Kinderen
alle pijlers
Mijn zoon en ik..... HELP!!
donderdag 17 december 2009 om 14:15
Hallo, ik wil eigenlijk even mijn verhaal kwijt bij gebrek aan ouders waar ik het aan kwijt kan...
Heel even kort over mijn jeugd, ik ben opgegroeid in een gezin waarvan de moeder alcoholiste is en inmiddels is geplaatst na veel omzwervingen op een zorgboerderij, mijn vader heeft het contact met mij en mijn zusje verbroken nadat hij is hertrouwd met iemand anders.
Ik zorg vanaf mijn 12e voor het gezin en heb heel wat meegemaakt.
Ik weet dus niet hoe je op moet voeden vanaf die leeftijd.
Nu is mijn zoon 12 en met hem hebben we al heel wat achter de rug.
Hij is op zijn 6e gediagnosticeerd met pdd-nos en een motorische ticstoornis, daarnaast is er 3 jaar geleden adhd bij gekomen.
Hij heeft verschillende observaties gehad zowel thuis als bij ggz ed.
Ze konden nooit echt zeggen wat hij had. Uiteindelijk heeft hij medicatie gekregen, Risperdal, dat ging een tijdje goed maar na een bepaalde tijd ging dat niet meer en werd hij erg depressief, met mij ging het ook niet zo goed en ik kreeg een Burnout, tussen mijn man en mij ging het ook niet goed en ik werd verliefd op een ander, heb daar niks mee gedaan en het kwam doordat ik overal alleen voor stond destijds, ik praat het niet goed.
Toen is er al sprake geweest van opname van onze zoon, uiteindelijk is het dat niet geworden maar andere medicatie erbij dat ging dus helemaal fout. Hij wilde dood en kreeg ontzettende driftaanvallen waarbij de stoelen door de kamer vlogen en hij liep regelmatig weg.
Hij is toen in juli 2008 opgenomen in Curium, daar hebben ze alle diagnoses van tafel geveegd en gezegd dat hij wel bijzonder is maar niks heeft.
Hij is toen in februari 2009 weer thuis gekomen en dat ging eerst heel goed. Later niet meer hij liep weg bij de ortho omdat hij niet wilde happen incl. scheldkannonades waar de ortho klapperende oren van had. Met als gevolg dat ze hem niet meer kunnen helpen terwijl we al zoveel geld hebben uitgegeven voor zijn beugel. Ik heb toen bij jeugdzorg aangeklopt omdat ikzelf weer een burnout kreeg en het niet meer aankon, hij heeft ook nog een zusje van 7 en hij verwacht van haar dat ze hetzelfde kan als hij zij vindt helpen in huis leuk maar heeft 5 jaar op de achtergrond geleefd en doet dat nu dus om in the picture te komen dus we moeten dat afremmen maar mijn zoon zegt dus dat hij veel meer moet dan zij, wat volgens mij logisch is.
Hij haalt het bloed onder onze nagels vandaan. Hij zit nu weer op een dagbehandeling maar ziet het als een soort bso want hij vindt het er alleen maar leuk en nu willen wij hem er vanaf halen omdat het tot nu toe nog niets oplevert.
Vandaag moest hij naar de tandarts er moesten 2 tanden en een kies getrokken worden. Hij zei vanmorgen nog dat hij het ging doen, ik vrij genomen van mijn werk maar meneer heeft het weer niet gedaan, ik ben eigenlijk hersteld van de burmout en heb ander werk gezocht zodat ik meer thuis ben voor hem maar ik ben toch uit mijn dak gegaan zodra we bij de tandarts weg waren, ik voel me erg schuldig, maar nu moeten we weer betalen en dat vind ik niet erg als hij het maar doet maar nu kost het me geld voor niks.
Ik weet niet goed wat een passende straf voor hem is maar ik heb hem echt uitgescholden en dat wil ik helemaal niet......
Mijn man is ook erg boos en die wil hem alles afpakken wat hij leuk vind maar ik denk dat dat niets oplost.
Ik mis mijn ouders waar ik iets aan kan vragen, ik wil van alle hulpverleners af en proberen het zonder hen te doen, hij wil niet als een gehandicapte behandelt worden maar ik weet het niet meer hij moet volgend jaar naar het middelbaar en ik gun hem een schone lei, ik weet het niet meer...... Ik hou zoveel van hem maar weet niet meer hoe ik het moet doen...
Help ajb!!
Heel even kort over mijn jeugd, ik ben opgegroeid in een gezin waarvan de moeder alcoholiste is en inmiddels is geplaatst na veel omzwervingen op een zorgboerderij, mijn vader heeft het contact met mij en mijn zusje verbroken nadat hij is hertrouwd met iemand anders.
