen.
Dus eigenlijk zeur ik nu een beetje, maar ik moest het kwijt.
Ik kan niet over alles uitwijden omdat het nu niet alleen over mij gaat.
Maar bedankt voor het lezen, morgen ben ik vast weer een stuk gezelliger.
Nu ben ik gewoon niet zo heel leuk geloof ik.
Nou, genoeg gezeur.
Ik vraag me af hoe het kan dat ik mijn fouten niet kan verbeteren want dan veranderen er andere letters dus deze keer extra veel spelfouten.
Mijn excusses.
vrijdag 1 juni 2012 om 17:14
Zou je misschien de kinderen een paar dagen uit logeren kunnen doen bij familie en dan samen met je man of alleen even enorm van de rust en de vrijheid genieten? Het is bijna zomervakantie, alleen al het vooruitzicht van een paar van dat soort dagen kan heerlijk zijn 
. Of als het financieel kan, een stedentripje maken alleen of met een vriendin?
Ik heb er soms ook behoefte aan om even "kindvrij" bij te tanken, lijkt me eigenlijk heel normaal.
. Of als het financieel kan, een stedentripje maken alleen of met een vriendin?Ik heb er soms ook behoefte aan om even "kindvrij" bij te tanken, lijkt me eigenlijk heel normaal.
vrijdag 1 juni 2012 om 17:16
Hoi Dolores,
Ik denk dat iedereen wel eens zo'n periode heeft.
Misschien gaat het even niet zo goed op het werk of in je seksleven of heb je andere zorgen?? Het leven gaat altijd met ups en downs.
Ik weet niet hoe lang dit nu bij jou speelt, maar als het echt heel lang is, zou je misschien ook kunnen denken aan een depressie?? Ik geloof dat depressie zomaar kunnen opspelen...
Wat kinderen betreft denk ik dat zij heel goed aanvoelen hoe ouders zich voelen (onbewust). Ik denk dat kinderen meer weten en voelen dan wij in de gaten hebben. Dus misschien bedenkt je oudste dochter verhaaltjes zodat ze meer aandacht van anderen krijgt of zo ?? Of zodat jij weer naar haar kijkt en op haar reageert ??
Ik hoop in ieder geval dat je je snel weer positiever en beter zult voelen. Misschien helpt een dagje of weekendje ertussen uit wel (met vriendinnen) ??
Ik denk dat iedereen wel eens zo'n periode heeft.
Misschien gaat het even niet zo goed op het werk of in je seksleven of heb je andere zorgen?? Het leven gaat altijd met ups en downs.
Ik weet niet hoe lang dit nu bij jou speelt, maar als het echt heel lang is, zou je misschien ook kunnen denken aan een depressie?? Ik geloof dat depressie zomaar kunnen opspelen...
Wat kinderen betreft denk ik dat zij heel goed aanvoelen hoe ouders zich voelen (onbewust). Ik denk dat kinderen meer weten en voelen dan wij in de gaten hebben. Dus misschien bedenkt je oudste dochter verhaaltjes zodat ze meer aandacht van anderen krijgt of zo ?? Of zodat jij weer naar haar kijkt en op haar reageert ??
Ik hoop in ieder geval dat je je snel weer positiever en beter zult voelen. Misschien helpt een dagje of weekendje ertussen uit wel (met vriendinnen) ??
vrijdag 1 juni 2012 om 17:31
Ik ben geen moeder, dus wat betreft herken ik me niet in jou.
Het klinkt alsof je er momenteel flink doorheen zit. Zou het inderdaad mogelijk zijn even een paar kinderloze dagen in te lassen, zodat je wat kunt bijtanken?
En ik weet niet hoe oud je dochter is, maar ik denk wel dat je haar kunt bijbrengen dat ze niet mag liegen en niet zomaar allemaal verhalen kan verzinnen.
Sterkte in ieder geval.
Het klinkt alsof je er momenteel flink doorheen zit. Zou het inderdaad mogelijk zijn even een paar kinderloze dagen in te lassen, zodat je wat kunt bijtanken?
