Kinderen
alle pijlers
morgen...
dinsdag 5 juni 2012 om 13:59
Morgen ga ik naar de HA. Het voelt raar, onwerkelijk. Morgen moet ik onder ogen zien, dat dit niet langer kan. Ik wil en kan niet langer mooi weer spelen naar de buitenwereld terwijl wij er hier thuis aan kapot gaan.
Alle jaren waarin ik droomde van ons kindje en mij zo ontzettend gelukkig zag zijn....er bleek niets van te kloppen. Ik heb me nog nooit zo ellendig gevoeld als de afgelopen maanden.
Het liefst zou ik vandaag nog mijn spulletjes pakken en vluchten, maakt niet uit waarheen. Weg van hier...even geen baby, man en mensen die maar zeggen dat het zo genieten is met een kleine...
Zoon, inmiddels 9 maand, kan er niets aan doen dat hij opgescheept zit met een waardeloze moeder. Een moeder die nog steeds amper gevoelens voor hem heeft en hem het liefst de hele dag uitbesteed zodat ze zelf op bed kan liggen, met de dekens ver over zich heen.
Alle jaren waarin ik droomde van ons kindje en mij zo ontzettend gelukkig zag zijn....er bleek niets van te kloppen. Ik heb me nog nooit zo ellendig gevoeld als de afgelopen maanden.
Het liefst zou ik vandaag nog mijn spulletjes pakken en vluchten, maakt niet uit waarheen. Weg van hier...even geen baby, man en mensen die maar zeggen dat het zo genieten is met een kleine...
Zoon, inmiddels 9 maand, kan er niets aan doen dat hij opgescheept zit met een waardeloze moeder. Een moeder die nog steeds amper gevoelens voor hem heeft en hem het liefst de hele dag uitbesteed zodat ze zelf op bed kan liggen, met de dekens ver over zich heen.
woensdag 6 juni 2012 om 22:58
De rijvaardigheid kan beïnvloed worden, maar dat hoeft niet. Ik slik zelf ook AD en ik heb daar de eerste week erg mee uitgekeken met rijden. Maar ik merkte geen verschil in reactievermogen, dus ben gewoon weer gaan rijden. Ik ben scherp als altijd.
TO, hou er ernstig rekening mee dat het de eerste weken tegenvalt met AD. Vaak heb je toch behoorlijk wat bijwerkingen, zonder dat je positief resultaat merkt. Daar moet je dan doorheen en dat kan wel pittig zijn. Veel mensen hebben bijvoorbeeld last van misselijkheid, koppijn of andere lichamelijke klachten.
Heeft deze huisarts je goed voorgelicht in bijwerkingen, wanneer je resultaat zou mogen verwachten, hoe je moet opbouwen (erg belangrijk!) in dosering, evt. oxazepam voor ernaast, etc.?
TO, hou er ernstig rekening mee dat het de eerste weken tegenvalt met AD. Vaak heb je toch behoorlijk wat bijwerkingen, zonder dat je positief resultaat merkt. Daar moet je dan doorheen en dat kan wel pittig zijn. Veel mensen hebben bijvoorbeeld last van misselijkheid, koppijn of andere lichamelijke klachten.
Heeft deze huisarts je goed voorgelicht in bijwerkingen, wanneer je resultaat zou mogen verwachten, hoe je moet opbouwen (erg belangrijk!) in dosering, evt. oxazepam voor ernaast, etc.?
donderdag 7 juni 2012 om 09:00
Heb je geen verwijzing naar een psycholoog mee gekregen? Zonder mijn psych was ik mijn PPD niet doorgekomen. Ik vind eerlijk gezegd dat deze huisarts je alsnog laat zwemmen met je problemen. Alsof met een pilletje de negatieve gevoelens als sneeuw voor de zon verdwijnen en de liefdesgevoelens voor je kind je in de schoot vallen... Bij mij is daar toch echt wel een intensieve serie gesprekken voor nodig geweest, waarbij de peut me nadrukkelijk bij de hand nam.
Voldoet deze uitkomst wel aan jouw verwachtingen, dat je het alsnog zelf moet uitzoeken? Zo nee, maak dan gerust een nieuwe afspraak en vraag een verwijzing en het adres van een goede psycholoog. Dit hoef je echt niet alleen te doen, neem daar ook geen genoegen mee als dit niet was wat je ervan verwacht had.