Ik zorg vanaf mijn 12e voor het gezin en heb heel wat meegemaakt.
Ik weet dus niet hoe je op moet voeden vanaf die leeftijd.
Nu is mijn zoon 12 en met hem hebben we al heel wat achter de rug.
Hij is op zijn 6e gediagnosticeerd met pdd-nos en een motorische ticstoornis, daarnaast is er 3 jaar geleden adhd bij gekomen.
Hij heeft verschillende observaties gehad zowel thuis als bij ggz ed.
Ze konden nooit echt zeggen wat hij had. Uiteindelijk heeft hij medicatie gekregen, Risperdal, dat ging een tijdje goed maar na een bepaalde tijd ging dat niet meer en werd hij erg depressief, met mij ging het ook niet zo goed en ik kreeg een Burnout, tussen mijn man en mij ging het ook niet goed en ik werd verliefd op een ander, heb daar niks mee gedaan en het kwam doordat ik overal alleen voor stond destijds, ik praat het niet goed.
Toen is er al sprake geweest van opname van onze zoon, uiteindelijk is het dat niet geworden maar andere medicatie erbij dat ging dus helemaal fout. Hij wilde dood en kreeg ontzettende driftaanvallen waarbij de stoelen door de kamer vlogen en hij liep regelmatig weg.
Hij is toen in juli 2008 opgenomen in Curium, daar hebben ze alle diagnoses van tafel geveegd en gezegd dat hij wel bijzonder is maar niks heeft.
Hij is toen in februari 2009 weer thuis gekomen en dat ging eerst heel goed. Later niet meer hij liep weg bij de ortho omdat hij niet wilde happen incl. scheldkannonades waar de ortho klapperende oren van had. Met als gevolg dat ze hem niet meer kunnen helpen terwijl we al zoveel geld hebben uitgegeven voor zijn beugel. Ik heb toen bij jeugdzorg aangeklopt omdat ikzelf weer een burnout kreeg en het niet meer aankon, hij heeft ook nog een zusje van 7 en hij verwacht van haar dat ze hetzelfde kan als hij zij vindt helpen in huis leuk maar heeft 5 jaar op de achtergrond geleefd en doet dat nu dus om in the picture te komen dus we moeten dat afremmen maar mijn zoon zegt dus dat hij veel meer moet dan zij, wat volgens mij logisch is.
Hij haalt het bloed onder onze nagels vandaan. Hij zit nu weer op een dagbehandeling maar ziet het als een soort bso want hij vindt het er alleen maar leuk en nu willen wij hem er vanaf halen omdat het tot nu toe nog niets oplevert.
Vandaag moest hij naar de tandarts er moesten 2 tanden en een kies getrokken worden. Hij zei vanmorgen nog dat hij het ging doen, ik vrij genomen van mijn werk maar meneer heeft het weer niet gedaan, ik ben eigenlijk hersteld van de burmout en heb ander werk gezocht zodat ik meer thuis ben voor hem maar ik ben toch uit mijn dak gegaan zodra we bij de tandarts weg waren, ik voel me erg schuldig, maar nu moeten we weer betalen en dat vind ik niet erg als hij het maar doet maar nu kost het me geld voor niks.
Ik weet niet goed wat een passende straf voor hem is maar ik heb hem echt uitgescholden en dat wil ik helemaal niet......
Mijn man is ook erg boos en die wil hem alles afpakken wat hij leuk vind maar ik denk dat dat niets oplost.
Ik mis mijn ouders waar ik iets aan kan vragen, ik wil van alle hulpverleners af en proberen het zonder hen te doen, hij wil niet als een gehandicapte behandelt worden maar ik weet het niet meer hij moet volgend jaar naar het middelbaar en ik gun hem een schone lei, ik weet het niet meer...... Ik hou zoveel van hem maar weet niet meer hoe ik het moet doen...
Help ajb!!
donderdag 17 december 2009 om 14:20
donderdag 17 december 2009 om 14:29
quote:kelzeef schreef op 17 december 2009 @ 14:22:
Maar ik word er zo moe van en als het nu zou helpen, maar dat doet het niet en misschien heeft hij wel niks en ligt het allemaal aan mij??
Als het aan jou ligt heb je net zo goed hulp nodig, toch?
Waarom word je zo moe van al die hulp?
Maar ik word er zo moe van en als het nu zou helpen, maar dat doet het niet en misschien heeft hij wel niks en ligt het allemaal aan mij??
Als het aan jou ligt heb je net zo goed hulp nodig, toch?