En ik weet niet hoe oud je dochter is, maar ik denk wel dat je haar kunt bijbrengen dat ze niet mag liegen en niet zomaar allemaal verhalen kan verzinnen.
Sterkte in ieder geval.
vrijdag 1 juni 2012 om 17:32
Ik denk dat iedere moeder deze gevoelens wel herkent.
Is de boog de laatste tijd erg gespannen bij jou?
Kun je, je partner erover vertellen, zodat hij jou wat kan ontzien in de huishouding/opvoeding.
Of een beroep doen op opa&oma's voor wat opvang, zodat je even een paar dagen de teugels kunt laten vieren?
Sterkte.
Is de boog de laatste tijd erg gespannen bij jou?
Kun je, je partner erover vertellen, zodat hij jou wat kan ontzien in de huishouding/opvoeding.
Of een beroep doen op opa&oma's voor wat opvang, zodat je even een paar dagen de teugels kunt laten vieren?
Sterkte.
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
vrijdag 1 juni 2012 om 18:37
Ik denk dat je wat tijd nodig hebt voor jezelf. Misschien zo snel mogelijk eens een dag voor jezelf vrij maken en lekker iets gaan doen wat jij leuk vind, naar de sauna ofzo.
En werk je? Ik vind het heerlijk om de 2 dagen die ik werk met iets anders bezig te zijn. Niet de hele tijd 'mama, mama'. En als ik dan weer thuis kom is het 'mama, mama' weer heerlijk.
En werk je? Ik vind het heerlijk om de 2 dagen die ik werk met iets anders bezig te zijn. Niet de hele tijd 'mama, mama'. En als ik dan weer thuis kom is het 'mama, mama' weer heerlijk.
vrijdag 1 juni 2012 om 18:43
vrijdag 1 juni 2012 om 18:57
(Iranian version)
vrijdag 1 juni 2012 om 19:13
Dolores,
Je klinkt alsof je wat bordjes teveel in de lucht wil houden en dat je ergenis/frustratie erover je parten begint te spelen. Plan tijd voor jezelf in en laat dat de rest van je gezin ook weten. Als is het maar een half uurtje.
Je hóeft niet alles te doen op een bepaald tijdstip, sommige dingen kunnen best eens blijven liggen.
En het overdrijven van uitspraken van kinderen dat herken ik wel. Daar heeft de mijne ook een tijdje 'last' van gehad en man, daar kun je je heel erg voor schut staan door voelen.
Nu, een aantal jaren verder zijn het bij hem meer plagerijen geworden en daar kan ik veel beter mee omgaan dan toen hij een jaar of 6, 7 was. Ik speel het spelletje nu dan ook gewoon met hem mee tot in het overtrokkene zelfs. Daar moeten we dan beiden om lachen.
Het is makkelijk gezegd, het gaat vanzelf over alleen op zulke momenten zít je er wel mee. Bedenk ook, je omgeving zal wss toch wel wat te lullen hebben. Hoewel heel vervelend, trek het je niet al té zeer aan.
Bovenal, ik vind je geen zeur
. Soms zíjn dingen als werk, gezin etc, gewoon even veel bij elkaar.
Je klinkt alsof je wat bordjes teveel in de lucht wil houden en dat je ergenis/frustratie erover je parten begint te spelen. Plan tijd voor jezelf in en laat dat de rest van je gezin ook weten. Als is het maar een half uurtje.
Je hóeft niet alles te doen op een bepaald tijdstip, sommige dingen kunnen best eens blijven liggen.
En het overdrijven van uitspraken van kinderen dat herken ik wel. Daar heeft de mijne ook een tijdje 'last' van gehad en man, daar kun je je heel erg voor schut staan door voelen.
Nu, een aantal jaren verder zijn het bij hem meer plagerijen geworden en daar kan ik veel beter mee omgaan dan toen hij een jaar of 6, 7 was. Ik speel het spelletje nu dan ook gewoon met hem mee tot in het overtrokkene zelfs. Daar moeten we dan beiden om lachen.
