Kinderen
alle pijlers
kind met lichte vorm van autisme - mijn schuld?''
dinsdag 30 september 2008 om 10:23
Mijn zoontje van 6 heeft een lichte vorm van autisme en ik denk altijd dat het mijn eigen schuld is. Mijn 2 andere kinderen zijn in een creche geweest omdat ik werkte maar met de kleinste heb ik mijn werk opgezegd en aldus heb ik heel alleen voor hem gezorgt.
Hij is nu 6 en kan nog altijd niet duidelijk praten en doet als een kindje van 3. Had ik meer met hem gespeeld en hem meer aandacht geschonken was het misschien niet zover gekomen.
Is er nog iemand met die schuldgevoelens?
Hij is nu 6 en kan nog altijd niet duidelijk praten en doet als een kindje van 3. Had ik meer met hem gespeeld en hem meer aandacht geschonken was het misschien niet zover gekomen.
Is er nog iemand met die schuldgevoelens?
dinsdag 30 september 2008 om 10:27
Ik kan niet je schuldgevoelens weg nemen, maar als je kindje autisme heeft (welke vorm dan ook) is dat nooit je eigen schuld. Dat zit in de hersenen. Is het vastgesteld dat je zoontje dat heeft?
Dan kun je ook hulp vragen bij verschillende instanties die je kunnen helpen bij de opvoeding etc van je zoontje.
Je bent een goede moeder,w elke keuze je ook maakt. Soms moet je blijven werken, al zou je dat liever niet wensen, en soms heb je de (luxe) keuze dat je thuis kunt blijven. Aan beide is niks verkeerd!
Dan kun je ook hulp vragen bij verschillende instanties die je kunnen helpen bij de opvoeding etc van je zoontje.
Je bent een goede moeder,w elke keuze je ook maakt. Soms moet je blijven werken, al zou je dat liever niet wensen, en soms heb je de (luxe) keuze dat je thuis kunt blijven. Aan beide is niks verkeerd!
dinsdag 30 september 2008 om 10:30
HI Magda,
ik heb geen ervaring hiermee, of schuldgevoelens... maar ik snap iets niet uit je verhaal.
Denk je dat je jongste kind een lichte vorm van autisme heeft omdat jij alleen voor hem zorgde en je baan heb opgezegd, terwijl je andere kinderen naar de creche gingen en dit niet hebben? Je bent gestopt met werken om voor je jongste kind te zorgen, maar je hebt hem niet genoeg aandacht kunnen schenken?
Het lijkt mij namelijk een beetje een vreemde redenering. Ik dacht altijd dat autisme niet iets is wat je krijgt, maar iets wat er vanaf het begin af aan al is.
ik heb geen ervaring hiermee, of schuldgevoelens... maar ik snap iets niet uit je verhaal.
Denk je dat je jongste kind een lichte vorm van autisme heeft omdat jij alleen voor hem zorgde en je baan heb opgezegd, terwijl je andere kinderen naar de creche gingen en dit niet hebben? Je bent gestopt met werken om voor je jongste kind te zorgen, maar je hebt hem niet genoeg aandacht kunnen schenken?
Het lijkt mij namelijk een beetje een vreemde redenering. Ik dacht altijd dat autisme niet iets is wat je krijgt, maar iets wat er vanaf het begin af aan al is.
dinsdag 30 september 2008 om 10:34
Tjonge, ik dacht dat je je tijdens je zwangerschap ernstig misdragen zou hebben. Maar lieve schat, je bent juist een geweldige moeder als je speciaal voor dit kleintje je baan hebt opgezegd om zo veel mogelijk zelf te zorgen. Een creche is geen medicijn, en autisme is nu eenmaal aangeboren en kan je jezelf niet kwalijk nemen op grond van deze reden. Meer spelen met andere kinderen is echt geen medicijn tegen autisme. Schuldgevoelens gelijk overboord gooien en gewoon die fijne moeder blijven. Niet de schuld (voor zover je van schuld kan spreken) bij jezelf of een ander leggen. Alle kindjes zijn verschillend, en geniet er van.
