Kinderen
alle pijlers
Geen kinderen kunnen krijgen (of niet willen ivm gezondheid)
zondag 24 augustus 2008 om 10:15
Tenminste, de kans is klein ivm een hormonale afwijking. En, mocht ik toch zwanger raken, is de kans heel groot dat het kindje een afwijking heeft (50% tot 60%) en dat komt omdat ik zelf al niet genoeg vitamines heb, dus het kindje tekort gaat komen. Mijn partner wil geen kinderen, dus voormijzelf heb ik de knoop doorgehakt, om niet de medische molen in te gaan, omdat ik gewoon niet het risico wil lopen een kind met een aandoening op de wereld te zetten.
Inmiddels loop ik tegen de 30 aan, en mja... ookal 'kan' ik geen kinderen krijgen, ik heb wel rammelende eierstokken. Ik voel een steek door mij heen gaan als ik hoor dat er weer een vriendin zwanger is, of bevallen is...
Zijn er meer dames die geen kinderen kunnen krijgen? Of er bewust voor hebben gekozen ivm gezondheid of wens partner? Hoe gaan jullie hier mee om? Kan je er over praten met je partner?
Inmiddels loop ik tegen de 30 aan, en mja... ookal 'kan' ik geen kinderen krijgen, ik heb wel rammelende eierstokken. Ik voel een steek door mij heen gaan als ik hoor dat er weer een vriendin zwanger is, of bevallen is...
Zijn er meer dames die geen kinderen kunnen krijgen? Of er bewust voor hebben gekozen ivm gezondheid of wens partner? Hoe gaan jullie hier mee om? Kan je er over praten met je partner?
zondag 24 augustus 2008 om 11:57
Hi Pilous,
Naar ik weet kan ik wel kinderen krijgen, bij mij is het juist mijn partner die een erfelijke ziekte heeft en deze absoluut niet door wil geven aan een kindje. Heel begrijpelijk, maar wel erg zuur.
Misschien dat er mogelijkheden zijn voor ons, maar dat gaan we later nog eens precies uitzoeken, We zijn nu toch nog wat jong.
Ik wil je dus heel veel sterkte wensen, ik weet (een beetje) hoe het is, al is er voor mij een keuze die er voor jou niet is. Lijkt me nog 100x moeilijker!
Sterkte meis!
Liefs Feun
Naar ik weet kan ik wel kinderen krijgen, bij mij is het juist mijn partner die een erfelijke ziekte heeft en deze absoluut niet door wil geven aan een kindje. Heel begrijpelijk, maar wel erg zuur.
Misschien dat er mogelijkheden zijn voor ons, maar dat gaan we later nog eens precies uitzoeken, We zijn nu toch nog wat jong.
Ik wil je dus heel veel sterkte wensen, ik weet (een beetje) hoe het is, al is er voor mij een keuze die er voor jou niet is. Lijkt me nog 100x moeilijker!
Sterkte meis!
Liefs Feun
zondag 24 augustus 2008 om 12:40
Hoi Surface,
Het gaat om vele vitamines. Door een maag/darmoperatie, krijg ik injecties en slik ik veel pillen om alles op peil te houden. Het moeilijk kinderen kunnen krijgen heeft te maken met een hormoon. Mijn lichaam scheidt een hormoon af, wat gelijk is met hormonen van een zwangere vrouw. Mijn lichaam denkt dus dat ik zwanger ben, dus kan ik niet zwanger raken. Even in het kort. Nu kan ik daar wel hormonen voor slikken en andere behandelingen voor ondergaan, maar dan zit ik dus nog met het vitamine verhaal, en het feit dat mijn vriend geen kinderen wil. Zou hij nu wel heel graag kinderen willen, dan weet ik nog niet of ik het risico wel zou willen nemen. Ik heb steeds geroepen dat ik geen kinderen nodig heb om gelukkig te worden, maar merk gewoon dat mijn eierstokken beginnen te rammelen
Het gaat om vele vitamines. Door een maag/darmoperatie, krijg ik injecties en slik ik veel pillen om alles op peil te houden. Het moeilijk kinderen kunnen krijgen heeft te maken met een hormoon. Mijn lichaam scheidt een hormoon af, wat gelijk is met hormonen van een zwangere vrouw. Mijn lichaam denkt dus dat ik zwanger ben, dus kan ik niet zwanger raken. Even in het kort. Nu kan ik daar wel hormonen voor slikken en andere behandelingen voor ondergaan, maar dan zit ik dus nog met het vitamine verhaal, en het feit dat mijn vriend geen kinderen wil. Zou hij nu wel heel graag kinderen willen, dan weet ik nog niet of ik het risico wel zou willen nemen. Ik heb steeds geroepen dat ik geen kinderen nodig heb om gelukkig te worden, maar merk gewoon dat mijn eierstokken beginnen te rammelen
zondag 24 augustus 2008 om 19:43
Vrienden van ons durfden niet aan kinderen van hunzelf te beginnen, ivm haar gezondheid en zijn aangeboren 'afwijking' (open rug en daardoor incontinentie). Zij zijn toen een kindje gaan adopteren, ze gaan hem volgende week ophalen.