Het is makkelijk gezegd, het gaat vanzelf over alleen op zulke momenten zít je er wel mee. Bedenk ook, je omgeving zal wss toch wel wat te lullen hebben. Hoewel heel vervelend, trek het je niet al té zeer aan.
Bovenal, ik vind je geen zeur
. Soms zíjn dingen als werk, gezin etc, gewoon even veel bij elkaar.
vrijdag 1 juni 2012 om 19:34
ik herken het ook wel. Ik ben stapelgek op mijn zoon maar soms hebben we een periode van ontzettend veel strijd en dan zie ik op tegen het weekend, de hele dag alleen met hem, wat moet ik in vredesnaam doen.
Dan wil ik ook even niet.
probeer om het even makkelijk te maken voor jezelf. Even geen huishoudelijk werk en makkelijk eten. Als het kan, ga dan ergens heen waar zij zich vermaken en jij even rustig kan zitten. Laat het maar even een dagje , of 2, over je heen komen.
als je echt depressief bent dan is dit natuurlijk niet genoeg..
Je bent in ieder geval geen ontaarde moeder.
Dan wil ik ook even niet.
probeer om het even makkelijk te maken voor jezelf. Even geen huishoudelijk werk en makkelijk eten. Als het kan, ga dan ergens heen waar zij zich vermaken en jij even rustig kan zitten. Laat het maar even een dagje , of 2, over je heen komen.
als je echt depressief bent dan is dit natuurlijk niet genoeg..
Je bent in ieder geval geen ontaarde moeder.
vrijdag 1 juni 2012 om 19:50
Nien, zo werkt dat gewoon niet. Het gaat ook niet om een aantal weken per jaar. Dat zet vaak geen zoden aan de dijk voor de langere termijn. Het gaat erom dat je vaker wat tijd voor jezelf inplant dan 3-4 weken per jaar.
Ik mag aannemen dat als jouw ouders je 'zat' waren, ze jou ook niet voor weken naar een kamp deden, wel dan? Dat is heus niet lullig bedoeld want ik snap je gedachtengang wel, nl, je eigen ding, tot rust komen etc.
Mijns inziens moet er structureel een oplossing komen, niet hooguit 3 weken per jaar achtereen gesloten, want na die 3 weken begint de hectiek opnieuw.
vrijdag 1 juni 2012 om 20:32
Heel herkenbaar ook. Lees al veel adviezen over tijd vrij maken voor jezelf en denk dat het daar misschien ook wel (groten)deels in zit.
Zelf heb ik ook chronisch tekort aan tijd voor mezelf, eigenlijk heb ik dat alleen echt als mijn zoontje 1 keer per 2 weken een nachtje en dagje bij zijn vader is. Maar merk dat deze 'break'geen luxe is, maar echte noodzaak. Herken sommige gevoelens wel die je beschrijft, voorals als er wat extra dingen spelen zoals kindje ziek, slecht slapen en de dingen die voor jouw situatie specifiek zijn.
Dikke knuffel en ik hoop dat je echt een break voor jezelf kunt creeeren!!!
Zelf heb ik ook chronisch tekort aan tijd voor mezelf, eigenlijk heb ik dat alleen echt als mijn zoontje 1 keer per 2 weken een nachtje en dagje bij zijn vader is. Maar merk dat deze 'break'geen luxe is, maar echte noodzaak. Herken sommige gevoelens wel die je beschrijft, voorals als er wat extra dingen spelen zoals kindje ziek, slecht slapen en de dingen die voor jouw situatie specifiek zijn.
Dikke knuffel en ik hoop dat je echt een break voor jezelf kunt creeeren!!!
vrijdag 1 juni 2012 om 20:57
vrijdag 1 juni 2012 om 21:27
Ik denk dat de meeste moeders kunnen beamen dat, wanneer kind(eren) nog niet verplicht naar school gaan dit meer onrust kan geven dan wanneer dat wel het geval is.
