Kinderen
alle pijlers
Kraamtranen
zaterdag 5 mei 2012 om 20:11
Maar even een nieuw topic gemaakt, de andere waren al wat ouder...
Afgelopen woe ben ik bevallen van een prachtige zoon. Ik heb al een schat van een manneke van bijna 2.
Nu was de bevalling van de eerste geen makkie: dat was een sterrenkijkertje en ik had al heel vroeg erge persweeen waar ik niets mee kon. Uiteindelijk bleef hij ook nog steken met z'n schoudertje en is ie met een vacuum gehaald. Ondanks dat ik de bevalling als heftig heb ervaren was ik er toch heel snel weer bovenop.
Daarom zag ik eigenlijk ook nu niet op tegen de bevalling: dat de eerste zo moeilijk was wilde absoluut niet zeggen dat de tweede dat ook zou zijn werd me destijds, en ook deze zwangerschap verzekerd.
Afgelopen maandag nog een keer in het zkh geweest voor extra controle ivm mogelijke PE, maar alles was in orde. Wel waren m'n bloedplaatjes in het bloed te laag waardoor ik 2 dagen later weer voor extra controle moest. De gyn die toen dienst had vond dat het kindje toch al wel aan de grote kant werd en besloot vrijdag in te leiden (dan zou ik ook precies 40 weken zijn, maar mijn eerste kwam 1,5 week te laat). Ik dacht toen al dat ik de vrijdag niet zou halen omdat ik heel af en toe al weeeen had. En inderdaad, eind van de middag bleek dat het toch wel door ging zetten, en eigenlijk was ik heel blij dat het toch nog vanzelf op gang was gekomen.
Eenmaal goed op gang ging het nog steeds prima, aangekomen in het zkh zat ik al op 6 cm ontsluiting. Maar de weeen werden weer zo heftig, vaak en met persdrang als de vorige keer, en niet voor niets bleek want een kwartier later zat ik al op 8 en nog een kwartier later op 9 en een klein randje. Ondertussen waren de persweeen weer bijna niet te houden en raakte ik toch wel lichtelijk in paniek omdat ik terugdacht aan de vorige bevalling.
En ook dit keer bleek het een sterrenkijkertje te zijn en heb ik voor mijn gevoel uren op m'n zij gelegen om hem te laten proberen te draaien. Uiteindelijk bleek 2 uur later dat het randje er nog steeds zat en de baby er niet langs kwam. Er werd besloten tot een keizersnee. Op dat moment was ik al helemaal blij dat er iets zou gebeuren, het duurde echter nog dik 3 kwartier voor de OK helemaal in orde was.
Ondertussen kreeg ik wel weeenremmers maar het bleef maar doorgaan, eerder alsof ik opwekkers had gekregen.
Al met al is om 1.45 mijn zoontje van bijna 4300 gram geboren.
Ik voelde me ondertussen ook heel rot, ik had er zo op gerekend dat het deze keer beter te doen zou zijn, en dat ik wist wat ik kon verwachten. Niets is dus minder waar.
Verder had ik het gevoel zo m'n best gedaan te hebben, maar dat het niet was gelukt.
Waar bij zoontje 1 de bv vanaf dag 1 liep als een tiet (letterlijk en figuurtlijk) lukt het me nu maar niet om m'n zoontje goed aan te leggen. Ook dat had ik heel anders verwacht, ik had het immers al gedaan, dus dat moest een tweede keer toch ook best lukken??
Als klap op de vuurpijl valt me ook het lichamelijk herstel nog eens ontzettend tegen De wond is gevoelig, m'n buik is van binnen helemaal gevoelig, heb ontzettende spierpijn in m'n rug en benen, en voel ook een blaasontsteking opkomen.
Gelukkig lijkt m'n manneke (sinds hij bijvoeding krijgt) verder wel een heel tevreden ventje, en ligt hij nu heerlijk in z'n wiegje te pitten. Ik kolf ondertussen, wat ook best redelijk gaat hoewel hij de eerste dagen m'n tepels tot bloedens toe heeft opengesabbeld. Ik kan hem dus wel gewoon moedermelk geven, en probeer hem toch steeds voor iedere voeding aan te leggen. De kraam heeft net tepelhoedjes gehaald voor wat verlichting voor mij, en ook voor zoontje zodat hij de tepel hopelijk beter kan pakken.
