Kinderen
alle pijlers
Mishandeling
zaterdag 28 juli 2012 om 17:04
Ik moet even mijn hart luchten.
Ik ben er beroerd van.
Vanochtend sta ik op de markt, ik zal duidelijk zijn, eigenlijk hoop ik op herkenning.
Van omstanders, de moeder van het kind misschien?
Er stond een vader bij de broodkraam, met twee kinderen, jongens, ik schat zo ongeveer van 11 en 13 jaar.
De vader, een lange, pezige, gebruinde vent, mager en scherp gezicht, kort grijzig haar en een pet op. Iets grote, afstaande oren.
De jongens, allebei kort donker haar. De jongste nog een beetje kinder model, de oudste had al een groeispurt achter de rug, lange armen en benen, hoekiger.
De jongste stond vlakbij zijn vader, de oudste er iets vandaan.
Opeens begon de vader met stemverheffing te praten.
'Je doet het jezelf aan, moet je jezelf eens zien staan, als een zoutzak, niks moe. Die houding, die houding, het is helemaal niks en je moet eens een keer normaal gaan staan. Hup schouders naar achteren, en borst vooruit!'
Het was gericht tot de oudste van de jongens.
Het joch stond er inderdaad wat ongelukkig bij.
De toon waarop het gezegd werd was minderwaardig en kleinerend, en het was echt harder dan nodig, het gaf mij het gevoel van 'de vader die eens even laat horen dat hij wel weet hoe het moet'.
En daar bleef het niet bij, hij bleef doorgaan, steeds hetzelfde herhalen, op luide toon, en toen het even stil was keek het onderwerp van die retirade even naar zijn broertje, die veelzeggend terug naar hem keek, even hulpeloos, hij vond het rot voor hem, maar wist niet goed wat te doen. Er was dusdanig oogcontact tussen de jongens dat ik daaruit las dat dit niet een eenmalig iets was.
Er stond een stapel kratten met koopwaar, de jongens waar het om ging zette zijn handen op de kratten, steunde daarop en boog zijn hoofd.
....'Zie je nou? Daar sta je weer, sta je weer te hangen, hé? Wat zeg je? Moe? Dat heb ik al gezegd. Dat heb je zelf in de hand. Het is je hóuding, je hóuding. Dat inmekaar gedoken ruggetje, als je nou eens een keer rechtop gaat staan, je hoofd omhoog en je schouders recht, dan heb je geen last van moeheid en (en daar komtie) dan ben je ook gelijk van dat zogenaamde minderwaardigheidscomplex af. Ga jij maar even niet meer hier staan, maar dáár. Hij wees naar de muur tegenover de marktplaats. Gewoon rechtop tegen die muur.
De jongen deed het. En ging als een geslagen hond naar de plaats die zijn vader hem wees.
Ik wilde wat doen. Maar wat kon ik doen? Ik heb gedacht ik moet dit melden. Maar ik weet wel waar, maar ik weet niet wie die vader is, ik ken het kind niet. Ik was klaar met mijn boodschap aan de kraam maar wilde niet weg, ik wilde dit volgen. Wie weet kwamen ze iemand tegen, die ze de kenden, die ik toevallig ook kende.
Vragen aan de marktkoopman of die man hier vaker kwam, maar die had er zelf bijgestaan en net gedaan of het de normaalste zaak van de wereld was, terwijl hij zelfs met zijn 'anders nog iets meneer' moest wachten omdat zijn klant met zijn rug naar hem toe zijn zoon stond te vernederen!
Ik ben even doorgelopen en heb gewacht.
Ze hadden alledrie een broodje en gingen die naast een marktkraam op een muurtje zitten opeten. Tenminste, de vader en zijn jongste kind, de oudste zat naast zijn broertje aan de buitenkant, en plukte met een sip wit gezichtje aan zijn broodje.
Ik dacht, kon ik hem maar een briefje in zijn hand duwen met mijn telefoonnummer, voor als het te erg werd, dat hij me kon bellen, maar dat was niet mogelijk want pa zat er bovenop, en ergens leek het me ook gewoon niet reëel.
Er iets van zeggen was uitgesloten, want ik denk dat het kind het er dan nog meer van langs zou hebben gekregen.
Het zag er zo naar uit, het ongelukkige straalde van het hele wezen af, gebogen hoofd, zo'n lange puber, in-wit gezicht.
Ik ben nu thuis, maar het laat me niet los.