Althans, zo ging het bij mij in ieder geval wel. Als ze nog zo klein zijn dan is hun woordenschat bijv. nog te klein om écht goed te begrijpen wat je nu precies bedoelt. Behalve dan de termen, nee, goed zo, kortom, nogal korte zinnetjes. Zo klein als ze nog zijn kunnen ze wel eens drammen, scene schoppen etc. Dat vergt ook van jezelf behoorlijk wat geduld.
Naarmate ze ouder worden gaan ze steeds meer dingen leren en begrijpen en dus ook dat niet altijd de gehele wereld om hen draait. Ja, heus waar .
Ik werk full time (bij ons is dat 37,5 uur) waarvan ik op de vrijdag om half 4 thuis ben. Afhankelijk van de drukte op mijn werk, geef ik soms gerust aan zoon aan, joh, spelen nu vanmiddag even niet bij ons thuis, ik wil heel even de rest van de middag voor mezelf. Zoon is inmiddels 11 en begrijpt ook inmiddels goed dat ik dat dan niet voor joker zeg.
Zo ook met huishouden bijv.: net als afgelopen weekend, heerlijk weer. Dan pak ik een boek, schenk een wijntje in, nestel me in mijn zonnestoel en lekker 'me time'. Dan laat ik de boel de boel en doe dat 's avonds later. Dan schijnt de zon niet meer. Heb ik wel een win-win situatie voor mezelf: én even lekker van de zon genoten én 's avonds de boel aan de kant.
Daar kan ik dus heel erg van bijkomen.
Maar misschien is het ook een idee om je niet op te jagen, met allerlei to-do-lijstjes waarvan je van de aanblik alleen al doodmoe wordt? Ik heb dat dus gewoonweg geschrapt.
Mijn weekenden zijn vrijwel ontdaan van verplichtingen en dat schept ruimte om spontaan iets te doen.
Ik snap dat dat niet voor iedereen zo makkelijk werkt/gaat.
Althans, zo ging het bij mij in ieder geval wel. Als ze nog zo klein zijn dan is hun woordenschat bijv. nog te klein om écht goed te begrijpen wat je nu precies bedoelt. Behalve dan de termen, nee, goed zo, kortom, nogal korte zinnetjes. Zo klein als ze nog zijn kunnen ze wel eens drammen, scene schoppen etc. Dat vergt ook van jezelf behoorlijk wat geduld.
Naarmate ze ouder worden gaan ze steeds meer dingen leren en begrijpen en dus ook dat niet altijd de gehele wereld om hen draait. Ja, heus waar
.Ik werk full time (bij ons is dat 37,5 uur) waarvan ik op de vrijdag om half 4 thuis ben. Afhankelijk van de drukte op mijn werk, geef ik soms gerust aan zoon aan, joh, spelen nu vanmiddag even niet bij ons thuis, ik wil heel even de rest van de middag voor mezelf. Zoon is inmiddels 11 en begrijpt ook inmiddels goed dat ik dat dan niet voor joker zeg.
Zo ook met huishouden bijv.: net als afgelopen weekend, heerlijk weer. Dan pak ik een boek, schenk een wijntje in, nestel me in mijn zonnestoel en lekker 'me time'. Dan laat ik de boel de boel en doe dat 's avonds later. Dan schijnt de zon niet meer. Heb ik wel een win-win situatie voor mezelf: én even lekker van de zon genoten én 's avonds de boel aan de kant.
Daar kan ik dus heel erg van bijkomen.
Maar misschien is het ook een idee om je niet op te jagen, met allerlei to-do-lijstjes waarvan je van de aanblik alleen al doodmoe wordt? Ik heb dat dus gewoonweg geschrapt.
Mijn weekenden zijn vrijwel ontdaan van verplichtingen en dat schept ruimte om spontaan iets te doen.
Ik snap dat dat niet voor iedereen zo makkelijk werkt/gaat.
vrijdag 1 juni 2012 om 21:44
vrijdag 1 juni 2012 om 23:49
Wat lief dat jullie zo reageren!
Ik sta best versteld, want vaak als ik maar de helft vertel, dan zegt men "tja, dat zijn kinderen" "je hebt er zelf voor gekozen" Of "jij wilde kinderen"
Of iets wat daar op lijkt.