Mijn eerste hoefde ik maar in de buurt te houden en die zoog zich meteen goed vast. De tweede is meteen gefrustreerd dat hij er niet a la minute melk uitkrijgt. Na het (pogen tot) aanleggen krijgt hij mijn melk dmv vingervoeden.
Zelf lig ik in bed een beetje te grienen en te balen dat ik er zo weer uit moet om te plassen, en ik heb geen idee hoe ik me nu weer uit bed moet krijgen... M'n man is beneden werken (eigen zaak) en is natuurlijk bereikbaar. Hij had zelf natuurlijk ook liever niet gewerkt, maar laten we net toevallig vanavond een grote partij hebben zitten...
Goed, het is een heel verhaal geworden, ik denk dat ik het vooral gewoon even kwijt wilde.
In elk geval alvast bedankt voor degene die de moeite hebben genomen het te lezen.
Heb m'n verhaal trouwens al regelmatig gedaan, zowiezo tegen alle verpleegkundigen en familie en man, maar ik krijg blijkbaar niet overgebracht hoe ik me onder dit alles voel....
Afgelopen woe ben ik bevallen van een prachtige zoon. Ik heb al een schat van een manneke van bijna 2.
Nu was de bevalling van de eerste geen makkie: dat was een sterrenkijkertje en ik had al heel vroeg erge persweeen waar ik niets mee kon. Uiteindelijk bleef hij ook nog steken met z'n schoudertje en is ie met een vacuum gehaald. Ondanks dat ik de bevalling als heftig heb ervaren was ik er toch heel snel weer bovenop.
Daarom zag ik eigenlijk ook nu niet op tegen de bevalling: dat de eerste zo moeilijk was wilde absoluut niet zeggen dat de tweede dat ook zou zijn werd me destijds, en ook deze zwangerschap verzekerd.
Afgelopen maandag nog een keer in het zkh geweest voor extra controle ivm mogelijke PE, maar alles was in orde. Wel waren m'n bloedplaatjes in het bloed te laag waardoor ik 2 dagen later weer voor extra controle moest. De gyn die toen dienst had vond dat het kindje toch al wel aan de grote kant werd en besloot vrijdag in te leiden (dan zou ik ook precies 40 weken zijn, maar mijn eerste kwam 1,5 week te laat). Ik dacht toen al dat ik de vrijdag niet zou halen omdat ik heel af en toe al weeeen had. En inderdaad, eind van de middag bleek dat het toch wel door ging zetten, en eigenlijk was ik heel blij dat het toch nog vanzelf op gang was gekomen.
Eenmaal goed op gang ging het nog steeds prima, aangekomen in het zkh zat ik al op 6 cm ontsluiting. Maar de weeen werden weer zo heftig, vaak en met persdrang als de vorige keer, en niet voor niets bleek want een kwartier later zat ik al op 8 en nog een kwartier later op 9 en een klein randje. Ondertussen waren de persweeen weer bijna niet te houden en raakte ik toch wel lichtelijk in paniek omdat ik terugdacht aan de vorige bevalling.
En ook dit keer bleek het een sterrenkijkertje te zijn en heb ik voor mijn gevoel uren op m'n zij gelegen om hem te laten proberen te draaien. Uiteindelijk bleek 2 uur later dat het randje er nog steeds zat en de baby er niet langs kwam. Er werd besloten tot een keizersnee. Op dat moment was ik al helemaal blij dat er iets zou gebeuren, het duurde echter nog dik 3 kwartier voor de OK helemaal in orde was.
Ondertussen kreeg ik wel weeenremmers maar het bleef maar doorgaan, eerder alsof ik opwekkers had gekregen.
Al met al is om 1.45 mijn zoontje van bijna 4300 gram geboren.
Ik voelde me ondertussen ook heel rot, ik had er zo op gerekend dat het deze keer beter te doen zou zijn, en dat ik wist wat ik kon verwachten. Niets is dus minder waar.
Verder had ik het gevoel zo m'n best gedaan te hebben, maar dat het niet was gelukt.
Waar bij zoontje 1 de bv vanaf dag 1 liep als een tiet (letterlijk en figuurtlijk) lukt het me nu maar niet om m'n zoontje goed aan te leggen. Ook dat had ik heel anders verwacht, ik had het immers al gedaan, dus dat moest een tweede keer toch ook best lukken??
Als klap op de vuurpijl valt me ook het lichamelijk herstel nog eens ontzettend tegen De wond is gevoelig, m'n buik is van binnen helemaal gevoelig, heb ontzettende spierpijn in m'n rug en benen, en voel ook een blaasontsteking opkomen.
