Kinderen
alle pijlers
Ik leef teveel mee
dinsdag 23 juni 2026 om 19:46
Ik lees net een stukje over topic over de verkering van een 16 jarige zoon en dat doet mij denken aan de periode waar ik nu in zit:
Moeder van twee dochters, 16 en 18, ze zijn allebei aan het daten en dat gaat gepaard met liefdesverdriet, twijfels, alles wat er bij hoort… En ik ga er ook in op, ik leef mee, maar ik vind dat ik me te druk maak. Een voorbeeld; oudste heeft echt een leuke vriend, maar ze twijfelt of ze er mee door gaat want ze mist het flirten met andere jongens. Dat is haar goed recht, maar ik pieker me suf. Ik zou het zo jammer vinden.
Aan de ene kant is het leuk om mee te leven met mijn dochters, maar ik ga er teveel in op. Mijn man heeft dit niet.
Wat ik met dit topic wil? Geen idee, misschien tips om los te laten. En ja, ik ben een controlefreak.
Moeder van twee dochters, 16 en 18, ze zijn allebei aan het daten en dat gaat gepaard met liefdesverdriet, twijfels, alles wat er bij hoort… En ik ga er ook in op, ik leef mee, maar ik vind dat ik me te druk maak. Een voorbeeld; oudste heeft echt een leuke vriend, maar ze twijfelt of ze er mee door gaat want ze mist het flirten met andere jongens. Dat is haar goed recht, maar ik pieker me suf. Ik zou het zo jammer vinden.
Aan de ene kant is het leuk om mee te leven met mijn dochters, maar ik ga er teveel in op. Mijn man heeft dit niet.
Wat ik met dit topic wil? Geen idee, misschien tips om los te laten. En ja, ik ben een controlefreak.
dinsdag 23 juni 2026 om 22:02
Overdrijven is niet het goede woord. Je bemoeit je té (of angstaanjagend of ziekelijk) veel
Ze heeft deze potentiële levenspartner uitvoerig getest, geprobeerd, geconsumeerd en heeft besloten: er is meer.
Zelfs áls jij gelijk hebt en deze jongen echt haar soulmate blijkt: jouw dochter is er niet klaar voor. Die tornado moet nog op tournee.
Als het echt voorbestemd was, komt hij wel terug
dinsdag 23 juni 2026 om 22:12
Haha, die zag ik al aankomen en ik schreef letterlijk dat dat de lading niet dekt. Het is heel logisch dat je als ouder soms je hart vasthoudt omdat je dingen kunt overzien die je kind nog niet zo scherp heeft. Spijt na het uitmaken, een dikke onvoldoende na een avond Netflix ipv leren, een verziekte vakantie omdat iedereen dronken werd een jouw kind daar niet van houdt. Dat is gewoon de categorie leren loslaten en er gaandeweg op vertrouwen dat ellende van de domme keuzes leerzaam zal zijn voor je kind. Als dat het zou zijn dan zou je je vriezer nu vullen met Ben & Jerry's en een paar chocoladerepen en een extra doos van haar lievelingsthee in huis halen zodat je er liefdevol kunt zijn voor haar.
Als je angst je in de weg gaat zitten dan is het iets dat specifiek over jou gaat. Als ze deze jongen laat gaan dan heb ik deze fout gemaakt / gaan mensen xyz over me denken / ben ik een slechte moeder omdat etc.
dinsdag 23 juni 2026 om 22:12
Het is nog niet uit toch?Dropdrop schreef: ↑23-06-2026 22:02Overdrijven is niet het goede woord. Je bemoeit je té (of angstaanjagend of ziekelijk) veel
Ze heeft deze potentiële levenspartner uitvoerig getest, geprobeerd, geconsumeerd en heeft besloten: er is meer.
Zelfs áls jij gelijk hebt en deze jongen echt haar soulmate blijkt: jouw dochter is er niet klaar voor. Die tornado moet nog op tournee.
Als het echt voorbestemd was, komt hij wel terug
You can do whatever you want - no one cares.