Dus ik ben blij dat ik bij "buitenstaanders" wel een hart onder de riem geschoven krijg herkenning of/en begrip!
Als ik eerlijk ben durfde ik niet eens te kijken... omdat dit wel over het hier en nu gaat... en het over mijn zwakte gaat, en daar houd ik niet zo van, maar ik was er even door heen.
En dat ben ik al een tijdje.
Omdat ik als kind veel medicatie heb moeten slikken heb ik daar nu een beetje een hekel aan, want ik word er een gevoelloos mens van of ik kom aan wat mij depressiver maakt.
Mijn vriend neet de ene keer wel, de andere keer niet... veel van mij over die wisseld, omdat ie ook niet lekker in zijn vel zit.
En ik wil nooit iemand tot last zijn al ben ik mezelf vaak tot last.
Ik schaam me er ook voor, maar zit wel in therapie, om te werken aan bepaalde dingen.
Zoals liefde geven, dat doe ik wel, maar dat geklef en geknuffel... dat hoort er ook bij.
Maar dat kan niet alleen wanneer IK dat goed vind, ik ben hard voor mezelf, en hierdoor ook wat aan de harde kant voor de kinderen.
Dus leer ik ze begrijpen, eigenlijk de oudste.
Voor de oudste is het geen liegen, zij denkt die dingen echt.
Maar ze verstekt het wat aardig zeg maar.
Vandaag wilde ik de negative sfeer en de terror mom even aan de kant kwakken door met de kinderen de hond uit te laten, maar ze luisterde voor geen meter en mijn geduld zat onder de grond zeg maar.
Aan de oudste lag het niet, de jongste is wel wat moeilijker, maar kom... die is nog geen 2 jaar dus wat wil je denk ik dan.
Mijn oudste is ook echt een geschenk uit de hemel, maar soms krijg ik de rillingen van die aandikkerij, waar ik zo nu en dan problemen door krijg.
Ik snap dat het kinderen zijn, maar soms zie ik totaal geen waardering, en dat zeg ik ook wel tegen mijn partner, dat alles aar verwacht word en automaties gaat.
Alleen zeg ik het ier ietsie meer kort door de bocht en breng ik het liever wat op een vriendelijkere manier.
Soms lijkt het of ik alles voor jan piet snot doe.
Mijn oudste doet zo ondankbaar tegen anderen over mij, en tegen mij op het schoolplein, en het blijven misschien dan wel kinderen maar ik kan daar nu dus even niet goed tegen.
En ik deins er niet voor terug om dus haar aan te spreken waar de rest dan bij is als ze mij voor aap zet.
Soms gedraagt men zich hier, alsof ik een of andere huissloof ben.
Mijn vriend zou nooit klagen als ik geen zin heb om te stofzuigen, maar ik wil soms wat waardering voelen.
Ook van zijn kant.
En er is de afgelopen jaren veel gebeurt, ook hormonaal denk ik.
Hier wijd ik liever niet over uit en ligt niet aan jullie hoor! Maar vor het geval dat, ik word herkent.
Ik wil gewoon lachende vrolijke kinderen, en de ene is altijd ontevreden en de ander is geregeld driftig.
Ik ben wel blij met ze, maar nu kan ik die negativiteit even niet hebben.
Die oudste denkt altijd dat ze minder heeft, en ik denk soms dat ze een chronish gevoel van leegte heeft want hoe veel ik dr oook geef of voor haar doe, ze lijkt nooit gelukkig of tevreden en als je kind dat nooit is word jij het ook niet.
Die jongste is een driftkikker eerste klas, en wil dingen die ze niet kan omdat ze nog een mini mensje is, maar dat wekt blijkbaar een agressie op waar de buren soms denk ik wel van mee genieten.
En ik zelf...
Ik tetter de laatste tijd dus ook omdat ik er even geen zin in heb.
De jongste kan nog niet lang weg, daar vind ik haar te klein voor, en ik belast niet graag anderen met mijn zaken.,... slechte eigenschap.