Gelukkig lijkt m'n manneke (sinds hij bijvoeding krijgt) verder wel een heel tevreden ventje, en ligt hij nu heerlijk in z'n wiegje te pitten. Ik kolf ondertussen, wat ook best redelijk gaat hoewel hij de eerste dagen m'n tepels tot bloedens toe heeft opengesabbeld. Ik kan hem dus wel gewoon moedermelk geven, en probeer hem toch steeds voor iedere voeding aan te leggen. De kraam heeft net tepelhoedjes gehaald voor wat verlichting voor mij, en ook voor zoontje zodat hij de tepel hopelijk beter kan pakken.
Mijn eerste hoefde ik maar in de buurt te houden en die zoog zich meteen goed vast. De tweede is meteen gefrustreerd dat hij er niet a la minute melk uitkrijgt. Na het (pogen tot) aanleggen krijgt hij mijn melk dmv vingervoeden.
Zelf lig ik in bed een beetje te grienen en te balen dat ik er zo weer uit moet om te plassen, en ik heb geen idee hoe ik me nu weer uit bed moet krijgen... M'n man is beneden werken (eigen zaak) en is natuurlijk bereikbaar. Hij had zelf natuurlijk ook liever niet gewerkt, maar laten we net toevallig vanavond een grote partij hebben zitten...
Goed, het is een heel verhaal geworden, ik denk dat ik het vooral gewoon even kwijt wilde.
In elk geval alvast bedankt voor degene die de moeite hebben genomen het te lezen.
Heb m'n verhaal trouwens al regelmatig gedaan, zowiezo tegen alle verpleegkundigen en familie en man, maar ik krijg blijkbaar niet overgebracht hoe ik me onder dit alles voel....
zaterdag 5 mei 2012 om 20:21
Ach, , wat een nare ervaring zo's bevalling. En dan nu ook nog alleen in bed.
Voor de borstvoeding: bel zo snel mogelijk een goede lactatiekundige. Niet aan blijven modderen met tepelhoedjes e.d! De meeste lactatiekundigen kun je ook 's avonds en in het weekend bellen. Hier is een lijst lactatiekundigen
Voor de borstvoeding: bel zo snel mogelijk een goede lactatiekundige. Niet aan blijven modderen met tepelhoedjes e.d! De meeste lactatiekundigen kun je ook 's avonds en in het weekend bellen. Hier is een lijst lactatiekundigen
zaterdag 5 mei 2012 om 20:23
Och meid het is niet niks wat je te verduren hebt gehad. Het is ook nog maar een paar dagen geleden, verwacht niet teveel van jezelf. Als je merkt dat je het over een paar weken nog zo heftig bij je leeft, dan moet je wel even aan de bel trekken.
Mijn bevalling van de eerste was ook erg heftig, en ik heb de hele kraamweek zowat huilend doorgebracht. Daarna werd het gelukkig wel wat minder, maar ik heb ook 100x mijn verhaal gedaan. Pas na een week of 4 had ik het idee dat ik het wat beter een plekje kon geven. Mede omdat het lichamelijk ook helemaal niet lekker ging (ik had een hele grote bloeding gehad na de bevalling), duurde het langer voordat ik het kon accepteren.
Mijn bevalling van de eerste was ook erg heftig, en ik heb de hele kraamweek zowat huilend doorgebracht. Daarna werd het gelukkig wel wat minder, maar ik heb ook 100x mijn verhaal gedaan. Pas na een week of 4 had ik het idee dat ik het wat beter een plekje kon geven. Mede omdat het lichamelijk ook helemaal niet lekker ging (ik had een hele grote bloeding gehad na de bevalling), duurde het langer voordat ik het kon accepteren.
zaterdag 5 mei 2012 om 20:24
Een normale bevalling is al heftig en die van jou lijkt me helemaal naar. Geen wonder dat je van slag bent.
Verder woedt er momenteel een hormonenstorm in jouw lijf. Ik heb met net zoveel dagen na de bevalling ontzettend gehuild omdat ik opeens bang was dat ik mijn kleine baby vanaf de overloop van de trap zou laten vallen. Ik heb twee dagen lang strak langs de muur gelopen uit angst dat hij over de reling zou gaan
Accepteer dat je je vandaag (en morgen) waarschijnlijk niet zo lekker voelt en huil het eens lekker uit.