Week 34 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 34 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 23 juni 2026 om 22:47
Ik heb ook zo'n kind en ik vind dat echt fantastisch. Het zorgt hier voor een warme en stevige band.RubyAnne schreef: ↑23-06-2026 21:15Ik weet inderdaad veel. Met allebei mijn dochters praat ik veel, lekker kletsen met koffie en ze vertellen veel. Zijn allebei heel open. En dus weet ik ook te veel, denk ik. Maar dat vind ik ook weer heerlijk aan mijn dochters, en ik wil ook niet dat ze stoppen met praten om mij gerust te houden. Maar ik snap je punt.
Maar ook ik heb een angstige persoonlijkheid. Ik ben me daar heel erg van bewust, maar kan niet ontkennen dat dat er af en toe wel doorheen piept in ons contact. Het is ontzettend moeilijk om het geen enkele rol te laten spelen.
dinsdag 23 juni 2026 om 23:00
Hier ook, ik ben me er ook wel van bewust, Flipflop, en we praten daar ook over. Maar idd het is ook zo gezellig, ik zou ook helemaal niet anders willen. Ook de vriendinnen van mijn oudste dochter komen nog wel eens mee kletsen over al hun belevenissen. Heerlijk!Flipflop schreef: ↑23-06-2026 22:47Ik heb ook zo'n kind en ik vind dat echt fantastisch. Het zorgt hier voor een warme en stevige band.
Maar ook ik heb een angstige persoonlijkheid. Ik ben me daar heel erg van bewust, maar kan niet ontkennen dat dat er af en toe wel doorheen piept in ons contact. Het is ontzettend moeilijk om het geen enkele rol te laten spelen.
Jammer hè dat angstige, het zit er bij mij ook zo in.
dinsdag 23 juni 2026 om 23:30
Dat kan, dat ze spijt krijgt. En dan heeft ze meteen een levensles te pakken. Een zure, dat wel.
Ik lees hier: angst. Jij projecteert jouw angst op jouw dochter en haar beslissingen. Angst is vaak een slechte raadgever. Tenzij realistische angst in een bedreigende situatie, maar volgens mij is dat niet aan de orde.
Gun jouw dochter haar leerproces. Laat haar fouten maken. Misschien maakt ze de verkeerde keuze en komt de relatie alsnog goed. Misschien ook niet. Misschien blijft ze en is ze haar leven lang ongelukkig. Kortom; je weet het niet.
Goed dat je zelf bewust bent dat je je veel te veel zorgen maakt. Probeer actief de piekeraar in je hoofd een halt toe te roepen. Dat kan, echt. Train jezelf om, wanneer het stemmetje komt, deze een halt toe te roepen. Lukt dat niet, dan denk ik dat professionele hulp een goede stap is.
dinsdag 23 juni 2026 om 23:35
Ik herken mezelf hier ook wel in, hoewel ik het meer had toen mijn zoon kleiner was en dus met andere dingen. Juist nu hij ouder wordt ( bijna 13) merk ik dat het afneemt. Ik vond het al zielig als een vriendje niet met hem maar een keertje met een ander vriendje wilde spelen. Ik hield mijn mond op het moment zelf want hij vond het super logisch. Achteraf heb ik weleens gevraagd of hij dat niet erg vond: ik vind het niet leuk, maar ook niet erg. Ik wil zelf ook weleens met een ander of niet afspreken.... Heb je dit altijd gehad bij je dochters? Of pas sinds ze een liefdesleven hebben?
dinsdag 23 juni 2026 om 23:49
Altijd wel gehad, maar nu is het erger, hebben ze liefdesverdriet dan heb ik het zo’n beetje ook… En dat vind ik te ver gaan. Natuurlijk leef ik met ze mee, dat vind ik okay maar nu is het te. Misschien moet ik ook wennen aan deze nieuwe fase.Ceester schreef: ↑23-06-2026 23:35Ik herken mezelf hier ook wel in, hoewel ik het meer had toen mijn zoon kleiner was en dus met andere dingen. Juist nu hij ouder wordt ( bijna 13) merk ik dat het afneemt. Ik vond het al zielig als een vriendje niet met hem maar een keertje met een ander vriendje wilde spelen. Ik hield mijn mond op het moment zelf want hij vond het super logisch. Achteraf heb ik weleens gevraagd of hij dat niet erg vond: ik vind het niet leuk, maar ook niet erg. Ik wil zelf ook weleens met een ander of niet afspreken.... Heb je dit altijd gehad bij je dochters? Of pas sinds ze een liefdesleven hebben?
