Kinderen
alle pijlers
Geen 2de kindje
woensdag 28 augustus 2019 om 19:24
Hallo allemaal,
Ik ben moeder van een zoontje van 2 en we zouden graag een 2de kindje willen alleen heb ik bij de eerste hele zware bekkeninstabiliteit gekregen. Zo erg dat ik op een gegeven moment zelfs een rolstoel nodig had.
Nu heb ik er nog steeds veel last van en we willen daardoor geen 2e. Voornamelijk vanwege mijn gezondheid. Ik wil namelijk nog wel zoveel mogelijk pijnvrij kunnen leven en leuke dingen doen. Alleen de acceptatie vindt ik heel lastig. Het gezin voelt zo incompleet.
Ben benieuwd of er andere zijn die vanwege medische klachten geen kindje kunnen krijgen en hoe daar mee om te gaan.
Sowieso zijn we super blij en gelukkig met onze zoon dus het geluk komt wel, maar vindt het wel echt lastig merk ik.
Wellicht zijn er al meer topics maar wilde het ook even kwijt
Ik ben moeder van een zoontje van 2 en we zouden graag een 2de kindje willen alleen heb ik bij de eerste hele zware bekkeninstabiliteit gekregen. Zo erg dat ik op een gegeven moment zelfs een rolstoel nodig had.
Nu heb ik er nog steeds veel last van en we willen daardoor geen 2e. Voornamelijk vanwege mijn gezondheid. Ik wil namelijk nog wel zoveel mogelijk pijnvrij kunnen leven en leuke dingen doen. Alleen de acceptatie vindt ik heel lastig. Het gezin voelt zo incompleet.
Ben benieuwd of er andere zijn die vanwege medische klachten geen kindje kunnen krijgen en hoe daar mee om te gaan.
Sowieso zijn we super blij en gelukkig met onze zoon dus het geluk komt wel, maar vindt het wel echt lastig merk ik.
Wellicht zijn er al meer topics maar wilde het ook even kwijt
woensdag 28 augustus 2019 om 19:34
Lastig 
Ik heb met mijn partner ook "maar" 1 kindje. Een grote dochter van 4 inmiddels.
Zelf vind ik 1 kind ook heel prettig ipv 2/3/4 kinderen. Dus niet helemaal dezelfde situatie, maar soms "overvalt" mij het ook wel eens. Zou het toch niet leuk zijn geweest?..... Issue is ook dat ik nog wel een jaartje of 6 goed vruchtbaar ben, waarschijnlijk.
Zelf heb ik een chronische afwijking en dat heeft ook meegespeeld in mijn keuze.
Besef je dat je verdrietig mag zijn dat er geen 2e komt.
Zelf zie ik inmiddels ook de voordelen in van 1 kind. Het is wat rustiger in huis, heb nog steeds veel tijd voor mijzelf en dochter en ik hebben veel quality time samen.
Ik heb met mijn partner ook "maar" 1 kindje. Een grote dochter van 4 inmiddels.
Zelf vind ik 1 kind ook heel prettig ipv 2/3/4 kinderen. Dus niet helemaal dezelfde situatie, maar soms "overvalt" mij het ook wel eens. Zou het toch niet leuk zijn geweest?..... Issue is ook dat ik nog wel een jaartje of 6 goed vruchtbaar ben, waarschijnlijk.
Zelf heb ik een chronische afwijking en dat heeft ook meegespeeld in mijn keuze.
Besef je dat je verdrietig mag zijn dat er geen 2e komt.
Zelf zie ik inmiddels ook de voordelen in van 1 kind. Het is wat rustiger in huis, heb nog steeds veel tijd voor mijzelf en dochter en ik hebben veel quality time samen.
woensdag 28 augustus 2019 om 19:48
Wij hebben ook besloten dat we niet voor een tweede gaan. Bij mij is dat vanwege dat ik na de bevalling veel last heb gekregen van psychische klachten die hoogstwaarschijnlijk getriggerd worden door mijn hormonen. Een nieuwe zwangerschap en bevalling zou het dan weer erger maken. We hebben wel lang getwijfeld, maar recent heeft mijn man zich laten steriliseren. Ik moet zeggen dat dit wel erg heeft geholpen, omdat ik nu dus niet meer hoef te twijfelen. Het kan nu ook gewoon echt niet meer, dus twijfelen of "wat als" gedachten uitpluizen hoeft niet meer.
