ongerust

Het gaat weer goed met mij (wel verdrietig, maar ja). Bij mij kwam alles spontaan los en daar had ik helemaal geen last van. In zo'n vijf dagen was het bloeden afgelopen en zat ik weer vol energie.

Daarna heb ik het een paar mensen in mijn omgeving verteld en toen kwamen de verhalen los: iedereen kende wel iemand die hetzelfde was overkomen. Het is - helaas - heel normaal en het zegt - gelukkig! - niets over het succes van volgende zwangerschappen.

Sterkte!

Omdat het al zo vroeg mis is gegaan is er geen kindje te zien. Het is dus niet 'verdwenen' maar nooit verder gegroeid helaas.



Mijn eerste curettage was ook mijn eerste keer narcose de eerste keer ziekenhuisopname. En ondanks dat ik echt bang was van te voren viel het me zo mee! Niet te bang voor zijn hoor!



Schrijf anders je vragen op voor als de verloskundige morgen belt. Sterkte!

He verdorie, toch mis. Sterkte meid!



Ik heb ook een keer een lege vruchtzak gehad, kwam daar bij 10 weken achter, en omdat ik maar een klein beetje bruin bloedverlies had gehad en geen krampen, had ik er geen vertrouwen in dat het uit zichzelf zou komen. Ik zag het niet zo zitten om te blijven afwachten (was de derde keer dat het misging en ik wilde het uit mijn lijf hebben en verder gaan met proberen) ik heb toen voor die pil gekozen. Het is eigenlijk hetzelfde als een bevalling die wordt opgewekt, je krijgt een soort weeen (menstruatieachtige kramp) en je gaat bloed verliezen. Het vruchtzakje, placenta en al wat er zit komt dan los. Het hielp mij wel om het vruchtzakje te zien, te weten dat het eruit was. Jammer genoeg was niet alles eruit, en dat hoor ik heel vaak, en moest ik alsnog gecurreteerd worden. Ik mocht ook afwachten af dat vanzelf kwam, maar dat wilde ik niet. Mijn ervaring was wel dat je het vaak op je eigen manier mag doen, als jij een curretage wil, prima, een pil, prima, afwachten, ook prima. Ze waren in het ziekenhuis heel makkelijk, heel lief ook. Narcose was gewoon via een infuus, merk je niet veel van. Ook daarna viel het alles mee, alleen neem je tijd voor je emoties, jank een potje als je daaraan behoefte hebt, en wat wij fijn vonden, wij hebben een paar dagen samen vrij gehad. Onze baas had ons beide ziekgemeld, ik ben langer thuisgebleven, maar mijn man was er ook een paar dagen en dat was heel fijn. Lekker knuffelen, huilen, even samen.

Sterkte nogmaals!

Je mag zo lang wachten als je nodig hebt, maar op een gegeven moment wordt je dat gewoon zat is mijn ervaring. Die pil is trouwens niet overal een keuze. In de twee verschillende ziekenhuizen waar ik een curettage heb gehad deden ze niet aan pillen, omdat de kans redelijk aanwezig is dat er daarna alsnog een curettage moet plaatsvinden omdat er wat achter is gebleven.



Ik hoop dat de verloskundige je morgen goede uitleg geeft.