dinsdag 23 juni 2026 om 23:50
Dankjewel voor je advies. Nu ben ik weer rustiger, dan lukt het beter. Afleiding helpt, maar vandaag had ik dat niet veel.Eenbeetjevanditendat schreef: ↑23-06-2026 23:30Dat kan, dat ze spijt krijgt. En dan heeft ze meteen een levensles te pakken. Een zure, dat wel.
Ik lees hier: angst. Jij projecteert jouw angst op jouw dochter en haar beslissingen. Angst is vaak een slechte raadgever. Tenzij realistische angst in een bedreigende situatie, maar volgens mij is dat niet aan de orde.
Gun jouw dochter haar leerproces. Laat haar fouten maken. Misschien maakt ze de verkeerde keuze en komt de relatie alsnog goed. Misschien ook niet. Misschien blijft ze en is ze haar leven lang ongelukkig. Kortom; je weet het niet.
Goed dat je zelf bewust bent dat je je veel te veel zorgen maakt. Probeer actief de piekeraar in je hoofd een halt toe te roepen. Dat kan, echt. Train jezelf om, wanneer het stemmetje komt, deze een halt toe te roepen. Lukt dat niet, dan denk ik dat professionele hulp een goede stap is.
dinsdag 23 juni 2026 om 23:55
Niemand is perfect en we hebben allemaal, van groot tot klein onze mindere kanten. Goed dat je je er bewust van bent. Zonder bewustzijn, kan je ook niks veranderen.
woensdag 24 juni 2026 om 00:27
Dat heb ik ook gehad en heb dat geen enkel moment gekoppeld aan de emotie angst. Meer aan dat ik erg invoelend kan zijn. Ik zie ook niet in wat daar verkeerd aan zou zijn.
Ik vind persoonlijk dat je ook wel heel snel het advies kreeg om dan maar weer in therapie te gaan.
woensdag 24 juni 2026 om 00:42
Er is wel een verschil tussen invoelend zijn, iets te invoelend zijn en een hele dag bezig kunnen zijn met de beslommeringen van je kinderen (piekeren).
Als het je in deze mate bezighoudt en het lukt je zelf niet om dat terug naar “normale proporties” te krijgen, dan is het goed om daar hulp bij te vragen. En knap, want er zijn ook veel mensen die “gewoon altijd maar blijven doen, wat ze altijd al doen”.
Als het je in deze mate bezighoudt en het lukt je zelf niet om dat terug naar “normale proporties” te krijgen, dan is het goed om daar hulp bij te vragen. En knap, want er zijn ook veel mensen die “gewoon altijd maar blijven doen, wat ze altijd al doen”.
woensdag 24 juni 2026 om 00:59
En daarin mag je (en sommige anderen hier) best wat liever voor jezelf zijn. Het klinkt alsof je een warme, toegankelijke moeder bent, en als je werkelijk zo'n vreselijke bemoeial zou zijn, zouden je meiden niet zo vrij met je delen wat er voor hen speelt in hun relaties
. Je bent je duidelijk bewust dat de angst soms een loopje met je neemt en resulteert in piekeren. Probeer om in plaats van hier heel hard tegen vechten, het gewoon te benoemen "Ah, daar is de piekeraar/angst die de boel probeert te managen". Simpelweg omdat je die angstige gedachten hebt en je je onrustig voelt, betekent niet dat je ernaar hoeft te handelen! Naast de angstige kant is er namelijk ook de kant die het belangrijk vindt dat je dochter(s) de ruimte krijgen om hun eigen keuzes en fouten te maken, en daar hecht je uiteindelijk meer waarde aan dan aan de angst/piekeraar.