Bij mij heeft het best een tijd geduurd voordat ik er echt rust in had. Maar inmiddels ben ik er helemaal tevreden mee en zie ik eigenlijk meer voordelen dan nadelen.
Bij mij heeft het best een tijd geduurd voordat ik er echt rust in had. Maar inmiddels ben ik er helemaal tevreden mee en zie ik eigenlijk meer voordelen dan nadelen.
woensdag 28 augustus 2019 om 20:18
woensdag 28 augustus 2019 om 20:26
Ik heb ook "maar" een kind van 11 jaar. Het is mij afgeraden om voor meer te gaan. Ik ben niet zo goed belastbaar psychisch/ heb veel tijd nodig voor mezelf en daarnaast heb ik een lichanelijke chronische ziekte waardoor het niet zo'n goed idee is. Voor mij was het vanaf dat kind 3 maanden was heel duidelijk dat ze alleen zou blijven en dat vond ik toen ook helemaal prima. Voor mijn man wel iets lastiger omdat mijn dochter zijn stiefdochter is. Verder is het voor ons wel prima. Wij zien ook wel de voordelen van maar een kind.
woensdag 28 augustus 2019 om 20:41
Vind ik altijd zo’n dooddoener. Heeft ze vast zelf ook wel aan gedacht en is ook zeker niet iets wat je ‘zomaar’ doet.
@TO: ik snap dat dit gegeven verdrietig kan zijn. Volgens mij is dat heel logisch en mag je daar ook ruimte voor nemen. Het zal blij vlagen ook nog wel verdrietig blijven. Toch zul je ook meer voordelen gaan zien en zal het ook echt wel slijten. Alles went als je zelf redelijk veerkrachtig in het leven staat. Succes!
woensdag 28 augustus 2019 om 20:47
@sammy01 allereerst een knuffel. Het is een lastig proces.
Ik ben nu 4.5 jaar moeder. Tijdens mijn zwangerschap heb ik ook erg veel last gehad van bekkeninstabiliteit, deze klachten komen nu ook nog geregeld opzetten.
Helaas heb ik bij de bevalling zelf veel schade opgelopen, forse verzakkingen.
Ik ben hier aan geopereerd maar hierdoor kan/mag ik ook niet meer zwanger worden.
Ik ben dus al 4.5 jaar verder maar vind het met vlagen nog erg lastig dat mijn zoontje 'alleen' blijft.
Ik weet dat er voordelen zitten aan 1 kind en dat het ook voor mij meer rust geeft. Ik ben zelf erg prikkelgevoelig + ADD en weet dat het dus eigenlijk misschien zelfs wel verstandig en goed is voor mij maar 1 kind .
Toch blijft het moeilijk, zeker nu op vakantie met alle gezinnen op de camping . Vrolijk samenspelende kinderen maar aan de andere kant hoor je ook veel geruzie en ouders die in moeten grijpen.
Voor mij is het meer dat ik denk hoe gaat het later als wij ziek worden of komen te overlijden, dan is er geen familie meer.
Tot nu toe heeft mijn zoontje er geen last van en is het denk ik zelfs voor hem wel fijn. Hij is ook erg gevoelig en houdt van rust.
Dus ik probeer er maar extra van te genieten dan we een gezond, lief zoontje hebben:) en kroel ik in de tussentijd heel wat baby's af van vriendinnen
Succes!
Ik ben nu 4.5 jaar moeder. Tijdens mijn zwangerschap heb ik ook erg veel last gehad van bekkeninstabiliteit, deze klachten komen nu ook nog geregeld opzetten.
Helaas heb ik bij de bevalling zelf veel schade opgelopen, forse verzakkingen.
Ik ben hier aan geopereerd maar hierdoor kan/mag ik ook niet meer zwanger worden.
Ik ben dus al 4.5 jaar verder maar vind het met vlagen nog erg lastig dat mijn zoontje 'alleen' blijft.
Ik weet dat er voordelen zitten aan 1 kind en dat het ook voor mij meer rust geeft. Ik ben zelf erg prikkelgevoelig + ADD en weet dat het dus eigenlijk misschien zelfs wel verstandig en goed is voor mij maar 1 kind .
