Kinderen
alle pijlers
mijn angst voor honden zadel ik mijn kind ook op
zondag 25 mei 2008 om 02:01
Ik ben ontzettend bang voor honden(eigenlijk voor praktisch alle dieren)
Altijd al geweest.Maar sinds ik een keer flink te grazen ben genomen door een hond raak ik echt in paniek als er een hond bij mij in de buurt komt.
Nu blijkt mijn jongste ook geen held te zijn bij dieren.
Echter begint door mijn angst, zijn angst alleen maar erger te worden.
Ik probeer echt mijn paniek in bedwang te houden.
Toch gebeurde het vandaag weer.
We moesten iets bij onbekende mensen ophalen.
Bij de oprit was een draad gespannen dus ik voelde al nattigheid.
Ik vertraag mijn pas.
Vriend stapt met zoon op zijn arm gewoon over de draad heen.
En ja hoor,daar komt een herdershond aangelopen.
Ik raak in blinde paniek,loop weg,gil dat vriend terug moet komen met zoon en het zweet breekt mij aan alle kanten uit.
De eigenaresse komt aanlopen(die hoort een hoop commotie)
Ik zeg gelijk(waar zoon dus bij is) dat ik erg bang voor honden ben.
Probleem werd ter plekke opgelost doordat de hond naar binnen werd gebracht.
Anyway,Het heeft wel indruk gemaakt op zoon,want ik was echt even in paniek.
Vriend vind dat ik er echt op moet letten want ik maak mijn zoon alleen maar angstiger.
Maar hoe houd ik mijn angst verborgen voor mijn zoon??
Ik wil inderdaad niet dat hij ook in paniek gaat raken bij dieren.
Hoewel ik voorzichtigheid niet verkeerd vind.
Maar hij wordt ook echt angstig en dat is ook niet goed.
Altijd al geweest.Maar sinds ik een keer flink te grazen ben genomen door een hond raak ik echt in paniek als er een hond bij mij in de buurt komt.
Nu blijkt mijn jongste ook geen held te zijn bij dieren.
Echter begint door mijn angst, zijn angst alleen maar erger te worden.
Ik probeer echt mijn paniek in bedwang te houden.
Toch gebeurde het vandaag weer.
We moesten iets bij onbekende mensen ophalen.
Bij de oprit was een draad gespannen dus ik voelde al nattigheid.
Ik vertraag mijn pas.
Vriend stapt met zoon op zijn arm gewoon over de draad heen.
En ja hoor,daar komt een herdershond aangelopen.
Ik raak in blinde paniek,loop weg,gil dat vriend terug moet komen met zoon en het zweet breekt mij aan alle kanten uit.
De eigenaresse komt aanlopen(die hoort een hoop commotie)
Ik zeg gelijk(waar zoon dus bij is) dat ik erg bang voor honden ben.
Probleem werd ter plekke opgelost doordat de hond naar binnen werd gebracht.
Anyway,Het heeft wel indruk gemaakt op zoon,want ik was echt even in paniek.
Vriend vind dat ik er echt op moet letten want ik maak mijn zoon alleen maar angstiger.
Maar hoe houd ik mijn angst verborgen voor mijn zoon??
Ik wil inderdaad niet dat hij ook in paniek gaat raken bij dieren.
Hoewel ik voorzichtigheid niet verkeerd vind.
Maar hij wordt ook echt angstig en dat is ook niet goed.
zondag 25 mei 2008 om 05:22
Hoi Iry,
Ik ben zelf geen held met honden en was vroeger echt heel erg panisch bang. Jouw angst is natuurlijk niet zonder reden ontstaan, maar is in het dagelijks leven niet heel erg handig. Is het niet een idee om zelf in therapie te gaan? Ik heb dat gedaan als klein kind, en hoewel ik - zeker nadat ik een paar jaar geleden ben aangevallen door een hond - nooit helemaal hondenangstvrij ben (ik bedoel, ik zal niet een hond spontaan aaien en ben altijd wel op mijn hoede), is het maatschappelijk hanteerbaar. Ik raak niet in paniek als ik een hond zie, en jij kennelijk wel. Ik denk als jij jouw eigen angst kan hanteren, je ook niet bang hoeft te zijn dat je kind door jou bang van honden wordt. Ik durf in elk geval te zeggen dat mijn kinderen hondenangstvrij zijn - zeg: niet angstiger dan een gemiddeld kind.
