Kinderen
alle pijlers
Relatie met eigen ouders veranderd?
woensdag 16 maart 2011 om 01:01
Hallo allemaal,
Zoals mijn topictitel al zegt, ben ik benieuwd hoe jullie relatie met jullie ouders veranderd is, nadat je zelf kinderen kreeg.
Mijn relatie met mijn ouders (met name moeder) is niet zo best en ik ben laatst tot de schokkende conclusie gekomen, dat de relatie verslechterd is, ongeveer een half uur nadat ik zelf moeder werd. Mijn dochter is inmiddels 3 jaar en het is nu van mijn kant iritatie op iritatie op iritatie.
De verandering in de relatie met mijn ouders zit hem er in, dat wij dingen anders doen dan dat we voorheen deden en dat we dingen anders doen dan dat mijn ouders gedaan hebben/zouden doen. Ik heb het idee dat dit voor mijn ouders moeilijk te begrijpen is, wat wrijvingen geeft.
Zijn er hier mensen, die dit herkennen?
Of hebben jullie juist een betere band gekregen met je eigen ouders?
Zoals mijn topictitel al zegt, ben ik benieuwd hoe jullie relatie met jullie ouders veranderd is, nadat je zelf kinderen kreeg.
Mijn relatie met mijn ouders (met name moeder) is niet zo best en ik ben laatst tot de schokkende conclusie gekomen, dat de relatie verslechterd is, ongeveer een half uur nadat ik zelf moeder werd. Mijn dochter is inmiddels 3 jaar en het is nu van mijn kant iritatie op iritatie op iritatie.
De verandering in de relatie met mijn ouders zit hem er in, dat wij dingen anders doen dan dat we voorheen deden en dat we dingen anders doen dan dat mijn ouders gedaan hebben/zouden doen. Ik heb het idee dat dit voor mijn ouders moeilijk te begrijpen is, wat wrijvingen geeft.
Zijn er hier mensen, die dit herkennen?
Of hebben jullie juist een betere band gekregen met je eigen ouders?
woensdag 16 maart 2011 om 01:10
Ik ben zelf geen moeder, maar mensen in mijn moeders/mijn omgeving zijn wel moeder geworden en ik merk dan dat ik mijn moeder daarbij ontzettend irritant vind . Op het moment dat er dan gepraat word over zwanger zijn, bevallingen en opvoeden wordt mijn moeder erg betweterig op zo'n nare Beatrijs Smulderachtige manier.
Ik heb dus geen advies maar ik lees wel mee, omdat ik dit soort scenario's vrees als ik zelf moeder word. En ja, ik weet de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest, maar ik voorzie echt wel problemen ookal duurt het nog wel een tijdje...
Ik heb dus geen advies maar ik lees wel mee, omdat ik dit soort scenario's vrees als ik zelf moeder word. En ja, ik weet de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest, maar ik voorzie echt wel problemen ookal duurt het nog wel een tijdje...
woensdag 16 maart 2011 om 01:32
Ik moet zeggen, dat ik het helemaal niet verwacht had.
Ik weet nog wel dat ik het met mijn vriend had, over moeders die dan iedere dag langs willen komen en dat ik tegen hem zei dat ik het niet eens erg zou vinden.
Nou ja, daar ben ik eigenlijk meteen op terug gekomen toen ik moeder werd...
Ik realiseer me heel erg dat IK degene ben die veranderd is. En zij kunnen hier absoluut niet mee omgaan.
Ik weet nog wel dat ik het met mijn vriend had, over moeders die dan iedere dag langs willen komen en dat ik tegen hem zei dat ik het niet eens erg zou vinden.
Nou ja, daar ben ik eigenlijk meteen op terug gekomen toen ik moeder werd...
Ik realiseer me heel erg dat IK degene ben die veranderd is. En zij kunnen hier absoluut niet mee omgaan.
woensdag 16 maart 2011 om 07:30
Tja ik herken het wel. Mijn moeder is erg betweterig. Als ik zeg dat dochter ziek word is het pertinent niet zo volgens haar, en als dochter dan ziek word is het toch grotendeels aanstellerig gedrag, ook toen dochter nog een baby was.