Toch blijft het moeilijk, zeker nu op vakantie met alle gezinnen op de camping . Vrolijk samenspelende kinderen maar aan de andere kant hoor je ook veel geruzie en ouders die in moeten grijpen.
Voor mij is het meer dat ik denk hoe gaat het later als wij ziek worden of komen te overlijden, dan is er geen familie meer.
Tot nu toe heeft mijn zoontje er geen last van en is het denk ik zelfs voor hem wel fijn. Hij is ook erg gevoelig en houdt van rust.
Dus ik probeer er maar extra van te genieten dan we een gezond, lief zoontje hebben:) en kroel ik in de tussentijd heel wat baby's af van vriendinnen
Succes!
woensdag 28 augustus 2019 om 20:53
woensdag 28 augustus 2019 om 21:07
Ja wij hebben een dochter van 6. Het blijft bij 1 vanwege fysieke problemen bij mij; diastase, bekkenklachten en dystrofie. Maar nog meer vanwege ernstige psychische problemen die zijn ontstaan na de bevalling.
Hoe ga je ermee om? Ik denk dat ik door een soort rouw fases ben gegaan. Eerst verdwaasd, toen vechten ertegen en verdrietig, vervolgens voorzichtige acceptatie en nu vind ik het ergens wel lekker dat het er bij 1 blijft. Af en toe glijd ik nog 1 of 2 fases naar beneden. Als een vriendin bv een tweede krijgt of mijn oma bv zegt 'waarom neem je geen tweede'. Dat soort dingen steken dan nog een beetje.
Kortom de tijd moet eroverheen gaan denk ik.
Btw ben zelf ook enig kind dus weet niet hoe het is om broers of zussen te hebben.
Hoe ga je ermee om? Ik denk dat ik door een soort rouw fases ben gegaan. Eerst verdwaasd, toen vechten ertegen en verdrietig, vervolgens voorzichtige acceptatie en nu vind ik het ergens wel lekker dat het er bij 1 blijft. Af en toe glijd ik nog 1 of 2 fases naar beneden. Als een vriendin bv een tweede krijgt of mijn oma bv zegt 'waarom neem je geen tweede'. Dat soort dingen steken dan nog een beetje.
Kortom de tijd moet eroverheen gaan denk ik.
Btw ben zelf ook enig kind dus weet niet hoe het is om broers of zussen te hebben.
woensdag 28 augustus 2019 om 21:09
Dankjewel voor jullie lieve reacties!
@wolverg88 precies dat ja. Je ziet op vakantie allemaal leuke gezinnen, broers/zussen samen spelen, maar ik weet dat is ook niet alles. Er is ook vaak ruzie.
Daarnaast bij een 2de is het nog maar de vraag of het gezond is. Verder kun je ook 2 kinderen hebben die totaal niet met elkaar om kunnen gaan. Toch neemt dit alles niet het gevoel weg.
Het zal idd tijd nodig hebben om dit een plekje te geven.
@wolverg88 precies dat ja. Je ziet op vakantie allemaal leuke gezinnen, broers/zussen samen spelen, maar ik weet dat is ook niet alles. Er is ook vaak ruzie.
Daarnaast bij een 2de is het nog maar de vraag of het gezond is. Verder kun je ook 2 kinderen hebben die totaal niet met elkaar om kunnen gaan. Toch neemt dit alles niet het gevoel weg.
Het zal idd tijd nodig hebben om dit een plekje te geven.
woensdag 28 augustus 2019 om 21:10
Janesnow schreef: ↑28-08-2019 21:02Ja wij hebben een dochter van 6. Het blijft bij 1 vanwege fysieke problemen bij mij; diastase, bekkenklachten en dystrofie. Maar nog meer vanwege ernstige psychische problemen die zijn ontstaan na de bevalling.
Hoe ga je ermee om? Ik denk dat ik door een soort rouw fases ben gegaan. Eerst verdwaasd, toen vechten ertegen en verdrietig, vervolgens voorzichtige acceptatie en nu vind ik het ergens wel lekker dat het er bij 1 blijft. Af en toe glijd ik nog 1 of 2 fases naar beneden. Als een vriendin bv een tweede krijgt of mijn oma bv zegt 'waarom neem je geen tweede'. Dat soort dingen steken dan nog een beetje.