Besef je ook dat dat gevoel van empathie (meeleven met je dochters, het vriendje dat mogelijk geen vriendje meer is) je kracht is, maar dat het soms een halt toegeroepen mag worden. Ook hier weer: niet wegstoppen, maar observeren. Die gevoelens zijn OK, maar je hebt de keuze hoe lang je daarin wilt blijven hangen en hoe/of je ernaar wilt handelen
woensdag 24 juni 2026 om 07:50
.
woensdag 24 juni 2026 om 09:05
To krijgt niet het advies therapie omdat ze te invoelend is.Flipflop schreef: ↑24-06-2026 00:27Dat heb ik ook gehad en heb dat geen enkel moment gekoppeld aan de emotie angst. Meer aan dat ik erg invoelend kan zijn. Ik zie ook niet in wat daar verkeerd aan zou zijn.
Ik vind persoonlijk dat je ook wel heel snel het advies kreeg om dan maar weer in therapie te gaan.
woensdag 24 juni 2026 om 09:07
Ik heb aangegeven dit ook te hebben. En dat is geen probleem omdat ik er geen last van heb. To heeft er duidelijk wel last van. Dan moet je er iets mee.Flipflop schreef: ↑24-06-2026 00:27Dat heb ik ook gehad en heb dat geen enkel moment gekoppeld aan de emotie angst. Meer aan dat ik erg invoelend kan zijn. Ik zie ook niet in wat daar verkeerd aan zou zijn.
Ik vind persoonlijk dat je ook wel heel snel het advies kreeg om dan maar weer in therapie te gaan.
woensdag 24 juni 2026 om 10:12
Het begin is er al. Jij ziet dat je te ver gaat in je gedachten en angsten. Er is dus al bewustwording en dat is het begin. Nu nog leren om angst als zodanig te zien en het bij jezelf te laten.
Wellicht is het helpend om te bedenken dat kinderen en jongeren die ervaring hebben met tegenslag, verdriet of moeilijke gebeurtenissen daar ook van leren. Heb ik het natuurlijk niet over ingrijpende trauma's. Maar die ervaring maakt ze later sterker. Zoals je weerstand kunt opbouwen tegen ziektes. Zo kan je brein ook leren van verkeerde keuzes en van angst of verdriet. Je kind overal voor willen behoeden is een heel begrijpelijke maar ook verkeerde opvoedingsstrategie. Het leven is nu eenmaal hard en ze zullen nog tal van problemen en tegenslagen meemaken.
Wellicht is het helpend om te bedenken dat kinderen en jongeren die ervaring hebben met tegenslag, verdriet of moeilijke gebeurtenissen daar ook van leren. Heb ik het natuurlijk niet over ingrijpende trauma's. Maar die ervaring maakt ze later sterker. Zoals je weerstand kunt opbouwen tegen ziektes. Zo kan je brein ook leren van verkeerde keuzes en van angst of verdriet. Je kind overal voor willen behoeden is een heel begrijpelijke maar ook verkeerde opvoedingsstrategie. Het leven is nu eenmaal hard en ze zullen nog tal van problemen en tegenslagen meemaken.
woensdag 24 juni 2026 om 11:28
Sabine schreef: ↑23-06-2026 20:58Ik herken het to. Ik sla er alleen niet in door. Maar je wil gewoon dat het goed gaat met je kinderen. De relatie van je dochter gaat in jouw ogen goed en dus ben je denk ik bang dat ze iets goeds los laat. Het wordt dus onzeker. Je weet dat het haar ding is en dat je het los moet laten. Maar iets los laten vind ik altijd zo makkelijk gezegd. Hoe doe je dat?
Toen het uitging met met de verkering van mijn dochter vond ik het ook echt heel jammer dat die jongen die 1,5 jaar veel over de vloer kwam er opeens niet meer was.
Ik ben het wel eens met de reacties dat je hulp moet zoeken als je er last van hebt. Dat is natuurlijk niet de bedoeling.