Waarom word je zo moe van al die hulp?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 17 december 2009 om 14:29
Hartstikke fijn voor je zoon dat hij een dagbehandeling heeft waar hij wel gewoon kind kan zijn en plezier hebben.
Ik denk dat de interacties tussen jullie niet helemaal soepel meer zijn en dan is hulp broodnodig. Niet alleen om zelf te overleven, maar vooral ook om je zoon een basis te geven voor zijn toekomst.
Wat verwacht je van dit forum dat hulpverlening je niet kan bieden?
Ik denk dat de interacties tussen jullie niet helemaal soepel meer zijn en dan is hulp broodnodig. Niet alleen om zelf te overleven, maar vooral ook om je zoon een basis te geven voor zijn toekomst.
Wat verwacht je van dit forum dat hulpverlening je niet kan bieden?
donderdag 17 december 2009 om 14:36
Je wilt hem weghalen van de plek waar hij het wel naar zijn zin heeft...je zoon heeft hulp nodig, hij heeft opvoeding nodig, ouders die hem kunnen en willen sturen op een juiste manier.
Dit lukt jou en je man niet. Het lijkt mij dus de hoogste tijd om NU hulp in gaan roepen, had je denk ik al veel eerder moeten doen.
Jij hebt adviezen nodig over hoe om te gaan met het gedrag van je zoon, waarom reageert je zoon op een bepaalde manier.
Ik ben bang dat als jij geen hulp gaat inschakelen (ergens anders dan hier op t forum) er hele vervelende dingen gaan gebeuren, niet alleen met je zoon, met jou en mogelijk je man, maar ook met jullie dochtertje! Dit kan zo niet langer, dus bel vandaag nog je huisarts, en vraag waar jij terecht kunt voor hulp en ondersteuning bij de opvoeding van jouw kinderen!!
Heel veel sterkte!
Dit lukt jou en je man niet. Het lijkt mij dus de hoogste tijd om NU hulp in gaan roepen, had je denk ik al veel eerder moeten doen.
Jij hebt adviezen nodig over hoe om te gaan met het gedrag van je zoon, waarom reageert je zoon op een bepaalde manier.
Ik ben bang dat als jij geen hulp gaat inschakelen (ergens anders dan hier op t forum) er hele vervelende dingen gaan gebeuren, niet alleen met je zoon, met jou en mogelijk je man, maar ook met jullie dochtertje! Dit kan zo niet langer, dus bel vandaag nog je huisarts, en vraag waar jij terecht kunt voor hulp en ondersteuning bij de opvoeding van jouw kinderen!!
Heel veel sterkte!
donderdag 17 december 2009 om 14:39
Oh, zie net staan dat je van alle hulpverleners af wilt. Welke hulpverleners heb je precies? Wat doen ze voor jullie? Waarom wil je er zo graag van af (behalve dan dat je 'moe' van ze wordt)? Kun je het iets duidelijker uitleggen?
En is het niet verstandig dat jij hulp/therapie krijgt voor het verwerken van jouw verleden, met een moeder die alcoholist was, een vader die je in de steek liet en jij die voor het hele gezin moest zorgen? Je verlangt naar je ouders, maar denk niet dat dat heel realistisch gedacht is...
En is het niet verstandig dat jij hulp/therapie krijgt voor het verwerken van jouw verleden, met een moeder die alcoholist was, een vader die je in de steek liet en jij die voor het hele gezin moest zorgen? Je verlangt naar je ouders, maar denk niet dat dat heel realistisch gedacht is...
donderdag 17 december 2009 om 14:39
Hoelang zit hij op de dagbehandeling?
Wordt het niet eens tijd dat je aan jezelf gaat werken? Elke keer een burn out is natuurlijk niet fijn. Vanaf je 12e zorgen voor een gezin is niet niks, dat je dan een keer vastloopt is logisch. Er zijn vele therapiën mogelijk. Deze therapiën kunnen je ook helpen in de relatie tot je zoon. Informeer eens naar de moglijkheden. Ga langs bij een goede therapeut. Je kunt niet zonder hulpverlening. Het is vaak wel een enorme zoektocht naar de juiste hulpverlening.
Hoe is de relatie tussen jouw en je man nu?
Ik heb het gevoel dat er veel meer aan de hand is en denk niet dat wij je kunnen helpen. We kunnen je misschien wel aansporen om voroal wel door te gaan met professionele hulp.
Wordt het niet eens tijd dat je aan jezelf gaat werken? Elke keer een burn out is natuurlijk niet fijn. Vanaf je 12e zorgen voor een gezin is niet niks, dat je dan een keer vastloopt is logisch. Er zijn vele therapiën mogelijk. Deze therapiën kunnen je ook helpen in de relatie tot je zoon. Informeer eens naar de moglijkheden. Ga langs bij een goede therapeut. Je kunt niet zonder hulpverlening. Het is vaak wel een enorme zoektocht naar de juiste hulpverlening.