En ik heb ook wel eens het idee dat zij vind dat zij het als moeder zwaarder had, en dat ik mij aanstel. Nou beweer ik niet dat ik het perse zwaarder/moeilijker heb maar het zou fijn zijn als zij gewoon eens erkend dat werken, studeren en alleen een kind opvoeden niet altijd makkelijk is. Of dat de allergieen van dochter lastig zijn, ook al heeft zij een kind (mijn broer) die meer allergieen had.
Maar goed ondanks dat is ze wel mijn moeder, en een geweldige oma en houd ik heel veel van haar.
En ik heb ook wel eens het idee dat zij vind dat zij het als moeder zwaarder had, en dat ik mij aanstel. Nou beweer ik niet dat ik het perse zwaarder/moeilijker heb maar het zou fijn zijn als zij gewoon eens erkend dat werken, studeren en alleen een kind opvoeden niet altijd makkelijk is. Of dat de allergieen van dochter lastig zijn, ook al heeft zij een kind (mijn broer) die meer allergieen had.
Maar goed ondanks dat is ze wel mijn moeder, en een geweldige oma en houd ik heel veel van haar.
Erger u niet, verwonder u slechts!
woensdag 16 maart 2011 om 07:51
Grappig genoeg vind ik mijn moeder stukken minder irritant dan vroeger... komt ook omdat ze verbleekt bij het onmogelijke en kinderachtige gedrag van mijn schoonmoeder. Heb ineens doodnormale ouders en dat terwijl ik ze voor dat ik kinderen kreeg erg lastig vond. Nu is niets haar te veel (zeker niet als het gaat om kleindochter) en is ze bijna makkelijk te noemen. Ze laat ons helemaal vrij in de opvoeding en bemoeit zich daar alleen mee op mijn nadrukkelijke verzoek (prima dat jullie het zo doen, dat past nu eenmaal bij jullie) .Moet heel eerlijk zeggen dat ik er heel blij mee ben. Schoonmoeder daarentegen....maar daar kan ik beter een eien topic over openen
woensdag 16 maart 2011 om 08:37
Vervelend voor je, en ook voor je ouders eigenlijk. Ik herken het niet, misschien inderdaad eens met je moeder praten. En dan vooral over jezelf en hoe jij nu zelf in het leven staat en wat je verwachtingen zijn.
Ik had al een sterke band met mijn moeder, en dat is nu nog sterker geworden. Mijn vader was een drukke aanwezige man, en kan nu lekker rustig zitten en met zijn kleindochter knuffelen. Vind het allemaal erg bijzonder om te zien en mee te maken.
Ik had al een sterke band met mijn moeder, en dat is nu nog sterker geworden. Mijn vader was een drukke aanwezige man, en kan nu lekker rustig zitten en met zijn kleindochter knuffelen. Vind het allemaal erg bijzonder om te zien en mee te maken.
woensdag 16 maart 2011 om 08:37
De relatie met mijn moeder, helaas is ze inmiddels overleden werd alleen maar sterker toen ik zelf moeder werd. En ze was niet betweterig, integendeel. Juist altijd heel meedenkend en positief. Ik vond haar adviezen en tips over verzorging en opvoeding van kinderen heel fijn en leerzaam. En ik vond het geweldig om te zien hoe ze na 30 jaar nog precies wist hoe je met zo'n kleintje omgaat, van luiertjes aandoen tot voeding tot het herkennen van krampjes etc. terwijl het voor mij nog zo nieuw was en ik soms best onzeker was. Ik hoop dat ik later ook zo'n leuke oma word als zij was en mijn schoonmoeder nog is.
Met deze temperaturen en harde ondergrond is het moeilijk voedsel vinden voor vogels en egels en eekhoorns. Voer ze bij met het juiste voer. Dank je wel.
woensdag 16 maart 2011 om 08:38
De relatie na de komst van onze zoon, nu bijna 2 jaar geleden, is ontzettend veranderd. En wel heel positief. We trekken vaak met elkaar op, hebben het over wezenlijke dingen en genieten van het feit dat (klein)zoon veel vreugde brengt. Er is meer begrip, geduld en liefde voelbaar. En dat heeft ook met mij te maken. Ook ik ben veranderd. En zelfs mijn man kan tegenwoordig goed opschieten met mijn moeder
Ze zijn niet opdringerig, staan altijd klaar en genieten zoveel als het kan. We zijn in het gezin allemaal een stukje opgeschoven en dat geeft ook een deel je tijdelijkheid weer. En dat betekent, geen tijd verspillen aan gezeur. Gewoon, genieten, en als er eens wat is dan wordt het uitgesproken.
