Kinderen
alle pijlers
Ik leef teveel mee
dinsdag 23 juni 2026 om 19:46
Ik lees net een stukje over topic over de verkering van een 16 jarige zoon en dat doet mij denken aan de periode waar ik nu in zit:
Moeder van twee dochters, 16 en 18, ze zijn allebei aan het daten en dat gaat gepaard met liefdesverdriet, twijfels, alles wat er bij hoort… En ik ga er ook in op, ik leef mee, maar ik vind dat ik me te druk maak. Een voorbeeld; oudste heeft echt een leuke vriend, maar ze twijfelt of ze er mee door gaat want ze mist het flirten met andere jongens. Dat is haar goed recht, maar ik pieker me suf. Ik zou het zo jammer vinden.
Aan de ene kant is het leuk om mee te leven met mijn dochters, maar ik ga er teveel in op. Mijn man heeft dit niet.
Wat ik met dit topic wil? Geen idee, misschien tips om los te laten. En ja, ik ben een controlefreak.
Moeder van twee dochters, 16 en 18, ze zijn allebei aan het daten en dat gaat gepaard met liefdesverdriet, twijfels, alles wat er bij hoort… En ik ga er ook in op, ik leef mee, maar ik vind dat ik me te druk maak. Een voorbeeld; oudste heeft echt een leuke vriend, maar ze twijfelt of ze er mee door gaat want ze mist het flirten met andere jongens. Dat is haar goed recht, maar ik pieker me suf. Ik zou het zo jammer vinden.
Aan de ene kant is het leuk om mee te leven met mijn dochters, maar ik ga er teveel in op. Mijn man heeft dit niet.
Wat ik met dit topic wil? Geen idee, misschien tips om los te laten. En ja, ik ben een controlefreak.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:08
Ik zeg niet dat er niets aan te doen is. Ik zit er juist mee, voor mezelf omdat ik vind dat ik doorsla met piekeren. Maar ik wil ook mijn dochters er niet mee lastig vallen.Itsnojoke schreef: ↑23-06-2026 21:03Idem. Roept veel oude frustraties op over mijn eigen jeugd. Niet projecteren, dat weet ik, maar ik vind het mateloos frustrerend dat iemand kan zeggen 'oh nou ja, niets aan te doen ' terwijl ze hun kinderen de lasten doorgeven inderdaad in plaats van er iets aan doen.
Ik heb in het verleden meerdere keren hulp gehad ivm angststoornis. Gaat ook goed, alleen nu dus even wat minder. Ga ik daar weer hulp voor zoeken? Dat weet ik nu nog niet. Ik laat het nu even bezinken.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:09
Ik herken het heel erg.
Zelf mijn moeder op jonge leeftijd verloren en altijd alles alleen moeten opknappen.
Ik wil(de) dochter alles geven wat ik zelf niet gekregen heb. Ik wil verder niet teveel
uitweiden, maar het is lang niet echt goed met haar gegaan met best wel destructief gedrag. Ik pieker me ook suf.
En de POH heeft mij niks opgeleverd. Die Libelle adviezen kan ik zelf ook wel bedenken.
Zelf mijn moeder op jonge leeftijd verloren en altijd alles alleen moeten opknappen.
Ik wil(de) dochter alles geven wat ik zelf niet gekregen heb. Ik wil verder niet teveel
uitweiden, maar het is lang niet echt goed met haar gegaan met best wel destructief gedrag. Ik pieker me ook suf.
En de POH heeft mij niks opgeleverd. Die Libelle adviezen kan ik zelf ook wel bedenken.
girasole3 wijzigde dit bericht op 23-06-2026 21:10
12.52% gewijzigd
dinsdag 23 juni 2026 om 21:09
Zo’n angststoornis is idd nooit helemaal weg. Ik heb ook nog een online cursus (heet anders) over angsten, ik denk dat ik daar weer eens mee aan de slag kan gaan.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:10
Waardeloos hè dat gepieker. Heel rot dat het met jou en dochter niet goed ging.girasole3 schreef: ↑23-06-2026 21:09Ik herken het heel erg.
Zelf mijn moeder op jonge leeftijd verloren en altijd alles alleen moeten opknappen.
Ik wil(de) dochter alles geven wat ik zelf niet gekregen heb. Ik wil verder niet teveel
uitweiden, maar het is lang niet echt goed met haar gegaan met best wel destructief gedrag. Ik pieker me ook suf.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:12
Het is al heel wat dat je erkent dat je doorslaat! Je weet dus eigenlijk ook dat je daat iets mee moet.RubyAnne schreef: ↑23-06-2026 21:08Ik zeg niet dat er niets aan te doen is. Ik zit er juist mee, voor mezelf omdat ik vind dat ik doorsla met piekeren. Maar ik wil ook mijn dochters er niet mee lastig vallen.
