Mijn dochter...

Er was ooit een klaagtopic waar je als moeder even stoom kon afblazen als je de neiging kreeg je bloedje(s) van kind(eren) te vondeling te leggen. Volgens mij is het verdwenen.

Maar sinds ik een dochter heb, heb ik enorme behoefte aan zo'n afblaasplekje .



Mijn dochter is anderhalf. Na 3 zonen waren we dolblij met een meid. Laat de roze maillotjes en de staartjes maar komen. Wat dat betreft is aan onze wens ruim voldaan, maar wat niemand ons verteld heeft, is dat meisjes zulke heksen-in-de-dop zijn! Of is dat alleen bij onze dochter zo?



Tot een maand of 5 was ze een lief kindje, deed alles keurig volgens het boekje, alleen weigerde ze uit een fles te drinken. Geen paniek, ik werk toch niet, dus de borst voldeed prima. Totdat ze de borst ging weigeren. Maanden heb ik aangeklooid, haar luiers werden steeds droger, uiteindelijk ben ik haar slapend gaan voeden, een heel omslachtig gedoe(kind in bed leggen, wachten tot ze slaapt, syntocinon sprayen, want door de stress kwam de toeschietreflex niet meer, kind aanleggen en bidden dat ze niet wakker werd, of zo diep sliep dat ze niet meer zoog). Ook dat werkte uiteindelijk niet meer en toen kwam ze uitgedroogd in het ziekenhuis terecht. Ook daar weigerde ze te drinken dus ging ze naar huis met een sonde. Ze was toen net een jaar.

De sonde heeft er een half jaar in gezeten, hij is er nu net een paar weken uit. Ze drinkt net genoeg om niet uit te drogen. Zodra de sonde er uit was, hield ze op met eten. Daarvoor at ze niet denderend, maar genoeg. Momenteel leeft ze op een paar hapjes appel, een plakje komkommer, een crackertje en een hapje groente op een dag. Ze was al geen stevige tante, maar ze is nu wel heel iel.

Negeren is het devies, negeren, negeren, negeren is mijn mantra geworden. Ik word doodziek van het negeren. Negeren van het feit dat ze niet drinkt, negeren van het feit dat ze niet eet.



Ze terroriseert haar broers(8, 6 en 4), echt letterlijk. Ze gilt, krijst trekt aan hun haar en slaat en knijpt ze als ze niet doen wat zij wil. Uiteraard zeg ik daar op strenge toon wat van en als ze doorgaat moet ze eventjes op de gang. Dan trekt ze een bibberlip en gaat vreselijk zielig doen en klemt zich aan me vast. Maar ja, in hoeverre begrijpt een kind van anderhalf dat?



Vanmorgen is ze gevallen en heeft ze haar teen gestoten. Ik zie er niets aan, niet dik, niet rood, niet warm en als ik haar teentjes beweeg of er zelfs in knijp geeft ze geen kik, maar ze gilt al de hele dag "auw teen" en weigert te lopen. Bij voorkeur als ze even geen aandacht krijgt. De huisarts(waar we toch maar even geweest zijn) kon er niks van maken.



Ik dacht dat ik wel wat gewend was met een zoon met PDD-NOS, maar zij slaat echt alles qua driftbuien.



Meer mensen met behoefte om even stoom af te blazen....?

quote:Annie Ooi schreef op 24 oktober 2008 @ 21:12:

Luna, is er ook een duidelijke aanleiding voor het niet eten van je dochter? En kan haar gedrag eventueel ook veroorzaakt worden door haar lage bloedsuikerspiegel (als ik zelf honger heb, verander ik ook in een monster).



Het lijkt me in ieder geval niet dat ze niet wil eten om jullie te stangen. Ik hoop dat je hier oot een verklaring voor krijgt, want dat lijkt me in ieder geval al makkelijker om je dochter te begrijpen en er geduld voor op te brengen.