Het was al gezellig met mijn gezin en nu is het nog beter!
M.
Ze zijn niet opdringerig, staan altijd klaar en genieten zoveel als het kan. We zijn in het gezin allemaal een stukje opgeschoven en dat geeft ook een deel je tijdelijkheid weer. En dat betekent, geen tijd verspillen aan gezeur. Gewoon, genieten, en als er eens wat is dan wordt het uitgesproken.
Het was al gezellig met mijn gezin en nu is het nog beter!
M.
woensdag 16 maart 2011 om 08:42
quote:sweetfirefly schreef op 16 maart 2011 @ 08:37:
De relatie met mijn moeder, helaas is ze inmiddels overleden werd alleen maar sterker toen ik zelf moeder werd. En ze was niet betweterig, integendeel. Juist altijd heel meedenkend en positief. Ik vond haar adviezen en tips over verzorging en opvoeding van kinderen heel fijn en leerzaam. En ik vond het geweldig om te zien hoe ze na 30 jaar nog precies wist hoe je met zo'n kleintje omgaat, van luiertjes aandoen tot voeding tot het herkennen van krampjes etc. terwijl het voor mij nog zo nieuw was en ik soms best onzeker was. Ik hoop dat ik later ook zo'n leuke oma word als zij was en mijn schoonmoeder nog is.
Dat ook. En wat me ontroert is dat ze dingen die wij op een bepaalde manier doen, gelijk overneemt. Daarmee zegt ze in feite dat ik het goed doe als moeder. En dat zegt ze ook regelmatig. Ze zorgt net zo voor onze zoon als wij dat doen. Als hij bij hun logeert hebben ze hetzelfde ritueeltje, hetzelfde bedje gekocht, knuffels, eten drinken etc.. Hij is bij hun net zo op zijn gemak las bij ons thuis. Het is hun enige kleinkind en ze hebben lag gedacht geen opa en oma te zullen worden. Nu zijn ze he, en het gaat ze zo natuurlijk en gemakkelijk af. Het is onbeschrijfelijk te zien hoe hun liefde voor hun kind (ik) en hun kleinkind to uiting komt. Heel kostbaar.
M.
De relatie met mijn moeder, helaas is ze inmiddels overleden werd alleen maar sterker toen ik zelf moeder werd. En ze was niet betweterig, integendeel. Juist altijd heel meedenkend en positief. Ik vond haar adviezen en tips over verzorging en opvoeding van kinderen heel fijn en leerzaam. En ik vond het geweldig om te zien hoe ze na 30 jaar nog precies wist hoe je met zo'n kleintje omgaat, van luiertjes aandoen tot voeding tot het herkennen van krampjes etc. terwijl het voor mij nog zo nieuw was en ik soms best onzeker was. Ik hoop dat ik later ook zo'n leuke oma word als zij was en mijn schoonmoeder nog is.
Dat ook. En wat me ontroert is dat ze dingen die wij op een bepaalde manier doen, gelijk overneemt. Daarmee zegt ze in feite dat ik het goed doe als moeder. En dat zegt ze ook regelmatig. Ze zorgt net zo voor onze zoon als wij dat doen. Als hij bij hun logeert hebben ze hetzelfde ritueeltje, hetzelfde bedje gekocht, knuffels, eten drinken etc.. Hij is bij hun net zo op zijn gemak las bij ons thuis. Het is hun enige kleinkind en ze hebben lag gedacht geen opa en oma te zullen worden. Nu zijn ze he, en het gaat ze zo natuurlijk en gemakkelijk af. Het is onbeschrijfelijk te zien hoe hun liefde voor hun kind (ik) en hun kleinkind to uiting komt. Heel kostbaar.
M.
woensdag 16 maart 2011 om 08:43
quote:Sorcha_ schreef op 16 maart 2011 @ 01:10:
Ik ben zelf geen moeder, maar mensen in mijn moeders/mijn omgeving zijn wel moeder geworden en ik merk dan dat ik mijn moeder daarbij ontzettend irritant vind . Op het moment dat er dan gepraat word over zwanger zijn, bevallingen en opvoeden wordt mijn moeder erg betweterig op zo'n nare Beatrijs Smulderachtige manier.
