Kinderen
alle pijlers
Relatie met eigen ouders veranderd?
woensdag 16 maart 2011 om 01:01
Hallo allemaal,
Zoals mijn topictitel al zegt, ben ik benieuwd hoe jullie relatie met jullie ouders veranderd is, nadat je zelf kinderen kreeg.
Mijn relatie met mijn ouders (met name moeder) is niet zo best en ik ben laatst tot de schokkende conclusie gekomen, dat de relatie verslechterd is, ongeveer een half uur nadat ik zelf moeder werd. Mijn dochter is inmiddels 3 jaar en het is nu van mijn kant iritatie op iritatie op iritatie.
De verandering in de relatie met mijn ouders zit hem er in, dat wij dingen anders doen dan dat we voorheen deden en dat we dingen anders doen dan dat mijn ouders gedaan hebben/zouden doen. Ik heb het idee dat dit voor mijn ouders moeilijk te begrijpen is, wat wrijvingen geeft.
Zijn er hier mensen, die dit herkennen?
Of hebben jullie juist een betere band gekregen met je eigen ouders?
Zoals mijn topictitel al zegt, ben ik benieuwd hoe jullie relatie met jullie ouders veranderd is, nadat je zelf kinderen kreeg.
Mijn relatie met mijn ouders (met name moeder) is niet zo best en ik ben laatst tot de schokkende conclusie gekomen, dat de relatie verslechterd is, ongeveer een half uur nadat ik zelf moeder werd. Mijn dochter is inmiddels 3 jaar en het is nu van mijn kant iritatie op iritatie op iritatie.
De verandering in de relatie met mijn ouders zit hem er in, dat wij dingen anders doen dan dat we voorheen deden en dat we dingen anders doen dan dat mijn ouders gedaan hebben/zouden doen. Ik heb het idee dat dit voor mijn ouders moeilijk te begrijpen is, wat wrijvingen geeft.
Zijn er hier mensen, die dit herkennen?
Of hebben jullie juist een betere band gekregen met je eigen ouders?
woensdag 16 maart 2011 om 10:05
Sinds de geboorte van mijn dochter is de relatie met mijn ouders drastisch verslechterd. Mijn moeder vond mijn dochter niet zo leuk, denk ik, of misschien werd ze herinnerd aan de tijd dat zij zelf net een baby had. Hoe dan ook, ze negeerde mijn dochter. Pakte haar niet op, vroeg niet naar haar, was niet lief voor haar. Ze vond dat ik niet zo moest zeuren over dingen, was overdreven bezorgd of ik wel netjes en beleefd was tegen arts en verloskundige. Ze is hier sinds de geboorte 6 keer geweest, mijn dochter is inmiddels anderhalf.
Ik hoopte dat het beter zou worden als mijn dochter ouder was - misschien hield mijn moeder gewoon niet zo van baby's. Maar dat hebben we niet meer gered. Ik heb inmiddels het contact verbroken. Niet eens om hoe ze tegen mijn dochter deed, maar omdat ik haar gedrag tegenover mij opeens heel anders zag. Mijn moeder was ook niet lief voor mij. Vroeger niet en nu nog steeds niet. Ik zag het nooit zo, pas toen ik zelf een kind kreeg ging ik haar gedrag anders zien: zoals mijn moeder me behandelde zou ik mijn kind nooit ofte nimmer willen behandelen.
Misschien komt het ooit nog wel weer goed tussen ons, maar voorlopig vind ik het wel even best zo. Met haar aversie tegen kleine kinderen zou ze op dit moment toch niets toevoegen in ons leven, dus biedt deze stilte mooi de gelegenheid om onze relatie te overpeinzen.
Ik hoopte dat het beter zou worden als mijn dochter ouder was - misschien hield mijn moeder gewoon niet zo van baby's. Maar dat hebben we niet meer gered. Ik heb inmiddels het contact verbroken. Niet eens om hoe ze tegen mijn dochter deed, maar omdat ik haar gedrag tegenover mij opeens heel anders zag. Mijn moeder was ook niet lief voor mij. Vroeger niet en nu nog steeds niet. Ik zag het nooit zo, pas toen ik zelf een kind kreeg ging ik haar gedrag anders zien: zoals mijn moeder me behandelde zou ik mijn kind nooit ofte nimmer willen behandelen.