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
dinsdag 30 september 2008 om 10:36
Autisme is aangeboren, en in de meeste gevallen is het een erfelijkheidskwestie. Andere mogelijkheid is dat je kindje zuurstoftekort had bij de geboorte. Autisme is niet het gevolg van een (verkeerde) opvoeding, al werd dat vroeger weleens gedacht. Maar hoe dan ook, het is niet jouw schuld, dat is gewoon onmogelijk dus laat het je ook niet aanpraten.
Oh ja..het komt het meeste voor in de mannelijke lijn, dus er zijn in verhouding meer mannelijke autisten dan vrouwelijke. Dat betekent, dat het autisme van de kant van jouw man kan komen, of van een (ver) mannelijk familielid.
Vroeger werden moeders ervan beschuldigd dat ze te koud, te kil zouden zijn en dat hun kind daarom autisme hadden. Dat is dus grote onzin, en totaal achterhaald. Inmiddels weten we dus dat het een aangeboren stoornis is, waar jij dus niks aan kunt doen. Ik zou dat dus van me afzetten en je concentreren op hoe je het beste met hem kunt omgaan, er is veel hulp in te vinden omdat er veel meer over bekend is. Er is een website, NVA, dat is de vereniging voor autisme, misschien kun je daar eens wat informatie opzoeken? Of gewoon op google zoeken naar autisme, naar hoe het kan ontstaan. Misschien kan dat je geruststellen.
Oh ja..het komt het meeste voor in de mannelijke lijn, dus er zijn in verhouding meer mannelijke autisten dan vrouwelijke. Dat betekent, dat het autisme van de kant van jouw man kan komen, of van een (ver) mannelijk familielid.
Vroeger werden moeders ervan beschuldigd dat ze te koud, te kil zouden zijn en dat hun kind daarom autisme hadden. Dat is dus grote onzin, en totaal achterhaald. Inmiddels weten we dus dat het een aangeboren stoornis is, waar jij dus niks aan kunt doen. Ik zou dat dus van me afzetten en je concentreren op hoe je het beste met hem kunt omgaan, er is veel hulp in te vinden omdat er veel meer over bekend is. Er is een website, NVA, dat is de vereniging voor autisme, misschien kun je daar eens wat informatie opzoeken? Of gewoon op google zoeken naar autisme, naar hoe het kan ontstaan. Misschien kan dat je geruststellen.
dinsdag 30 september 2008 om 10:36
Magda, als moeders zó alles bepalend zouden zijn was er geen kind meer ziek , had er geen kind een afwijking of een verdrietje .
Ik snap dat je als moeder zo graag alles wilt " fixen ' of overnemen wat er mis is , maar helaas werkt het niet zo .
Zet je misplaatste schuldgevoel maar in de kast , meid , en haal er optimisme en inzet uit om binnen de mogelijkheden die je kind heeft alles eruit te halen wat er in zit .
Ik snap dat je als moeder zo graag alles wilt " fixen ' of overnemen wat er mis is , maar helaas werkt het niet zo .
Zet je misplaatste schuldgevoel maar in de kast , meid , en haal er optimisme en inzet uit om binnen de mogelijkheden die je kind heeft alles eruit te halen wat er in zit .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 30 september 2008 om 10:39
Autisme is aangeboren, er is niets wat je wel of niet had kunnen doen om dat te voorkomen.
Wat je wél kunt doen is je energie steken in goede begeleiding voor je zoontje; lees je in in autisme, hoe kun jij de dagelijkse gang van zaken voor hem zó inrichten dat hij het snapt, niet overprikkeld raakt, leert praten enz. Zoek uit of er een geschikt Medisch kinderdagverblijf voor hem is, welke begeleiding/ therapie hij baat bij kan hebben.