Hoe is de relatie tussen jouw en je man nu?
Ik heb het gevoel dat er veel meer aan de hand is en denk niet dat wij je kunnen helpen. We kunnen je misschien wel aansporen om voroal wel door te gaan met professionele hulp.
donderdag 17 december 2009 om 14:45
quote:blijfgewoonbianca schreef op 17 december 2009 @ 14:29:
[...]
Als het aan jou ligt heb je net zo goed hulp nodig, toch?
Waarom word je zo moe van al die hulp?
Dat begrijp ik wel hoor.
Toen mijn dochter net het traject in was gegaan en er autisme geconstateerd werd, moesten we ongeveer elke week bij een andere instantie/hulpverlener/juf van speciale school/ouderbegeleider etc ons verhaal uit de doeken komen doen. Heel vermoeiend allemaal.
En nu is onze dochter nog een meegaand kind die voor weinig problemen zorgt. Als je een 'moeilijk' geval hebt zoals TO, kun je nog vaker met al die hulpverleners om tafel en als ze dan ook nog eens elkaars methodes in twijfel gaan trekken, dan begrijp ik heel goed dat je er moe van wordt.
Maar goed, zoals het mij uit dit verhaal duidelijk wordt hebben TO en haar zoon (en de rest van het gezin) wel degelijk hulp nodig. Zelfs al heeft zoon geen ADHD. autisme etc...hij gedraagt zich niet normaal. TO zit tegen een burn out aan, haar man weet ook geen raad met de situatie en de jongste dochter wordt zwaar ondergesneeuwd.
Ik zou eerst aan alle instanties en hulpverleners wara je nu mee te maken hebt, duidelijk maken dat je wilt dat jullie vanaf nu op 1 lijn gaan zitten wb je zoon, want het wordt er voor jouw ook niet duidelijker op.
Daarna miscchien therapie voor het hele gezin? Zoek maar eens info over systeemtherapie, dat zou in jullie situatie best eens heel goed kunnen helpen.
[...]
Als het aan jou ligt heb je net zo goed hulp nodig, toch?
Waarom word je zo moe van al die hulp?
Dat begrijp ik wel hoor.
Toen mijn dochter net het traject in was gegaan en er autisme geconstateerd werd, moesten we ongeveer elke week bij een andere instantie/hulpverlener/juf van speciale school/ouderbegeleider etc ons verhaal uit de doeken komen doen. Heel vermoeiend allemaal.
En nu is onze dochter nog een meegaand kind die voor weinig problemen zorgt. Als je een 'moeilijk' geval hebt zoals TO, kun je nog vaker met al die hulpverleners om tafel en als ze dan ook nog eens elkaars methodes in twijfel gaan trekken, dan begrijp ik heel goed dat je er moe van wordt.
Maar goed, zoals het mij uit dit verhaal duidelijk wordt hebben TO en haar zoon (en de rest van het gezin) wel degelijk hulp nodig. Zelfs al heeft zoon geen ADHD. autisme etc...hij gedraagt zich niet normaal. TO zit tegen een burn out aan, haar man weet ook geen raad met de situatie en de jongste dochter wordt zwaar ondergesneeuwd.
Ik zou eerst aan alle instanties en hulpverleners wara je nu mee te maken hebt, duidelijk maken dat je wilt dat jullie vanaf nu op 1 lijn gaan zitten wb je zoon, want het wordt er voor jouw ook niet duidelijker op.
Daarna miscchien therapie voor het hele gezin? Zoek maar eens info over systeemtherapie, dat zou in jullie situatie best eens heel goed kunnen helpen.
donderdag 17 december 2009 om 15:10
quote:kelzeef schreef op 17 december 2009 @ 14:22:
Maar ik word er zo moe van en als het nu zou helpen, maar dat doet het niet en misschien heeft hij wel niks en ligt het allemaal aan mij??
Ik denk niet dat het aan jou ligt, er is iets met hem, hou je vast an de eerder gestelde diagnoses..
Is die naschoolse opvang zoiets als naschoolse dagbehandeling?
vanuit een stichting?
Maar ik word er zo moe van en als het nu zou helpen, maar dat doet het niet en misschien heeft hij wel niks en ligt het allemaal aan mij??
Ik denk niet dat het aan jou ligt, er is iets met hem, hou je vast an de eerder gestelde diagnoses..