Misschien komt het ooit nog wel weer goed tussen ons, maar voorlopig vind ik het wel even best zo. Met haar aversie tegen kleine kinderen zou ze op dit moment toch niets toevoegen in ons leven, dus biedt deze stilte mooi de gelegenheid om onze relatie te overpeinzen.
woensdag 16 maart 2011 om 10:35
Toen ik de eerste kreeg ging het allemaal nog wel, maar nu na de laatste........
Ik voel me zo niet begrepen in de keuzes die ik maak (lang borstvoeden, veel dragen ipv wandelwagen). Zij zou zo graag achter die wagen lopen en flesjes geven. Nou, ik kies wat voor mij en de baby prettig is, en niet voor wat zij zo leuk zou vinden.
De jongste heeft haar eerst weinig geïnteresseerd. Toen die net geboren was stortte ze zich op de oudste, op een manier die ik niet prettig vond. Bovendien beloofde ze m'n dochter dingen die ze vervolgens niet altijd na kwam.
Ik voel me zo niet begrepen in de keuzes die ik maak (lang borstvoeden, veel dragen ipv wandelwagen). Zij zou zo graag achter die wagen lopen en flesjes geven. Nou, ik kies wat voor mij en de baby prettig is, en niet voor wat zij zo leuk zou vinden.
De jongste heeft haar eerst weinig geïnteresseerd. Toen die net geboren was stortte ze zich op de oudste, op een manier die ik niet prettig vond. Bovendien beloofde ze m'n dochter dingen die ze vervolgens niet altijd na kwam.
woensdag 16 maart 2011 om 10:37
quote:AlettaJacobs schreef op 16 maart 2011 @ 10:05:
Sinds de geboorte van mijn dochter is de relatie met mijn ouders drastisch verslechterd. Mijn moeder vond mijn dochter niet zo leuk, denk ik, of misschien werd ze herinnerd aan de tijd dat zij zelf net een baby had. Hoe dan ook, ze negeerde mijn dochter. Pakte haar niet op, vroeg niet naar haar, was niet lief voor haar. Ze vond dat ik niet zo moest zeuren over dingen, was overdreven bezorgd of ik wel netjes en beleefd was tegen arts en verloskundige. Ze is hier sinds de geboorte 6 keer geweest, mijn dochter is inmiddels anderhalf.
Ik hoopte dat het beter zou worden als mijn dochter ouder was - misschien hield mijn moeder gewoon niet zo van baby's. Maar dat hebben we niet meer gered. Ik heb inmiddels het contact verbroken. Niet eens om hoe ze tegen mijn dochter deed, maar omdat ik haar gedrag tegenover mij opeens heel anders zag. Mijn moeder was ook niet lief voor mij. Vroeger niet en nu nog steeds niet. Ik zag het nooit zo, pas toen ik zelf een kind kreeg ging ik haar gedrag anders zien: zoals mijn moeder me behandelde zou ik mijn kind nooit ofte nimmer willen behandelen.
Misschien komt het ooit nog wel weer goed tussen ons, maar voorlopig vind ik het wel even best zo. Met haar aversie tegen kleine kinderen zou ze op dit moment toch niets toevoegen in ons leven, dus biedt deze stilte mooi de gelegenheid om onze relatie te overpeinzen.Jeetje wat heftig, maar volgens mij zijn het weloverwegende keuzes die je gemaakt hebt.
Sinds de geboorte van mijn dochter is de relatie met mijn ouders drastisch verslechterd. Mijn moeder vond mijn dochter niet zo leuk, denk ik, of misschien werd ze herinnerd aan de tijd dat zij zelf net een baby had. Hoe dan ook, ze negeerde mijn dochter. Pakte haar niet op, vroeg niet naar haar, was niet lief voor haar. Ze vond dat ik niet zo moest zeuren over dingen, was overdreven bezorgd of ik wel netjes en beleefd was tegen arts en verloskundige. Ze is hier sinds de geboorte 6 keer geweest, mijn dochter is inmiddels anderhalf.
