Kinderen
alle pijlers
Jonge stiefmama's?
woensdag 4 mei 2011 om 12:40
Hoi allemaal,
sinds een paar weken ben ik nu "stiefmama" van 3 geweldige kinderen. Mijn vriend en ik zijn nu bijna een jaar samen, en hoewel ik zijn kinderen een hele tijd terug ook al wel ontmoet had, en tussendoor ook weleens zag, heeft hij me ruim een maand geleden voorgesteld als hun "nieuwe stiefmama". Want we wonen nu samen, en ze zullen me nu dus wel heel vaak gaan zien (ze zijn er om het weekend, elke vrijdag en soms al op donderdag). De kinderen zijn 7, 5 en 1 jaar en we kunnen het geweldig vinden met elkaar. Ik vind het heerlijk als ze er zijn, maar merk toch dat ik daardoor wel een heel ander leven ga leiden dan leeftijdsgenoten. Ik ben namelijk pas 20 jaar, en mijn vrienden (20-25 gemiddeld) studeren allemaal nog, gaan elk weekend stappen, van de ene naar de andere scharrel en moeten nog lang niet denken aan zo'n gesetteld leventje. Als ik ze zie hebben zij het over hun wilde leventjes, en heb ik het over dat ik zo leuk gespeeld heb met de kinderen het weekend... Ik zou mijn leven voor geen goud willen ruilen, ik heb nooit de behoefte gevoeld om zo'n typisch studentenleven te leiden, uitgaan trekt me gewoon niet zo, maar toch vind ik het jammer dat ik de aansluiting bij leeftijdsgenoten steeds meer mis. Ook als ik met mijn vriend en de kinderen door de stad loop bijvoorbeeld, trekken we gekke blikken. Zo'n man van 33 met 3 kleine kinderen, en zo'n jong meisje erbij (helpt ook niet echt dat mensen me vaak een jaar of 16 schatten). Ik krijg ook regelmatig de vraag hoe het precies zit, of ik ook zijn dochter ben, of een tante, of een au pair ofzo, en als ik dan uitleg hoe het zit word ik vaak afkeurend aangekeken. Nogmaals: ik ben gek op die kinderen, en zij vormen absoluut het probleem niet. Ik "mis mijn jeugd" helemaal niet, en zou dit leven voor geen goud willen verruilen voor een leven zonder (stief)kids. Maar ik vraag me wel eens af hoe andere jonge stiefmoeders dit ervaren?
groetjes, Luca
sinds een paar weken ben ik nu "stiefmama" van 3 geweldige kinderen. Mijn vriend en ik zijn nu bijna een jaar samen, en hoewel ik zijn kinderen een hele tijd terug ook al wel ontmoet had, en tussendoor ook weleens zag, heeft hij me ruim een maand geleden voorgesteld als hun "nieuwe stiefmama". Want we wonen nu samen, en ze zullen me nu dus wel heel vaak gaan zien (ze zijn er om het weekend, elke vrijdag en soms al op donderdag). De kinderen zijn 7, 5 en 1 jaar en we kunnen het geweldig vinden met elkaar. Ik vind het heerlijk als ze er zijn, maar merk toch dat ik daardoor wel een heel ander leven ga leiden dan leeftijdsgenoten. Ik ben namelijk pas 20 jaar, en mijn vrienden (20-25 gemiddeld) studeren allemaal nog, gaan elk weekend stappen, van de ene naar de andere scharrel en moeten nog lang niet denken aan zo'n gesetteld leventje. Als ik ze zie hebben zij het over hun wilde leventjes, en heb ik het over dat ik zo leuk gespeeld heb met de kinderen het weekend... Ik zou mijn leven voor geen goud willen ruilen, ik heb nooit de behoefte gevoeld om zo'n typisch studentenleven te leiden, uitgaan trekt me gewoon niet zo, maar toch vind ik het jammer dat ik de aansluiting bij leeftijdsgenoten steeds meer mis. Ook als ik met mijn vriend en de kinderen door de stad loop bijvoorbeeld, trekken we gekke blikken. Zo'n man van 33 met 3 kleine kinderen, en zo'n jong meisje erbij (helpt ook niet echt dat mensen me vaak een jaar of 16 schatten). Ik krijg ook regelmatig de vraag hoe het precies zit, of ik ook zijn dochter ben, of een tante, of een au pair ofzo, en als ik dan uitleg hoe het zit word ik vaak afkeurend aangekeken. Nogmaals: ik ben gek op die kinderen, en zij vormen absoluut het probleem niet. Ik "mis mijn jeugd" helemaal niet, en zou dit leven voor geen goud willen verruilen voor een leven zonder (stief)kids. Maar ik vraag me wel eens af hoe andere jonge stiefmoeders dit ervaren?