Voldoet deze uitkomst wel aan jouw verwachtingen, dat je het alsnog zelf moet uitzoeken? Zo nee, maak dan gerust een nieuwe afspraak en vraag een verwijzing en het adres van een goede psycholoog. Dit hoef je echt niet alleen te doen, neem daar ook geen genoegen mee als dit niet was wat je ervan verwacht had.
donderdag 7 juni 2012 om 09:53
Qwertu, een psych hoeft niet altijd nodig te zijn. Als je voor de zwangerschap geen noemenswaardige problemen had, kan het heel simpel gewoon een disbalans zijn in je hersenen.
Maar op zich vind ik je tip wel het overwegen waard. Alleen to kan voor zichzelf inschatten of ze het nodig gaat hebben. In dat geval, is wat Qwertu zegt wel echt waar. Huisartsen zijn vaak niet in staat om de begeleiding te geven die nodig is bij problematiek die heel complex kan zijn. Mocht je je niet geholpen voelen, ga dan zeker door met je hulpvraag!
Maar op zich vind ik je tip wel het overwegen waard. Alleen to kan voor zichzelf inschatten of ze het nodig gaat hebben. In dat geval, is wat Qwertu zegt wel echt waar. Huisartsen zijn vaak niet in staat om de begeleiding te geven die nodig is bij problematiek die heel complex kan zijn. Mocht je je niet geholpen voelen, ga dan zeker door met je hulpvraag!
donderdag 7 juni 2012 om 10:42
Goed dat je bent geweest en dat je een begripvolle HA trof.
Ik zelf ben ook van mening dat alleen een pil niet werkt, maar zeker wel in combinatie met praten. Dit kan ook met je HA zijn, of met een SPV-er of met een pscycholoog. Ik neem aan dat je wel weer terug moet komen bij je HA.
Ikzelf heb ontzettend veel baat gehad bij therapie bij een pschycoloog. Wel heel confronterend, en ook ontzettend zwaar, maar zonder dat had ik het niet gered denk ik.
Maar goed, de eerste stap is gezet en dat is heel goed!
Ik zelf ben ook van mening dat alleen een pil niet werkt, maar zeker wel in combinatie met praten. Dit kan ook met je HA zijn, of met een SPV-er of met een pscycholoog. Ik neem aan dat je wel weer terug moet komen bij je HA.
Ikzelf heb ontzettend veel baat gehad bij therapie bij een pschycoloog. Wel heel confronterend, en ook ontzettend zwaar, maar zonder dat had ik het niet gered denk ik.
Maar goed, de eerste stap is gezet en dat is heel goed!
donderdag 7 juni 2012 om 11:02
Schouderklopje, dat het gaat om een hormonale disbalans, dat weet ik. Maar als je daar al negen maanden mee rond loopt en je al die tijd geen gevoelens voor je kind hebt ontwikkeld, dan denk ik met mijn boerenverstand dat je daar tenminste wel eens met iemand over mag gaan praten. Niet voldoen aan het "ideaalplaatje" doet natuurlijk ook wat met je, al was het maar dat je een overmaat aan moederlijke schuldgevoelens kunt ontwikkelen. Dat probleem los je niet op met een pilletje.
Overigens gaat die hormonale disbalans in het gros van de gevallen vanzelf over zodra de hormonen weer zijn gaan liggen. Je kunt je afvragen of je daarvoor überhaupt antidepressiva wilt gaan slikken. Het traject met antidepressiva is langdurig (je moet het opbouwen en ook weer langzaam afbouwen en het duurt een tijd voor je er überhaupt effect van merkt), terwijl het uit zichzelf misschien over drie maanden al hanteerbaar wordt. Ik denk om die reden dat gesprekken juist zinvoller zijn dan antidepressiva.
Ik heb het zonder antidepressiva gedaan (vonden de artsen niet zo'n goed idee bij mij) en merkte dat er naarmate de eerste verjaardag vorderde, vanzelf al verbetering in kwam. Precies zoals de artsen me voorspeld hadden. Niet dat ik er daarmee al was (ik heb een ernstige ppd gehad), maar het werd in ieder geval hanteerbaar (ik had niet meer de neiging mijn kind onder de tram te duwen of de auto tegen een boom aan te parkeren, zeg maar ). Ook de (positieve) gevoelens voor mijn kind kwamen rond die tijd "spontaan" opwellen. Gevoelens die ik daarvoor niet gehad had. In de gesprekstherapie heb ik geleerd hoe ik om moest gaan met mijn negatieve gevoelens en heb ik geleerd om me niet te focussen op wat ik níet voelde, maar om me te focussen op de kleine positieve dingen die ik wél voelde. Zodat ik wist dat ik -naast en ondanks mijn depressie met bijbehorende negatieve bij-effecten- wel gewoon een goede moeder was. Juist dat dát tegen me gezegd werd (en me daarbij geleerd werd om het zelf ook te herkennen), heeft me er doorheen geholpen. De focus verleggen van mijn negatieve gevoelens en mijn gebrek aan positieve gevoelens naar (h)erkennen dat die positieve gevoelens er wel degelijk waren (onder de deken van de depressie), dat had geen pil voor me kunnen doen. Therapie doet dat wél.