Wat je wél kunt doen is je energie steken in goede begeleiding voor je zoontje; lees je in in autisme, hoe kun jij de dagelijkse gang van zaken voor hem zó inrichten dat hij het snapt, niet overprikkeld raakt, leert praten enz. Zoek uit of er een geschikt Medisch kinderdagverblijf voor hem is, welke begeleiding/ therapie hij baat bij kan hebben.
anoniem_61464 wijzigde dit bericht op 30-09-2008 13:03
Reden: ter bescherming privacy verweiderd
Reden: ter bescherming privacy verweiderd
% gewijzigd
dinsdag 30 september 2008 om 10:39
Magda, probeer alsjeblieft je schuldgevoel los te laten. Autisme is niet iets wat een kind ontwikkelt, maar iets wat vanaf de geboorte al aanwezig is. Je had dit dus niet kunnen voorkomen hoeveel aandacht je je zoontje ook had gegeven. Veel belangrijker is wat je voor hem doet nu je weet wat er aan de hand is en dat je (met de juiste hulp en ondersteuning voor jullie als ouders) zorgt dat hij de begeleiding krijgt die hij nodig heeft om zich zo goed mogelijk te ontwikkelen.
Ons zoontje (net 3) heeft naar alle waarschijnlijkheid ook een vorm van autisme. Daar wordt op dit moment onderzoek naar gedaan. Ook ik voel me regelmatig schuldig naar hem toe. Niet omdat hij waarschijnlijk autistisch is, maar omdat het mij niet lukt om hem op een goede manier te begeleiden. Daardoor heb ik vaak het gevoel dat ik hem tekort doe. Daarom zijn we druk bezig om hier hulp bij te krijgen. Het duurt helaas alleen erg lang voordat je door alle papierhandel en wachtlijsten heen bent.
Ons zoontje (net 3) heeft naar alle waarschijnlijkheid ook een vorm van autisme. Daar wordt op dit moment onderzoek naar gedaan. Ook ik voel me regelmatig schuldig naar hem toe. Niet omdat hij waarschijnlijk autistisch is, maar omdat het mij niet lukt om hem op een goede manier te begeleiden. Daardoor heb ik vaak het gevoel dat ik hem tekort doe. Daarom zijn we druk bezig om hier hulp bij te krijgen. Het duurt helaas alleen erg lang voordat je door alle papierhandel en wachtlijsten heen bent.
dinsdag 30 september 2008 om 10:41
Als thuismoederen autisme zou veroorzaken, dan zou er al láng meer geld in de kinderopvang gepompt zijn.
Ik snap dat je je schuldig kunt voelen om ziektes of kwalen die je kind heeft. Zo werkt het moederlijk brein nu eenmaal. Maar snap alsjeblieft dat je redenatie totaal ireëel is. Al was je honderd keer meer thuisgebleven of al had je honderd keer minder aandacht gegeven: autisme is een afwijking in je hersenen. En hoewel ik de laatste ben die zal ontkennen dat moeders invloed hebben op hun kinderen, moet je jezelf en jouw rol daarin niet overschatten: díe macht heb jij niet. Jij hebt geen invloed op het ontstaan van dit soort afwijkingen in de hersenen. En áls je dat al zou hebben (wat niet zo is, maar toch, laten we eens meegaan in je redenatie), dan zou je dat hebben tijdens de zwangerschap, tijdens de aanleg ervan. Niet door thuis te blijven.
Maar nogmaals: jij hebt die invloed niet. En je moet wel verrékte rare dingen gedaan hebben tijdens de zwangerschap wil je daar dingen verknoeid hebben. Dus dat is ook al niet het geval.
Probeer deze gedachte echt los te laten. En als je dat niet lukt: zoek daar eens hulp bij. Dit soort schuldgevoelens verteren je, terwijl ze echt 100% niet nodig zijn. Ze beklemmen jou, maar ze kunnen ook in het contact tussen jou en je zoon komen te staan. Zorg dus alsjeblieft dat je er vanaf raakt, want het is echt, echt, 100% waar NIET jouw schuld dat je zoontje dit heeft. Simpelweg omdat jij daar de macht niet over hebt.