Verder woedt er momenteel een hormonenstorm in jouw lijf. Ik heb met net zoveel dagen na de bevalling ontzettend gehuild omdat ik opeens bang was dat ik mijn kleine baby vanaf de overloop van de trap zou laten vallen. Ik heb twee dagen lang strak langs de muur gelopen uit angst dat hij over de reling zou gaan
Accepteer dat je je vandaag (en morgen) waarschijnlijk niet zo lekker voelt en huil het eens lekker uit.
zaterdag 5 mei 2012 om 20:26
Ach Juni,
Wat een rot-verhaal. Hebben ze je wel verteld dat de borstvoeding na een keizersnee veel moeilijker op gang komt? Bij mij pas op dag 5 echt - en toen heel goed. Tot die tijd ook bijgevoed.
Zijn beide tepels beschadigd? Dat had ik na mijn tweede keizersnee ook. In dat geval 10 minuten aanleggen aan goede borst en vervolgens bijvoeden en de beschadigde afkolven.
Wees niet te hard voor jezelf. Een keizersnee is een grote operatie waar echt zes weken herstel voor staat. Logisch dat het nu niet soepel loopt. Dat komt echt goed en sneller dan je denkt.
Bel je wel de arts voor de blaasontsteking? Die kan je er echt niet bij hebben en ik raad je aan even goed uit te laten zoeken dat het echt je blaas en niet de wond is. Met antibiotica ben je er snel overheen en dat heb je nu echt nodig ook.
Veel sterkte, het komt echt goed: wees niet te hard voor jezelf.
Wat een rot-verhaal. Hebben ze je wel verteld dat de borstvoeding na een keizersnee veel moeilijker op gang komt? Bij mij pas op dag 5 echt - en toen heel goed. Tot die tijd ook bijgevoed.
Zijn beide tepels beschadigd? Dat had ik na mijn tweede keizersnee ook. In dat geval 10 minuten aanleggen aan goede borst en vervolgens bijvoeden en de beschadigde afkolven.
Wees niet te hard voor jezelf. Een keizersnee is een grote operatie waar echt zes weken herstel voor staat. Logisch dat het nu niet soepel loopt. Dat komt echt goed en sneller dan je denkt.
Bel je wel de arts voor de blaasontsteking? Die kan je er echt niet bij hebben en ik raad je aan even goed uit te laten zoeken dat het echt je blaas en niet de wond is. Met antibiotica ben je er snel overheen en dat heb je nu echt nodig ook.
Veel sterkte, het komt echt goed: wees niet te hard voor jezelf.
zaterdag 5 mei 2012 om 20:29
Ach vrouw toch Wat rot dat je zo'n bevalling hebt gehad, en dat je daar gewoon nog zo'n last van hebt.
Zelf geen ervaring met 't kraambed, maar als ik even het gezonde verstand mag gebruiken: doe zo weinig mogelijk. Je zegt dat je eruit moet voor het toilet? Kan dat niet anders? Een po of een plasemmer? Je moet je lichaam rust geven, lijkt me. Als je al opziet tegen het naar het toilet gáán, dan lijkt me de gang zelf nog erger. Misschien kan je kraamhulp je helpen hiermee? Of anders je man, als je dat prettiger vindt, en als dat kan?
Zorg goed voor jezelf: zorg ervoor dat je goed eet, gezond en genoeg.
Voor de borstvoeding: dit lijkt me voor jullie beiden frustrerend. Doe wat Reglisse zegt: bel een lactatiekundige, en blijf niet zelf aan het proberen, daar word je doodmoe en verdrietig van.
Verder natuurlijk een hele dikke knuffel
Zelf geen ervaring met 't kraambed, maar als ik even het gezonde verstand mag gebruiken: doe zo weinig mogelijk. Je zegt dat je eruit moet voor het toilet? Kan dat niet anders? Een po of een plasemmer? Je moet je lichaam rust geven, lijkt me. Als je al opziet tegen het naar het toilet gáán, dan lijkt me de gang zelf nog erger. Misschien kan je kraamhulp je helpen hiermee? Of anders je man, als je dat prettiger vindt, en als dat kan?
Zorg goed voor jezelf: zorg ervoor dat je goed eet, gezond en genoeg.
Voor de borstvoeding: dit lijkt me voor jullie beiden frustrerend. Doe wat Reglisse zegt: bel een lactatiekundige, en blijf niet zelf aan het proberen, daar word je doodmoe en verdrietig van.
Verder natuurlijk een hele dikke knuffel
zaterdag 5 mei 2012 om 20:32
Allereerst gefeliciteerd met de geboorte van je zoon!