Ik heb in het verleden meerdere keren hulp gehad ivm angststoornis. Gaat ook goed, alleen nu dus even wat minder. Ga ik daar weer hulp voor zoeken? Dat weet ik nu nog niet. Ik laat het nu even bezinken.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:12
Ze is pas 18. Zo groot is de kans niet dat ze gelijk met het eerste vriendje trouwt en kinderen krijgt.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:12
dinsdag 23 juni 2026 om 21:15
Ik weet inderdaad veel. Met allebei mijn dochters praat ik veel, lekker kletsen met koffie en ze vertellen veel. Zijn allebei heel open. En dus weet ik ook te veel, denk ik. Maar dat vind ik ook weer heerlijk aan mijn dochters, en ik wil ook niet dat ze stoppen met praten om mij gerust te houden. Maar ik snap je punt.Lori schreef: ↑23-06-2026 21:06Zou het misschien al een beetje kunnen helpen als je niet alle in's en out's weet? Want waarom weet je die eigenlijk? Voor iemand als jij is het natuurlijk fijn om het allemaal te weten, maar levert het jullie beiden ook iets op? Behalve dat het jou vast geruststelling biedt, waarvan je je kunt afvragen of je dat moet willen hebben, of dat het een fijne manier is om je angsten binnen de perken te houden.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:17
Ja zeker, Sabine, ik merk het aan mezelf. Had het in eerste instantie niet zo gekoppeld aan de angststoornis omdat het de laatste jaren erg goed gaat. Maar dat zit er wel achter denk ik.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:22
Misschien zijn ze wel heel open om jou gerust te stellen.RubyAnne schreef: ↑23-06-2026 21:15Ik weet inderdaad veel. Met allebei mijn dochters praat ik veel, lekker kletsen met koffie en ze vertellen veel. Zijn allebei heel open. En dus weet ik ook te veel, denk ik. Maar dat vind ik ook weer heerlijk aan mijn dochters, en ik wil ook niet dat ze stoppen met praten om mij gerust te houden. Maar ik snap je punt.
Everything is possible for the one who believes.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:25
Misschien, maar met name de oudste vertelt veel dingen die mij juist niet gerust stellen. Is nogal een feestnummer namelijk.
Ondanks mijn angsten heb ik wel het idee dat mijn dochters evenwichtig opgroeien. Ik merk dat ik nu doorsla, en ik heb nogal de neiging erg bezorgd te zijn en dat vind ik waardeloos voor mijn dochters, maar het is niet zo dat zij geheel geregeerd worden door mijn angsten.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:29
Sabine schreef: ↑23-06-2026 20:58Ik herken het to. Ik sla er alleen niet in door. Maar je wil gewoon dat het goed gaat met je kinderen. De relatie van je dochter gaat in jouw ogen goed en dus ben je denk ik bang dat ze iets goeds los laat. Het wordt dus onzeker. Je weet dat het haar ding is en dat je het los moet laten. Maar iets los laten vind ik altijd zo makkelijk gezegd. Hoe doe je dat?
Toen het uitging met met de verkering van mijn dochter vond ik het ook echt heel jammer dat die jongen die 1,5 jaar veel over de vloer kwam er opeens niet meer was.
Ik ben het wel eens met de reacties dat je hulp moet zoeken als je er last van hebt. Dat is natuurlijk niet de bedoeling.
Even met het voorbeeld van TO: het zou al heel erg helpen als je beseft dat er helemaal niets vast te houden valt omdat het helemaal niet 'van jou' is. En beseffen dat je kinderen eigen wezens zijn met eigen wensen, gevoelens en vooral hun eigen leven (wat dus niet van jou is).
En dan kom je ineens tot de conclusie dat er niets los te laten valt. Je moet vooral gaan respecteren dat het hun eigen levens zijn.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:34
dinsdag 23 juni 2026 om 21:37
Ja, dat is het. Ik wil rust en veiligheid. Ik laat haar ook zeker genieten en haar eigen keuze maken. Maar je slaat de spijker op de kop… Komt wel binnen hier bij mij.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:51
Of ze maakt het niet uit en krijgt spijt.
You can do whatever you want - no one cares.
Week 34 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 34 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 23 juni 2026 om 21:54
Dat is ook zo. Maar dat is voor de een makkelijker dan voor de ander. Je bent zelf een mens met gevoelens. Ik vind het al heel wat dat to merkt dat het niet goed is hoe ze bezig is met het liefdesleven van haar kinderen. Nu er nog iets mee doen.S-Groot schreef: ↑23-06-2026 21:29Even met het voorbeeld van TO: het zou al heel erg helpen als je beseft dat er helemaal niets vast te houden valt omdat het helemaal niet 'van jou' is. En beseffen dat je kinderen eigen wezens zijn met eigen wensen, gevoelens en vooral hun eigen leven (wat dus niet van jou is).
En dan kom je ineens tot de conclusie dat er niets los te laten valt. Je moet vooral gaan respecteren dat het hun eigen levens zijn.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:54
Dat is ook zo. Maar dat is voor de een makkelijker dan voor de ander. Je bent zelf een mens met gevoelens. Ik vind het al heel wat dat to merkt dat het niet goed is hoe ze bezig is met het liefdesleven van haar kinderen. Nu er nog iets mee doen.S-Groot schreef: ↑23-06-2026 21:29Even met het voorbeeld van TO: het zou al heel erg helpen als je beseft dat er helemaal niets vast te houden valt omdat het helemaal niet 'van jou' is. En beseffen dat je kinderen eigen wezens zijn met eigen wensen, gevoelens en vooral hun eigen leven (wat dus niet van jou is).
En dan kom je ineens tot de conclusie dat er niets los te laten valt. Je moet vooral gaan respecteren dat het hun eigen levens zijn.
dinsdag 23 juni 2026 om 21:54
dinsdag 23 juni 2026 om 21:58
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in