Ik snap dat je je schuldig kunt voelen om ziektes of kwalen die je kind heeft. Zo werkt het moederlijk brein nu eenmaal. Maar snap alsjeblieft dat je redenatie totaal ireëel is. Al was je honderd keer meer thuisgebleven of al had je honderd keer minder aandacht gegeven: autisme is een afwijking in je hersenen. En hoewel ik de laatste ben die zal ontkennen dat moeders invloed hebben op hun kinderen, moet je jezelf en jouw rol daarin niet overschatten: díe macht heb jij niet. Jij hebt geen invloed op het ontstaan van dit soort afwijkingen in de hersenen. En áls je dat al zou hebben (wat niet zo is, maar toch, laten we eens meegaan in je redenatie), dan zou je dat hebben tijdens de zwangerschap, tijdens de aanleg ervan. Niet door thuis te blijven.
Maar nogmaals: jij hebt die invloed niet. En je moet wel verrékte rare dingen gedaan hebben tijdens de zwangerschap wil je daar dingen verknoeid hebben. Dus dat is ook al niet het geval.
Probeer deze gedachte echt los te laten. En als je dat niet lukt: zoek daar eens hulp bij. Dit soort schuldgevoelens verteren je, terwijl ze echt 100% niet nodig zijn. Ze beklemmen jou, maar ze kunnen ook in het contact tussen jou en je zoon komen te staan. Zorg dus alsjeblieft dat je er vanaf raakt, want het is echt, echt, 100% waar NIET jouw schuld dat je zoontje dit heeft. Simpelweg omdat jij daar de macht niet over hebt.
dinsdag 30 september 2008 om 11:13
Ik vind het heel erg voor je dat je met deze schuldgevoelens rondloopt!! Ik heb zelf een kindje met het Syndroom van Down en net als bij Autisme is dit iets wat aangeboren is. Hier kun je écht zelf niks aan doen. Ik vind het juist knap van je dat je met je werk gestopt bent (en daar natuurlijk dan ook de gelegenheid toe had) om voor je kind te zorgen. Ik denk dat dat
juist voor dit kindje heel erg goed is geweest hoor!!!
@luna1: jeee wat een schoonmoeder heb jij zeg!!! pfffff.......
juist voor dit kindje heel erg goed is geweest hoor!!!
@luna1: jeee wat een schoonmoeder heb jij zeg!!! pfffff.......
dinsdag 30 september 2008 om 11:29
bedankt voor de lieve berichtjes. Het is niet omdat ik thuis gebleven ben voor hem dat ik denk dat hij autisme heeft maar ik heb werkelijk niet al mijn aandacht aan hem besteed. Ik was in die periode ook een beetje (of veel) depressief en zette mijn kindje meestal in zijn maxicosie voor de t.v. Nu weet ik ook wel dat er meer moeders zijn die dat doen maar toch vind ik dat ik hem niet genoeg heb gestimuleerd. Na het lezen van jullie berichten moet ik wel geloven dat het een aangeboren afwijking is maar het is moeilijk om te gaan met de kritiek van anderen die denken dat het een slecht opgevoed kind is.
Hij gaat nu al voor het 3de jaar naar de logopedist en in school word er nu eindelijk veeeeeel aandacht aan hem geschonken.
Eindelijk hebben ze het ook door dat er iets met zijn hoofdje niet in orde is. Zo kreeg ik opmerkingen van : dit kind kijkt de hele dag naar t.v. (wat wel waar was of is) , of je kind kent geen regels (mijn kind kent geen regels omdat hij het niet verstaat!) Op de simpele vragen zoals hoe gaat het, hoe oud ben je, ben je moe .... daar kan hij nog geen antwoord op geven .
Maar ondertussen ben ik wel een vechtende moeder voor mijn zoontje geworden en wil ook alles voor hem doen.
Maar mijn schuldgevoelens gaan niet zomaar weg, zal nog wel een tijdje duren.
Hij gaat nu al voor het 3de jaar naar de logopedist en in school word er nu eindelijk veeeeeel aandacht aan hem geschonken.