Maar tot nu toe heb ik altijd mijn eigen boontes moeten doppen, en alhoewel ik onzeker kan zijn zo nu en dan, heb ik een bepaalde gestoorde trots, dat ik dus nooit hulp nodig heb en mij zeker niet van een zwakke kant laat zien.
Ja hier... Jullie zien me toch niet hahaha:)
En ik vertrouw amper iemand met mijn kinderen, de jongste is baldadig, en de oudste is nog beïnvloedbaar.
Verder woont famillie ver weg, en vriendinnen ook.
Ik heb wel twee vriendinnen maar de een heeft het moeilijk, en de ander heeft het vreselijk druk.
Dus die durf ik niet te vragen.
Ik ben zo blij als die jongste naar de creche toe gaat...
Dan heb ik die uurtjes.
Ik wil graag weer werken, en heb dus ook kansen, maar moet eerst dingen afronden.
Hoop dat we snel kunnen verhuizen, dat zou rust brengen.
Ik weet dat ik schijt moet hebben aan de buurt, maar die buren bellen zo het amk voor je.
Wat het probleem hiervan is is dat ze dat dus eerder hebben gedaan, bij een andere buur, in vergadering met zijn allen hebben ze dat gedaan omdat ze ruzie met haar hadden.
Toen zijn dr kinderen weg gehaald.
Ookal mishandelde ze die kinderen niet!
Ik zou ze ook niet slaan, maar ogh wat kunnen ze me tot waanzin drijven.
Ik sluit mezelf wel eens op in huis in de keuken om maar even geen last te hebben.
Met alle gevolgen van dien... wat ze uitvreten in de woonkamer.
Dan kijk ik toch om de haverklap omdat de jongste nogal wild is, en ik die dus in de gaten mmoet houden qua klimmen OVERAL op.
Haar aanpakken schijnt ze niet helemaal te snappen, het is echt geen rot kind hoor... maar ze ziet nergens gevaar, en boze mensen (dus ook een woedende mama) daar snapt ze niks van.
Ze kan hele liedjes mee zingen een opslag plek in dr koppie van hier tot sint juttemes, maar snappen dat ze moet stoppen als ik boos word, is net een spel..
Gelukkig snapt die oudste dat wel, maar die vergeet dat na een aantal minuten.
En gaat dan vrolijk verder.
Zij maakt monotome geluiden waar ik ook een beetje ziek van word naar een half uur, en praat aan een stuk door.
Ze blijft de zelfde dingen doen, en dan kan ik boos worden en dat vind ze heel erg, maar dat vergeet ze dus en dan begint ze weer.. tuut tuut tuut tuut tuut tuut... net een wekker.
En ik heb een hekel aan de wekker,
Ik schik van ieder hard geluid,
Ik sta best versteld, want vaak als ik maar de helft vertel, dan zegt men "tja, dat zijn kinderen" "je hebt er zelf voor gekozen" Of "jij wilde kinderen"
Of iets wat daar op lijkt.
Dus ik ben blij dat ik bij "buitenstaanders" wel een hart onder de riem geschoven krijg herkenning of/en begrip!
Als ik eerlijk ben durfde ik niet eens te kijken... omdat dit wel over het hier en nu gaat... en het over mijn zwakte gaat, en daar houd ik niet zo van, maar ik was er even door heen.
En dat ben ik al een tijdje.
Omdat ik als kind veel medicatie heb moeten slikken heb ik daar nu een beetje een hekel aan, want ik word er een gevoelloos mens van of ik kom aan wat mij depressiver maakt.
Mijn vriend neet de ene keer wel, de andere keer niet... veel van mij over die wisseld, omdat ie ook niet lekker in zijn vel zit.
En ik wil nooit iemand tot last zijn al ben ik mezelf vaak tot last.
Ik schaam me er ook voor, maar zit wel in therapie, om te werken aan bepaalde dingen.
Zoals liefde geven, dat doe ik wel, maar dat geklef en geknuffel... dat hoort er ook bij.
Maar dat kan niet alleen wanneer IK dat goed vind, ik ben hard voor mezelf, en hierdoor ook wat aan de harde kant voor de kinderen.