Ik hoopte dat het beter zou worden als mijn dochter ouder was - misschien hield mijn moeder gewoon niet zo van baby's. Maar dat hebben we niet meer gered. Ik heb inmiddels het contact verbroken. Niet eens om hoe ze tegen mijn dochter deed, maar omdat ik haar gedrag tegenover mij opeens heel anders zag. Mijn moeder was ook niet lief voor mij. Vroeger niet en nu nog steeds niet. Ik zag het nooit zo, pas toen ik zelf een kind kreeg ging ik haar gedrag anders zien: zoals mijn moeder me behandelde zou ik mijn kind nooit ofte nimmer willen behandelen.
Misschien komt het ooit nog wel weer goed tussen ons, maar voorlopig vind ik het wel even best zo. Met haar aversie tegen kleine kinderen zou ze op dit moment toch niets toevoegen in ons leven, dus biedt deze stilte mooi de gelegenheid om onze relatie te overpeinzen.Jeetje wat heftig, maar volgens mij zijn het weloverwegende keuzes die je gemaakt hebt.
woensdag 16 maart 2011 om 10:41
quote:ingmagh schreef op 16 maart 2011 @ 09:22:
[...]
In zoverre, dat het van mijn naar haar huis zo'n drie kwartier rijden is en mijn werk (en dat van mijn vriend) precies de andere kant op is en veel dichterbij, dat ze dat wel kunnen raden ja. Toen ik ging verhuizen richting mijn vriend was haar eerste opmerking ook: "nou kan ik geen oppasoma worden!". Mijn moeder heeft geen rijbewijs en mijn vader werkt nog gewoon fulltime.
Dat zeg ik: ik hoop dat mijn ouders geweldige opa en oma worden, dat mijn kinderen met plezier daarheen gaan en dat ik ze er ook met veel vertrouwen achter kan laten. Maar structureel oppassen, nee, dat zie ik niet zitten.
Voorlopig worden ze nog geen opa en oma, dus is dit nog enigszins toekomstmuziek...
Ah ok, ja het is altijd wel een beetje vanzelfsprekend dat oma's dat willen. Ik ging daar ook vanuit bij mijn ouders, en denk dat zij het ook wel verwacht hadden dat wij het aan hun zouden vragen.
Maar eigenlijk is het niet vanzelfsprekend, dat blijk hier maar weer uit!
[...]
In zoverre, dat het van mijn naar haar huis zo'n drie kwartier rijden is en mijn werk (en dat van mijn vriend) precies de andere kant op is en veel dichterbij, dat ze dat wel kunnen raden ja. Toen ik ging verhuizen richting mijn vriend was haar eerste opmerking ook: "nou kan ik geen oppasoma worden!". Mijn moeder heeft geen rijbewijs en mijn vader werkt nog gewoon fulltime.
Dat zeg ik: ik hoop dat mijn ouders geweldige opa en oma worden, dat mijn kinderen met plezier daarheen gaan en dat ik ze er ook met veel vertrouwen achter kan laten. Maar structureel oppassen, nee, dat zie ik niet zitten.
Voorlopig worden ze nog geen opa en oma, dus is dit nog enigszins toekomstmuziek...
Ah ok, ja het is altijd wel een beetje vanzelfsprekend dat oma's dat willen. Ik ging daar ook vanuit bij mijn ouders, en denk dat zij het ook wel verwacht hadden dat wij het aan hun zouden vragen.
Maar eigenlijk is het niet vanzelfsprekend, dat blijk hier maar weer uit!
woensdag 16 maart 2011 om 10:52
Ik herken het, en hier ligt het compleet aan mij. Mijn ouders (vooral mijn moeder) hebben snel mijn irritatiegrens bereikt als het om de kinderen gaat, en terwijl ze echt he-le-maal niks verkeerd doet. Ik snap het zelf niet, en ik voe me er vaak schuldig over, en verdrietig.
Ze is ontzettend lief voor beide dochters, wil ze het liefst wekelijks zien (mijn ouders wonen wat verder weg dus zo vaak zien we elkaar niet) maar dringt haar eigen behoefte absoluut niet aan ons op, we zijn altijd welkom maar nooit verplicht, probeert de meiden precies zo te behandelen als wij dat graag willen, heeft werkelijk nooit commentaar op onze opvoeding maar is bereid advies te geven (doet dat echter nooit ongevraagd), is bereid om te komen als een van de kindjes ziek is en wij moeten werken ookal moet ze daar ver voor rijden, enzenz. Ik kan echt geen betere moeder voor mij en oma voor mijn kinderen bedenken, en toch erger ik me. Ik lijk wel een puber!! Ik moet hier echt mee stoppen, want ik besef dat ik ooit heel veel spijt ga hebben als ik nu mijn ouders niet optimaal laat meegenieten van de kleintjes....