Sterkte!
Ik ben zelf geen held met honden en was vroeger echt heel erg panisch bang. Jouw angst is natuurlijk niet zonder reden ontstaan, maar is in het dagelijks leven niet heel erg handig. Is het niet een idee om zelf in therapie te gaan? Ik heb dat gedaan als klein kind, en hoewel ik - zeker nadat ik een paar jaar geleden ben aangevallen door een hond - nooit helemaal hondenangstvrij ben (ik bedoel, ik zal niet een hond spontaan aaien en ben altijd wel op mijn hoede), is het maatschappelijk hanteerbaar. Ik raak niet in paniek als ik een hond zie, en jij kennelijk wel. Ik denk als jij jouw eigen angst kan hanteren, je ook niet bang hoeft te zijn dat je kind door jou bang van honden wordt. Ik durf in elk geval te zeggen dat mijn kinderen hondenangstvrij zijn - zeg: niet angstiger dan een gemiddeld kind.
Sterkte!
zondag 25 mei 2008 om 06:53
De enige manier om jouw angst niet over te brengen op je kind is om iets aan je eigen angst te doen. Doe je dat niet dan zul je het altijd overbrengen op je kind.
Ik heb het gezien met een moeder bij ons in de buurt, die is ook panisch voor alles wat beweegt. Haar dochter is nu dus ook doodsbang voor elk dier, van honden in elke maat tot aan een klein konijntje aan toe.
Ze heeft altijd haar kinderen weggehouden bij dieren en haar angst laten zien, en het kind kan nu ook niet met dieren omgaan.
Op zoek dus naar een goeie therapeut, als je er echt vanaf wilt en je kind niet met jouw angst wilt laten opgroeien.
Ik heb het gezien met een moeder bij ons in de buurt, die is ook panisch voor alles wat beweegt. Haar dochter is nu dus ook doodsbang voor elk dier, van honden in elke maat tot aan een klein konijntje aan toe.
Ze heeft altijd haar kinderen weggehouden bij dieren en haar angst laten zien, en het kind kan nu ook niet met dieren omgaan.
Op zoek dus naar een goeie therapeut, als je er echt vanaf wilt en je kind niet met jouw angst wilt laten opgroeien.
zondag 25 mei 2008 om 08:21
zondag 25 mei 2008 om 09:31
Als je zo bang bent voor honden dan lijkt mij een fobietraining niet onverstandig. Aangezien er veel honden zijn in Nederland is het bijna onmogelijk om niet in kontakt te komen met honden.
Extra vervelend is dat je door jouw gedrag wegrennen, gillen het jacht / bijtinstinct juist oproept bij de hond. Dus als de herdershond inderdaad niet zo vriendelijk was geweest had je de bijtkans voor jezelf/kind/vriend juist enorm vergroot.
Extra vervelend is dat je door jouw gedrag wegrennen, gillen het jacht / bijtinstinct juist oproept bij de hond. Dus als de herdershond inderdaad niet zo vriendelijk was geweest had je de bijtkans voor jezelf/kind/vriend juist enorm vergroot.
zondag 25 mei 2008 om 09:33
quote:sugarmiss schreef op 25 mei 2008 @ 09:31:
Extra vervelend is dat je door jouw gedrag wegrennen, gillen het jacht / bijtinstinct juist oproept bij de hond. Dus als de herdershond inderdaad niet zo vriendelijk was geweest had je de bijtkans voor jezelf/kind/vriend juist enorm vergroot.verstandigst is om te blijven staan met je armen langs je lijf. de hond negeren niet aankijken. dan is de interesse van de hond het snelst weg.
Extra vervelend is dat je door jouw gedrag wegrennen, gillen het jacht / bijtinstinct juist oproept bij de hond. Dus als de herdershond inderdaad niet zo vriendelijk was geweest had je de bijtkans voor jezelf/kind/vriend juist enorm vergroot.verstandigst is om te blijven staan met je armen langs je lijf. de hond negeren niet aankijken. dan is de interesse van de hond het snelst weg.
maandag 26 mei 2008 om 01:35
Bedankt voor jullie reacties!
Ik reageer weer eens erg laat op de dag dus een interactie komt zo niet echt op gang.