Succes



Nee, er is geen aanleiding voor het niet eten, ze heeft altijd normaal gegeten itt tot drinken, totdat de sonde er uit ging. Ze heeft wel altijd een voorkeur gehad voor stevig voedsel, met gepureerde hapjes hoefde ik bij haar nooit aan te komen, al niet toen ik met 6 maanden met bijvoeding begon. En nu nog niet. Pap zou geweldig zijn(vezels en vocht, ze eet helemaal geen brood) maar dat krijg ik er echt niet in. Voor het weigeren van drinken is ook nooit een oorzaak gevonden. In eerste instantie ben ik door cb en huisarts verschillende keren afgescheept "een gezond kind droogt zichzelf niet uit", maar bij haar hebben ze nooit iets gevonden en toch dronk ze zo weinig dat ze wel uitdroogde.



Ze eet wel wat en wat ze eet is ook gezond, dat scheelt wel. Maar ze eet helemaal geen brood en ook geen aardappels. Ik probeer dat op te lossen door als tussendoortje volkorencrackertjes en cruesli te geven, maar dat is ook mondjesmaat. Af en toe merk je dat ze echt honger heeft, gisteravond heeft ze een berg(voor haar doen dan) sperziebonen gegeten en zelfs vlees en daarna heeft ze nog wat sperziebonen van haar broer gepikt. Maar wat ze mist zijn vooral koolhydraten en vezels. En die heeft ze juist nodig voor haar darmen, omdat ze zo weinig drinkt krijgt ze laxeermiddel omdat ze anders verstopt raakt. Het gekke is dat haar broer(met PDD-NOS) precies het omgekeerde had. Hij at alleen maar brood en aardappels, verder niets.



Nee, ik weet dat ze het niet doet om te stangen, waarschijnlijk is het wel een kwestie van uitproberen en aandacht, kijken hoe ver ze kan gaan. Daarom is het advies van de kinderarts ook, negeren als ze niet eet(en dat geldt ook voor drinken) en belonen als ze het wel doet. En vooral het drinken is lastig. Want als het de spuigaten uit loopt moet de sonde er weer in.

@Mirjam, dochter drinkt inmiddels ongeveer 500 cc per dag, soms haalt ze dat niet. Maar verder eet ze niets waar vocht in zit, behalve wat hapjes fruit en groente. Ze heeft ongeveer 300 cc per dag nodig om niet uit te drogen, maar dan plast ze nauwelijks en dat is slecht voor haar nieren.

Sja, dwingen te eten is ons altijd sterk afgeraden door het eetteam. Een kind krijgt zo mee dat eten iets negatiefs is, en moet juist leren dat eten leuk en lekker is. Maar ik moet toegeven dat ik ook wel eens een hap brood in haar mond gepropt heb hoor. En vervolgens heeft ze die hap brood de rest van de dag in haar mond gehouden, ze weigerde te kauwen en te slikken. En ja, daar kon ik haar toch echt niet zonder geweld toe dwingen. En dat heb ik uiteraard ook niet gedaan.

En stiekem moest ik ook wel een beetje lachen om die enorme vastberadenheid. Het zal haar later vast nog van pas komen(en ze zal het er vast ook moeilijk mee krijgen)



En verder krijgt ze multivitamines, die het gebrek aan vezels en koolhydraten jammergenoeg niet oplossen, maar eventueel ijzertekort wel(al eet ze wel vlees en groente, dus dat scheelt).

Euh... van die zonnetjes, Davitamon geloof ik? Ik vind ze ook vrij groot en breek ze door. Ze heeft ook al een indrukwekkend gebit, dat scheelt. En ze vindt ze erg lekker, na het toetje begint ze meteen "spoepie!" te roepen.



Ja, mijn dochter zit ook op zoiets qua plasluiers. Volgens de kinderarts moeten we niet zozeer focussen op wat er in gaat bij dochter, maar wat er uit gaat. Zolang ze nog plast en de urine niet al te erg stinkt of heel donker is, is het wel goed.

Maar met het drinken laat ik het niet helemaal van haarzelf afhangen, we hebben vaste drinkmomenten waarbij iedereen drinkt, dus zij ook. En als ze dat niet vrijwillig doet, moet ze 10 slokjes nemen, ze weet inmiddels dat na het woordje 10 de beker weer weggaat ook al is ie niet leeg en dan is het goed.