Kortom de tijd moet eroverheen gaan denk ik.
Mooi hoe je dat zegt, ik heb dat ook zo ervaren (en nog steeds). Ik heb het er soms ook moeilijk mee dat ik zoveel heb "gemist" door mijn psychische problemen. Soms komt dan opeens dat gevoel op dat ik een tweede wilde om dat goed te maken. Maar een tweede kindje gaat de problemen die je bij een eerste kindje had niet opeens goedmaken natuurlijk.
Wat hier ook erg heeft geholpen is om elke keer bewust te kijken naar de positieve dingen die het hebben van 1 kind met zich meebrengen. Ook vind ik het leuk om contact te hebben met andere gezinnen met 1 kind. En trouwens ook met meerdere kinderen. Soms is dat erg ontluisterend en zet dat me gelijk weer met 2 voeten op aarde als ik erover denk om een tweede te krijgen. (Al kan dat nu dus ook niet meer)
woensdag 28 augustus 2019 om 21:28
Ik vind het een beperkend idee dat een kind zelfgemaakt moet zijn in plaats van dat het bijvoorbeeld een pleegkind, adoptiekind of petekind mag zijn. Zelfgemaakt of niet, als het werkt voor een ouder/verzorger en voor het kind is het een goede mogelijkheid.
woensdag 28 augustus 2019 om 21:31
Ik denk dat een tweede dat inderdaad niet goed maakt, maar juist erger. Maar ik snap je wel heel goed, want ik heb die gedachten ook gehad. Ik heb door ernstige depressie (en lichamelijke klachten) niet voor mijn dochter kunnen zorgen en ook niet kunnen genieten. Ik zie nu baby foto's en filmpjes waarvan ik denk dat dit je gewoon niks deed. Maar ja ik was depessief.snorriemorrie schreef: ↑28-08-2019 21:10Mooi hoe je dat zegt, ik heb dat ook zo ervaren (en nog steeds). Ik heb het er soms ook moeilijk mee dat ik zoveel heb "gemist" door mijn psychische problemen. Soms komt dan opeens dat gevoel op dat ik een tweede wilde om dat goed te maken. Maar een tweede kindje gaat de problemen die je bij een eerste kindje had niet opeens goedmaken natuurlijk.
Wat hier ook erg heeft geholpen is om elke keer bewust te kijken naar de positieve dingen die het hebben van 1 kind met zich meebrengen. Ook vind ik het leuk om contact te hebben met andere gezinnen met 1 kind. En trouwens ook met meerdere kinderen. Soms is dat erg ontluisterend en zet dat me gelijk weer met 2 voeten op aarde als ik erover denk om een tweede te krijgen. (Al kan dat nu dus ook niet meer)
TO ik zou een tweede zeker niet gokken, want fysiek niet voor je kind kunnen zorgen is echt hartverscheurend.
woensdag 28 augustus 2019 om 21:37
Janesnow schreef: ↑28-08-2019 21:31Ik denk dat een tweede dat inderdaad niet goed maakt, maar juist erger. Maar ik snap je wel heel goed, want ik heb die gedachten ook gehad. Ik heb door ernstige depressie (en lichamelijke klachten) niet voor mijn dochter kunnen zorgen en ook niet kunnen genieten. Ik zie nu baby foto's en filmpjes waarvan ik denk dat dit je gewoon niks deed. Maar ja ik was depessief.
TO ik zou een tweede zeker niet gokken, want fysiek niet voor je kind kunnen zorgen is echt hartverscheurend.
Dat is wel erg verdrietig zeg. Ik kan me nog wel dingen herinneren, alleen het negatieve overheerst wel erg. Achteraf wilde ik dat ik er meervan had genoten en me minder had aangetrokken van andermans meningen.... Dat had het allemaal een stuk makkelijker gemaakt
woensdag 28 augustus 2019 om 21:47
woensdag 28 augustus 2019 om 22:13
Begrijp je gevoel hoor TO. Wij, of liever gezegd ik, heb ook "maar" een kind (mijn man heeft ook nog volwassen kinderen uit een vorig huwelijk).