Ik herken het van een vriendin van mij. Zij was erg van slag toen de relatie uit ging. Ook al was haar wel duidelijk dat ze niet goed bij elkaar pasten. Ze hecht nogal erg aan mensen, tot in het extreme toe.
Of er een link tussen dit is weet ik niet, maar feit is wel dat haar kind in een ongezonde relatie zit, en er maar bij blijft.
Creativiteit is de adem van de ziel – dus adem elke dag!
woensdag 24 juni 2026 om 12:45
Fomfebruari, bedankt voor je bericht.
Ik lees alle berichten, zitten ook dingen tussen waar ik wat aan heb.
Van sommige schrik ik ook wel, want dan lijk ik wel een moeder die er voor zorgt dat dochters naar mijn wil en angsten leven. Ik denk dat dat wel mee valt, maar realiseer me wel dat die kans er wel is dus ook even goed om dat te lezen.
Ik lees alle berichten, zitten ook dingen tussen waar ik wat aan heb.
Van sommige schrik ik ook wel, want dan lijk ik wel een moeder die er voor zorgt dat dochters naar mijn wil en angsten leven. Ik denk dat dat wel mee valt, maar realiseer me wel dat die kans er wel is dus ook even goed om dat te lezen.
woensdag 24 juni 2026 om 12:48
Ik heb ook een angststoornis en herken wel wat in wat je schrijft.
Ben momenteel op aanraden van de POH (ik zit met pijnklachten en overbelasting thuis helaas) het boek Uit liefde voor jezelf van Gijs Jansen aan het lezen. Erg prettig geschreven. Gericht op ACT (therapie). Misschien ook een tip voor jou. Daarnaast volg ik nu een online traject van House of Deep Relax. Hun app is ook erg prettig.
En....ik ga met 'innerlijk werk' aan de slag. Want veel wéét ik wel, maar voel ik niet zo.
Overigens had ik als 17-jarige hetzelfde als je dochter. Nooit spijt van gehad. Mijn moeder vindt het nog steeds jammer
Ben momenteel op aanraden van de POH (ik zit met pijnklachten en overbelasting thuis helaas) het boek Uit liefde voor jezelf van Gijs Jansen aan het lezen. Erg prettig geschreven. Gericht op ACT (therapie). Misschien ook een tip voor jou. Daarnaast volg ik nu een online traject van House of Deep Relax. Hun app is ook erg prettig.
En....ik ga met 'innerlijk werk' aan de slag. Want veel wéét ik wel, maar voel ik niet zo.
Overigens had ik als 17-jarige hetzelfde als je dochter. Nooit spijt van gehad. Mijn moeder vindt het nog steeds jammer
woensdag 24 juni 2026 om 14:54
Ik ken act, het heeft mij wel geholpen. Ik ga het ook weer oppakken.Sterrenstof74 schreef: ↑24-06-2026 12:48Ik heb ook een angststoornis en herken wel wat in wat je schrijft.
Ben momenteel op aanraden van de POH (ik zit met pijnklachten en overbelasting thuis helaas) het boek Uit liefde voor jezelf van Gijs Jansen aan het lezen. Erg prettig geschreven. Gericht op ACT (therapie). Misschien ook een tip voor jou. Daarnaast volg ik nu een online traject van House of Deep Relax. Hun app is ook erg prettig.
En....ik ga met 'innerlijk werk' aan de slag. Want veel wéét ik wel, maar voel ik niet zo.
Overigens had ik als 17-jarige hetzelfde als je dochter. Nooit spijt van gehad. Mijn moeder vindt het nog steeds jammer
Ik slik AD en dat helpt goed mijn angsten onder controle te houden, daarmee voel ik me meestal weer mijn oude zelf (zonder die heftige angsten). Maar daardoor laat ik wat ik heb geleerd in therapie e.d ook wel eens links liggen. Dan wil ik even niet geconfronteerd worden met een angststoornis, gewoon het gevoel hebben dat ie er niet is.
Maar toch ligt het op de loer, angsten en piekeren. Dat merk ik dus nu echt weer.
Bedankt voor het delen!
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in