Maar dat moet je wel willen, in hun ogen dit de enige oplossing en ze zijn er erg blij mee!
Maar dat moet je wel willen, in hun ogen dit de enige oplossing en ze zijn er erg blij mee!
zaterdag 30 augustus 2008 om 10:08
Hoi Pilous
Allereerst wens ik je heel veel sterkte, heb je zelf ook klachten door je vitaminetekort of heeft het 'alleen' een eventueel effect op een kindje?
Ik heb zelf ook ervaring met het niet kunnen krijgen van een kind.
Ik heb baarmoederhalskanker gehad en de tumor was dusdanig groot dat mijn baarmoeder eruit moest.
Op het moment zelf was ik daar niet enorm mee bezig, ik werd op dat moment vooral overweldigd door allerlei andere angsten: ben ik nu binnen een paar jaar dood, als ik blijf leven hoe ziet mijn leven er dan verder uit: wat wordt de nasleep van de behandelingen, kom ik in de overgang, kan ik nog blijven werken etc. etc.
Die baarmoeder en de gevolgen daarvan waren 'duidelijk' dus dat heb ik op dat moment 'geparkeerd' en vooral aan de slag gegaan met de onzekerheden.
Toen er meer duidelijkheid over die onzekerheden kwam, kwamen dus die baarmoederloosheid en de gevolgen daarvan om de hoek.
Wat ik het moeilijkste vind is dat de onbezorgdheid weg is: ik weet niet zeker of de kanker weg is en ik kan niet zoals een ander denken, ach er komen wel kinderen.
Bovendien voelt het soms allemaal ontzettend oneerlijk, ik leefde en leef gezond, rook niet, had geen klachten, ben in het kader van het bevolkingsonderzoek naar de huisarts voor een uitstrijkje gegaan en ineens blijkt dat je ernstig ziek bent met enorme gevolgen.
Ik sta redelijk wisselend ten opzichte van zwangerschappen van anderen: in het algemeen kan ik blij voor een ander zijn en zelfs ontzettend genieten van de kinderen van een ander maar ik heb moeite met mensen die denken dat het leven tot in de details te plannen is en het dan nog uitkomt ook. Zo van: we willen in maart 2008 zwanger worden en ja hoor, dat lukt nog ook.
Groetjes
J
Allereerst wens ik je heel veel sterkte, heb je zelf ook klachten door je vitaminetekort of heeft het 'alleen' een eventueel effect op een kindje?
Ik heb zelf ook ervaring met het niet kunnen krijgen van een kind.
Ik heb baarmoederhalskanker gehad en de tumor was dusdanig groot dat mijn baarmoeder eruit moest.
Op het moment zelf was ik daar niet enorm mee bezig, ik werd op dat moment vooral overweldigd door allerlei andere angsten: ben ik nu binnen een paar jaar dood, als ik blijf leven hoe ziet mijn leven er dan verder uit: wat wordt de nasleep van de behandelingen, kom ik in de overgang, kan ik nog blijven werken etc. etc.
Die baarmoeder en de gevolgen daarvan waren 'duidelijk' dus dat heb ik op dat moment 'geparkeerd' en vooral aan de slag gegaan met de onzekerheden.
Toen er meer duidelijkheid over die onzekerheden kwam, kwamen dus die baarmoederloosheid en de gevolgen daarvan om de hoek.
Wat ik het moeilijkste vind is dat de onbezorgdheid weg is: ik weet niet zeker of de kanker weg is en ik kan niet zoals een ander denken, ach er komen wel kinderen.
Bovendien voelt het soms allemaal ontzettend oneerlijk, ik leefde en leef gezond, rook niet, had geen klachten, ben in het kader van het bevolkingsonderzoek naar de huisarts voor een uitstrijkje gegaan en ineens blijkt dat je ernstig ziek bent met enorme gevolgen.
Ik sta redelijk wisselend ten opzichte van zwangerschappen van anderen: in het algemeen kan ik blij voor een ander zijn en zelfs ontzettend genieten van de kinderen van een ander maar ik heb moeite met mensen die denken dat het leven tot in de details te plannen is en het dan nog uitkomt ook. Zo van: we willen in maart 2008 zwanger worden en ja hoor, dat lukt nog ook.
Groetjes
J