Misschien denk ik te ver door, maar ik kreeg de indruk dat de jongens wellicht voor de vakantie bij hun vader verblijven, en dat het kind waar het omgaat volgens de moeder dan last heeft van minderwaardigheidsgevoelens.
En daar maakte de vader nu wel eens even korte metten mee.
Ik voel me niet tekortgeschoten in wat ik had kunnen of moeten doen, want dat was niet mogelijk.
Ik spreek namelijk uit (soortgelijke) ervaring, het kon dus echt niet, of het kon niet omdat ik dat niet kon - sorry als dit erg onduidelijk is.
Het erge is dat ik zag dat anderen het ook zagen maar het bewust negeerden.
Maar dat ik nou nog steeds aan dat joch moet denken, daar heeft hij ook niks aan.
Het zit me dwars.
Ik ben er beroerd van.
Vanochtend sta ik op de markt, ik zal duidelijk zijn, eigenlijk hoop ik op herkenning.
Van omstanders, de moeder van het kind misschien?
Er stond een vader bij de broodkraam, met twee kinderen, jongens, ik schat zo ongeveer van 11 en 13 jaar.
De vader, een lange, pezige, gebruinde vent, mager en scherp gezicht, kort grijzig haar en een pet op. Iets grote, afstaande oren.
De jongens, allebei kort donker haar. De jongste nog een beetje kinder model, de oudste had al een groeispurt achter de rug, lange armen en benen, hoekiger.
De jongste stond vlakbij zijn vader, de oudste er iets vandaan.
Opeens begon de vader met stemverheffing te praten.
'Je doet het jezelf aan, moet je jezelf eens zien staan, als een zoutzak, niks moe. Die houding, die houding, het is helemaal niks en je moet eens een keer normaal gaan staan. Hup schouders naar achteren, en borst vooruit!'
Het was gericht tot de oudste van de jongens.
Het joch stond er inderdaad wat ongelukkig bij.
De toon waarop het gezegd werd was minderwaardig en kleinerend, en het was echt harder dan nodig, het gaf mij het gevoel van 'de vader die eens even laat horen dat hij wel weet hoe het moet'.
En daar bleef het niet bij, hij bleef doorgaan, steeds hetzelfde herhalen, op luide toon, en toen het even stil was keek het onderwerp van die retirade even naar zijn broertje, die veelzeggend terug naar hem keek, even hulpeloos, hij vond het rot voor hem, maar wist niet goed wat te doen. Er was dusdanig oogcontact tussen de jongens dat ik daaruit las dat dit niet een eenmalig iets was.
Er stond een stapel kratten met koopwaar, de jongens waar het om ging zette zijn handen op de kratten, steunde daarop en boog zijn hoofd.
....'Zie je nou? Daar sta je weer, sta je weer te hangen, hé? Wat zeg je? Moe? Dat heb ik al gezegd. Dat heb je zelf in de hand. Het is je hóuding, je hóuding. Dat inmekaar gedoken ruggetje, als je nou eens een keer rechtop gaat staan, je hoofd omhoog en je schouders recht, dan heb je geen last van moeheid en (en daar komtie) dan ben je ook gelijk van dat zogenaamde minderwaardigheidscomplex af. Ga jij maar even niet meer hier staan, maar dáár. Hij wees naar de muur tegenover de marktplaats. Gewoon rechtop tegen die muur.
De jongen deed het. En ging als een geslagen hond naar de plaats die zijn vader hem wees.
Ik wilde wat doen. Maar wat kon ik doen? Ik heb gedacht ik moet dit melden. Maar ik weet wel waar, maar ik weet niet wie die vader is, ik ken het kind niet. Ik was klaar met mijn boodschap aan de kraam maar wilde niet weg, ik wilde dit volgen. Wie weet kwamen ze iemand tegen, die ze de kenden, die ik toevallig ook kende.
Vragen aan de marktkoopman of die man hier vaker kwam, maar die had er zelf bijgestaan en net gedaan of het de normaalste zaak van de wereld was, terwijl hij zelfs met zijn 'anders nog iets meneer' moest wachten omdat zijn klant met zijn rug naar hem toe zijn zoon stond te vernederen!
Ik ben even doorgelopen en heb gewacht.
Ze hadden alledrie een broodje en gingen die naast een marktkraam op een muurtje zitten opeten. Tenminste, de vader en zijn jongste kind, de oudste zat naast zijn broertje aan de buitenkant, en plukte met een sip wit gezichtje aan zijn broodje.