Overigens gaat die hormonale disbalans in het gros van de gevallen vanzelf over zodra de hormonen weer zijn gaan liggen. Je kunt je afvragen of je daarvoor überhaupt antidepressiva wilt gaan slikken. Het traject met antidepressiva is langdurig (je moet het opbouwen en ook weer langzaam afbouwen en het duurt een tijd voor je er überhaupt effect van merkt), terwijl het uit zichzelf misschien over drie maanden al hanteerbaar wordt. Ik denk om die reden dat gesprekken juist zinvoller zijn dan antidepressiva.
Ik heb het zonder antidepressiva gedaan (vonden de artsen niet zo'n goed idee bij mij) en merkte dat er naarmate de eerste verjaardag vorderde, vanzelf al verbetering in kwam. Precies zoals de artsen me voorspeld hadden. Niet dat ik er daarmee al was (ik heb een ernstige ppd gehad), maar het werd in ieder geval hanteerbaar (ik had niet meer de neiging mijn kind onder de tram te duwen of de auto tegen een boom aan te parkeren, zeg maar ). Ook de (positieve) gevoelens voor mijn kind kwamen rond die tijd "spontaan" opwellen. Gevoelens die ik daarvoor niet gehad had. In de gesprekstherapie heb ik geleerd hoe ik om moest gaan met mijn negatieve gevoelens en heb ik geleerd om me niet te focussen op wat ik níet voelde, maar om me te focussen op de kleine positieve dingen die ik wél voelde. Zodat ik wist dat ik -naast en ondanks mijn depressie met bijbehorende negatieve bij-effecten- wel gewoon een goede moeder was. Juist dat dát tegen me gezegd werd (en me daarbij geleerd werd om het zelf ook te herkennen), heeft me er doorheen geholpen. De focus verleggen van mijn negatieve gevoelens en mijn gebrek aan positieve gevoelens naar (h)erkennen dat die positieve gevoelens er wel degelijk waren (onder de deken van de depressie), dat had geen pil voor me kunnen doen. Therapie doet dat wél.
donderdag 7 juni 2012 om 12:11
To je hebt al een hele stap genomen door naar de huisarts te gaan! Ik denk dat het voor je kind belangrijk is om meer stappen te nemen. Je schrijft dat je al 9 maanden bijna geen gevoelens voor je kind hebt en hem het liefst de hele dag uitbesteed. Heeft de huisarts daarop nog iets gezegd want behalve medicatie geven is het ook verstandig om hulp te hebben voor jou en je kind samen. Heb je op het CB hier weleens over gesproken?
Je bent juist een goede moeder door hulp te vragen!
Je bent juist een goede moeder door hulp te vragen!
donderdag 7 juni 2012 om 12:28
quote:hanZie schreef op 07 juni 2012 @ 12:11:
To je hebt al een hele stap genomen door naar de huisarts te gaan! Ik denk dat het voor je kind belangrijk is om meer stappen te nemen. Je schrijft dat je al 9 maanden bijna geen gevoelens voor je kind hebt en hem het liefst de hele dag uitbesteed. Heeft de huisarts daarop nog iets gezegd want behalve medicatie geven is het ook verstandig om hulp te hebben voor jou en je kind samen. Heb je op het CB hier weleens over gesproken?
Je bent juist een goede moeder door hulp te vragen!Absoluut eens!
To je hebt al een hele stap genomen door naar de huisarts te gaan! Ik denk dat het voor je kind belangrijk is om meer stappen te nemen. Je schrijft dat je al 9 maanden bijna geen gevoelens voor je kind hebt en hem het liefst de hele dag uitbesteed. Heeft de huisarts daarop nog iets gezegd want behalve medicatie geven is het ook verstandig om hulp te hebben voor jou en je kind samen. Heb je op het CB hier weleens over gesproken?