Is die naschoolse opvang zoiets als naschoolse dagbehandeling?
vanuit een stichting?
donderdag 17 december 2009 om 15:23
Beste Kelzeef
Ik heb zo natuurlijk ook geen oplossing maar denk inderdaad dat zowel jij en je zoon hulp nodig hebben. Jij voor je eigen problemen maar ook om te leren hoe je met je zoon moet omgaan.
Bijv. dat hij niet naar tandarts/ortho wil zou heel goed kunnen komen doordat hij autistische trekken heeft en er gewoon heel erg bang voor is. I.p.v. dan heel boos te worden helpt het misschien beter om met hem over die angsten te praten en waarschijnlijk kan hij gewoon niet alleen naar de tandarts (te eng, of vergeten, of wat dan ook).
Dat hij het op de opvang leuk vindt is toch alleen maar prettig, hij hoeft hier toch geen nare tijd te hebben?
Probeer niet tegen hem te strijden maar met hem te strijden!
Ik snap trouwens heel goed hoe frustrerend dit is en hoe boos je kan worden.
Misschien helpt het ook als je met andere ouders in contact komt die dit soort porblemen hebben.
Ik heb zo natuurlijk ook geen oplossing maar denk inderdaad dat zowel jij en je zoon hulp nodig hebben. Jij voor je eigen problemen maar ook om te leren hoe je met je zoon moet omgaan.
Bijv. dat hij niet naar tandarts/ortho wil zou heel goed kunnen komen doordat hij autistische trekken heeft en er gewoon heel erg bang voor is. I.p.v. dan heel boos te worden helpt het misschien beter om met hem over die angsten te praten en waarschijnlijk kan hij gewoon niet alleen naar de tandarts (te eng, of vergeten, of wat dan ook).
Dat hij het op de opvang leuk vindt is toch alleen maar prettig, hij hoeft hier toch geen nare tijd te hebben?
Probeer niet tegen hem te strijden maar met hem te strijden!
Ik snap trouwens heel goed hoe frustrerend dit is en hoe boos je kan worden.
Misschien helpt het ook als je met andere ouders in contact komt die dit soort porblemen hebben.
donderdag 17 december 2009 om 15:28
quote:kelzeef schreef op 17 december 2009 @ 14:15:
Hij is op zijn 6e gediagnosticeerd met pdd-nos en een motorische ticstoornis, daarnaast is er 3 jaar geleden adhd bij gekomen.
Hij heeft verschillende observaties gehad zowel thuis als bij ggz ed.
Hij is toen in juli 2008 opgenomen in Curium, daar hebben ze alle diagnoses van tafel geveegd en gezegd dat hij wel bijzonder is maar niks heeft.
ik wil van alle hulpverleners af en proberen het zonder hen te doen,
...... Ik hou zoveel van hem maar weet niet meer hoe ik het moet doen...
Help ajb!!
Je hebt heel wat meegemaakt zeg..pff! niet niks.
Wat ik me afvraag: hoe kunnen ze nou een Diagnose van tafel vegen?? een diagnose word niet zomaar gesteld toch?
Dat vind ik echt vreemd... maar wel zeggen dattie bijzonder is???
Ik persoonlijk denk dat je je vast moet houden aan de diagnoses hoor...
Doordat veel "misloopt" kan ik me echt voorstellen dat je van alle hulpverlening af wil.
Ik zelf heb dat met Bjz..deze hebben ons van het kastje naar de muur gestuurd en gezegt: het is een opvoedprobleem. ik ging niet akkoord en ben zelf via verwijzing verder gaan zoeken naar een kinderpsych. Daar uiteindelijk dus wel de diagnose PDD-Nos voor onze zoon. Blijkt maar weer dat je naar je eigen gevoel ook moet luisteren.
Bjz heeft een kopie van de diagnose gekregen..maar wilde deze niet in het Dossier van zoon doen, aangezien "hij uit zorg was" .
Ik wil niet teveel over mijn verhaal beginnen...maar wil je graag vertellen dat je Nooit!! de moed moet laten zakken... Vecht voor je kind hoor, je weet dat je het bij het goede eind hebt toch.
Ik wil je het advies geven, verder te kijken voor hulp...
Jou situatie is zo complex dat je er zonder hulp niet gaat komen. Er zijn meerdere hulpverleners he...zoek een waarmee het klikt met jou en je zoon!
Hij is op zijn 6e gediagnosticeerd met pdd-nos en een motorische ticstoornis, daarnaast is er 3 jaar geleden adhd bij gekomen.
Hij heeft verschillende observaties gehad zowel thuis als bij ggz ed.
Hij is toen in juli 2008 opgenomen in Curium, daar hebben ze alle diagnoses van tafel geveegd en gezegd dat hij wel bijzonder is maar niks heeft.
ik wil van alle hulpverleners af en proberen het zonder hen te doen,
...... Ik hou zoveel van hem maar weet niet meer hoe ik het moet doen...