Vloeibaar wil ze al van kleins af aan niet. Pap, yoghurt, vla, alle soorten en maten heb ik geprobeerd, maar ze verrekt het. Alleen een danoontje 's avonds gaat nog en 's ochtends krijgt ze haar laxeermiddel met een toetje. Gelukkig gaat dat goed want ik zou anders niet weten hoe ik het spul anders in haar moet krijgen

Eowynn, ik vond de winterjas zelf ook erg leuk, leuker dan de andere die er hingen. Als ik het een gruwelijk ding had gevonden had ze 'm ook echt niet gekregen, al had ze de hele boel op stelten gezet(ben ik wel gewend met zoon) Ze heeft 'm in die zin zelf uitgezocht dat er een roze meisjesjas hing en een groene jongensjas. Ik wist dat ze de roze zou willen hebben en heb het spelletje gewoon meegespeeld.

Ik neem haar niet mee naar de winkel en laat haar kiezen uit -tig jassen, dat kan ze nog helemaal niet.



Een heleboel kinderen drinken minder dan 500 cc. En dat is helemaal geen probleem, zolang ze maar niet uitdrogen. En het ene kind droogt uit als het minder dan 500 cc binnenkrijgt, het andere kan met nog minder toe, het is individueel bepaald, maar omdat er toch ergens een medische grens moet zijn hebben ze die op 500 cc gezet.

quote:kjong schreef op 25 oktober 2008 @ 12:16:

Wat een gedoe zeg, dat niet eten, maar vooral het niet drinken.

(Trouwens, ga eens bij een dietiste langs, die hebben lijsten met groenten, want die eet ze wel toch, ter vervanging van koolhydraten uit aardappel en brood enzo)



Bij het eetteam hoort een dieetiste, ik denk dat we daar volgende week naar toe moeten nu ze zo slecht eet



Hoe doet ze het bij een ander? Logeert ze wel eens bij opa en oma/tante?



Nee, nog niet zonder ons. Omdat ze een tijd een sonde heeft gehad en het een heel gedoe is om aan te leren hoe je de boel aan moet sluiten, laat staan een nieuwe sonde er in stoppen als de andere er uit is getrokken. Als we ergens eten doet ze net zo. Eerder kon mijn moeder er nog wel wat in krijgen, maar nu niet meer



Ik heb ook een dochter met een Kop erop.

Terwijl de eerste 6 maanden... jee wat een zoeteke was ze!



Ze zocht vorige maand zelf een Tshirt uit. Mauw! Mauw! bleef ze maar roepen, wijzend naar een stapel kleren. Compleet hysterisch toen ik haar, gewoon verder aankleedde.

Er bleek een HelloKitty shirt in de stapel was te zitten, die zij schijnbaar aanwilde.



Ook vanaf een maand of 7 heeft ze driftbuien. Bonken met haar hoofd op de grond.

Nu, 16 maanden, smijt ze zichzelf zo naar achter, als je Nee tegen haar durft te zeggen.

Of al het eten van tafel. Ze zoekt gewoon het volste bord uit om tegen de grond te smijten.

Of een volle fles tegen het plafond (vanaf 8 maanden).

Of een kist speelgoed door de kamer heen. Huilend met droge ogen die ook nog de kamer doorzoeken wat het volgende is dat ze een gooi wil geven.



Wraaknemen doet ze ook. Ze kruipt achter me aan en bijt me dan. Of krabbelknijpt en slaat me.



Nou, dat doet ze gelukkig niet. Ze wordt heel driftig en gaat heel dramatisch doen, en ze slaat en knijpt haar broers, maar meer ook niet



En zelfs op de creche (of juist, gelukkig op de creche, want dan ligt het aan haar en niet aan mij) doet ze het ook.

Gelukkig kunnen ze er daar heel hard om lachen. Omdat zij echt de enige is met zoveel temperament.



Ik ben heel blij met de creche. Juist omdat ik van hen een bevestiging kreeg.

Ik zou er ook helemaal gestoord van worden om met haar 7 dagen per week thuis te moeten zitten. Nu moet ze meedoen. Met eten, met spelen enz. En als ze eigenlijk niet wil, kijkt ze de handelingen van anderen af, en doet ze na wat mokken tóch mee.