Mijn dochter is nu bijna 2 en in het verleden vond ik het wel eens lastig dat het daarbij blijft en dat omstandigheden rondom het zwanger worden dit voor ons besloten hebben. Ik denk dat ik onder andere omstandigheden wellicht wel een tweede kindje had gewild, maar zwanger worden op de natuurlijke weg lukt niet. Dank zij ICSI hebben wij uiteindelijk onze dochter gekregen. En wij hebben heus wel eens met het idee gespeeld om nog een ronde te doen. Maar mijn man vindt zichzelf eigenlijk te oud worden, het kostte ons een paar pogingen en vroege miskramen alvorens ik doorgaand zwanger was en met deze pogingen was ook behoorlijk wat geld gemoeid (wij wonen in de UK). Bovendien denk ik ook dat als we weer de MMM in zouden gaan, ik niet echt gezellig zou worden, en dat zou ook zijn weerslag kunnen hebben op onze dochter. Kortom, rationeel genoeg redenen om enorm dankbaar te zijn met wat we hebben en tevreden te zijn: een gezond, blij kind dat zich goed lijkt te ontwikkelen. Toen ik nog in de MMM zat was mijn grootste angst dat ik nooit moeder zou worden en ik heb moeder mogen worden. Kortom, de dankbaarheid viert de boventoon. Daarnaast zie ik ook echt voordelen van het hebben van een kind, want die zijn er ook.
Mijn dochter is nu bijna 2 en in het verleden vond ik het wel eens lastig dat het daarbij blijft en dat omstandigheden rondom het zwanger worden dit voor ons besloten hebben. Ik denk dat ik onder andere omstandigheden wellicht wel een tweede kindje had gewild, maar zwanger worden op de natuurlijke weg lukt niet. Dank zij ICSI hebben wij uiteindelijk onze dochter gekregen. En wij hebben heus wel eens met het idee gespeeld om nog een ronde te doen. Maar mijn man vindt zichzelf eigenlijk te oud worden, het kostte ons een paar pogingen en vroege miskramen alvorens ik doorgaand zwanger was en met deze pogingen was ook behoorlijk wat geld gemoeid (wij wonen in de UK). Bovendien denk ik ook dat als we weer de MMM in zouden gaan, ik niet echt gezellig zou worden, en dat zou ook zijn weerslag kunnen hebben op onze dochter. Kortom, rationeel genoeg redenen om enorm dankbaar te zijn met wat we hebben en tevreden te zijn: een gezond, blij kind dat zich goed lijkt te ontwikkelen. Toen ik nog in de MMM zat was mijn grootste angst dat ik nooit moeder zou worden en ik heb moeder mogen worden. Kortom, de dankbaarheid viert de boventoon. Daarnaast zie ik ook echt voordelen van het hebben van een kind, want die zijn er ook.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
woensdag 28 augustus 2019 om 22:38
Ik weet niet hoe oud jouw kinderen zijn, maar de wereld van adopties is de afgelopen 10-15 jaar flink verandert. Er worden veel meer kinderen in het land zelf opgevangen, dus de ‘selectie’ is een stuk lastiger, wachtlijsten ellenlang, kosten enorm. En er zijn bijna alleen nog special need kinderen. Dat kan allemaal geen probleem zijn, maar het maakt het wel nog veel minder dan vroeger iets wat je ‘zomaar’ even doet. En het is dus ook überhaupt niet voor iedereen een optie.Madeliefjees schreef: ↑28-08-2019 20:53Ik heb t ook gedaan. Dan heb je wel meerdere kinderen. Vond t wel de moeite waard.
woensdag 28 augustus 2019 om 23:45
Wat verdrietig dat je zo veel last hebt (gehad).
Mijn verhaal telt niet helemaal mee want wij hebben toch wel redelijk bewust 1 kind (4 jaar nu) maar ik heb ook veel fysieke klachten gehad na mijn bevalling. Het heeft jaren geduurd voor ik helemaal was hersteld. En alsnog vallen mijn klachten volgens mij onder de 'lightvorm' als ik soms hoor wat vrouwen er voor gezondheidsproblemen aan over houden.
Ik vind het heel zwaar wegen dat ik fit ben, en dat ik alles kan doen met onze zoon: tillen, in de draagzak, fietsen, spelen, voetballen etc. Regelmatig ben ik me er van bewust, als ik een leuke activiteit onderneem met mijn zoon, dat ik voor het zelfde geld dat niet had gekund als ik niet helemaal de oude was geworden.