Dus leer ik ze begrijpen, eigenlijk de oudste.
Voor de oudste is het geen liegen, zij denkt die dingen echt.
Maar ze verstekt het wat aardig zeg maar.
Vandaag wilde ik de negative sfeer en de terror mom even aan de kant kwakken door met de kinderen de hond uit te laten, maar ze luisterde voor geen meter en mijn geduld zat onder de grond zeg maar.
Aan de oudste lag het niet, de jongste is wel wat moeilijker, maar kom... die is nog geen 2 jaar dus wat wil je denk ik dan.
Mijn oudste is ook echt een geschenk uit de hemel, maar soms krijg ik de rillingen van die aandikkerij, waar ik zo nu en dan problemen door krijg.
Ik snap dat het kinderen zijn, maar soms zie ik totaal geen waardering, en dat zeg ik ook wel tegen mijn partner, dat alles aar verwacht word en automaties gaat.
Alleen zeg ik het ier ietsie meer kort door de bocht en breng ik het liever wat op een vriendelijkere manier.
Soms lijkt het of ik alles voor jan piet snot doe.
Mijn oudste doet zo ondankbaar tegen anderen over mij, en tegen mij op het schoolplein, en het blijven misschien dan wel kinderen maar ik kan daar nu dus even niet goed tegen.
En ik deins er niet voor terug om dus haar aan te spreken waar de rest dan bij is als ze mij voor aap zet.
Soms gedraagt men zich hier, alsof ik een of andere huissloof ben.
Mijn vriend zou nooit klagen als ik geen zin heb om te stofzuigen, maar ik wil soms wat waardering voelen.
Ook van zijn kant.
En er is de afgelopen jaren veel gebeurt, ook hormonaal denk ik.
Hier wijd ik liever niet over uit en ligt niet aan jullie hoor! Maar vor het geval dat, ik word herkent.
Ik wil gewoon lachende vrolijke kinderen, en de ene is altijd ontevreden en de ander is geregeld driftig.
Ik ben wel blij met ze, maar nu kan ik die negativiteit even niet hebben.
Die oudste denkt altijd dat ze minder heeft, en ik denk soms dat ze een chronish gevoel van leegte heeft want hoe veel ik dr oook geef of voor haar doe, ze lijkt nooit gelukkig of tevreden en als je kind dat nooit is word jij het ook niet.
Die jongste is een driftkikker eerste klas, en wil dingen die ze niet kan omdat ze nog een mini mensje is, maar dat wekt blijkbaar een agressie op waar de buren soms denk ik wel van mee genieten.
En ik zelf...
Ik tetter de laatste tijd dus ook omdat ik er even geen zin in heb.
De jongste kan nog niet lang weg, daar vind ik haar te klein voor, en ik belast niet graag anderen met mijn zaken.,... slechte eigenschap.
Maar tot nu toe heb ik altijd mijn eigen boontes moeten doppen, en alhoewel ik onzeker kan zijn zo nu en dan, heb ik een bepaalde gestoorde trots, dat ik dus nooit hulp nodig heb en mij zeker niet van een zwakke kant laat zien.
Ja hier... Jullie zien me toch niet hahaha:)
En ik vertrouw amper iemand met mijn kinderen, de jongste is baldadig, en de oudste is nog beïnvloedbaar.
Verder woont famillie ver weg, en vriendinnen ook.
Ik heb wel twee vriendinnen maar de een heeft het moeilijk, en de ander heeft het vreselijk druk.
Dus die durf ik niet te vragen.
Ik ben zo blij als die jongste naar de creche toe gaat...
Dan heb ik die uurtjes.
Ik wil graag weer werken, en heb dus ook kansen, maar moet eerst dingen afronden.
Hoop dat we snel kunnen verhuizen, dat zou rust brengen.
Ik weet dat ik schijt moet hebben aan de buurt, maar die buren bellen zo het amk voor je.
Wat het probleem hiervan is is dat ze dat dus eerder hebben gedaan, bij een andere buur, in vergadering met zijn allen hebben ze dat gedaan omdat ze ruzie met haar hadden.
