Kinderen
alle pijlers
Puber van 15 erg aanwezig
zaterdag 14 september 2019 om 08:31
Hallo allemaal, hier een puberzoon van 15 jaar in huis, en hij bepaalt de sfeer zo. Of in ieder geval ben ik er heel gevoelig voor.
Hij is heel snel boos ineens, net morst hij wat melk en meteen vloeken. Hij is nogal slordig en veel kwijt, en dan moet het hele huis weten dat hij iets zoekt, wij hebben dat dan sowieso kwijt gemaakt. Elke tegenslag ligt aan een ander. Elke ochtend gaat hij te laat de deur uit naar school, huiswerk doet hij niet terwijl hij al is blijven zitten. Hij maakt lawaai en schreeuwt en wil de hele dag met z'n vrienden zijn en geen huiswerk doen. Hij is ook voortdurend boos op z'n broertje. En hij gaat heel laat naar bed waardoor we geen moment rust meer hebben op de dag. En hij maakt een vreselijke bende in huis die hij natuurlijk niet opruimt.
Ik vind dit heel heftig hoor. Ben ik hier extra gevoelig voor of is dit ook inderdaad heel zwaar? Ik ben erg sfeergevoelig. Hoe maak ik het voor mezelf een beetje leefbaar? Positieve punten heeft hij ook wel, maar ik vind bovenstaand verhaal momenteel erg overheersend.
Hij is heel snel boos ineens, net morst hij wat melk en meteen vloeken. Hij is nogal slordig en veel kwijt, en dan moet het hele huis weten dat hij iets zoekt, wij hebben dat dan sowieso kwijt gemaakt. Elke tegenslag ligt aan een ander. Elke ochtend gaat hij te laat de deur uit naar school, huiswerk doet hij niet terwijl hij al is blijven zitten. Hij maakt lawaai en schreeuwt en wil de hele dag met z'n vrienden zijn en geen huiswerk doen. Hij is ook voortdurend boos op z'n broertje. En hij gaat heel laat naar bed waardoor we geen moment rust meer hebben op de dag. En hij maakt een vreselijke bende in huis die hij natuurlijk niet opruimt.
Ik vind dit heel heftig hoor. Ben ik hier extra gevoelig voor of is dit ook inderdaad heel zwaar? Ik ben erg sfeergevoelig. Hoe maak ik het voor mezelf een beetje leefbaar? Positieve punten heeft hij ook wel, maar ik vind bovenstaand verhaal momenteel erg overheersend.
zaterdag 14 september 2019 om 10:31
Ik heb het niet over kort houden, ik heb het over grenzen geven, laat hem maar los gaan maar wel boven uit het zicht, niet zijn moeder en andere gezinsleden afbranden, en vaak zeggen dat ie lief is, maar het niet maar laten waaien en hem de stemming laten verpesten, vind het vrij dominant ook, zijn moeder moet nog steeds rustig in haar huis kunnen zitten zonder dat de boel getiranniseerd wordt.
zaterdag 14 september 2019 om 10:32
poldervrouw schreef: ↑14-09-2019 10:19Welnee.. het is echt normaal puber gedrag hoor.. Mag een puber tegenwoordig niet meer gewoon puber zijn , maar moet er direct een label opgeplakt worden ?
Nou inderdaad, of het label puber ineens niet meer past op de meeste pubers.
zaterdag 14 september 2019 om 10:35
MissMaran schreef: ↑14-09-2019 10:31Ik heb het niet over kort houden, ik heb het over grenzen geven, laat hem maar los gaan maar wel boven uit het zicht, niet zijn moeder en andere gezinsleden afbranden, en vaak zeggen dat ie lief is, maar het niet maar laten waaien en hem de stemming laten verpesten, vind het vrij dominant ook, zijn moeder moet nog steeds rustig in haar huis kunnen zitten zonder dat de boel getiranniseerd wordt.
Dat is toch ongeveer hetzelfde?
En verder gebruik je heel grote woorden voor zijn gedrag. Dominant, getiraninseerd, het gaat over een kind van vijftien! Een kind,
zaterdag 14 september 2019 om 10:35
Gele_Suikerspin schreef: ↑14-09-2019 09:20Ik vind het gedrag niet gewoon puberaal.
En als dat het wel was, dan is de impact op jou niet meer gezond.
Of hij nu wel of niet te pubberig is, ik denk echt dat je professionele hulp moet zoeken.
Je kunt naar je huisarts, ja ook met dit probleem.