Ik heb dus geen advies maar ik lees wel mee, omdat ik dit soort scenario's vrees als ik zelf moeder word. En ja, ik weet de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest, maar ik voorzie echt wel problemen ookal duurt het nog wel een tijdje...Dat heb ik nou precies hetzelfde bij mijn moeder. Ben dan ook benieuwd hoe dat gaat lopen als ik zelf moeder word. Ik vind mijn moeder altijd heel betweterig zo van: "hoor eens, ik heb vier kinderen opgevoed". En over mijn vier neefjes en nichtjes ook gewoon moederen als mijn tante er is. Ik kan dat niet uitstaan. Een van de redenen waarom ik nu al heb besloten dat mijn moerder / ouders geen oppas worden over mijn toekomstige kinderen. Ik hoop wel dat ze super oma en opa worden en dat ik ook milder word naar mijn moeder toe tegen die tijd.
Ik ben zelf geen moeder, maar mensen in mijn moeders/mijn omgeving zijn wel moeder geworden en ik merk dan dat ik mijn moeder daarbij ontzettend irritant vind . Op het moment dat er dan gepraat word over zwanger zijn, bevallingen en opvoeden wordt mijn moeder erg betweterig op zo'n nare Beatrijs Smulderachtige manier.
Ik heb dus geen advies maar ik lees wel mee, omdat ik dit soort scenario's vrees als ik zelf moeder word. En ja, ik weet de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest, maar ik voorzie echt wel problemen ookal duurt het nog wel een tijdje...Dat heb ik nou precies hetzelfde bij mijn moeder. Ben dan ook benieuwd hoe dat gaat lopen als ik zelf moeder word. Ik vind mijn moeder altijd heel betweterig zo van: "hoor eens, ik heb vier kinderen opgevoed". En over mijn vier neefjes en nichtjes ook gewoon moederen als mijn tante er is. Ik kan dat niet uitstaan. Een van de redenen waarom ik nu al heb besloten dat mijn moerder / ouders geen oppas worden over mijn toekomstige kinderen. Ik hoop wel dat ze super oma en opa worden en dat ik ook milder word naar mijn moeder toe tegen die tijd.
woensdag 16 maart 2011 om 08:45
woensdag 16 maart 2011 om 08:50
woensdag 16 maart 2011 om 08:53
Voorat ik kinderen had had ik al een hele goede band met mijn moeder, maar sinds haar kleinkinderen is het helemaal prima.
Ze (mijn vader ook) doen vreselijk veel voor mij en mijn gezin, om te helpen maar ook omdat ze het graag willen.
Betweterig komt ze nooit bij mij over, altijd vol goed advies of een nuchtere kijk op dingen.
Hoop dat het nog heeel lang zo blijft.
Ze (mijn vader ook) doen vreselijk veel voor mij en mijn gezin, om te helpen maar ook omdat ze het graag willen.
Betweterig komt ze nooit bij mij over, altijd vol goed advies of een nuchtere kijk op dingen.
Hoop dat het nog heeel lang zo blijft.
woensdag 16 maart 2011 om 09:00
woensdag 16 maart 2011 om 09:02
Wat vervelend voor je dat het zo gaat!
Ik herken het (gelukkig!) niet in mijn eigen relatie met mijn ouders. Ik ben nu vier weken moeder, en ik ben mijn eigen moeder juist weer meer gaan waarderen. Sommige dingen van haar begrijp ik ineens (bijv hoe traumatisch haar bevallingen moeten zijn geweest, en waarom ze soms zo overdreven beschermend naar ons was). Daarbij heeft mijn moeder zich tot nu toe heel fijn opgesteld: kwam niet elke dag langs, geen ongevraagde adviezen en ze heeft de dag na mijn bevalling een aantal bemoeizuchtige/opdringerige familieleden gebeld met de strenge instructie niet bij mij langs te gaan zonder afspraak.