groetjes, Luca
woensdag 4 mei 2011 om 12:47
O, het lijkt overigens alsof ik de kinderen pas net een maandje ken (als ik het zelf zo na lees), maar ik ken ze dus al heel lang. Sinds ik 2 maanden geleden bij hem ingetrokken ben zie ik ze heel erg veel (zeker de afgelopen 2 weken met de schoolvakantie), en toen ze na zo'n 3 weken continue bij mij zijn aan hun vader gingen vragen hoe het nou zat, heeft hij het ze verteld. Ik rekende dus even vanaf dat moment, dat ik 'officieel' hun stiefmama werd.
woensdag 4 mei 2011 om 12:54
woensdag 4 mei 2011 om 12:54
woensdag 4 mei 2011 om 12:59
quote:dertigmin schreef op 04 mei 2011 @ 12:54:
Ik zat ook al op mijn handen over het woord stiefmama. Je bent gewoon de vriendin van de vader. Niet meer en niet minder.
Doe je ook veel verzorgende taken of doet je vriend dat?Ach joh, zo zwaar bedoel ik het ook helemaal niet. Ik weet heus wel dat ik hun moeder niet ben, dat ik dat ook nooit zal zijn. Maar ik gebruik dat even omdat dat nou eenmaal wel het woord er voor is, en het wat korter is dan "de vriendin van hun vader" (dat is me even teveel typwerk :') ). De kinderen noemen me ook geen 'mama' oid, zoals ook ergens was gevraagd, maar gewoon bij mijn naam. Hoewel ze wel zeggen dat ze wilden dat ik hun moeder was in plaats van hun echte moeder, omdat zij er schijnbaar niet zoveel van bakt, en dus noemen ze me weleens plagend 'mama'. Ik doe wel van alles voor ze. Sowieso kook ik elke avond, ik pak altijd wat te drinken voor ze, help ze met schoolwerk (oefenen met schrijven en lezen). Verschoon luiers van de jongste, kleed ze aan e.d.
Ik zat ook al op mijn handen over het woord stiefmama. Je bent gewoon de vriendin van de vader. Niet meer en niet minder.
Doe je ook veel verzorgende taken of doet je vriend dat?Ach joh, zo zwaar bedoel ik het ook helemaal niet. Ik weet heus wel dat ik hun moeder niet ben, dat ik dat ook nooit zal zijn. Maar ik gebruik dat even omdat dat nou eenmaal wel het woord er voor is, en het wat korter is dan "de vriendin van hun vader" (dat is me even teveel typwerk :') ). De kinderen noemen me ook geen 'mama' oid, zoals ook ergens was gevraagd, maar gewoon bij mijn naam. Hoewel ze wel zeggen dat ze wilden dat ik hun moeder was in plaats van hun echte moeder, omdat zij er schijnbaar niet zoveel van bakt, en dus noemen ze me weleens plagend 'mama'. Ik doe wel van alles voor ze. Sowieso kook ik elke avond, ik pak altijd wat te drinken voor ze, help ze met schoolwerk (oefenen met schrijven en lezen). Verschoon luiers van de jongste, kleed ze aan e.d.
woensdag 4 mei 2011 om 13:01
Ik denk dat je het veel te serieus neemt allemaal. Je ziet de kinderen van je vriend 1 weekend in de 14 dagen. Dat zal heel gezellig zijn, maar je bent hun moeder niet en zult het nooit worden.
Ik hoop dat je je zo zelf ook niet noemt.