Ze is ontzettend lief voor beide dochters, wil ze het liefst wekelijks zien (mijn ouders wonen wat verder weg dus zo vaak zien we elkaar niet) maar dringt haar eigen behoefte absoluut niet aan ons op, we zijn altijd welkom maar nooit verplicht, probeert de meiden precies zo te behandelen als wij dat graag willen, heeft werkelijk nooit commentaar op onze opvoeding maar is bereid advies te geven (doet dat echter nooit ongevraagd), is bereid om te komen als een van de kindjes ziek is en wij moeten werken ookal moet ze daar ver voor rijden, enzenz. Ik kan echt geen betere moeder voor mij en oma voor mijn kinderen bedenken, en toch erger ik me. Ik lijk wel een puber!! Ik moet hier echt mee stoppen, want ik besef dat ik ooit heel veel spijt ga hebben als ik nu mijn ouders niet optimaal laat meegenieten van de kleintjes....
woensdag 16 maart 2011 om 11:55
Het is zeker niet vanzelfsprekend. Waar mijn moeder wel altijd riep dat we een beroep op haar konden doen, (en heel in het begin zelfs een vaste oppasdag wilde), houdt ze nu enorm de boot af. We kunnen het wel zelf, neem maar vrij, is ie wel echt ziek, zoek een oppas in de buurt: ze wil eigenlijk gewoon niet.
woensdag 16 maart 2011 om 12:02
Het is inderdaad absoluut niet vanzelfsprekend. Mijn ouders hebben nog nooit op mijn dochter gepast. Mijn schoonouders twee keer. Vriendinnen en zelfs moeders van vriendinnen hebben in totaal langer op mijn kind gepast dan al haar grootouders tezamen. Lilla, ondanks je ergernissen mag je in je handjes knijpen met zulke betrokken ouders
woensdag 16 maart 2011 om 12:06
Mijn moeder (en mijn schoonmoeder denk ik ook wel) zouden best graag een vaste oppasdag willen, maar daar kiezen wij bewust niet voor. Het werd al eerder gezegd: ik wil dat opa en oma écht opa en oma kunnen zijn, inc verwennerijen, en geen mede-opvoeder. Het zou wat mij betreft een veel te grote stempel op ons eigen huishouden en gezinsleven hebben om wekelijks (schoon)ouders thuis te hebben (Dat zou bij ons het geval zijn, gezien de afstand). Want ja, die hebben dan ook wat te zeggen over wat er gegeten wordt, of het huis schoon gtenoeg is, dat er weer eens een was gedraaid moet worden, dat dochter nu "eindelijk" wel eens zindelijk mag worden, enzenzenz. Je kan niet verwachten dat ze structureel een of meerdere dagen in je huis zijn zonder daar een stempel op te drukken. En dat komt wat mij betreft te dichtbij.
woensdag 16 maart 2011 om 12:07
quote:AlettaJacobs schreef op 16 maart 2011 @ 12:02:
Het is inderdaad absoluut niet vanzelfsprekend. Mijn ouders hebben nog nooit op mijn dochter gepast. Mijn schoonouders twee keer. Vriendinnen en zelfs moeders van vriendinnen hebben in totaal langer op mijn kind gepast dan al haar grootouders tezamen. Lilla, ondanks je ergernissen mag je in je handjes knijpen met zulke betrokken ouders Aletta, je hebt helemaal gelijk, en daar ben ik me ook erg van bewust hoor!!! Ik moet gewoon stoppen met puberen
Het is inderdaad absoluut niet vanzelfsprekend. Mijn ouders hebben nog nooit op mijn dochter gepast. Mijn schoonouders twee keer. Vriendinnen en zelfs moeders van vriendinnen hebben in totaal langer op mijn kind gepast dan al haar grootouders tezamen. Lilla, ondanks je ergernissen mag je in je handjes knijpen met zulke betrokken ouders Aletta, je hebt helemaal gelijk, en daar ben ik me ook erg van bewust hoor!!! Ik moet gewoon stoppen met puberen
woensdag 16 maart 2011 om 12:22
Wat fijn om positieve en negatieve reacties te lezen.