Wat rot dat je zo verdrietig bent. Ik herken het wel, had het ook na mijn eerste. Dit knapte echt na enkele dagen al op!
Een bevalling moet je ook echt verwerken heb ik gemerkt; het is zo iets heftigs!
Ik denk dat je vooral zo vaak mogelijk je verhaal moet doen, deel het. Ik hoop dat dat kan bij je man of goede vriendin?
Schrijven heeft mij toen goed geholpen.
Voor wat betreft de pijn: ik zou gewoon op zn tijd een paracetamol nemen. Het is anders zo zonde van je kraamtijd als je zo'n last hebt!
De tip van een lactatiekundige vind ik ook een hele goede.
Ik hoop dat je je gauw wat beter voelt en lekker kunt genieten van je ventje.
Wat rot dat je zo verdrietig bent. Ik herken het wel, had het ook na mijn eerste. Dit knapte echt na enkele dagen al op!
Een bevalling moet je ook echt verwerken heb ik gemerkt; het is zo iets heftigs!
Ik denk dat je vooral zo vaak mogelijk je verhaal moet doen, deel het. Ik hoop dat dat kan bij je man of goede vriendin?
Schrijven heeft mij toen goed geholpen.
Voor wat betreft de pijn: ik zou gewoon op zn tijd een paracetamol nemen. Het is anders zo zonde van je kraamtijd als je zo'n last hebt!
De tip van een lactatiekundige vind ik ook een hele goede.
Ik hoop dat je je gauw wat beter voelt en lekker kunt genieten van je ventje.
zaterdag 5 mei 2012 om 20:33
Gefeliciteerd met je manneke!
En voor nu een hele dikke knuffel. Kan me helemaal voorstellen dat het nu voelt alsof ALLES tegenzit. En misschien is dat ook wel echt zo. Maar meisje, jij hebt er toch alles aan gedaan om deze twee jongens zonder medische hulp op de wereld te zetten? Al die persweeen tegenhouden, nou, dat lijkt me een verschrikking. En vergeet niet: je hebt ze ook zelf op de wereld gezet, alleen hebben de dokters moeten helpen. Dat is gruwelijk balen als je anders hoopt. Maar ga niet aan jezelf twijfelen hoor!
Je schrijft zelf al dat het kraamtranen zijn. Of dat zo is, weet ik niet, maar ik weet wel dat je hormonen ervoor kunnen zorgen dat alles 100 keer erger voelt. Relativeren is dan bijna onmogelijk. Maar toch....over een paar weken voel je je echt heel anders en kijk je ook anders tege deze eerste dagen aan. Maar daar heb je nu niks aan....
Dus voor nu een
En voor nu een hele dikke knuffel. Kan me helemaal voorstellen dat het nu voelt alsof ALLES tegenzit. En misschien is dat ook wel echt zo. Maar meisje, jij hebt er toch alles aan gedaan om deze twee jongens zonder medische hulp op de wereld te zetten? Al die persweeen tegenhouden, nou, dat lijkt me een verschrikking. En vergeet niet: je hebt ze ook zelf op de wereld gezet, alleen hebben de dokters moeten helpen. Dat is gruwelijk balen als je anders hoopt. Maar ga niet aan jezelf twijfelen hoor!
Je schrijft zelf al dat het kraamtranen zijn. Of dat zo is, weet ik niet, maar ik weet wel dat je hormonen ervoor kunnen zorgen dat alles 100 keer erger voelt. Relativeren is dan bijna onmogelijk. Maar toch....over een paar weken voel je je echt heel anders en kijk je ook anders tege deze eerste dagen aan. Maar daar heb je nu niks aan....
Dus voor nu een
zaterdag 5 mei 2012 om 20:37
No. 1:
No. 2: Je bent net bevallen, de hormonen zitten in je lijf, je hebt een zware operatie gehad; neem je rust!
No. 3: neem jezelf niets kwalijk over de bevalling, het is gegaan zoals het is gegaan
No. 4 neem contact op met een lactatiekundige
No. 5 als borstvoeding uiteindelijk echt niet wil, stap dan over op flesvoeding, maak het jezelf niet onnodig moeilijk!
No. 6
No. 2: Je bent net bevallen, de hormonen zitten in je lijf, je hebt een zware operatie gehad; neem je rust!