Je bent 20. Heb net een jaar een relatie met je vriend. Vergeet je je leeftijd niet? Leuk om 'vadertje en moedertje' te spelen, maar gedraag je iets meer naar je leeftijd en doe je best om je vriendschappen met leeftijdsgenoten te behouden. Mocht je relatie uitgaan, dan ben je toch gewoon weer die twintiger zonder kinderen.
Ik hoop dat je je zo zelf ook niet noemt.
Je bent 20. Heb net een jaar een relatie met je vriend. Vergeet je je leeftijd niet? Leuk om 'vadertje en moedertje' te spelen, maar gedraag je iets meer naar je leeftijd en doe je best om je vriendschappen met leeftijdsgenoten te behouden. Mocht je relatie uitgaan, dan ben je toch gewoon weer die twintiger zonder kinderen.
woensdag 4 mei 2011 om 13:04
quote:luca91 schreef op 04 mei 2011 @ 12:59:
[...]
Ach joh, zo zwaar bedoel ik het ook helemaal niet. Ik weet heus wel dat ik hun moeder niet ben, dat ik dat ook nooit zal zijn. Maar ik gebruik dat even omdat dat nou eenmaal wel het woord er voor is, en het wat korter is dan "de vriendin van hun vader" (dat is me even teveel typwerk :') ). De kinderen noemen me ook geen 'mama' oid, zoals ook ergens was gevraagd, maar gewoon bij mijn naam. Hoewel ze wel zeggen dat ze wilden dat ik hun moeder was in plaats van hun echte moeder, omdat zij er schijnbaar niet zoveel van bakt, en dus noemen ze me weleens plagend 'mama'. Ik doe wel van alles voor ze. Sowieso kook ik elke avond, ik pak altijd wat te drinken voor ze, help ze met schoolwerk (oefenen met schrijven en lezen). Verschoon luiers van de jongste, kleed ze aan e.d.
het is niet het juiste woord ervoor, officieel is een stiefouder iemand die een huwelijk is aangegaan met de vader, niet het vriendinnetje van.
Wat goed van je dat je al 2 hele maanden kookt, ze wat te drinken geeft en ze helpt met schoolwer.
[...]
Ach joh, zo zwaar bedoel ik het ook helemaal niet. Ik weet heus wel dat ik hun moeder niet ben, dat ik dat ook nooit zal zijn. Maar ik gebruik dat even omdat dat nou eenmaal wel het woord er voor is, en het wat korter is dan "de vriendin van hun vader" (dat is me even teveel typwerk :') ). De kinderen noemen me ook geen 'mama' oid, zoals ook ergens was gevraagd, maar gewoon bij mijn naam. Hoewel ze wel zeggen dat ze wilden dat ik hun moeder was in plaats van hun echte moeder, omdat zij er schijnbaar niet zoveel van bakt, en dus noemen ze me weleens plagend 'mama'. Ik doe wel van alles voor ze. Sowieso kook ik elke avond, ik pak altijd wat te drinken voor ze, help ze met schoolwerk (oefenen met schrijven en lezen). Verschoon luiers van de jongste, kleed ze aan e.d.
het is niet het juiste woord ervoor, officieel is een stiefouder iemand die een huwelijk is aangegaan met de vader, niet het vriendinnetje van.
Wat goed van je dat je al 2 hele maanden kookt, ze wat te drinken geeft en ze helpt met schoolwer.
woensdag 4 mei 2011 om 13:07
Ben je echt al klaar om je intensief te bemoeien met de opvoeding van drie kleine kinderen die niet de jouwe zijn op je 20ste?
Ik (ook 20) kan het me amper voorstellen wat voor leven dat moet zijn. En ik vind het eerlijk gezegd zelf een beetje grof van je vriend dat ie zoiets uberhaupt durft vragen aan je op zo'n leeftijd.
Enne, een beetje meer respect voor hun moeder is wel zo leuk. 'Ze bakt er schijnbaar niet veel van'? En zij moet haar drie kinderen dan aan jouw toevertrouwen?
Ik (ook 20) kan het me amper voorstellen wat voor leven dat moet zijn. En ik vind het eerlijk gezegd zelf een beetje grof van je vriend dat ie zoiets uberhaupt durft vragen aan je op zo'n leeftijd.