Herkenning en gemis.
Ik krijg steeds meer het plaatje rond, wat er hier nu aan de hand is.
Zoals iemand schreef, hier was het ook zo, dat ik een 'volger' was in mijn familie. Mijn ouders bepaalden, mijn zus bepaalde en ik volgde. Of ik ging er juist heel erg tegenin en dan was ik 'dwars'. Omdat wij bewust andere keuzes maken met mijn dochter dan dat mijn ouders gedaan hebben in onze opvoeding, volg ik dus niet meer de mening van mijn ouders en ben ik dus dwars.
De grootste verschillen zitten hem in de losheid van onze opvoeding en de liefde die wij inbrengen.
Wij hebben weinig regels voor onze dochter, laten haar erg vrij. (Zijn overigens wel consequent en onze dochter is wel een goed opgevoed kind, om daar geen verwarring over te laten bestaan) En we overspoelen haar met liefde. Knuffelen veel met haar, zeggen dat we van haar houden etc.
Ik ben thuis dus opgevoed met vaders wil is wet en dit is mij ook met harde hand duidelijk gemaakt. Verder is mijn familie heel negatief ingesteld. Er wordt veel nadruk gelegd op wat ik/mijn dochter/de buurman fout doen ipv goed.
Met uitingen van liefde kunnen mijn ouders echt niet omgaan. Als ik zeg dat ik van ze hou, of vraag of ze trots op me zijn ofzo, lopen ze gewoon weg.
En mijn ouders hebben gewoon echt geen respect voor de manier waarop wij het doen. Ze walsen er letterlijk gezegd gewoon overheen. Zo heeft mijn vader mijn dochter gewoon een keer uit de hoek gehaald, nadat ik haar erin gezet had!!!
En mijn dochter heeft een allergie. Iedere keer als ze bij mijn ouders geweest was, kwam ze ziek thuis. Hierdoor komt ze dus niet zo veel meer bij mijn ouders.
Een gesprek aangaan, ja...
Ik heb het inmiddels drie keer geprobeerd. Een keer toen mijn dochter een paar weken oud was, een keer toen ze net een jaar was, en een maand of vier geleden. Ik kom echt niet ver.
Mijn ouders zijn het echt niet gewend om zelf commentaar te krijgen van mij. Mijn moeder begint meteen te huilen als ik iets zeg. Zegt ze dat ze het allemaal niet negatief bedoeld en dat ze het ook niet weet. Dan klap ik dicht, waardoor het nog niet besproken wordt.
Ze snappen het ook echt niet. Als ik zeg, dat ze negatief ingesteld zijn, snappen ze echt niet wat ik bedoel (met de nodige tranen). Als ik zeg, dat mijn dochter weer ziek thuisgekomen is, waren ze het gewoon vergeten of hebben ze haar echt niets verkeerds gegeven (met de nodige tranen). Als ik zeg dat ik het vervelend vind, dat er buiten mij om met mijn zus overlegd wordt dat we met zn allen een keer uit eten gaan en er niet eens gecheckt wordt, of ik die datum kan, vinden ze oprecht dat ik moeilijk loop te doen (met een boos gezicht).
Ze zijn gewoon ECHT niet gewend om naar mijn stem te luisteren.
Ja, ik ben nu wel weer moed aan het verzamelen om weer een gesprek aan te gaan. En concrete gesprekspunten. Dit keer moet het echt uitgesproken worden, want inmiddels vermijd ik echt het contact met ze...
Herkenning en gemis.
Ik krijg steeds meer het plaatje rond, wat er hier nu aan de hand is.
Zoals iemand schreef, hier was het ook zo, dat ik een 'volger' was in mijn familie. Mijn ouders bepaalden, mijn zus bepaalde en ik volgde. Of ik ging er juist heel erg tegenin en dan was ik 'dwars'. Omdat wij bewust andere keuzes maken met mijn dochter dan dat mijn ouders gedaan hebben in onze opvoeding, volg ik dus niet meer de mening van mijn ouders en ben ik dus dwars.
De grootste verschillen zitten hem in de losheid van onze opvoeding en de liefde die wij inbrengen.
Wij hebben weinig regels voor onze dochter, laten haar erg vrij. (Zijn overigens wel consequent en onze dochter is wel een goed opgevoed kind, om daar geen verwarring over te laten bestaan) En we overspoelen haar met liefde. Knuffelen veel met haar, zeggen dat we van haar houden etc.