Ik dacht, kon ik hem maar een briefje in zijn hand duwen met mijn telefoonnummer, voor als het te erg werd, dat hij me kon bellen, maar dat was niet mogelijk want pa zat er bovenop, en ergens leek het me ook gewoon niet reëel.
Er iets van zeggen was uitgesloten, want ik denk dat het kind het er dan nog meer van langs zou hebben gekregen.
Het zag er zo naar uit, het ongelukkige straalde van het hele wezen af, gebogen hoofd, zo'n lange puber, in-wit gezicht.
Ik ben nu thuis, maar het laat me niet los.
Misschien denk ik te ver door, maar ik kreeg de indruk dat de jongens wellicht voor de vakantie bij hun vader verblijven, en dat het kind waar het omgaat volgens de moeder dan last heeft van minderwaardigheidsgevoelens.
En daar maakte de vader nu wel eens even korte metten mee.
Ik voel me niet tekortgeschoten in wat ik had kunnen of moeten doen, want dat was niet mogelijk.
Ik spreek namelijk uit (soortgelijke) ervaring, het kon dus echt niet, of het kon niet omdat ik dat niet kon - sorry als dit erg onduidelijk is.
Het erge is dat ik zag dat anderen het ook zagen maar het bewust negeerden.
Maar dat ik nou nog steeds aan dat joch moet denken, daar heeft hij ook niks aan.
Het zit me dwars.
zaterdag 28 juli 2012 om 17:31
quote:Claudia2010 schreef op 28 juli 2012 @ 17:23:
Ik wil ook nog wel de andere kant kwijt; onze zoon is aan het puberen en niks is goed of leuk. Soms even (verplicht) mee de stad in is voor hem een hele grote straf. Na uren met een sikkeneurig mannetje rondlopen die alles afblaft en niet gezellig is, kan ik hem dan ook met een fel woord toespreken. Als er dan net iemand langskomt zou die er ook mogelijk het zijne van kunnen denken...
Maar blijft een feit dat ik een volwassene ben en hier ook volwassen mee om moet gaan.
Precies, en ik heb er zelf ook twee, eentje net puber af, en de ander er middenin.
En het gaat er hier thuis soms ook stevig aan toe.
Maar ik verneder mijn kinderen niet. En zeker niet waar anderen bij zijn.
En maken ze het te gortig buitenshuis waar ik bij ben, dan zeg ik alleen dat ik ze thuis later even wil spreken. Op een geluidsniveau dat zij alleen verstaan.
Ik wil ook nog wel de andere kant kwijt; onze zoon is aan het puberen en niks is goed of leuk. Soms even (verplicht) mee de stad in is voor hem een hele grote straf. Na uren met een sikkeneurig mannetje rondlopen die alles afblaft en niet gezellig is, kan ik hem dan ook met een fel woord toespreken. Als er dan net iemand langskomt zou die er ook mogelijk het zijne van kunnen denken...
Maar blijft een feit dat ik een volwassene ben en hier ook volwassen mee om moet gaan.
Precies, en ik heb er zelf ook twee, eentje net puber af, en de ander er middenin.
En het gaat er hier thuis soms ook stevig aan toe.
Maar ik verneder mijn kinderen niet. En zeker niet waar anderen bij zijn.
En maken ze het te gortig buitenshuis waar ik bij ben, dan zeg ik alleen dat ik ze thuis later even wil spreken. Op een geluidsniveau dat zij alleen verstaan.
zaterdag 28 juli 2012 om 17:33
quote:Perel schreef op 28 juli 2012 @ 17:28:
Maar ik vond en vind het wel geestelijke mishandeling en dat 'dan ben je ook gelijk van dat zogenaamde minderwaardigheidscomplex af', vind ik echt niet kunnen.
Wie weet hebben die mensen 'n langdurig traject achter de rug waar o.a. uit is gekomen dat zoon geen minderwaardigheidscomplex heeft maar voert zoon dat, zoals pubers dat nou eenmaal wel eens willen doen, te pas en vooral te onpas aan als verklaring voor z'n eigen gedrag.
Jij gaat er nu van uit dat van wat vader allemaal onzin is. Maar wie weet is wat vader allemaal zegt wel gewoon de waarheid. En dan niet alleen de waarheid van pa, maar de waarheid van bijvoorbeeld hulpverleners, leerkrachten, huisarts.