Enne, een beetje meer respect voor hun moeder is wel zo leuk. 'Ze bakt er schijnbaar niet veel van'? En zij moet haar drie kinderen dan aan jouw toevertrouwen?
woensdag 4 mei 2011 om 13:07
quote:luca91 schreef op 04 mei 2011 @ 12:59:
[...]
Ach joh, zo zwaar bedoel ik het ook helemaal niet. Ik weet heus wel dat ik hun moeder niet ben, dat ik dat ook nooit zal zijn. Maar ik gebruik dat even omdat dat nou eenmaal wel het woord er voor is, en het wat korter is dan "de vriendin van hun vader" (dat is me even teveel typwerk :') ). De kinderen noemen me ook geen 'mama' oid, zoals ook ergens was gevraagd, maar gewoon bij mijn naam. Hoewel ze wel zeggen dat ze wilden dat ik hun moeder was in plaats van hun echte moeder, omdat zij er schijnbaar niet zoveel van bakt, en dus noemen ze me weleens plagend 'mama'. Ik doe wel van alles voor ze. Sowieso kook ik elke avond, ik pak altijd wat te drinken voor ze, help ze met schoolwerk (oefenen met schrijven en lezen). Verschoon luiers van de jongste, kleed ze aan e.d.
.
Hun moeder bakt er schijnbaar niet veel van. Hoe weet je dat? Alleen van die kinderen? Tuurlijk in hun ogen bakt ze er niets van. Dat doen moeders die opvoeden nooit in de ogen van hun kinderen. Want ze moeten vanalles en mogen natuurlijk noooooit iets en zijn vanzelfsprekend volkomen onderkomen.
Ik zou ze zoiets nooit laten zeggen. Nooit hun moeder af (laten) vallen/ kwaad over laten spreken. Tenzij je echte bewijzen hebt van mishandeling/verwaarlozing en dan is het een zaak van je vriend om dat op te lossen.
[...]
Ach joh, zo zwaar bedoel ik het ook helemaal niet. Ik weet heus wel dat ik hun moeder niet ben, dat ik dat ook nooit zal zijn. Maar ik gebruik dat even omdat dat nou eenmaal wel het woord er voor is, en het wat korter is dan "de vriendin van hun vader" (dat is me even teveel typwerk :') ). De kinderen noemen me ook geen 'mama' oid, zoals ook ergens was gevraagd, maar gewoon bij mijn naam. Hoewel ze wel zeggen dat ze wilden dat ik hun moeder was in plaats van hun echte moeder, omdat zij er schijnbaar niet zoveel van bakt, en dus noemen ze me weleens plagend 'mama'. Ik doe wel van alles voor ze. Sowieso kook ik elke avond, ik pak altijd wat te drinken voor ze, help ze met schoolwerk (oefenen met schrijven en lezen). Verschoon luiers van de jongste, kleed ze aan e.d.
.
Hun moeder bakt er schijnbaar niet veel van. Hoe weet je dat? Alleen van die kinderen? Tuurlijk in hun ogen bakt ze er niets van. Dat doen moeders die opvoeden nooit in de ogen van hun kinderen. Want ze moeten vanalles en mogen natuurlijk noooooit iets en zijn vanzelfsprekend volkomen onderkomen.
Ik zou ze zoiets nooit laten zeggen. Nooit hun moeder af (laten) vallen/ kwaad over laten spreken. Tenzij je echte bewijzen hebt van mishandeling/verwaarlozing en dan is het een zaak van je vriend om dat op te lossen.
Nope
woensdag 4 mei 2011 om 13:07
quote:bommi schreef op 04 mei 2011 @ 13:04:
'ze bakt er schijnbaar niet veel van'
Deze conclusie trek jezelf?
Nee, dat zeggen de kinderen en mijn vriend. Voor zover ik haar ken lijkt ze me wel een goede moeder...
En ik zie ze niet 1 weekend in de 14 dagen, ik zie ze de halve week. Dat weekend per 2 weken blijven ze slapen, dan zijn ze er 'officieel'. Maar hun moeder werkt zoveel, dat ze er vaak ook 's middags na schooltijd zijn, en van donderdag op vrijdag blijven ze bijna elke week slapen.