Anyway,
Persoonlijk wil mijn angst niet meer als fobisch omschrijven.
Dat is het wel geweest na het bijt incident.
Ik durfde toen bijna niet meer over straat.
Stak idd ook over als er een hond in zicht was.
Vermeed allerlei plaatsen waar meer kans was op aanwezigheid van honden.
Kortom,zodra ik mijn voordeur open deed dacht ik aan niets anders dan aan het feit dat ik een hond kon tegenkomen.
Nu kan ik zeggen dat dat een heel stuk beter gaat.
Ik loop weer gewoon over straat,fiets weer langs boerderijen(hoewel dat nog niet zonder lichte spanning)Wandel weer door een park(hoewel niet alleen,ik moet wel iemand naar voren kunnen duwen als er een hond aankomt )
Steek niet meer over of loop hele blokken om voor een hond.
Tsja,voor mij persoonlijk is het maatschappelijk gezien wel te handelen.
Alleen in sommige gevallen,zoals mijn voorbeeld hier heb ik het niet in de hand.En dan schrik ik zo van de situatie dat ik niet kalm kan blijven.
Ik denk ook dat desondanks ik met mijn zoon gewoon over straat ga en in parken loop etc.,dus honden tegenkom en normaal reageer.Hij toch mijn gespannenheid voelt.
Ik zal een googlen op angst-therapieen.
Hoewel ik twijfel of dat weer net een stap te ver is.
Ik probeer wel op een andere manier wat aan zijn angst voor dieren te doen.
Pas konijntjes aangeschaft bv (die kan mama ook nog net behappen) om hem te laten wennen aan dieren aaien en vertrouwen te krijgen.
Ik ga inmiddels zelf de kinderboerderij in met hem (voorheen ging mijn vriend en bleef ik buiten het hek).
Deel is het ook zijn karakter,want mijn andere kids zijn totaal niet bang voor dieren.
Maar ik voed zijn angst wel en daar baal ik van.
Ik reageer weer eens erg laat op de dag dus een interactie komt zo niet echt op gang.
Anyway,
Persoonlijk wil mijn angst niet meer als fobisch omschrijven.
Dat is het wel geweest na het bijt incident.
Ik durfde toen bijna niet meer over straat.
Stak idd ook over als er een hond in zicht was.
Vermeed allerlei plaatsen waar meer kans was op aanwezigheid van honden.
Kortom,zodra ik mijn voordeur open deed dacht ik aan niets anders dan aan het feit dat ik een hond kon tegenkomen.
Nu kan ik zeggen dat dat een heel stuk beter gaat.
Ik loop weer gewoon over straat,fiets weer langs boerderijen(hoewel dat nog niet zonder lichte spanning)Wandel weer door een park(hoewel niet alleen,ik moet wel iemand naar voren kunnen duwen als er een hond aankomt )
Steek niet meer over of loop hele blokken om voor een hond.
Tsja,voor mij persoonlijk is het maatschappelijk gezien wel te handelen.
Alleen in sommige gevallen,zoals mijn voorbeeld hier heb ik het niet in de hand.En dan schrik ik zo van de situatie dat ik niet kalm kan blijven.
Ik denk ook dat desondanks ik met mijn zoon gewoon over straat ga en in parken loop etc.,dus honden tegenkom en normaal reageer.Hij toch mijn gespannenheid voelt.
Ik zal een googlen op angst-therapieen.
Hoewel ik twijfel of dat weer net een stap te ver is.
Ik probeer wel op een andere manier wat aan zijn angst voor dieren te doen.
Pas konijntjes aangeschaft bv (die kan mama ook nog net behappen) om hem te laten wennen aan dieren aaien en vertrouwen te krijgen.
Ik ga inmiddels zelf de kinderboerderij in met hem (voorheen ging mijn vriend en bleef ik buiten het hek).
Deel is het ook zijn karakter,want mijn andere kids zijn totaal niet bang voor dieren.
Maar ik voed zijn angst wel en daar baal ik van.
donderdag 29 mei 2008 om 12:40
Ik was vroeger ook altijd panisch voor beesten. Ik heb mijn angst leren begrijpen. Vooral honden respecteren mijn persoonlijke grenzen van 'ongewenste aanraking' niet. Mijn afweer werd gezien als angst.