Ik ben thuis dus opgevoed met vaders wil is wet en dit is mij ook met harde hand duidelijk gemaakt. Verder is mijn familie heel negatief ingesteld. Er wordt veel nadruk gelegd op wat ik/mijn dochter/de buurman fout doen ipv goed.
Met uitingen van liefde kunnen mijn ouders echt niet omgaan. Als ik zeg dat ik van ze hou, of vraag of ze trots op me zijn ofzo, lopen ze gewoon weg.
En mijn ouders hebben gewoon echt geen respect voor de manier waarop wij het doen. Ze walsen er letterlijk gezegd gewoon overheen. Zo heeft mijn vader mijn dochter gewoon een keer uit de hoek gehaald, nadat ik haar erin gezet had!!!
En mijn dochter heeft een allergie. Iedere keer als ze bij mijn ouders geweest was, kwam ze ziek thuis. Hierdoor komt ze dus niet zo veel meer bij mijn ouders.
Een gesprek aangaan, ja...
Ik heb het inmiddels drie keer geprobeerd. Een keer toen mijn dochter een paar weken oud was, een keer toen ze net een jaar was, en een maand of vier geleden. Ik kom echt niet ver.
Mijn ouders zijn het echt niet gewend om zelf commentaar te krijgen van mij. Mijn moeder begint meteen te huilen als ik iets zeg. Zegt ze dat ze het allemaal niet negatief bedoeld en dat ze het ook niet weet. Dan klap ik dicht, waardoor het nog niet besproken wordt.
Ze snappen het ook echt niet. Als ik zeg, dat ze negatief ingesteld zijn, snappen ze echt niet wat ik bedoel (met de nodige tranen). Als ik zeg, dat mijn dochter weer ziek thuisgekomen is, waren ze het gewoon vergeten of hebben ze haar echt niets verkeerds gegeven (met de nodige tranen). Als ik zeg dat ik het vervelend vind, dat er buiten mij om met mijn zus overlegd wordt dat we met zn allen een keer uit eten gaan en er niet eens gecheckt wordt, of ik die datum kan, vinden ze oprecht dat ik moeilijk loop te doen (met een boos gezicht).
Ze zijn gewoon ECHT niet gewend om naar mijn stem te luisteren.
Ja, ik ben nu wel weer moed aan het verzamelen om weer een gesprek aan te gaan. En concrete gesprekspunten. Dit keer moet het echt uitgesproken worden, want inmiddels vermijd ik echt het contact met ze...
woensdag 16 maart 2011 om 12:49
Lilla, wat goed dat je zelf erkent dat een groot gedeelte aan jou ligt!
Tsss, succes met het gesprek. Het klinkt moeilijk. Volgens mij is het ook een generatie kwestie, niet willen praten maar zich wel snel aangevallen voelen.
Ik vind de relatie met mijn (schoon)ouders vooral gecompliceerder geworden. Waar je voorheen alleen rekening hoefde te houden met jezelf en je (schoon)ouders zijn er nu ook kinderen om rekening mee te houden.
Tsss, succes met het gesprek. Het klinkt moeilijk. Volgens mij is het ook een generatie kwestie, niet willen praten maar zich wel snel aangevallen voelen.
Ik vind de relatie met mijn (schoon)ouders vooral gecompliceerder geworden. Waar je voorheen alleen rekening hoefde te houden met jezelf en je (schoon)ouders zijn er nu ook kinderen om rekening mee te houden.
woensdag 16 maart 2011 om 13:20
Tsss, succes ermee! En inderdaad, wat 2010 viva zegt, als dat lukt kan het ook veel helpen. Mijn schoonouders hebben ook wel eens (overigens goedbedoeld maar niet altijd leuk overkomend) commentaar. Ik had daar toen mijn eerste klein was heel veel last van, kon echt wakker liggen van een opmerking. Ik ben toen de "laat-maar-gaan"- methode gaan toepassen: glimlachen, knikken en er het mijne van denken. Dat gaat prima, inmiddels kan ik echt door de opmerkingen heen kijken en het lieve erachter zien. En ik bepaal toch zelf hoe ik mijn mijn kinderen omga. Jouw ouders klinken wel wat moeilijker trouwens hoor, het zal niet de oplossing zijn in jouw geval, maar het kan misschien we helpen. Pick your battles zegmaar.