Je kunt naar het wijkteam van jouw gemeente.
Je kunt naar jeugdzorg bellen voor advies.
Alle hulp kan gratis.
Welk misdrijf was er ook al weer begaan?
zaterdag 14 september 2019 om 10:40
Nog even en hij is volwassen, dus een beetje respect tonen in huis is wel wenselijk voor zo'n grote jongen.
zaterdag 14 september 2019 om 10:42
Dat is ook de beste manier. Wel binnen de grenzen natuurlijk. Je kunt een puber nou eenmaal niet dwingen om zijn huiswerk te maken, maar als hij dan vervolgens blijft zitten/van school af moet, dan kun je ook duidelijk maken dat dat zijn eigen schuld is.
Andersom, als hij een keer wel z'n huiswerk maakt is het ook belangrijk om te zeggen "wat fijn, goed bezig!". Ook als puber vervolgens reageert met "ma-ham, doe niet zo stom, waar bemoei je je mee."
Ten minste, in theorie. In de praktijk vind ik het lastig, omdat je van goed gedrag geen last hebt en van negatief gedrag vaak wel.
Kijk uit malloot, een kokosnoot.
zaterdag 14 september 2019 om 10:42
Klopt!
Wij hebben geen pubers from hell, van nature niet, maar ook niet omdat wij zelf alle strijd uit de weg gaan.
Mijn mans zusje was pas vijftien toen ik daar over de vloer kwam. Heel lief kind, maar mijn schoonouders hebben daar echt een enorme heftige puber van gemaakt. 'Puberteit dat is toch als je ouders lastig gaan worden?' Dat was daar echt van toepassing.
zaterdag 14 september 2019 om 10:46
Dat respect zou wederzijds moeten zijn. Met de ouder(s) altijd als eerste aan zet. Zijn zijn immers de volwassenen, de puber moet het nog leren.
In al jouw paars posts in dit topic mis ik respect voor de puber.
zaterdag 14 september 2019 om 10:53
Het is niet persoonlijk, dus zo moet je het ook niet opvatten. Puberhersenen zijn nog niet uitgegroeid/-ontwikkeld, en zelf begrijpen ze misschien nog wel minder van hun irritante gedrag. Ik doe er niet zoveel mee, als zij grommen ruim ik fluitend hun rommel op. Het enige waar ik echt niet tegen kan is schelden. Dat heb ik ze gelukkig heel erg duidelijk gemaakt, dus dat gebeurt eigenlijk niet. Huiswerk is hun verantwoordelijkheid. Ik vraag er wel eens naar, als het heel slecht gaat dreig ik met huiswerkbegeleiding (wat we ook wel gehad hebben, maar dan gooide ze er daar met de pet naar voor € 200 per maand).
zaterdag 14 september 2019 om 11:06
Het doet mij een beetje denken aan mijn zoon. Ik vind het best zwaar, vooral doordat de sfeer in huis vaak zo negatief is door zijn gemopper, geruzie en negatieve houding.
Zelf heeft hij er ook last van en dan leg ik maar weer braaf uit dat er van alles gaande is in zijn lijf qua hormonen.
Soms is hij ineens aanspreekbaar en dan geniet ik er maar even van, al betekent dat ik vooral praat over dingen, die niet echt mijn interesse hebben (ik doe echt hard mijn best, ik kijk zelf naar stomme youtube-video's voor hem).
Grenzen aangeven doe ik beperkt (alleen de echt belangrijke dingen). Ik heb ook nog andere kinderen en dan zitten zij ook de hele tijd in een ruzie-achtige sfeer, voor iets waar ze part noch deel aan hebben.
Verder hoop ik maar vooral dat het tijdelijk is (oudere vriendin van mij: "
Tegen de tijd dat ze het huis uitgaan worden ze weer redelijk".
Zelf heeft hij er ook last van en dan leg ik maar weer braaf uit dat er van alles gaande is in zijn lijf qua hormonen.
Soms is hij ineens aanspreekbaar en dan geniet ik er maar even van, al betekent dat ik vooral praat over dingen, die niet echt mijn interesse hebben (ik doe echt hard mijn best, ik kijk zelf naar stomme youtube-video's voor hem).
Grenzen aangeven doe ik beperkt (alleen de echt belangrijke dingen). Ik heb ook nog andere kinderen en dan zitten zij ook de hele tijd in een ruzie-achtige sfeer, voor iets waar ze part noch deel aan hebben.