Je bent juist een goede moeder door hulp te vragen!Absoluut eens!
donderdag 7 juni 2012 om 13:33
De HA heeft me wel doorverwezen naar een psycholoog. Ik vergat dat te melden in mijn berichtje gisteren en ik ga er ook zeker gebruik van maken. Is helaas een wachtlijst, dus ik zal toch op eigen houtje moeten beginnen.
Ik hoop dat mijn eigen HA mij vandaag nog belt over het gebruik van de medicijnen. Ik wil vandaag nog beginnen met beter worden (al besef ik me goed dat dat niet zo snel gaat...), alleen het niet mogen autorijden zit er de komende 5 weken (dan 7 wk vakantie) nog niet in.
Ik werk 40 km van huis, er zijn (erg) slechte OV-verbindingen, waardoor ik het niet red om om half 8 op mijn werk te zijn....collega's in de buurt zijn er niet...dus ik loop hier nu op vast.
Ben benieuwd wat mijn eigen HA ervan zegt.
Ik hoop dat mijn eigen HA mij vandaag nog belt over het gebruik van de medicijnen. Ik wil vandaag nog beginnen met beter worden (al besef ik me goed dat dat niet zo snel gaat...), alleen het niet mogen autorijden zit er de komende 5 weken (dan 7 wk vakantie) nog niet in.
Ik werk 40 km van huis, er zijn (erg) slechte OV-verbindingen, waardoor ik het niet red om om half 8 op mijn werk te zijn....collega's in de buurt zijn er niet...dus ik loop hier nu op vast.
Ben benieuwd wat mijn eigen HA ervan zegt.
donderdag 7 juni 2012 om 14:11
Tortelduifje, ik vraag me af of dat probleem te omzeilen is. Althans met medicatie. Het is nl op zich best heftig spul wat je gaat innemen (mag ik vragen welke AD je voorgeschreven hebt gekregen?). Daardoor zul je je in het begin gewoon echt niet zo lekker voelen. Maagdarmklachten zijn hiervan bekenden, slaapklachten ook, hoofdpijnklachten en dus die verminderde reactie. Zeker als je daarnaast ook nog eens oxazepam nodig hebt om de bijwerkingen te onderdrukken (daarvan wordt je echt duffer!).
En naast dit alles heb je een schema nodig om op te bouwen. Simpelweg een pilletje in je mik douwen is niet de manier. En je moet terugkomen na een aantal weken 5 a 6 weken, om te evalueren of je er inmiddels baat bij hebt en in hoeverre de bijwerkingen af zijn genomen.
Psycholoog is altijd goed.
Ik heb zelf voor mijn medicatie erg lang rondgelopen met een PPD en heb ook veelvuldig behandelcontact gehad met de GGZ. Alleen losten de gesprekken mijn zeer negatieve gedachten niet op. Het werd ermee iets hanteerbaarder. Pas nadat ik begon met medicatie (toen mijn kind dus al vier was) begon mijn gevoel voor haar zich positief te ontwikkelen. In mijn geval was het dus juist weer het pilletje dat me eruit trok.
To, zijn er voor jou ook manieren om je kind wel af en toe uit te kunnen besteden? Dat kan misschien alvast een beetje lucht geven, naast de dagen dat je moet zorgen. Zodat je ten minste even een escape hebt van je negatieve gedachten.
Blijf praten! Ook als je denkt dat het slechter gaat, schaam je niet, blijf in contact met je geliefden of anders hier.
En naast dit alles heb je een schema nodig om op te bouwen. Simpelweg een pilletje in je mik douwen is niet de manier. En je moet terugkomen na een aantal weken 5 a 6 weken, om te evalueren of je er inmiddels baat bij hebt en in hoeverre de bijwerkingen af zijn genomen.
Psycholoog is altijd goed.
Ik heb zelf voor mijn medicatie erg lang rondgelopen met een PPD en heb ook veelvuldig behandelcontact gehad met de GGZ. Alleen losten de gesprekken mijn zeer negatieve gedachten niet op. Het werd ermee iets hanteerbaarder. Pas nadat ik begon met medicatie (toen mijn kind dus al vier was) begon mijn gevoel voor haar zich positief te ontwikkelen. In mijn geval was het dus juist weer het pilletje dat me eruit trok.
To, zijn er voor jou ook manieren om je kind wel af en toe uit te kunnen besteden? Dat kan misschien alvast een beetje lucht geven, naast de dagen dat je moet zorgen. Zodat je ten minste even een escape hebt van je negatieve gedachten.
Blijf praten! Ook als je denkt dat het slechter gaat, schaam je niet, blijf in contact met je geliefden of anders hier.