Kinderen
alle pijlers
Kraamtranen
zaterdag 5 mei 2012 om 20:11
Maar even een nieuw topic gemaakt, de andere waren al wat ouder...
Afgelopen woe ben ik bevallen van een prachtige zoon. Ik heb al een schat van een manneke van bijna 2.
Nu was de bevalling van de eerste geen makkie: dat was een sterrenkijkertje en ik had al heel vroeg erge persweeen waar ik niets mee kon. Uiteindelijk bleef hij ook nog steken met z'n schoudertje en is ie met een vacuum gehaald. Ondanks dat ik de bevalling als heftig heb ervaren was ik er toch heel snel weer bovenop.
Daarom zag ik eigenlijk ook nu niet op tegen de bevalling: dat de eerste zo moeilijk was wilde absoluut niet zeggen dat de tweede dat ook zou zijn werd me destijds, en ook deze zwangerschap verzekerd.
Afgelopen maandag nog een keer in het zkh geweest voor extra controle ivm mogelijke PE, maar alles was in orde. Wel waren m'n bloedplaatjes in het bloed te laag waardoor ik 2 dagen later weer voor extra controle moest. De gyn die toen dienst had vond dat het kindje toch al wel aan de grote kant werd en besloot vrijdag in te leiden (dan zou ik ook precies 40 weken zijn, maar mijn eerste kwam 1,5 week te laat). Ik dacht toen al dat ik de vrijdag niet zou halen omdat ik heel af en toe al weeeen had. En inderdaad, eind van de middag bleek dat het toch wel door ging zetten, en eigenlijk was ik heel blij dat het toch nog vanzelf op gang was gekomen.
Eenmaal goed op gang ging het nog steeds prima, aangekomen in het zkh zat ik al op 6 cm ontsluiting. Maar de weeen werden weer zo heftig, vaak en met persdrang als de vorige keer, en niet voor niets bleek want een kwartier later zat ik al op 8 en nog een kwartier later op 9 en een klein randje. Ondertussen waren de persweeen weer bijna niet te houden en raakte ik toch wel lichtelijk in paniek omdat ik terugdacht aan de vorige bevalling.
En ook dit keer bleek het een sterrenkijkertje te zijn en heb ik voor mijn gevoel uren op m'n zij gelegen om hem te laten proberen te draaien. Uiteindelijk bleek 2 uur later dat het randje er nog steeds zat en de baby er niet langs kwam. Er werd besloten tot een keizersnee. Op dat moment was ik al helemaal blij dat er iets zou gebeuren, het duurde echter nog dik 3 kwartier voor de OK helemaal in orde was.
Ondertussen kreeg ik wel weeenremmers maar het bleef maar doorgaan, eerder alsof ik opwekkers had gekregen.
Al met al is om 1.45 mijn zoontje van bijna 4300 gram geboren.
Ik voelde me ondertussen ook heel rot, ik had er zo op gerekend dat het deze keer beter te doen zou zijn, en dat ik wist wat ik kon verwachten. Niets is dus minder waar.
Verder had ik het gevoel zo m'n best gedaan te hebben, maar dat het niet was gelukt.
Waar bij zoontje 1 de bv vanaf dag 1 liep als een tiet (letterlijk en figuurtlijk) lukt het me nu maar niet om m'n zoontje goed aan te leggen. Ook dat had ik heel anders verwacht, ik had het immers al gedaan, dus dat moest een tweede keer toch ook best lukken??
Als klap op de vuurpijl valt me ook het lichamelijk herstel nog eens ontzettend tegen De wond is gevoelig, m'n buik is van binnen helemaal gevoelig, heb ontzettende spierpijn in m'n rug en benen, en voel ook een blaasontsteking opkomen.
Gelukkig lijkt m'n manneke (sinds hij bijvoeding krijgt) verder wel een heel tevreden ventje, en ligt hij nu heerlijk in z'n wiegje te pitten. Ik kolf ondertussen, wat ook best redelijk gaat hoewel hij de eerste dagen m'n tepels tot bloedens toe heeft opengesabbeld. Ik kan hem dus wel gewoon moedermelk geven, en probeer hem toch steeds voor iedere voeding aan te leggen. De kraam heeft net tepelhoedjes gehaald voor wat verlichting voor mij, en ook voor zoontje zodat hij de tepel hopelijk beter kan pakken.
Mijn eerste hoefde ik maar in de buurt te houden en die zoog zich meteen goed vast. De tweede is meteen gefrustreerd dat hij er niet a la minute melk uitkrijgt. Na het (pogen tot) aanleggen krijgt hij mijn melk dmv vingervoeden.
Zelf lig ik in bed een beetje te grienen en te balen dat ik er zo weer uit moet om te plassen, en ik heb geen idee hoe ik me nu weer uit bed moet krijgen... M'n man is beneden werken (eigen zaak) en is natuurlijk bereikbaar. Hij had zelf natuurlijk ook liever niet gewerkt, maar laten we net toevallig vanavond een grote partij hebben zitten...
Goed, het is een heel verhaal geworden, ik denk dat ik het vooral gewoon even kwijt wilde.
In elk geval alvast bedankt voor degene die de moeite hebben genomen het te lezen.
Heb m'n verhaal trouwens al regelmatig gedaan, zowiezo tegen alle verpleegkundigen en familie en man, maar ik krijg blijkbaar niet overgebracht hoe ik me onder dit alles voel....