Je hebt alleen gezien wat je vanmorgen zag. En dat is niet leuk, dat geloof ik meteen. Dat je dat moeilijk los kunt laten snap ik ook heel goed. Maar je trekt conclusies terwijl je nog geen 5% van de relevante informatie hebt.
Maar ik vond en vind het wel geestelijke mishandeling en dat 'dan ben je ook gelijk van dat zogenaamde minderwaardigheidscomplex af', vind ik echt niet kunnen.
Wie weet hebben die mensen 'n langdurig traject achter de rug waar o.a. uit is gekomen dat zoon geen minderwaardigheidscomplex heeft maar voert zoon dat, zoals pubers dat nou eenmaal wel eens willen doen, te pas en vooral te onpas aan als verklaring voor z'n eigen gedrag.
Jij gaat er nu van uit dat van wat vader allemaal onzin is. Maar wie weet is wat vader allemaal zegt wel gewoon de waarheid. En dan niet alleen de waarheid van pa, maar de waarheid van bijvoorbeeld hulpverleners, leerkrachten, huisarts.
Je hebt alleen gezien wat je vanmorgen zag. En dat is niet leuk, dat geloof ik meteen. Dat je dat moeilijk los kunt laten snap ik ook heel goed. Maar je trekt conclusies terwijl je nog geen 5% van de relevante informatie hebt.
zaterdag 28 juli 2012 om 17:33
quote:anoniem_167 schreef op 28 juli 2012 @ 17:21:
Wat kunnen mensen hier hard reageren zeg. En in het andere verhaal waar die vader zoon een klap gaf weten we ook niet wat er thuis was gebeurd..had die jongen ook vast verdiend
Dit meen je toch zekers niet echt he?!
Ik vind het alleen maar bewonderenswaardig dat er mensen zijn die wel meevoelen met die kinderen..Maar geen idee hoe je zou kunnen helpen, helaas..
Wat kunnen mensen hier hard reageren zeg. En in het andere verhaal waar die vader zoon een klap gaf weten we ook niet wat er thuis was gebeurd..had die jongen ook vast verdiend
Dit meen je toch zekers niet echt he?!
Ik vind het alleen maar bewonderenswaardig dat er mensen zijn die wel meevoelen met die kinderen..Maar geen idee hoe je zou kunnen helpen, helaas..
Wat goed is tegen de kou, is ook goed tegen de warmte
zaterdag 28 juli 2012 om 17:36
quote:Perel schreef op 28 juli 2012 @ 17:31:
[...]
Precies, en ik heb er zelf ook twee, eentje net puber af, en de ander er middenin.
En het gaat er hier thuis soms ook stevig aan toe.
Maar ik verneder mijn kinderen niet. En zeker niet waar anderen bij zijn.
En maken ze het te gortig buitenshuis waar ik bij ben, dan zeg ik alleen dat ik ze thuis later even wil spreken. Op een geluidsniveau dat zij alleen verstaan.En hoeveel indruk maakt dat dan? Mij lijkt lik op stuk beleid, ongeacht of er mensen in de buurt zijn, veel effectiever. Als ze weten dat jij ze toch niet tot de orde durft roepen in 't openbaar, bllijven ze dan niet gewoon doorkloten of bij volgende keren in herhalling vallen? Mij lijkt dat als je op de markt 'n veeg uit de pan krijgt van je pa of ma terwijl alle ogen van omstanders op jou gericht zijn, je de volgende keer wel beter nadenkt.
[...]
Precies, en ik heb er zelf ook twee, eentje net puber af, en de ander er middenin.
En het gaat er hier thuis soms ook stevig aan toe.
Maar ik verneder mijn kinderen niet. En zeker niet waar anderen bij zijn.
En maken ze het te gortig buitenshuis waar ik bij ben, dan zeg ik alleen dat ik ze thuis later even wil spreken. Op een geluidsniveau dat zij alleen verstaan.En hoeveel indruk maakt dat dan? Mij lijkt lik op stuk beleid, ongeacht of er mensen in de buurt zijn, veel effectiever. Als ze weten dat jij ze toch niet tot de orde durft roepen in 't openbaar, bllijven ze dan niet gewoon doorkloten of bij volgende keren in herhalling vallen? Mij lijkt dat als je op de markt 'n veeg uit de pan krijgt van je pa of ma terwijl alle ogen van omstanders op jou gericht zijn, je de volgende keer wel beter nadenkt.
zaterdag 28 juli 2012 om 17:36
quote:teardrop-viva schreef op 28 juli 2012 @ 17:31:
Anderen zagen en negeerden het schrijf je maar precies hetzelfde deed jij toch ook?