Help ajb!!
Je hebt heel wat meegemaakt zeg..pff! niet niks.
Wat ik me afvraag: hoe kunnen ze nou een Diagnose van tafel vegen?? een diagnose word niet zomaar gesteld toch?
Dat vind ik echt vreemd... maar wel zeggen dattie bijzonder is???
Ik persoonlijk denk dat je je vast moet houden aan de diagnoses hoor...
Doordat veel "misloopt" kan ik me echt voorstellen dat je van alle hulpverlening af wil.
Ik zelf heb dat met Bjz..deze hebben ons van het kastje naar de muur gestuurd en gezegt: het is een opvoedprobleem. ik ging niet akkoord en ben zelf via verwijzing verder gaan zoeken naar een kinderpsych. Daar uiteindelijk dus wel de diagnose PDD-Nos voor onze zoon. Blijkt maar weer dat je naar je eigen gevoel ook moet luisteren.
Bjz heeft een kopie van de diagnose gekregen..maar wilde deze niet in het Dossier van zoon doen, aangezien "hij uit zorg was" .
Ik wil niet teveel over mijn verhaal beginnen...maar wil je graag vertellen dat je Nooit!! de moed moet laten zakken... Vecht voor je kind hoor, je weet dat je het bij het goede eind hebt toch.
Ik wil je het advies geven, verder te kijken voor hulp...
Jou situatie is zo complex dat je er zonder hulp niet gaat komen. Er zijn meerdere hulpverleners he...zoek een waarmee het klikt met jou en je zoon!
donderdag 17 december 2009 om 16:13
quote:Pien252 schreef op 17 december 2009 @ 14:39:
Oh, zie net staan dat je van alle hulpverleners af wilt. Welke hulpverleners heb je precies? Wat doen ze voor jullie? Waarom wil je er zo graag van af (behalve dan dat je 'moe' van ze wordt)? Kun je het iets duidelijker uitleggen?
En is het niet verstandig dat jij hulp/therapie krijgt voor het verwerken van jouw verleden, met een moeder die alcoholist was, een vader die je in de steek liet en jij die voor het hele gezin moest zorgen? Je verlangt naar je ouders, maar denk niet dat dat heel realistisch gedacht is...
Ik heb voor mijn zoon al hulp vanaf dat hij 2 is en kom steeds op hetzelfde uit, alles hebben we al geprobeerd en al zoveel mensen over de vloer die niet weten wat ze er mee aan moeten, we hebben ggz gehad, bjz, opname van een half jaar in een kliniek, dus je kunt niet zeggen dat we niets geprobeerd hebben.
Dat het niet realistisch is om naar mijn ouders te verlangen snap ik ook wel, en ik hulp zoeken ach, die heb ik ook al zoveel gehad ben net weer klaar met een psychotherapie.
Ik wilde eigenlijk alleen maar mijn verhaal kwijt.....
Oh, zie net staan dat je van alle hulpverleners af wilt. Welke hulpverleners heb je precies? Wat doen ze voor jullie? Waarom wil je er zo graag van af (behalve dan dat je 'moe' van ze wordt)? Kun je het iets duidelijker uitleggen?
En is het niet verstandig dat jij hulp/therapie krijgt voor het verwerken van jouw verleden, met een moeder die alcoholist was, een vader die je in de steek liet en jij die voor het hele gezin moest zorgen? Je verlangt naar je ouders, maar denk niet dat dat heel realistisch gedacht is...
Ik heb voor mijn zoon al hulp vanaf dat hij 2 is en kom steeds op hetzelfde uit, alles hebben we al geprobeerd en al zoveel mensen over de vloer die niet weten wat ze er mee aan moeten, we hebben ggz gehad, bjz, opname van een half jaar in een kliniek, dus je kunt niet zeggen dat we niets geprobeerd hebben.
Dat het niet realistisch is om naar mijn ouders te verlangen snap ik ook wel, en ik hulp zoeken ach, die heb ik ook al zoveel gehad ben net weer klaar met een psychotherapie.
Ik wilde eigenlijk alleen maar mijn verhaal kwijt.....
donderdag 17 december 2009 om 16:15
quote:mamzelle schreef op 17 december 2009 @ 14:29:
Hartstikke fijn voor je zoon dat hij een dagbehandeling heeft waar hij wel gewoon kind kan zijn en plezier hebben.
Ik denk dat de interacties tussen jullie niet helemaal soepel meer zijn en dan is hulp broodnodig. Niet alleen om zelf te overleven, maar vooral ook om je zoon een basis te geven voor zijn toekomst.