Ik hou niet van gesnuffel in mijn kruis door vreemden
een natte neus of speeksel tegen mijn huid of kleding
onverwachte bewegingen tegen mij aan
onverwachte harde geluiden om me heen
modderige, zanderige aanrakingen op huid of kleding
nageltjes die aan mijn kleding trekken (kat)
ik wil niet 'spelen' met een hond die niet van mij is
Inmiddels heb ik zelf een hond. Ze is goed opgevoed, hoogbegaafd en doet bovengenoemde dingen niet. Ook niet bij vreemden. Ik zelf ook niet en mijn kinderen ook niet. We proberen ons allemaal sociaal te gedragen
Ik hou niet van gesnuffel in mijn kruis door vreemden
een natte neus of speeksel tegen mijn huid of kleding
onverwachte bewegingen tegen mij aan
onverwachte harde geluiden om me heen
modderige, zanderige aanrakingen op huid of kleding
nageltjes die aan mijn kleding trekken (kat)
ik wil niet 'spelen' met een hond die niet van mij is
Inmiddels heb ik zelf een hond. Ze is goed opgevoed, hoogbegaafd en doet bovengenoemde dingen niet. Ook niet bij vreemden. Ik zelf ook niet en mijn kinderen ook niet. We proberen ons allemaal sociaal te gedragen
donderdag 29 mei 2008 om 15:37
Mijn man is net zo bang voor honden als jij. Ik merk dat het hem echt alles kost wat ie heeft, als er een hond aan komt en hij heeft ons zoontje op de arm of in de wagen bij zich, om dan rustig te blijven. Heel vervelend, vooral voor hem. Meestal ga ik maar voorop (ik ben ook niet bepaald dol op honden, maar ook niet echt bang voor ze). Of hij roept van een afstandje al of de eigenaar de hond bij zich wil houden.
Positief is bij hem, dat ie zelf het gevoel heeft dat ie voor de veiligheid van z'n peuter alles zal doen, zelfs een hond een trap verkopen, mocht het nodig zijn.
Ons kind is trouwens niet bang van dieren, integendeel. Als het aan hem lag, aait ie elke hond, eend, konijn, geit, koe, wat we ook maar tegenkomen. Blijkbaar weet mijn man het goed te verbergen.
Als jij dat niet kunt, zou ik ook zo'n antihondenangsttraining gaan doen. Want je komt honden nou eenmaal overal tegen en het is voor je eigen veiligheid (en die van je kind!) best belangrijk dat je niet paniekerig op ze reageert, omdat dat ze juist aanmoedigt om jou eens nader te komen bekijken.
Positief is bij hem, dat ie zelf het gevoel heeft dat ie voor de veiligheid van z'n peuter alles zal doen, zelfs een hond een trap verkopen, mocht het nodig zijn.
Ons kind is trouwens niet bang van dieren, integendeel. Als het aan hem lag, aait ie elke hond, eend, konijn, geit, koe, wat we ook maar tegenkomen. Blijkbaar weet mijn man het goed te verbergen.
Als jij dat niet kunt, zou ik ook zo'n antihondenangsttraining gaan doen. Want je komt honden nou eenmaal overal tegen en het is voor je eigen veiligheid (en die van je kind!) best belangrijk dat je niet paniekerig op ze reageert, omdat dat ze juist aanmoedigt om jou eens nader te komen bekijken.
..
vrijdag 30 mei 2008 om 12:12
Wat herkenbaar om te lezen! Ik heb altijd het gevoel de enige te zijn die zo op honden reageert! Ik herken mezelf echt preciesi n jouw beschrijving, iry. Ik kan het voor mijn dochter goed verborgen houden en mijn man loopt ook wel eens expres naar een hond toe met haar, dus dat zit wel goed. Alleen voor mezelf vind ik het echt lastig. Alleen om de honden hou ik niet van parken en naar vreemden toegaan vind ik ook geen succes als ik niet weet of er een hond zou kunnen zijn.
Over het algemeen kan ik er wel goed mee omgaan, maar inderdaad, soms heb ik ook ineens zo'n paniekaanval, echt herkenbaar!
Over het algemeen kan ik er wel goed mee omgaan, maar inderdaad, soms heb ik ook ineens zo'n paniekaanval, echt herkenbaar!
zaterdag 27 september 2008 om 22:55