Het allerfijnst vond ik dat ze van de week tegen mij zei dat ik op moest houden met googlen, niet te veel moest luisteren naar adviezen en dat ik gewoon naar mijn eigen intuïtie moet luisteren, en dat ik het erg goed doe als moeder. Daar moest ik van huilen, want dat had ik als kersverse en onzekere moeder echt even nodig.
Zoals je zelf al zegt ben jij degene die veranderd is, en je hebt nu waarschijnlijk ineens andere verwachtingen van je moeder dan voorheen. En waarschijnlijk heb je dat niet naar je moeder uitgesproken, waardoor zij waarschijnlijk niet eens weet dat er een probleem is. In deze valkuil ben ik zelf tijdens mijn zwangerschap ook getrapt: liep ik me enorm te ergeren aan mijn zusje omdat ze niet genoeg met mij meeleefde en alleen over zichzelf kon praten. Totdat Vriend tegen mij zei: 'Maar het is toch altijd alleen over Zus gegaan en niet over jou? Heb je haar eigenlijk al eens verteld dat JIJ nu steun nodig hebt?' Niet dus, en het was mijn probleem dat ik ineens iets anders van haar verwachtte dan voorheen, zonder dat aan haar duidelijk te maken. Uiteindelijk hebben we er over gepraat en daarna ging het een stuk beter tussen ons. Voornamelijk omdat de rollen, verhoudingen en verwachtingen weer duidelijk waren.
Zou je een keer met je ouders kunnen praten om de verhoudingen weer helder te krijgen? Een keer vertellen waarom jullie dingen op een bepaalde manier doen en hoe jij de rol van je ouders daarin ziet? Nu ben jij alleen maar steeds geïrriteerder, terwijl je ouders misschien geen flauw idee hebben wat ze 'fout' doen.
Sterkte in ieder geval, het lijkt me heel rot als de relatie met je ouders zo gespannen is.
Ik herken het (gelukkig!) niet in mijn eigen relatie met mijn ouders. Ik ben nu vier weken moeder, en ik ben mijn eigen moeder juist weer meer gaan waarderen. Sommige dingen van haar begrijp ik ineens (bijv hoe traumatisch haar bevallingen moeten zijn geweest, en waarom ze soms zo overdreven beschermend naar ons was). Daarbij heeft mijn moeder zich tot nu toe heel fijn opgesteld: kwam niet elke dag langs, geen ongevraagde adviezen en ze heeft de dag na mijn bevalling een aantal bemoeizuchtige/opdringerige familieleden gebeld met de strenge instructie niet bij mij langs te gaan zonder afspraak.
Het allerfijnst vond ik dat ze van de week tegen mij zei dat ik op moest houden met googlen, niet te veel moest luisteren naar adviezen en dat ik gewoon naar mijn eigen intuïtie moet luisteren, en dat ik het erg goed doe als moeder. Daar moest ik van huilen, want dat had ik als kersverse en onzekere moeder echt even nodig.
Zoals je zelf al zegt ben jij degene die veranderd is, en je hebt nu waarschijnlijk ineens andere verwachtingen van je moeder dan voorheen. En waarschijnlijk heb je dat niet naar je moeder uitgesproken, waardoor zij waarschijnlijk niet eens weet dat er een probleem is. In deze valkuil ben ik zelf tijdens mijn zwangerschap ook getrapt: liep ik me enorm te ergeren aan mijn zusje omdat ze niet genoeg met mij meeleefde en alleen over zichzelf kon praten. Totdat Vriend tegen mij zei: 'Maar het is toch altijd alleen over Zus gegaan en niet over jou? Heb je haar eigenlijk al eens verteld dat JIJ nu steun nodig hebt?' Niet dus, en het was mijn probleem dat ik ineens iets anders van haar verwachtte dan voorheen, zonder dat aan haar duidelijk te maken. Uiteindelijk hebben we er over gepraat en daarna ging het een stuk beter tussen ons. Voornamelijk omdat de rollen, verhoudingen en verwachtingen weer duidelijk waren.
Zou je een keer met je ouders kunnen praten om de verhoudingen weer helder te krijgen? Een keer vertellen waarom jullie dingen op een bepaalde manier doen en hoe jij de rol van je ouders daarin ziet? Nu ben jij alleen maar steeds geïrriteerder, terwijl je ouders misschien geen flauw idee hebben wat ze 'fout' doen.