Wat verwacht je van dit forum dat hulpverlening je niet kan bieden?
Als je alle trajecten al hebt gehad en mensen zeggen dat er niets aan de hand is weet je het gewoon niet meer.
Dat kind zijn kan hij thuis ook, maar hij heeft gewoon een masker dat hij afzet als hij thuis komt, als hij daar is geweest moeten we het thuis allemaal ontgelden.
Hartstikke fijn voor je zoon dat hij een dagbehandeling heeft waar hij wel gewoon kind kan zijn en plezier hebben.
Ik denk dat de interacties tussen jullie niet helemaal soepel meer zijn en dan is hulp broodnodig. Niet alleen om zelf te overleven, maar vooral ook om je zoon een basis te geven voor zijn toekomst.
Wat verwacht je van dit forum dat hulpverlening je niet kan bieden?
Als je alle trajecten al hebt gehad en mensen zeggen dat er niets aan de hand is weet je het gewoon niet meer.
Dat kind zijn kan hij thuis ook, maar hij heeft gewoon een masker dat hij afzet als hij thuis komt, als hij daar is geweest moeten we het thuis allemaal ontgelden.
donderdag 17 december 2009 om 16:17
quote:Pien252 schreef op 17 december 2009 @ 14:36:
Je wilt hem weghalen van de plek waar hij het wel naar zijn zin heeft...je zoon heeft hulp nodig, hij heeft opvoeding nodig, ouders die hem kunnen en willen sturen op een juiste manier.
Dit lukt jou en je man niet. Het lijkt mij dus de hoogste tijd om NU hulp in gaan roepen, had je denk ik al veel eerder moeten doen.
Jij hebt adviezen nodig over hoe om te gaan met het gedrag van je zoon, waarom reageert je zoon op een bepaalde manier.
Ik ben bang dat als jij geen hulp gaat inschakelen (ergens anders dan hier op t forum) er hele vervelende dingen gaan gebeuren, niet alleen met je zoon, met jou en mogelijk je man, maar ook met jullie dochtertje! Dit kan zo niet langer, dus bel vandaag nog je huisarts, en vraag waar jij terecht kunt voor hulp en ondersteuning bij de opvoeding van jouw kinderen!!
Heel veel sterkte!Haha!! Huisarts wilde me in eerste instantie helemaal niet doorsturen en dat traject zijn we al lang en breed voorbij, alle hulp die je kunt krijgen hebben we al gehad tot aan het alternatieve circuit aan toe, misschien ligt de oplossing wel in de rust van de therapieën dus even helemaal niks meer. Kijken wat dat oplevert.
Je wilt hem weghalen van de plek waar hij het wel naar zijn zin heeft...je zoon heeft hulp nodig, hij heeft opvoeding nodig, ouders die hem kunnen en willen sturen op een juiste manier.
Dit lukt jou en je man niet. Het lijkt mij dus de hoogste tijd om NU hulp in gaan roepen, had je denk ik al veel eerder moeten doen.
Jij hebt adviezen nodig over hoe om te gaan met het gedrag van je zoon, waarom reageert je zoon op een bepaalde manier.
Ik ben bang dat als jij geen hulp gaat inschakelen (ergens anders dan hier op t forum) er hele vervelende dingen gaan gebeuren, niet alleen met je zoon, met jou en mogelijk je man, maar ook met jullie dochtertje! Dit kan zo niet langer, dus bel vandaag nog je huisarts, en vraag waar jij terecht kunt voor hulp en ondersteuning bij de opvoeding van jouw kinderen!!
Heel veel sterkte!Haha!! Huisarts wilde me in eerste instantie helemaal niet doorsturen en dat traject zijn we al lang en breed voorbij, alle hulp die je kunt krijgen hebben we al gehad tot aan het alternatieve circuit aan toe, misschien ligt de oplossing wel in de rust van de therapieën dus even helemaal niks meer. Kijken wat dat oplevert.
donderdag 17 december 2009 om 16:20
quote:Dahlia74 schreef op 17 december 2009 @ 14:39:
Hoelang zit hij op de dagbehandeling?
Wordt het niet eens tijd dat je aan jezelf gaat werken? Elke keer een burn out is natuurlijk niet fijn. Vanaf je 12e zorgen voor een gezin is niet niks, dat je dan een keer vastloopt is logisch. Er zijn vele therapiën mogelijk. Deze therapiën kunnen je ook helpen in de relatie tot je zoon. Informeer eens naar de moglijkheden. Ga langs bij een goede therapeut. Je kunt niet zonder hulpverlening. Het is vaak wel een enorme zoektocht naar de juiste hulpverlening.
Hoe is de relatie tussen jouw en je man nu?