Jij zag het ook maar deed evenmin iets.
Ik heb overwogen óf ik iets kon doen, maar ik dacht niet dat ik daar goed aan deed. Ik had er niets mee bereikt, het waarschijnlijk alleen maar erger gemaakt.
Er staat hier boven een posting over een soortgelijk geval dat ik vroeger als kind heb meegemaakt.
Ik dacht dat ik daar vanuit misschien niet realistisch zou handelen als ik zou doen wat ik eigenlijk wilde. Dus heb ik dat niet gedaan.
Anderen zagen en negeerden het schrijf je maar precies hetzelfde deed jij toch ook?
Jij zag het ook maar deed evenmin iets.
Ik heb overwogen óf ik iets kon doen, maar ik dacht niet dat ik daar goed aan deed. Ik had er niets mee bereikt, het waarschijnlijk alleen maar erger gemaakt.
Er staat hier boven een posting over een soortgelijk geval dat ik vroeger als kind heb meegemaakt.
Ik dacht dat ik daar vanuit misschien niet realistisch zou handelen als ik zou doen wat ik eigenlijk wilde. Dus heb ik dat niet gedaan.
zaterdag 28 juli 2012 om 17:40
quote:chartreuse schreef op 28 juli 2012 @ 17:33:
[...]
Wie weet hebben die mensen 'n langdurig traject achter de rug waar o.a. uit is gekomen dat zoon geen minderwaardigheidscomplex heeft maar voert zoon dat, zoals pubers dat nou eenmaal wel eens willen doen, te pas en vooral te onpas aan als verklaring voor z'n eigen gedrag.
Jij gaat er nu van uit dat van wat vader allemaal onzin is. Maar wie weet is wat vader allemaal zegt wel gewoon de waarheid. En dan niet alleen de waarheid van pa, maar de waarheid van bijvoorbeeld hulpverleners, leerkrachten, huisarts.
Je hebt alleen gezien wat je vanmorgen zag. En dat is niet leuk, dat geloof ik meteen. Dat je dat moeilijk los kunt laten snap ik ook heel goed. Maar je trekt conclusies terwijl je nog geen 5% van de relevante informatie hebt.
Ik hoop dat het zo is als jij zegt, Chartreuse.
Maar dat dat zo zou kunnen zijn, daar heb ik op dat moment niet aan gedacht.
Misschien dacht ik niet objectief.
Maar normaalgesproken heb ik wel een goede mensenkennis.
[...]
Wie weet hebben die mensen 'n langdurig traject achter de rug waar o.a. uit is gekomen dat zoon geen minderwaardigheidscomplex heeft maar voert zoon dat, zoals pubers dat nou eenmaal wel eens willen doen, te pas en vooral te onpas aan als verklaring voor z'n eigen gedrag.
Jij gaat er nu van uit dat van wat vader allemaal onzin is. Maar wie weet is wat vader allemaal zegt wel gewoon de waarheid. En dan niet alleen de waarheid van pa, maar de waarheid van bijvoorbeeld hulpverleners, leerkrachten, huisarts.
Je hebt alleen gezien wat je vanmorgen zag. En dat is niet leuk, dat geloof ik meteen. Dat je dat moeilijk los kunt laten snap ik ook heel goed. Maar je trekt conclusies terwijl je nog geen 5% van de relevante informatie hebt.
Ik hoop dat het zo is als jij zegt, Chartreuse.
Maar dat dat zo zou kunnen zijn, daar heb ik op dat moment niet aan gedacht.
Misschien dacht ik niet objectief.
Maar normaalgesproken heb ik wel een goede mensenkennis.
zaterdag 28 juli 2012 om 17:43
quote:elninjoo schreef op 28 juli 2012 @ 17:36:
[...]
En hoeveel indruk maakt dat dan? Mij lijkt lik op stuk beleid, ongeacht of er mensen in de buurt zijn, veel effectiever. Als ze weten dat jij ze toch niet tot de orde durft roepen in 't openbaar, bllijven ze dan niet gewoon doorkloten of bij volgende keren in herhalling vallen? Mij lijkt dat als je op de markt 'n veeg uit de pan krijgt van je pa of ma terwijl alle ogen van omstanders op jou gericht zijn, je de volgende keer wel beter nadenkt.