'ze bakt er schijnbaar niet veel van'
Deze conclusie trek jezelf?
Nee, dat zeggen de kinderen en mijn vriend. Voor zover ik haar ken lijkt ze me wel een goede moeder...
En ik zie ze niet 1 weekend in de 14 dagen, ik zie ze de halve week. Dat weekend per 2 weken blijven ze slapen, dan zijn ze er 'officieel'. Maar hun moeder werkt zoveel, dat ze er vaak ook 's middags na schooltijd zijn, en van donderdag op vrijdag blijven ze bijna elke week slapen.
woensdag 4 mei 2011 om 13:08
woensdag 4 mei 2011 om 13:08
quote:luca91 schreef op 04 mei 2011 @ 12:59:
[...]
Ach joh, zo zwaar bedoel ik het ook helemaal niet. Ik weet heus wel dat ik hun moeder niet ben, dat ik dat ook nooit zal zijn. Maar ik gebruik dat even omdat dat nou eenmaal wel het woord er voor is, en het wat korter is dan "de vriendin van hun vader" (dat is me even teveel typwerk :') ). De kinderen noemen me ook geen 'mama' oid, zoals ook ergens was gevraagd, maar gewoon bij mijn naam. Hoewel ze wel zeggen dat ze wilden dat ik hun moeder was in plaats van hun echte moeder, omdat zij er schijnbaar niet zoveel van bakt, en dus noemen ze me weleens plagend 'mama'. Ik doe wel van alles voor ze. Sowieso kook ik elke avond, ik pak altijd wat te drinken voor ze, help ze met schoolwerk (oefenen met schrijven en lezen). Verschoon luiers van de jongste, kleed ze aan e.d.
Ik vind het zeer ongezond dat de kinderen op deze manier over hun moeder praten tegen jou. Grote kans dat ze dit alleen maar zeggen omdat ze je willen paaien. Ik zou het in de kiem smoren, wel zo duidelijk voor de kinderen en wel zo fair tegenover hun moeder.
Verder vind ik het ook ongezond dat je zoveel zorgtaken op je neemt. Het zijn toch de kinderen van je vriend? Je moet je niet voor het karretje laten spannen hoor. Nu is het nog leuk, omdat het allemaal nieuw is, maar voor je het weet is het normaal geworden dat jij iedere dag staat te koken en luiers staat te verschonen, wat is er dan van je eigen leven overgebleven?
Maar goed, dat wil ja allemaal natuurlijk helemaal niet horen
[...]
Ach joh, zo zwaar bedoel ik het ook helemaal niet. Ik weet heus wel dat ik hun moeder niet ben, dat ik dat ook nooit zal zijn. Maar ik gebruik dat even omdat dat nou eenmaal wel het woord er voor is, en het wat korter is dan "de vriendin van hun vader" (dat is me even teveel typwerk :') ). De kinderen noemen me ook geen 'mama' oid, zoals ook ergens was gevraagd, maar gewoon bij mijn naam. Hoewel ze wel zeggen dat ze wilden dat ik hun moeder was in plaats van hun echte moeder, omdat zij er schijnbaar niet zoveel van bakt, en dus noemen ze me weleens plagend 'mama'. Ik doe wel van alles voor ze. Sowieso kook ik elke avond, ik pak altijd wat te drinken voor ze, help ze met schoolwerk (oefenen met schrijven en lezen). Verschoon luiers van de jongste, kleed ze aan e.d.
Ik vind het zeer ongezond dat de kinderen op deze manier over hun moeder praten tegen jou. Grote kans dat ze dit alleen maar zeggen omdat ze je willen paaien. Ik zou het in de kiem smoren, wel zo duidelijk voor de kinderen en wel zo fair tegenover hun moeder.
Verder vind ik het ook ongezond dat je zoveel zorgtaken op je neemt. Het zijn toch de kinderen van je vriend? Je moet je niet voor het karretje laten spannen hoor. Nu is het nog leuk, omdat het allemaal nieuw is, maar voor je het weet is het normaal geworden dat jij iedere dag staat te koken en luiers staat te verschonen, wat is er dan van je eigen leven overgebleven?
Maar goed, dat wil ja allemaal natuurlijk helemaal niet horen
The time is now