Misschien dat je haar een paar keer in de week onder etenstijd bij iemand anders/ ander gezin kan brengen?



Op zich is het onder etenstijd geen probleem. Ze moet gewoon met ons aan tafel zitten en krijgt een bordje met een paar blokjes brood voor haar neus. Als ze niet eet gaat het bordje weg als we klaar zijn met eten. Maar vervelend is ze niet onder het eten. En avondeten gaat vaak wel aardig, behalve dan de aardappels.

Bovendien gun ik een ander ook graag een rustige maaltijd

In maart zou ze naar de psz kunnen, maar die van ons heeft net groepen bijelkaar gevoegd en er zitten nu bijna 20 kinderen met 2 leidsters per klasje. Dat vind ik veel te veel en te weinig begeleiding voor haar, ze is dan nog maar 2.



Ik weet wel dat Chipita (dochter) eigenlijk een buitenspeelkind is. Zodra er ook maar iets met een jas gebeurd roept ze OTO! Ofwel, ik wil eruit.

De wereld van thuis is eignelijk net te weinig.

En haar communicatiesysteem is eigenlijk nog te slecht om duidelijk te maken wat ze wel wil.



Ik dacht altijd, na een schat van een zoon die nu 9 is, dat er een zg nee-fase was, die zoon nooit gehad heeft, bij 2 jaar.

Chipita had dat al bij 10 maanden. Nee nee nee nee, kop schudden, wegduwen, en uiteindelijk over de vloer dweilen.

Maar nooit bij oma of zo, waardoor ik heel erg aan mezelf ging twijfelen. (Lang leve de creche, in deze.)



Vorige maand wilde ze ineens zelf eten.

Dat heeft mij een half servies gekost.

En flink veel ruzie omdat ik niet begreep dat ze én zelf wilde eten. En van een grote mensen lepel.

Ze kreeg geen hap binnen, maar wel haar lepe in haar mond, en daar ging het haar om. Ze heeft 3 weken eigenlijk geen avondeten op. Maar ja, ze drinkt wel goed.

Ook eerst even niet. En toen heb ik besloten ook voorlopig niet te stoppen met een avondflesje om een uur of 10.

Naar gelang haar drinken op de dag, geef ik haar een beetje of vol flesje, met water of melk.



Dochter eet al heel lang zelf, al voor haar eerste verjaardag. met haar handjes en soms een vork. Ze wilde nooit gevoerd worden. Nu kan ze dat zeggen "mij!". Alleen haar toetje mag ik haar met een lepeltje geven, maar dan "eet" ze wel zelf mee met haar eigen lepel.



Oh ik merk dat ik wel door kan blijven typen.



Sterkte!Dank je

quote:fashionvictim schreef op 25 oktober 2008 @ 12:21:

Ik herken het niet echt, maar herken wel de sterke wil en de koppigheid. Mijn zoon is het type "wat ie in zijn kop heeft, heeft ie niet in zijn kont". Toevallig had ik er van de week met een vriendin nog een gesprek over, hij was driftig geweest en wilde zich niet aankleden na zwemles, en mijn vriendin zei "nou, ik grijp mijn dochter op een gegeven moment gewoon en dan is het maar aankleden zonder zin, dan doe ik het wel voor haar".



Ik zei: "nou, dat werkt echt niet bij mijn zoon". En ja hoor, prompt werd gister bij haar thuis het bewijs geleverd, hij wou nog niet mee naar huis en uiteindelijk moest haar man hem kicking and screaming helemaal naar ons huis dragen.



Wat bij mijn zoon helpt, en ik weet dat dat vaak op anderen overkomt alsof ik over me heen laat lopen, is gewoon "de storm uitzitten". Hoe meer ik de strijd aanga, hoe meer hij zijn kont tegen de krib gooit. Zoals gisteren, vriendin's man had zoiets van "nou, dan doe ik je jas wel voor je aan". Ik wéét dan eigenlijk al vantevoren dat het eind van het liedje zal zijn dat ie zónder jas naar huis gedragen moet worden en volledig over de zeik is.