Het heeft niets te maken met indruk maken, of je kinderen de baas moeten zijn.
Als je ze op deze manier in bedwang moet houden, dan heb je geen overwicht.
Dan is het wachten op de dag dat je alle respect verloren hebt.
[...]
En hoeveel indruk maakt dat dan? Mij lijkt lik op stuk beleid, ongeacht of er mensen in de buurt zijn, veel effectiever. Als ze weten dat jij ze toch niet tot de orde durft roepen in 't openbaar, bllijven ze dan niet gewoon doorkloten of bij volgende keren in herhalling vallen? Mij lijkt dat als je op de markt 'n veeg uit de pan krijgt van je pa of ma terwijl alle ogen van omstanders op jou gericht zijn, je de volgende keer wel beter nadenkt.
Het heeft niets te maken met indruk maken, of je kinderen de baas moeten zijn.
Als je ze op deze manier in bedwang moet houden, dan heb je geen overwicht.
Dan is het wachten op de dag dat je alle respect verloren hebt.
zaterdag 28 juli 2012 om 17:49
quote:Perel schreef op 28 juli 2012 @ 17:43:
[...]
Het heeft niets te maken met indruk maken, of je kinderen de baas moeten zijn.
Als je ze op deze manier in bedwang moet houden, dan heb je geen overwicht.
Dan is het wachten op de dag dat je alle respect verloren hebt.
Helemaal mee eens! Net als hierboven iemand zei over dat incident bij de kassa dat jongen een klap in gezicht kreeg. Diegene zei: Zal die t wel verdiend hebben.
Als je dingen zo op moet lossen dan is het al te ver heen en kan je je niet beheersen. Dan heb je je kinderen al over je grens heen laten gaan.
[...]
Het heeft niets te maken met indruk maken, of je kinderen de baas moeten zijn.
Als je ze op deze manier in bedwang moet houden, dan heb je geen overwicht.
Dan is het wachten op de dag dat je alle respect verloren hebt.
Helemaal mee eens! Net als hierboven iemand zei over dat incident bij de kassa dat jongen een klap in gezicht kreeg. Diegene zei: Zal die t wel verdiend hebben.
Als je dingen zo op moet lossen dan is het al te ver heen en kan je je niet beheersen. Dan heb je je kinderen al over je grens heen laten gaan.
Wat goed is tegen de kou, is ook goed tegen de warmte
zaterdag 28 juli 2012 om 17:54
Ik vind het een nogal overdreven gebracht topic. TO als moraal ridder die dit tafereeltje observeert. Je kent het gezin niet je weet niets van de achtergrond of wat dan ook. Als je je stoort aan de toon van de man, dan zeg je er toch wat van. Als dit je buren zijn en dit dagelijks ziet gebeuren, dan moet je in actie komen.
zaterdag 28 juli 2012 om 17:54
Volgens mij laten ouders juist heel vaak over hun grenzen gaan als ik het drammerige dreinerige gedrag van kinders wel 'ns zie in de supermarkt bijv. En ipv dat die ouders zo'n kind nu aanpakken zoals in 't voorbeeld van TO, laten ze het maar gewoon gebeuren. Die kinderen krijgen volgens mij echt 0,0 respect voor de ouders die hen geen grenzen durven stellen.
zaterdag 28 juli 2012 om 17:57
quote:anoniem_167 schreef op 28 juli 2012 @ 17:21:
Wat kunnen mensen hier hard reageren zeg. En in het andere verhaal waar die vader zoon een klap gaf weten we ook niet wat er thuis was gebeurd..had die jongen ook vast verdiend
Ik vind het alleen maar bewonderenswaardig dat er mensen zijn die wel meevoelen met die kinderen..Maar geen idee hoe je zou kunnen helpen, helaas..
Dit kan je toch niet serieus menen he?
En TO ik vind het woord mishandeling wel heel zwaar. Maar echt tactisch is die pa ook weer niet...maar zoals al word gezegd, je weet er het fijne niet van.
Wat kunnen mensen hier hard reageren zeg. En in het andere verhaal waar die vader zoon een klap gaf weten we ook niet wat er thuis was gebeurd..had die jongen ook vast verdiend
Ik vind het alleen maar bewonderenswaardig dat er mensen zijn die wel meevoelen met die kinderen..Maar geen idee hoe je zou kunnen helpen, helaas..