Eindelijk hebben ze het ook door dat er iets met zijn hoofdje niet in orde is. Zo kreeg ik opmerkingen van : dit kind kijkt de hele dag naar t.v. (wat wel waar was of is) , of je kind kent geen regels (mijn kind kent geen regels omdat hij het niet verstaat!) Op de simpele vragen zoals hoe gaat het, hoe oud ben je, ben je moe .... daar kan hij nog geen antwoord op geven .
Maar ondertussen ben ik wel een vechtende moeder voor mijn zoontje geworden en wil ook alles voor hem doen.
Maar mijn schuldgevoelens gaan niet zomaar weg, zal nog wel een tijdje duren.
dinsdag 30 september 2008 om 11:51
Magda, commentaar krijg je toch wel, wat je ook doet. Ik probeer me daar ook tegen te wapenen. Mijn zoontje kan op anderen ook heel onopgevoed overkomen. Hij gaat volkomen zijn eigen gang en reageert niet op correcties. Zo heeft hij vorige week nog de hele slagerij bij elkaar gegilt gewoon omdat hij dat een leuk spelletje vindt, zonder zich ook maar iets aan te trekken van wat ik of mijn man zeiden of deden. Er zullen echt de nodige mensen hun gedachten bij gehad hebben en dat doet me wel wat, maar ik weet dat ik het me niet teveel aan moet trekken wat dit soort situaties zullen met mijn zoontje blijven bestaan. En ik weet inmiddels wel dat het probleem niet aan onze aanpak ligt, maar dat het iets in mijn zoontje zelf is.
dinsdag 30 september 2008 om 13:22
quote:magda123 schreef op 30 september 2008 @ 11:29:
Na het lezen van jullie berichten moet ik wel geloven dat het een aangeboren afwijking is maar het is moeilijk om te gaan met de kritiek van anderen die denken dat het een slecht opgevoed kind is.
Dat soort kritiek zul je altijd krijgen als je een kind hebt dat anders is want zulke kinderen kunnen erg opvallen in het anders zijn. Probeer te leren daar boven te staan. Het is omdat je onzeker bent over je rol dat die kritiek vat op je heeft. En oké misschien heb je niet altijd het beste uit je moederschap gehaald, so what, je bent niet superwoman maar gewoon een mens van vlees en bloed. Zoals de anderen al zeggen: dit is niet jouw schuld. Dat hij licht autistisch is. Lees over dit onderwerp en je zult zien dat het niet komt omdat hij vaak voor de tv heeft gezeten of een uur later zijn eten gehad dan had gemoeten etc. etc. Dit is simpelweg een geval van overerving.
Het is wel zo dat je als moeder van een kind met een psychiatrische problematiek meer in huis moet halen om je kind zo goed mogelijk op te voeden zodat hij zo min mogelijk last heeft van zijn problematiek. Maar dat is een gevolg van de situatie en niet een oorzaak.
Na het lezen van jullie berichten moet ik wel geloven dat het een aangeboren afwijking is maar het is moeilijk om te gaan met de kritiek van anderen die denken dat het een slecht opgevoed kind is.
Dat soort kritiek zul je altijd krijgen als je een kind hebt dat anders is want zulke kinderen kunnen erg opvallen in het anders zijn. Probeer te leren daar boven te staan. Het is omdat je onzeker bent over je rol dat die kritiek vat op je heeft. En oké misschien heb je niet altijd het beste uit je moederschap gehaald, so what, je bent niet superwoman maar gewoon een mens van vlees en bloed. Zoals de anderen al zeggen: dit is niet jouw schuld. Dat hij licht autistisch is. Lees over dit onderwerp en je zult zien dat het niet komt omdat hij vaak voor de tv heeft gezeten of een uur later zijn eten gehad dan had gemoeten etc. etc. Dit is simpelweg een geval van overerving.
Het is wel zo dat je als moeder van een kind met een psychiatrische problematiek meer in huis moet halen om je kind zo goed mogelijk op te voeden zodat hij zo min mogelijk last heeft van zijn problematiek. Maar dat is een gevolg van de situatie en niet een oorzaak.
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