Verder hoop ik maar vooral dat het tijdelijk is (oudere vriendin van mij: "
Tegen de tijd dat ze het huis uitgaan worden ze weer redelijk".
zaterdag 14 september 2019 om 11:09
Ik lees heel normaal pubergedrag wat je overigens niet hoeft te accepteren!
Mijn ervaring is, mijn oudste is 17 dat loslaten de manier is om er mee om te gaan. Elke keer een strijd werkt niet bij een puber. Toen ik dit losliet, wel de leuke dingen met hem deed waarin hij toch veel info deelde (een gesprek aan tafel werkt echt niet). Ging het een stuk beter. Ik liet hem zelf zijn keuzes maken, legde de gevolgen voor bepaalde keuzes uit en liet het verder aan hem over. Dit zorgde ervoor dat hij de strijd niet meer opzocht, keuzes leerde maken en uiteindelijk toch wel de juiste keuzes ging maken.
Ja dan kwam hij eens te laat op school en had dan straf of werd hij boos dat zijn mooie shirt nog niet gewassen was omdat deze nog op zijn kamer lag. Het enige wat ik dat zei was, heel vervelend maar dat is het gevolg van je eigen handelen. Je kan boos op mij worden maar ik sta hier totaal buiten. Dat je boos vent prima, dat doe je dan maar even lekker op je eigen kamer, wij hoeven daar geen last van te hebben. Wanneer je weer gezellig kan zijn kom je maar weer naar beneden.
Pubers hebben hun eigen gedrag ook niet altijd onder controle. Hier floept er soms ook nog wel een frustratie uit. Ik blijf dan juist heel rustig. Vroeger reageerde ik erop, dat zorgde voor escalatie. Nu zegt hij iets, ik zeg dat ik zijn toon niet zo fijn vind en ga weer verder waar ik mee bezig ben waarop eigenmijk altijd een sorry volgt.
Loslaten is wat je moet doen, je zal zien dat het helpt.
Mijn ervaring is, mijn oudste is 17 dat loslaten de manier is om er mee om te gaan. Elke keer een strijd werkt niet bij een puber. Toen ik dit losliet, wel de leuke dingen met hem deed waarin hij toch veel info deelde (een gesprek aan tafel werkt echt niet). Ging het een stuk beter. Ik liet hem zelf zijn keuzes maken, legde de gevolgen voor bepaalde keuzes uit en liet het verder aan hem over. Dit zorgde ervoor dat hij de strijd niet meer opzocht, keuzes leerde maken en uiteindelijk toch wel de juiste keuzes ging maken.
Ja dan kwam hij eens te laat op school en had dan straf of werd hij boos dat zijn mooie shirt nog niet gewassen was omdat deze nog op zijn kamer lag. Het enige wat ik dat zei was, heel vervelend maar dat is het gevolg van je eigen handelen. Je kan boos op mij worden maar ik sta hier totaal buiten. Dat je boos vent prima, dat doe je dan maar even lekker op je eigen kamer, wij hoeven daar geen last van te hebben. Wanneer je weer gezellig kan zijn kom je maar weer naar beneden.
Pubers hebben hun eigen gedrag ook niet altijd onder controle. Hier floept er soms ook nog wel een frustratie uit. Ik blijf dan juist heel rustig. Vroeger reageerde ik erop, dat zorgde voor escalatie. Nu zegt hij iets, ik zeg dat ik zijn toon niet zo fijn vind en ga weer verder waar ik mee bezig ben waarop eigenmijk altijd een sorry volgt.
Loslaten is wat je moet doen, je zal zien dat het helpt.
zaterdag 14 september 2019 om 11:21
zaterdag 14 september 2019 om 11:32
zaterdag 14 september 2019 om 12:39
Doe niet zo hysterisch zeg. TO's zoon klinkt aan alle kanten als een doodnormale puber. Als hij met een enorm probleem zat, zou hij zich niet alleen thuis zo gedragen. Dit is precies wat pubers doen. Thuis, waar het veilig is, grenzen opzoeken en emoties eruit knallen.Gele_Suikerspin schreef: ↑14-09-2019 09:29Ik denk dat een gezinscoach kan helpen.
Misschien zit er wel een ander probleem. Voelt hij zich ongezien in het gezin. Heeft hij sombere gedachten. Heeft hij dyslexie.
Ik zou echt professionele hulp zoeken.
Zoals je al zegt, het station van normaal puber gedrag is gepasseerd.