Dit kan je toch niet serieus menen he?
En TO ik vind het woord mishandeling wel heel zwaar. Maar echt tactisch is die pa ook weer niet...maar zoals al word gezegd, je weet er het fijne niet van.
zaterdag 28 juli 2012 om 17:58
quote:woepsie schreef op 28 juli 2012 @ 17:49:
[...]
Helemaal mee eens! Net als hierboven iemand zei over dat incident bij de kassa dat jongen een klap in gezicht kreeg. Diegene zei: Zal die t wel verdiend hebben.
Als je dingen zo op moet lossen dan is het al te ver heen en kan je je niet beheersen. Dan heb je je kinderen al over je grens heen laten gaan.Ow..wow! Dat was sarcasme en kwam niet goed over! Ik vind het juist heel erg als ouders hun kinderen slaan, ook in het openbaar. Is mij vroeger helaas ook vaak genoeg gebeurd, dus ja, leef best mee met deze kids...Natuurlijk moet je kinderen corrigeren, maar het lijkt mij dat er iets misgaat op het moment dat je gaat schelden, persoonlijk aanvallen of zelfs slaan...
[...]
Helemaal mee eens! Net als hierboven iemand zei over dat incident bij de kassa dat jongen een klap in gezicht kreeg. Diegene zei: Zal die t wel verdiend hebben.
Als je dingen zo op moet lossen dan is het al te ver heen en kan je je niet beheersen. Dan heb je je kinderen al over je grens heen laten gaan.Ow..wow! Dat was sarcasme en kwam niet goed over! Ik vind het juist heel erg als ouders hun kinderen slaan, ook in het openbaar. Is mij vroeger helaas ook vaak genoeg gebeurd, dus ja, leef best mee met deze kids...Natuurlijk moet je kinderen corrigeren, maar het lijkt mij dat er iets misgaat op het moment dat je gaat schelden, persoonlijk aanvallen of zelfs slaan...
zaterdag 28 juli 2012 om 18:04
Alles goed en wel.....je gaat zo niet tegen je kind tekeer midden op straat/winkel waar dan ook!
Ik vind het meer dan laag bij de grond als mensen/ouders dit doen, of er nou wel of geen sprake is van wat er met het puberkind thuis speelt!
Ik heb 4 kinderen in de leeftijden van 16,11,8 en 2 weet dus echt wel hoe het grut kan zijn.
Maar ze zo behandelen?
Nee! is niet nodig ..laf hoor vernederen en kleineren walgelijk!
Ik vind het meer dan laag bij de grond als mensen/ouders dit doen, of er nou wel of geen sprake is van wat er met het puberkind thuis speelt!
Ik heb 4 kinderen in de leeftijden van 16,11,8 en 2 weet dus echt wel hoe het grut kan zijn.
Maar ze zo behandelen?
Nee! is niet nodig ..laf hoor vernederen en kleineren walgelijk!
zaterdag 28 juli 2012 om 18:06
Ik vind mishandeling ook een zwaar woord...Maar ik zou wel schrikken, net als TO. Het komt niet respectvol en zelfs gemeen over..Is dat echt nodig om op zo'n manier een 13-jarige jongen te corrigeren? Dat moet toch ook anders kunnen? (en wat in mijn achterhoofd zweeft..waarom moet vermoeidheid gecorrigeerd worden? Maar daar zit misschien van alles achter dat het geen vermoeidheid is maar sjagrijn ofzo..)
zaterdag 28 juli 2012 om 18:07
quote:anoniem_167 schreef op 28 juli 2012 @ 17:58:
[...]
Ow..wow! Dat was sarcasme en kwam niet goed over! Ik vind het juist heel erg als ouders hun kinderen slaan, ook in het openbaar. Is mij vroeger helaas ook vaak genoeg gebeurd, dus ja, leef best mee met deze kids...Natuurlijk moet je kinderen corrigeren, maar het lijkt mij dat er iets misgaat op het moment dat je gaat schelden, persoonlijk aanvallen of zelfs slaan...
Het kwam op mij en diegene hierboven dus wel over alsof je het meende! Maar gelukkig bedoelde je t niet zo.