Ik heb het gevoel dat er veel meer aan de hand is en denk niet dat wij je kunnen helpen. We kunnen je misschien wel aansporen om voroal wel door te gaan met professionele hulp.
Aan mezelf werken, heb ik ook al gehad, maar de meeste psycho's zijn na 10 weken klaar met me en zeggen dat ze niks voor me kunnen doen meer.
De relatie tussen mijn man en mij is echt super goed nu.
En die professionele hulp....tsja....
Hoelang zit hij op de dagbehandeling?
Wordt het niet eens tijd dat je aan jezelf gaat werken? Elke keer een burn out is natuurlijk niet fijn. Vanaf je 12e zorgen voor een gezin is niet niks, dat je dan een keer vastloopt is logisch. Er zijn vele therapiën mogelijk. Deze therapiën kunnen je ook helpen in de relatie tot je zoon. Informeer eens naar de moglijkheden. Ga langs bij een goede therapeut. Je kunt niet zonder hulpverlening. Het is vaak wel een enorme zoektocht naar de juiste hulpverlening.
Hoe is de relatie tussen jouw en je man nu?
Ik heb het gevoel dat er veel meer aan de hand is en denk niet dat wij je kunnen helpen. We kunnen je misschien wel aansporen om voroal wel door te gaan met professionele hulp.
Aan mezelf werken, heb ik ook al gehad, maar de meeste psycho's zijn na 10 weken klaar met me en zeggen dat ze niks voor me kunnen doen meer.
De relatie tussen mijn man en mij is echt super goed nu.
En die professionele hulp....tsja....
donderdag 17 december 2009 om 16:22
[...]
Dat begrijp ik wel hoor.
Maar goed, zoals het mij uit dit verhaal duidelijk wordt hebben TO en haar zoon (en de rest van het gezin) wel degelijk hulp nodig. Zelfs al heeft zoon geen ADHD. autisme etc...hij gedraagt zich niet normaal. TO zit tegen een burn out aan, haar man weet ook geen raad met de situatie en de jongste dochter wordt zwaar ondergesneeuwd.
Ik zou eerst aan alle instanties en hulpverleners wara je nu mee te maken hebt, duidelijk maken dat je wilt dat jullie vanaf nu op 1 lijn gaan zitten wb je zoon, want het wordt er voor jouw ook niet duidelijker op.
Dit was de situatie na de opname is mijn dochter helemaal opgebloeid en ik zag het ook weer zitten en manlief ook, maar na het tandarts incident zag ik het even niet meer helder.
Dat begrijp ik wel hoor.
Maar goed, zoals het mij uit dit verhaal duidelijk wordt hebben TO en haar zoon (en de rest van het gezin) wel degelijk hulp nodig. Zelfs al heeft zoon geen ADHD. autisme etc...hij gedraagt zich niet normaal. TO zit tegen een burn out aan, haar man weet ook geen raad met de situatie en de jongste dochter wordt zwaar ondergesneeuwd.
Ik zou eerst aan alle instanties en hulpverleners wara je nu mee te maken hebt, duidelijk maken dat je wilt dat jullie vanaf nu op 1 lijn gaan zitten wb je zoon, want het wordt er voor jouw ook niet duidelijker op.
Dit was de situatie na de opname is mijn dochter helemaal opgebloeid en ik zag het ook weer zitten en manlief ook, maar na het tandarts incident zag ik het even niet meer helder.
donderdag 17 december 2009 om 17:18
Kelzeef, ik begrijp dat je al heelveel geprobeerd hebt. Maar ik lees vooral therapiën waarbij er gepraat diende te worden. Er zijn ook andere therapiën, zoals bijvoorbeeld creatieve therapie, of weerbaarheidstherapiën. Heb je dergelijke therapiën al voor je zoon en jezelf geprobeerd? Dergelijke therapiën zitten niet aan een maximaal aantal afspraken vast.
Ik snap heel goed, dat je na zoveel jaren van therapiën het echt niet meer ziet zitten. Vooral omdat je geen verbetering ervaart. Maar zoals de situatie nu is, is ook heel moeilijk.
Ik wens je heelveel sterkte en kracht. Als het scshrijven op dit forum je oplucht moet je dat zeker blijven doen. Je hoeft jezelf niet te verdedigen.
Ik snap heel goed, dat je na zoveel jaren van therapiën het echt niet meer ziet zitten. Vooral omdat je geen verbetering ervaart. Maar zoals de situatie nu is, is ook heel moeilijk.
Ik wens je heelveel sterkte en kracht. Als het scshrijven op dit forum je oplucht moet je dat zeker blijven doen. Je hoeft jezelf niet te verdedigen.