Afgelopen woe ben ik bevallen van een prachtige zoon. Ik heb al een schat van een manneke van bijna 2.
Nu was de bevalling van de eerste geen makkie: dat was een sterrenkijkertje en ik had al heel vroeg erge persweeen waar ik niets mee kon. Uiteindelijk bleef hij ook nog steken met z'n schoudertje en is ie met een vacuum gehaald. Ondanks dat ik de bevalling als heftig heb ervaren was ik er toch heel snel weer bovenop.
Daarom zag ik eigenlijk ook nu niet op tegen de bevalling: dat de eerste zo moeilijk was wilde absoluut niet zeggen dat de tweede dat ook zou zijn werd me destijds, en ook deze zwangerschap verzekerd.
Afgelopen maandag nog een keer in het zkh geweest voor extra controle ivm mogelijke PE, maar alles was in orde. Wel waren m'n bloedplaatjes in het bloed te laag waardoor ik 2 dagen later weer voor extra controle moest. De gyn die toen dienst had vond dat het kindje toch al wel aan de grote kant werd en besloot vrijdag in te leiden (dan zou ik ook precies 40 weken zijn, maar mijn eerste kwam 1,5 week te laat). Ik dacht toen al dat ik de vrijdag niet zou halen omdat ik heel af en toe al weeeen had. En inderdaad, eind van de middag bleek dat het toch wel door ging zetten, en eigenlijk was ik heel blij dat het toch nog vanzelf op gang was gekomen.
Eenmaal goed op gang ging het nog steeds prima, aangekomen in het zkh zat ik al op 6 cm ontsluiting. Maar de weeen werden weer zo heftig, vaak en met persdrang als de vorige keer, en niet voor niets bleek want een kwartier later zat ik al op 8 en nog een kwartier later op 9 en een klein randje. Ondertussen waren de persweeen weer bijna niet te houden en raakte ik toch wel lichtelijk in paniek omdat ik terugdacht aan de vorige bevalling.
En ook dit keer bleek het een sterrenkijkertje te zijn en heb ik voor mijn gevoel uren op m'n zij gelegen om hem te laten proberen te draaien. Uiteindelijk bleek 2 uur later dat het randje er nog steeds zat en de baby er niet langs kwam. Er werd besloten tot een keizersnee. Op dat moment was ik al helemaal blij dat er iets zou gebeuren, het duurde echter nog dik 3 kwartier voor de OK helemaal in orde was.
Ondertussen kreeg ik wel weeenremmers maar het bleef maar doorgaan, eerder alsof ik opwekkers had gekregen.
Al met al is om 1.45 mijn zoontje van bijna 4300 gram geboren.
Ik voelde me ondertussen ook heel rot, ik had er zo op gerekend dat het deze keer beter te doen zou zijn, en dat ik wist wat ik kon verwachten. Niets is dus minder waar.
Verder had ik het gevoel zo m'n best gedaan te hebben, maar dat het niet was gelukt.
Waar bij zoontje 1 de bv vanaf dag 1 liep als een tiet (letterlijk en figuurtlijk) lukt het me nu maar niet om m'n zoontje goed aan te leggen. Ook dat had ik heel anders verwacht, ik had het immers al gedaan, dus dat moest een tweede keer toch ook best lukken??
Als klap op de vuurpijl valt me ook het lichamelijk herstel nog eens ontzettend tegen De wond is gevoelig, m'n buik is van binnen helemaal gevoelig, heb ontzettende spierpijn in m'n rug en benen, en voel ook een blaasontsteking opkomen.
Gelukkig lijkt m'n manneke (sinds hij bijvoeding krijgt) verder wel een heel tevreden ventje, en ligt hij nu heerlijk in z'n wiegje te pitten. Ik kolf ondertussen, wat ook best redelijk gaat hoewel hij de eerste dagen m'n tepels tot bloedens toe heeft opengesabbeld. Ik kan hem dus wel gewoon moedermelk geven, en probeer hem toch steeds voor iedere voeding aan te leggen. De kraam heeft net tepelhoedjes gehaald voor wat verlichting voor mij, en ook voor zoontje zodat hij de tepel hopelijk beter kan pakken.
Mijn eerste hoefde ik maar in de buurt te houden en die zoog zich meteen goed vast. De tweede is meteen gefrustreerd dat hij er niet a la minute melk uitkrijgt. Na het (pogen tot) aanleggen krijgt hij mijn melk dmv vingervoeden.
Zelf lig ik in bed een beetje te grienen en te balen dat ik er zo weer uit moet om te plassen, en ik heb geen idee hoe ik me nu weer uit bed moet krijgen... M'n man is beneden werken (eigen zaak) en is natuurlijk bereikbaar. Hij had zelf natuurlijk ook liever niet gewerkt, maar laten we net toevallig vanavond een grote partij hebben zitten...
Goed, het is een heel verhaal geworden, ik denk dat ik het vooral gewoon even kwijt wilde.
In elk geval alvast bedankt voor degene die de moeite hebben genomen het te lezen.
Heb m'n verhaal trouwens al regelmatig gedaan, zowiezo tegen alle verpleegkundigen en familie en man, maar ik krijg blijkbaar niet overgebracht hoe ik me onder dit alles voel....