Ik doe dat ook vaak. Als ze haar jas niet aan wil idd, of als ze niet binnen wil komen als we boodschappen gedaan hebben. Doe ik net alsof ik daadwerkelijk weg ga, of doe ik de deur dicht terwijl zij boos op het pad staat(en dan gluur ik door het raampje om te kijekn wat ze doet). Na een halve minuut of wat zeg ik dan "kom je nog?" En dat komt ze zonder mopperen.

Maar alleen als de omstandigheden het toe laten, anders gaat ze gewoon mee onder de arm en bekijkt ze het maar



Was ik thuis geweest, dan zou ik het anders aangepakt hebben, dan zou ik hem even laten uitrazen en hem negeren zolang hij zo ontzettend boos was. Niet toegeven, niet afleiden met iets anders, gewoon voet bij stuk houden en negeren totdat hij doet wat ik wil. Bij mijn zoon is dat eigenlijk het enige wat werkt, het is echt een clash of the ego's als hij in zo'n bui is. Meestal betekent dat dat hij een minuut of 10 (en soms weleens een minuut of 30, zucht..) krijst, stampvoet, loeikwaad is, maar uiteindelijk doet wat ik wil.



Ik zet haar ook wel eens op de gang als ze zo heel dramaqueen-achtig gaat doen. Als ze ophoudt met gillen mag ze terug. Voordeel is dat ze het herkent van haar broers en precies weet wat er gebeurt.



Het is wel lastig, want tja, in zo'n zwembad schaam ik me dood en zie ik al die moeders wel kijken met zo'n blik van "mijn god, wat een monster", en ik voel me ook wel een beetje lullig als IK degene ben die wegloopt (ik word op een gegeven moment zelf ook boos, en ga dan meestal even de ruimte uit omdat we anders echt verzeild raken in een soort van "gevecht") maar uiteindelijk kwamen er wel een paar moeders naar me toe om te zeggen dat ze het zo knap vonden dat ik zo'n geduld had en dat ik een time-out nam. Want na die time out weet ik dat hij zo mak als een lammetje uiteindelijk zal doen wat ik wil. En dat gebeurde ook, op de een of andere manier valt het kwartje bij hem altijd als ik wegloop, dat is kennelijk voor hem het signaal dat ie écht over de schreef is gegaan.



Nou ja, wat wil ik er mee zeggen? Misschien het volgende: met een driftig en koppig kind zul je altijd van alle kanten "adviezen" krijgen varierend van "nou, dat zou die van mij niet moeten proberen" tot "je moet gewoon volhouden" maar bij écht koppige kinderen werkt dat vaak averechts, bij mijn zoon in ieder geval wel. Dus ik denk dat je het goed doet zoals je het nu doet, en als advies zou ik misschien aanraden om nog nadrukkelijker te negeren. Ik heb een keer bij Supernanny gezien dat een kind echt gewoon fysiek werd weggeduwd elke keer als ze er weer bij kwam en dat werkte bij dat kind goed. Bij mijn zoon werkt dus zoals gezegd gewoon zelf weggaan erg goed, en dat doe ik ook echt overal, ik loop gewoon de supermarkt uit bij wijze van spreken en reageer helemaal niet meer op hem.



Bij mijn zoons zou ik dat ook gewoon doen, maar zij is pas anderhalf, vind ik toch een beetje eng....



Succes ermee in ieder geval, dat niet eten en niet drinken is natuurlijk afschuwelijk.Dank je. Ach, waarschijnlijk komt er na het niet drinken en het niet eten wel weer iets anders...niet slapen of zo

Ach dat zijn we ook al gewend. We moeten er elke nacht een aantal keer voor madam uit. Mijn zoons worden gelukkig niet wakker van haar, ze slapen letterlijk door als er een kanon naast ze afgestoken wordt(proefondervindelijk getest..) Maar misschien komt ze wel op het idee om helemaal maar niet meer te gaan slapen, je weet het niet

quote:toetyfroety schreef op 25 oktober 2008 @ 18:43:

Nou ik herken het probleem helemaal niet....ik heb 2 dochters opgevoed. Maar ik weet wel dat ze zodra ze honger hadden of slaap, er geen land mee te bezeilen was.



Jouw dochter eet bijna niks, dus die heeft de hele dag honger, en daarom slaapt ze ook niet goed natuurlijk....