Altijd maar beperkt, je partner om hulp moeten vragen, anderen om hulp moeten vragen, voor de meest simpele dingen in het leven heb je hulp nodig. Niet hele dagen er op uit kunnen (festival, concert, winkelen). Ik wil dat gedoe niet.
Ik ben dolblij dat ik er gewoon kan zijn voor mijn zoon. Zou het zo sneu vinden als ik minder met hem kan ondernemen omdat ik nog een kind heb en daardoor allerlei fysieke beperkingen.
Zo sta ik er nu in. Wij zijn redelijk zeker dat het bij 1 kind blijft, maar goed, je weet nooit hoe je over een paar jaar denkt. Alhoewel dan de keus wel voor mij gemaakt wordt ivm leeftijd.
moderatorviva wijzigde dit bericht op 29-08-2019 11:37
Reden: op gequote
Reden: op gequote
22.26% gewijzigd
donderdag 29 augustus 2019 om 08:58
Beschuitmetjam schreef: ↑28-08-2019 23:45Wat verdrietig dat je zo veel last hebt (gehad).
Mijn verhaal telt niet helemaal mee want wij hebben toch wel redelijk bewust 1 kind (4 jaar nu) maar ik heb ook veel fysieke klachten gehad na mijn bevalling. Het heeft jaren geduurd voor ik helemaal was hersteld. En alsnog vallen mijn klachten volgens mij onder de 'lightvorm' als ik soms hoor wat vrouwen er voor gezondheidsproblemen aan over houden.
Ik vind het heel zwaar wegen dat ik fit ben, en dat ik alles kan doen met onze zoon: tillen, in de draagzak, fietsen, spelen, voetballen etc. Regelmatig ben ik me er van bewust, als ik een leuke activiteit onderneem met mijn zoon, dat ik voor het zelfde geld dat niet had gekund als ik niet helemaal de oude was geworden.
Altijd maar beperkt, je partner om hulp moeten vragen, anderen om hulp moeten vragen, voor de meest simpele dingen in het leven heb je hulp nodig. Niet hele dagen er op uit kunnen (festival, concert, winkelen). Ik wil dat gedoe niet.
Ik ben dolblij dat ik er gewoon kan zijn voor mijn zoon. Zou het zo sneu vinden als ik minder met hem kan ondernemen omdat ik nog een kind heb en daardoor allerlei fysieke beperkingen.
Zo sta ik er nu in. Wij zijn redelijk zeker dat het bij 1 kind blijft, maar goed, je weet nooit hoe je over een paar jaar denkt. Alhoewel dan de keus wel voor mij gemaakt wordt ivm leeftijd.
Dat is voor ons ook enorm belangrijk dat ik gewoon zelfstandig dingen kan blijven doen en we als gezin er samen op uit kunnen i.p.v. papa met de kids.
Ik moet er ook niet aan denken om arbeidsongeschikt te worden en hele dagen thuis te zitten.
Maar wat zijn met name de voordelen van 1 kind. Los van de gebruikelijke dingen zoals financieel gezien en meer rust in huis.
donderdag 29 augustus 2019 om 09:08
Ik ben bam-mam van een dochter van 4. Door de combinatie leeftijd-chronische zenuwpijn-alleenstaand komt er hier ook geen tweede.
Inmiddels heb ik de acceptatiefse bereikt, maar ergens blijft het jammer. Ook voor mijn dochter.
Misschien dat ik ooit nog eens voor een ander kind mag zorgen (niet moeder zijn, maar mede mag begeleiden naar het volwassen worden), bijvoorbeeld in een relatie.
Inmiddels heb ik de acceptatiefse bereikt, maar ergens blijft het jammer. Ook voor mijn dochter.
Misschien dat ik ooit nog eens voor een ander kind mag zorgen (niet moeder zijn, maar mede mag begeleiden naar het volwassen worden), bijvoorbeeld in een relatie.
donderdag 29 augustus 2019 om 10:29
Voor mij is een van de voordelen dat ik mij volledig kan focussen op onze dochter. Ze is een bijdehande dreumes die "full on" is.
Het leren omgaan met leeftijdsgenoten leert ze deels op de nursery (ze gaat 3 volle dagen per week), want ik vind het wel belangrijk dat ze weet dat ze niet de enige is, juist omdat zij thuis alle aandacht krijgt (en soms ook wel opeist).