TessTan, dankjewel! Ik moet zeggen dat die wetenschap al wel helpt hoor, ik vind het lastig allemaal, maar ik neem mijn ouders/moeder oprecht niets kwalijk en kan haar ondanks mijn ergernissen wel waarderen. Volgende stapje is me niet meer ergeren
TessTan, dankjewel! Ik moet zeggen dat die wetenschap al wel helpt hoor, ik vind het lastig allemaal, maar ik neem mijn ouders/moeder oprecht niets kwalijk en kan haar ondanks mijn ergernissen wel waarderen. Volgende stapje is me niet meer ergeren
woensdag 16 maart 2011 om 14:48
Ik herken het wel. Mijn moeder is ziekelijk overbezord. Zo erg dat ik toen ik mijn huurappartement 8 jaar geleden toegewezen kreeg ik niet op het balkon mocht lopen...alleen bukkend. Omdat de buurt dan misschien wel kon zien dat er een meisje alleen woonde.... En toen ik nog thuiswoonde MOEST ik elke dag vitaminepillen slikken. Als ik er geen zin in had dan kwam ze me achterna met een glaasje water. En elke dag groetne en fruit natuurlijk.Als er visite was die voorstelde om lekker chinees ofzo te halen dan wilde ze dat niet omda tik anders mijn vitamines niet binnenkreeg.
Het contact tussen ons nu is dan ook zeer oppervlakkig en ik vertel haar weinig. Nu ik een zoontje heb gun ik haar wel het oma zijn maar ze heeft geen vaste dag in de week om op te passen, wat ze wel graag zou willen. En ik erger me mateloos als ze overbezorgd is over mijn zoontje....omdat er 9 van de 10 x helemaal niets aan de hand is. Haar ongevraagde adviezen beginnen altijd met "Ik deed het altijd...." of "Toen jij nog een baby was gebruikte ik altijd..." en dan luister ik eigenlijk niet meer. Of ik zeg "Oh ok."
Het contact tussen ons nu is dan ook zeer oppervlakkig en ik vertel haar weinig. Nu ik een zoontje heb gun ik haar wel het oma zijn maar ze heeft geen vaste dag in de week om op te passen, wat ze wel graag zou willen. En ik erger me mateloos als ze overbezorgd is over mijn zoontje....omdat er 9 van de 10 x helemaal niets aan de hand is. Haar ongevraagde adviezen beginnen altijd met "Ik deed het altijd...." of "Toen jij nog een baby was gebruikte ik altijd..." en dan luister ik eigenlijk niet meer. Of ik zeg "Oh ok."
woensdag 16 maart 2011 om 15:06
ja, dat overbezorgde herken in ook bij mijn moeder. Zij liep ook achter me aan met vitaminen en een glaasje water, of anders met een gepelde sinaasappel, nat doekje erbij tegen het knoeien . Doet ze nog als ik bij hen ben, maar komop, ik ben 33, daar zou ik toch om moeten lachen! Ze heeft me nooit iets verboden of in dingen belemmerd met haar bezorgdheid, toch irriteert het me.
Bij mijn dochter is ze ook zo ergerlijk bezorgd, rent continu achter haar aan omdat ze denkt dat ze valt, maar ook dat begrijp ik eigenlijk wel: dochter (2,5) haalt ook rare fratsen uit, en mijn moeder ziet haar niet dagelijks en kan dus moeilijk inschatten wat wel en wat niet kan. Ik weet gewoon precies wanneer ik moet gaan rennen en wanneer het wel losloopt. En het kan echt geen kwaad, een oma achter haar aan. (Behalve voor mijn moeder zelf misschien, die schrikt zich een aantal keer per dag een hartverlamming en heeft overal spierpijn na een dagje met haar kleindochters...). Toch blijf ik me er aan ergeren, stom he! Maar zo erg als Boefje beschrijft is het hier bijlange na niet, gelukkig....