Sterkte in ieder geval, het lijkt me heel rot als de relatie met je ouders zo gespannen is.
woensdag 16 maart 2011 om 09:22
quote:2010viva schreef op 16 maart 2011 @ 08:48:
[...]
Weten ze dit zelf ook al?
In zoverre, dat het van mijn naar haar huis zo'n drie kwartier rijden is en mijn werk (en dat van mijn vriend) precies de andere kant op is en veel dichterbij, dat ze dat wel kunnen raden ja. Toen ik ging verhuizen richting mijn vriend was haar eerste opmerking ook: "nou kan ik geen oppasoma worden!". Mijn moeder heeft geen rijbewijs en mijn vader werkt nog gewoon fulltime.
Dat zeg ik: ik hoop dat mijn ouders geweldige opa en oma worden, dat mijn kinderen met plezier daarheen gaan en dat ik ze er ook met veel vertrouwen achter kan laten. Maar structureel oppassen, nee, dat zie ik niet zitten.
Voorlopig worden ze nog geen opa en oma, dus is dit nog enigszins toekomstmuziek...
[...]
Weten ze dit zelf ook al?
In zoverre, dat het van mijn naar haar huis zo'n drie kwartier rijden is en mijn werk (en dat van mijn vriend) precies de andere kant op is en veel dichterbij, dat ze dat wel kunnen raden ja. Toen ik ging verhuizen richting mijn vriend was haar eerste opmerking ook: "nou kan ik geen oppasoma worden!". Mijn moeder heeft geen rijbewijs en mijn vader werkt nog gewoon fulltime.
Dat zeg ik: ik hoop dat mijn ouders geweldige opa en oma worden, dat mijn kinderen met plezier daarheen gaan en dat ik ze er ook met veel vertrouwen achter kan laten. Maar structureel oppassen, nee, dat zie ik niet zitten.
Voorlopig worden ze nog geen opa en oma, dus is dit nog enigszins toekomstmuziek...
woensdag 16 maart 2011 om 09:40
Herkenbaar juist! Ik merk ook dat mijn eigen ouders gewoon ouder worden en minder flex. Waar mijn oudste kampte met fikse oorontsteking op oorontsteking dacht zij aan doorkomende kiezen. Dat hielp niet heel erg. En ik voelde me destijds al zo'n moeder die de deur platliep bij de dokter. Ook moest het allemaal maar vanzelf over gaan. Bloed uit de oren, ja dat was wel een beetje naar ja.
woensdag 16 maart 2011 om 09:45
quote:positivodo schreef op 16 maart 2011 @ 09:24:
Tjah, 'mogen' oppassen?..... Hier geen oppassende ouders, nog schoonouders. Dat je aan twee kanten hulp kunt krijgen is een luxe hoor! En tenzij je moeder niet vertrouwd om los te lopen is, zou ik haar nu niet meteen aan de kant schuiven.Ik denk dat het venijn hem zit in het woord 'stuctureel', dwz elke week ofzo. Dat zou ik zelf namelijk ook niet willen, omdat oma dan echt een rol in de opvoeding krijgt. Mijn moeder is heel goed met mijn dochter en laat haar graag oppassen. Maar ze moet mijn dochter ook lekker ongebreideld kunnen verwennen enzo. Daar is ze oma voor. Ze zou bovendien haar stempel op onze keuzes gaan drukken als ze iedere week zou oppassen en dat zou ik niet willen.
Tjah, 'mogen' oppassen?..... Hier geen oppassende ouders, nog schoonouders. Dat je aan twee kanten hulp kunt krijgen is een luxe hoor! En tenzij je moeder niet vertrouwd om los te lopen is, zou ik haar nu niet meteen aan de kant schuiven.Ik denk dat het venijn hem zit in het woord 'stuctureel', dwz elke week ofzo. Dat zou ik zelf namelijk ook niet willen, omdat oma dan echt een rol in de opvoeding krijgt. Mijn moeder is heel goed met mijn dochter en laat haar graag oppassen. Maar ze moet mijn dochter ook lekker ongebreideld kunnen verwennen enzo. Daar is ze oma voor. Ze zou bovendien haar stempel op onze keuzes gaan drukken als ze iedere week zou oppassen en dat zou ik niet willen.