Toen zijn dr kinderen weg gehaald.
Ookal mishandelde ze die kinderen niet!
Ik zou ze ook niet slaan, maar ogh wat kunnen ze me tot waanzin drijven.
Ik sluit mezelf wel eens op in huis in de keuken om maar even geen last te hebben.
Met alle gevolgen van dien... wat ze uitvreten in de woonkamer.
Dan kijk ik toch om de haverklap omdat de jongste nogal wild is, en ik die dus in de gaten mmoet houden qua klimmen OVERAL op.
Haar aanpakken schijnt ze niet helemaal te snappen, het is echt geen rot kind hoor... maar ze ziet nergens gevaar, en boze mensen (dus ook een woedende mama) daar snapt ze niks van.
Ze kan hele liedjes mee zingen een opslag plek in dr koppie van hier tot sint juttemes, maar snappen dat ze moet stoppen als ik boos word, is net een spel..
Gelukkig snapt die oudste dat wel, maar die vergeet dat na een aantal minuten.
En gaat dan vrolijk verder.
Zij maakt monotome geluiden waar ik ook een beetje ziek van word naar een half uur, en praat aan een stuk door.
Ze blijft de zelfde dingen doen, en dan kan ik boos worden en dat vind ze heel erg, maar dat vergeet ze dus en dan begint ze weer.. tuut tuut tuut tuut tuut tuut... net een wekker.
En ik heb een hekel aan de wekker,
Ik schik van ieder hard geluid,
zaterdag 2 juni 2012 om 00:01
Schat, ik herken veel van jouw kinderen in de mijne. De oudste is nu bijna 5 en is een heerlijk wijfje, maar ook een flinke stuiterbal, ook zo een die uren aan 1 stuk hetzelfde liedje kan zingen/geluid kan maken.
Mijn jongste 2 zijn nu 27 maanden, daar hoef ik je ook niks over uit te leggen denk ik
Herkenning dus.
Waar je in ieder geval niet bang voor hoeft te zijn is dat ze je kindjes zullen afnemen. De kinderbescherming neemt echt niet zomaar kinderen weg. Bij jouw buren zal dus ook meer aan de hand zijn geweest.
Ik vind de rest van je tekst wel wat zorgelijk. Ik druk je nogmaals op het hart om naar je huisarts te gaan. Ik denk dat je echt wat hulp nodig hebt. Niet eens met je kindjes, dat komt vanzelf goed. Maar voor jezelf. En daar is niks mis mee. Iedereen heeft af en toe eens hulp nodig.
Mijn jongste 2 zijn nu 27 maanden, daar hoef ik je ook niks over uit te leggen denk ik
Herkenning dus.
Waar je in ieder geval niet bang voor hoeft te zijn is dat ze je kindjes zullen afnemen. De kinderbescherming neemt echt niet zomaar kinderen weg. Bij jouw buren zal dus ook meer aan de hand zijn geweest.
Ik vind de rest van je tekst wel wat zorgelijk. Ik druk je nogmaals op het hart om naar je huisarts te gaan. Ik denk dat je echt wat hulp nodig hebt. Niet eens met je kindjes, dat komt vanzelf goed. Maar voor jezelf. En daar is niks mis mee. Iedereen heeft af en toe eens hulp nodig.
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
zaterdag 2 juni 2012 om 00:31
Eens.
Dolores, je kunt wel alles in je eentje wíllen doen/regelen/oplossen/rekening houden met/omgeving die vindt dat......
Ik denk dat jouw laatste post alles zegt. De rek is er bij je uit, en blijkbaar al een tijd(je). Het houdt een keer op he.
Ga eens voor jezelf op een rijtje zetten wat jíj nodig hebt, op regelmatige basis, om voor jezelf tot rust te komen. Wie, buiten je partner om, kan je daar nog meer, al is het maar voor een aantal uur, voor inschakelen.
Hulp vragen is zeker niet makkelijk, dat vergt een drempel overstappen. Doe het wel, het is ook in je eigen voordeel uiteindelijk.