Tel uit je winst.



Ik zou maar eens een goede specialist uitzoeken voor dat eetprobleem,.....want dat dat negeren niet helpt, dat moet jou toch ook inmiddels duidelijk zijn. Het is gewoon het standaard antwoord van een kinderarts die stiekem denkt, val me niet lastig.



Hedentendage worden eetproblemen nl. wel serieus genomen vooral al je kindje al een keer met een sonde gevoed is.



Laat het er niet bij zitten....kom voor je kind op....zelf is ze nog te klein....ik heb ech meelij met 'r, jemig 3 broers waar ze tegen op moet boxen, ik had er thuis 1 en dat was erg genoeg.Misschien had je even beter moeten lezen(ik weet het, het is inmiddels een grote lap tekst...)...ze is onder behandeling van een eetteam en onze kinderarts staat aan het hoofd van dat eetteam. Hetzelfde eetteam dat mijn zoon vreselijk goed geholpen heeft, ik heb dus alle vertrouwen in ze.(en ik ken meer moeders hier op het forum met alle lof voor dokter M). Ze nemen ons absoluut serieus, je komt namelijk niet zomaar bij dat eetteam terecht, daar gaat heel wat aan vooraf. Ze heeft nooit sondevoeding gehad, alleen maar water door haar sonde, ze weigerde te drinken, maar at vrij redelijk. En voor dat drinken was ze in eerste instantie onder behandeling, het eten komt er nu achteraan.

Ook toen ze nog beter at vertoonde ze precies hetzelfde gedrag.



En die broers waar ze tegen op moet boksen...het is eerder andersom. De jongens dragen haar letterlijk en figuurlijk op handen, ik denk dat daar eerder een probleem zit. Ze krijgt altijd haar zin van ze en als ze tegenstribbelen gaat ze ze te lijf. Ik probeer mijn zoons juist te leren dat ze niet altijd haar zin hoeft te hebben, ook al is ze nog maar klein.

Ach Brum, ik was zo'n vreselijk lieve baby en een schat van een kind, totdat ik in de puberteit kwam. Een regelrechte heks was ik, ik kan me nu nog schamen om het verdriet wat ik mijn ouders heb aangedaan, echt waar.



Misschien is dit mijn straf . Wie weet is ze straks een hele lieve puber die altijd braaf doet wat haar wordt gezegd, nooit blijft zitten, geen foute vriendjes heeft, niet van huis wegloopt en op haar 16e op zichzelf gaat wonen...vast niet .



Het wordt allemaal vast beter als ze wat ouder wordt(hoop ik dan maar), maar je frustraties even spuien is wel fijn zo af en toe.

quote:fashionvictim schreef op 25 oktober 2008 @ 19:47:

Luna,



Het wordt ook beter, er zit natuurlijk wel een kern van waarheid in wat Toetyfroety schrijft: vlak de gevolgen van lichamelijk niet lekker in je vel zitten op de psyche niet uit.



Bij mijn zoon kan ik echt merken dat zijn driftbuien verband houden met zijn lichamelijke conditie, als hij heel erg moe is dan is het standaard feest qua driftbuien. En net wat Toetyfroety zegt: een kind wat hongerig/dorstig is, is negen van de tien keer ook niet fit. Daar zouden wij als volwassenen ook chagrijnig van worden.





Dat klopt ook wel hoor. Maar over het algemeen is ze een vrolijk en gezellig kind, alleen als er iets moet gebeuren waar ze geen zin in heeft of iets wil wat ze niet mag is het het hommeles. Het is nu ook weer niet zo erg dat ze de hele dag krijsend over de vloer ligt te dweilen.



En dat eten en drinken ja...ik kan het er niet inproppen als ze weigert. Ik vertrouw op de aanpak van het eetteam, en onze eigen aanpak,(die we vanuit het eetteam geleerd hebben) mijn zoon is van een(extreme) voedselweigeraar tot een vrij normale eter omgetoverd dus dat zal uiteindelijk ook wel in orde komen met haar. Als zij door honger en/of dorst een slecht humeur krijgt kan ik daar weinig aan doen, ze heeft alle kans om te eten en te drinken.