TO moet eerder aan de slag met zichzelf. Want vat dit allemaal veel te persoonlijk op.
zaterdag 14 september 2019 om 12:57
De ene puber is de andere niet. Sommige pubers zijn gewoon echt pubers from hell, gewoon geen land mee te bezeilen. Naar, maar voor hen zelf ook niet leuk.
Enige dat je dan kan doen is de verantwoordelijkheid voor minder belangrijke zaken bij hen zelf leggen, alleen op hoofdlijnen nog regels stellen en gescheld, gemopper etc. gewoon negeren en inderdaad proberen positieve momenten te vinden. Ik begrijp overigens inmiddels wel waarom in sommige landen kinderen vanaf 12 t/m 18 naar kostscholen gaan
.
Enige dat je dan kan doen is de verantwoordelijkheid voor minder belangrijke zaken bij hen zelf leggen, alleen op hoofdlijnen nog regels stellen en gescheld, gemopper etc. gewoon negeren en inderdaad proberen positieve momenten te vinden. Ik begrijp overigens inmiddels wel waarom in sommige landen kinderen vanaf 12 t/m 18 naar kostscholen gaan
.
zaterdag 14 september 2019 om 13:03
Het bleek voor mijn achterneefje dé oplossing toen hij dreigde te ontsporen: paar jaar Belgisch internaat (hij zat ook al in België op school). Toen werd het ineens thuis weer gezellig. Ik denk dat het niet voor elk kind werkt, maar het kan wel patronen doorbreken en voor de mederwerkers op zo'n kostschool is het allemaal gesneden koek.Ariellle schreef: ↑14-09-2019 12:57De ene puber is de andere niet. Sommige pubers zijn gewoon echt pubers from hell, gewoon geen land mee te bezeilen. Naar, maar voor hen zelf ook niet leuk.
Enige dat je dan kan doen is de verantwoordelijkheid voor minder belangrijke zaken bij hen zelf leggen, alleen op hoofdlijnen nog regels stellen en gescheld, gemopper etc. gewoon negeren en inderdaad proberen positieve momenten te vinden. Ik begrijp overigens inmiddels wel waarom in sommige landen kinderen vanaf 12 t/m 18 naar kostscholen gaan
Anderzijds: ik kom zelf regelmatig op zo'n echte Engelse kostschool waar je een klein fortuin betaalt (in België is het relatief goedkoop). Eén van de docenten daar vertelde dat dit voor sommige van hun leerlingen echt een openbaring was, dat je thuis kwam uit school en dat er iemand klaar zat met een kop thee en een koekje en de vraag "hoe was je dag?" Toen brak m'n hart ook wel een beetje.
Kijk uit malloot, een kokosnoot.
zaterdag 14 september 2019 om 13:26
Bedankt, door dit berichtje besefte ik dat ik dat dus al een tijdje niet meer gedaan heb omdat hij nu een stuk rustiger is en eigenlijk gewoon weer mee gaat in het gewone leven.Timetraveler schreef: ↑14-09-2019 08:57En ik vond het, al liet ik dat als puber nooit merken, echt heel fijn wanneer mijn moeder liet merken dat ze me toch wel heel lief vond. Een lief briefje in mijn tas, soms dwong ze gewoon af dat ze me een knuffel of een kus gaf, of bracht ze een bakje van mijn lievelingschips als ik op mijn kamer zat ofzo. Natuurlijk onderging ik dat neutraal/met een houding van "doet me niks", maar ik vond het stiekem heel fijn en denk er met veel liefde aan terug.
Net dus een smoothie gemaakt en een boterham gebakken ei en hup naar boven. Meneer lag nog op bed en vroeg wat er aan de hand was. Nou knul je moet zo voetballen en moet even goed ontbijten. Zo mam....Zo lief waren zijn woorden.
Toen hij naar de voetbal vertrok zei hij, ik kom vanmiddag gewoon naar huis, even mijn kamer opruimen
.
zaterdag 14 september 2019 om 16:12
Tess1981 schreef: ↑14-09-2019 13:26Bedankt, door dit berichtje besefte ik dat ik dat dus al een tijdje niet meer gedaan heb omdat hij nu een stuk rustiger is en eigenlijk gewoon weer mee gaat in het gewone leven.
Net dus een smoothie gemaakt en een boterham gebakken ei en hup naar boven. Meneer lag nog op bed en vroeg wat er aan de hand was. Nou knul je moet zo voetballen en moet even goed ontbijten. Zo mam....Zo lief waren zijn woorden.
Toen hij naar de voetbal vertrok zei hij, ik kom vanmiddag gewoon naar huis, even mijn kamer opruimen