Ik weet van collega's met twee of meer kinderen dat zaterdagen vaak een schema is van Pietje naar voetbal/hockey brengen en Marietje naar ballet en dat ouders veel minder gezamenlijk doen gedurende het weekend vanwege die activiteiten gedurende het weekend.
Ik denk ook dat je je moet realiseren dat kinderen zeker in het eerste jaar best pittig kunnen zijn. Wil je dit weer? Als er een 1,5 half jarige dreumes of ouder bij mij zou worden ''thuisbezorgd'' zou ik die in beginsel met open armen ontvangen, maar ik was persoonlijk wel blij dat de baby tijd voorbij was. Weer zwanger worden zou ook die baby-tijd weer inhouden.
Daarnaast is voor mij toch een heel groot voordeel dat ik haar naar een goede (prive/independant)school kan brengen. Dit voordeel geldt uiteraard niet voor Nederland, omdat daar de kansen toch wel wat gelijker zijn dan in de UK qua onderwijs, maar ik denk niet dat ik voor 2 kinderen mij dit had kunnen veroorloven en aangezien wij in London wonen zie ik dit toch echt als groot voordeel.
Natuurlijk 'kleven' er ook nadelen aan het hebben van een kind. En als je altijd voor ogen had dat twee of meer kinderen je gezin compleet zouden maken is het toch afscheid nemen van een droom. En TO: daar mag je best verdrietig over zijn. In jouw geval lijkt mij dat het niet echt verantwoord zou zijn als je voor een tweede zou gaan en de mogelijke gevolgen voor jou van dien.
En ja ik heb er heus ook wel eens van gebaald dat ik het niet zelf voor het zeggen heb en afgelopen Maart ervaarde ik heel even een gemis hoor, maar een paar weken later kwam ik weer vrij makkelijk in de acceptatie fase. Misschien in mijn geval ook omdat het bestaan van mijn dochter uberhaupt al geen vanzelfsprekendheid is/was gelet op het voortraject. Er is trouwens een 1 is genoeg topic van Snorrie hier op Viva - mocht je je willen aansluiten bij andere ouders van 'maar' een kind.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
donderdag 29 augustus 2019 om 10:36
Wij (man en ik) hebben 2 kinderen. De oudste is bijna 7, de jongste bijna 2.
Maar 1 kind hebben heeft zeker voordelen, al wil ik de wens (en die wens niet kunnen vervullen) niet onderschatten hoor.
Toen onze tweede werd geboren heb ik in het begin echt vaker gedacht; waarom ben ik nou helemaal opnieuw hieraan begonnen?! En dan is er bij mij nog niet eens sprake van lichamelijke of geestelijke klachten.
De oudste is al wat groter en doet het goed op school, leuke meid, slaapt super etc etc. Maar de jongste heeft heel lang echt heel s;echt geslapen, ik was kapot, en dan nog aan het werk.
De oudste kun je al van alles mee doen, en ik had heel wat vrijheid terug, die nu weer wat ingeperkt is.
Ze vinden het vanwege het leeftijdsverschil niet alles tegelijk leuk, en omdat de jongste 'smiddags nog slaapt kunnen we ook niet zomaar een hele dag weg.
Maar 1 kind hebben heeft zeker veel voordelen!
Maar 1 kind hebben heeft zeker voordelen, al wil ik de wens (en die wens niet kunnen vervullen) niet onderschatten hoor.
Toen onze tweede werd geboren heb ik in het begin echt vaker gedacht; waarom ben ik nou helemaal opnieuw hieraan begonnen?! En dan is er bij mij nog niet eens sprake van lichamelijke of geestelijke klachten.
De oudste is al wat groter en doet het goed op school, leuke meid, slaapt super etc etc. Maar de jongste heeft heel lang echt heel s;echt geslapen, ik was kapot, en dan nog aan het werk.
De oudste kun je al van alles mee doen, en ik had heel wat vrijheid terug, die nu weer wat ingeperkt is.
Ze vinden het vanwege het leeftijdsverschil niet alles tegelijk leuk, en omdat de jongste 'smiddags nog slaapt kunnen we ook niet zomaar een hele dag weg.
Maar 1 kind hebben heeft zeker veel voordelen!