No. 3: neem jezelf niets kwalijk over de bevalling, het is gegaan zoals het is gegaan
No. 4 neem contact op met een lactatiekundige
No. 5 als borstvoeding uiteindelijk echt niet wil, stap dan over op flesvoeding, maak het jezelf niet onnodig moeilijk!
No. 6
zaterdag 5 mei 2012 om 20:40
Je schrijft dat je zo je best had gedaan, maar niet was gelukt. Ligt echter niet aan jou! Je had de ongelofelijke pech dat je weer een sterrenkijker had. Als ik het zo lees, heb je er alles aan gedaan om de baby via de 'normale' weg geboren te laten worden.
Bedenk ook: je hebt eigenlijk 2 bevallingen gehad. Alle pijn en ellende van weeën tot praktisch 10 cm ontsluiting en dan nog, uitgeput, een zware buikoperatie ondergaan.
Je mag trots zijn op jezelf. Voel je nu niet zo, maar misschien over tijdje. Sterkte!
P.s. Lactatiekundige lijkt me goed idee. Zij heeft nog goede tips. Meteen even bellen in plaats van alleen doortobben. Dat is ook beter voor jezelf.
Bedenk ook: je hebt eigenlijk 2 bevallingen gehad. Alle pijn en ellende van weeën tot praktisch 10 cm ontsluiting en dan nog, uitgeput, een zware buikoperatie ondergaan.
Je mag trots zijn op jezelf. Voel je nu niet zo, maar misschien over tijdje. Sterkte!
P.s. Lactatiekundige lijkt me goed idee. Zij heeft nog goede tips. Meteen even bellen in plaats van alleen doortobben. Dat is ook beter voor jezelf.
zaterdag 5 mei 2012 om 21:03
Tjeetje meid, weer een sterrenkijkertje! Wat naar dat je je zo rot voelt, ik had het graag anders voor je gewild! Keek de afgelopen dagen steeds op het juli 2010 topic of er al nieuws van je was. Maar wel gefeliciteerd met je tweede manneke!! Ik hoop dat je je snel beter voelt, dit kutgevoel gaat echt wel weer over... maar in ieder geval een dikke
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
zaterdag 5 mei 2012 om 21:10
Bel inderdaad een lactatiekundige. Die kan je misschien heel goed helpen. En blijf praten over wat je meegemaakt hebt. Laat de tranen maar komen, het moet er gewoon uit. Neem je rust, laat niet te veel mensen op visite komen maar alleen de mensen die iets voor jullie kunnen doen.
Als je pijn hebt mag je paracetamol toch? Neem er een paar en probeer dan even te slapen of even tv te kijken of wat te lezen. Even je gedachten verzetten kan misschien helpen.
Mijn 2e bevalling liep ook heel anders dan ik verwacht had en dat viel me ook behoorlijk tegen. Maar langzaam aan komt het verwerken en de acceptatie. Mijn zoontje is nu 4 1/2 maand en het ligt allemaal al weer ver achter me. De heftigheid is naar de achtergrond verdwenen. Dat duurde even maar komt echt wel.
zaterdag 5 mei 2012 om 21:11
Supersas, tegenwoordig sta je met 2 dagen weer thuis op de stoep(zelf twee maal gehad inmiddels)
TO, een tip die ik je kan geven voor in en uit bed komen, haal je bed van de klossen af. Heb ik ook gedaan. Nou dan kan de kraam je bed niet verschonen, dat doet manlief dan maar, maar ik kon tenminste wel zonder pijn in en uit mn bed komen. Verder probeer niet de hele dag te liggen. Juist afwisselen tussen liggen/rusten en even door het huis sloffen werkte bij mij het beste om stijfheid en pijn te voorkomen. Verder probeer op tijd paracetamol te nemen. Blaasontsteking gevoel heb ik lang gehad door cathether, was geen ontsteking, maar het gevoel was na ongeveer een week weg. Heel veel sterkte
TO, een tip die ik je kan geven voor in en uit bed komen, haal je bed van de klossen af. Heb ik ook gedaan. Nou dan kan de kraam je bed niet verschonen, dat doet manlief dan maar, maar ik kon tenminste wel zonder pijn in en uit mn bed komen. Verder probeer niet de hele dag te liggen. Juist afwisselen tussen liggen/rusten en even door het huis sloffen werkte bij mij het beste om stijfheid en pijn te voorkomen. Verder probeer op tijd paracetamol te nemen. Blaasontsteking gevoel heb ik lang gehad door cathether, was geen ontsteking, maar het gevoel was na ongeveer een week weg. Heel veel sterkte