Ik snap best dat het vaak niet makkelijk is en dat je misschien als ouder een keer iets over de scheef gaat. Maar er zijn grenzen. Zelf heb ik nog geen kinderen, dus mensen kunnen vinden dat ik dan makkelijk praten heb, maar ik werk wel met kinderen en met een soms best wel lastige doelgroep. Daar moet ik ook alles op een juiste manier oplossen, kan ik ook niet gaan meppen.
En daarbij hebben ze vroeger ook iets te vaak de handjes laten wapperen en ligt dit onderwerp soms nog wel s gevoelig.
[...]
Ow..wow! Dat was sarcasme en kwam niet goed over! Ik vind het juist heel erg als ouders hun kinderen slaan, ook in het openbaar. Is mij vroeger helaas ook vaak genoeg gebeurd, dus ja, leef best mee met deze kids...Natuurlijk moet je kinderen corrigeren, maar het lijkt mij dat er iets misgaat op het moment dat je gaat schelden, persoonlijk aanvallen of zelfs slaan...
Het kwam op mij en diegene hierboven dus wel over alsof je het meende! Maar gelukkig bedoelde je t niet zo.
Ik snap best dat het vaak niet makkelijk is en dat je misschien als ouder een keer iets over de scheef gaat. Maar er zijn grenzen. Zelf heb ik nog geen kinderen, dus mensen kunnen vinden dat ik dan makkelijk praten heb, maar ik werk wel met kinderen en met een soms best wel lastige doelgroep. Daar moet ik ook alles op een juiste manier oplossen, kan ik ook niet gaan meppen.
En daarbij hebben ze vroeger ook iets te vaak de handjes laten wapperen en ligt dit onderwerp soms nog wel s gevoelig.
Wat goed is tegen de kou, is ook goed tegen de warmte
zaterdag 28 juli 2012 om 18:13
Misschien dan geen mishandeling, maar ik vind het wél vernedering en als het corrigeren is, dan is het een gemene manier van corrigeren. Stel je eens voor dat er altijd zo tegen je gepraat werd? Naar mijn mening is zoiets ook niet effectief. Het enige dat je bereikt is dat je kind zich volkomen vernederd voelt.
zaterdag 28 juli 2012 om 18:15
Zo heb ik ook eens iemand hier in de straat aangesproken. Wel een ander verhaal, maar ik vind dat er in dit opzicht geen onderscheid is tussen mensen en dieren.
De hond was schijnbaar de tuin uit onsnapt en rende door t pad. (hebben een pad bij de poorten vd tuin)
Die vrouw rende dus hond achterna en was aan t roepen. Oke dit begrijp ik nog, want hond rent zo de straat op. Maar hond liep dus helemaal de andere kant op.. en ik liep dus ook die kant op naar de brievenbus. Zie ik dat ze de hond eindelijk te pakken heeft en zie ik tot mn verbazing dat ze die hond een trap in de buik geeft! En best hard, want hoorde gewoon zo'n doffe knal en zag t ook) Waarbij ze riep: Rot beest, luister verdomme toch eens!
Ik dacht echt WTF!!?? Ben toen ook ff snel doorgelopen naar haar en heb er ook dit keer wat van gezegd. Heb gezegd: Als ik dit nog 1x zie gebeuren, dan ga ik er een melding van maken.. zoiets dergelijks..
Stond ze me aan te kijken!
Loop regelmatig lang hun huis en haar man zegt me nooit iets als ik hoi zeg. Haha
De hond was schijnbaar de tuin uit onsnapt en rende door t pad. (hebben een pad bij de poorten vd tuin)
Die vrouw rende dus hond achterna en was aan t roepen. Oke dit begrijp ik nog, want hond rent zo de straat op. Maar hond liep dus helemaal de andere kant op.. en ik liep dus ook die kant op naar de brievenbus. Zie ik dat ze de hond eindelijk te pakken heeft en zie ik tot mn verbazing dat ze die hond een trap in de buik geeft! En best hard, want hoorde gewoon zo'n doffe knal en zag t ook) Waarbij ze riep: Rot beest, luister verdomme toch eens!
Ik dacht echt WTF!!?? Ben toen ook ff snel doorgelopen naar haar en heb er ook dit keer wat van gezegd. Heb gezegd: Als ik dit nog 1x zie gebeuren, dan ga ik er een melding van maken.. zoiets dergelijks..
Stond ze me aan te kijken!
Loop regelmatig lang hun huis en haar man zegt me nooit iets als ik hoi zeg. Haha
Wat goed is tegen de kou, is ook goed tegen de warmte