Bij mijn dochter is ze ook zo ergerlijk bezorgd, rent continu achter haar aan omdat ze denkt dat ze valt, maar ook dat begrijp ik eigenlijk wel: dochter (2,5) haalt ook rare fratsen uit, en mijn moeder ziet haar niet dagelijks en kan dus moeilijk inschatten wat wel en wat niet kan. Ik weet gewoon precies wanneer ik moet gaan rennen en wanneer het wel losloopt. En het kan echt geen kwaad, een oma achter haar aan. (Behalve voor mijn moeder zelf misschien, die schrikt zich een aantal keer per dag een hartverlamming en heeft overal spierpijn na een dagje met haar kleindochters...). Toch blijf ik me er aan ergeren, stom he! Maar zo erg als Boefje beschrijft is het hier bijlange na niet, gelukkig....
woensdag 16 maart 2011 om 15:13
quote:ingmagh schreef op 16 maart 2011 @ 08:43:
[...]
Dat heb ik nou precies hetzelfde bij mijn moeder. Ben dan ook benieuwd hoe dat gaat lopen als ik zelf moeder word. Ik vind mijn moeder altijd heel betweterig zo van: "hoor eens, ik heb vier kinderen opgevoed". En over mijn vier neefjes en nichtjes ook gewoon moederen als mijn tante er is. Ik kan dat niet uitstaan. Een van de redenen waarom ik nu al heb besloten dat mijn moerder / ouders geen oppas worden over mijn toekomstige kinderen. Ik hoop wel dat ze super oma en opa worden en dat ik ook milder word naar mijn moeder toe tegen die tijd.
Mijn moeder is dus precies zo. Heeft best wel wat kinderen opgevoed en ik kan echt niet klagen over mijn opvoeding ofzo. Maar als ik dingen anders zou willen doen zou dat best wel eens tot ruzie kunnen leiden. Mijn moeder ziet het dan alsof ik haar afval. Dat gebeurt nu al met algemene meningsverschillen maar als het over kinderen gaat dan is het nog een factor of 100 zo erg.
Mijn hoofd werd er een keer bijna afgebeten (figuurlijk dan he) toen ik zei dat ik een paper had gelezen over bijvoeden vanaf vier maanden, dat dat beter zou zijn. Je had haar moeten horen. Er viel gewoon geen speld tussen te krijgen.
Buiten dat houdt ze er gewoon erg van om zich overal mee te bemoeien. Ik ben de bemoeizucht enigszins ontsnapt omdat ik in het buitenland woon, maar ze presteert het dus gewoon om zich te bemoeien met wildvreemden op straat waardoor ik me weer de ogen uit mijn kop schaam .
[...]
Dat heb ik nou precies hetzelfde bij mijn moeder. Ben dan ook benieuwd hoe dat gaat lopen als ik zelf moeder word. Ik vind mijn moeder altijd heel betweterig zo van: "hoor eens, ik heb vier kinderen opgevoed". En over mijn vier neefjes en nichtjes ook gewoon moederen als mijn tante er is. Ik kan dat niet uitstaan. Een van de redenen waarom ik nu al heb besloten dat mijn moerder / ouders geen oppas worden over mijn toekomstige kinderen. Ik hoop wel dat ze super oma en opa worden en dat ik ook milder word naar mijn moeder toe tegen die tijd.
Mijn moeder is dus precies zo. Heeft best wel wat kinderen opgevoed en ik kan echt niet klagen over mijn opvoeding ofzo. Maar als ik dingen anders zou willen doen zou dat best wel eens tot ruzie kunnen leiden. Mijn moeder ziet het dan alsof ik haar afval. Dat gebeurt nu al met algemene meningsverschillen maar als het over kinderen gaat dan is het nog een factor of 100 zo erg.
Mijn hoofd werd er een keer bijna afgebeten (figuurlijk dan he) toen ik zei dat ik een paper had gelezen over bijvoeden vanaf vier maanden, dat dat beter zou zijn. Je had haar moeten horen. Er viel gewoon geen speld tussen te krijgen.
Buiten dat houdt ze er gewoon erg van om zich overal mee te bemoeien. Ik ben de bemoeizucht enigszins ontsnapt omdat ik in het buitenland woon, maar ze presteert het dus gewoon om zich te bemoeien met wildvreemden op straat waardoor ik me weer de ogen uit mijn kop schaam .
woensdag 16 maart 2011 om 16:42
Wat bijzonder en eigenlijk verdrietig dat zoveel mensen zo'n slechte band met hun moeder/ouders hebben. Je mag er toch vanuit gaan dat degenen die gemiddeld een jaar of 30 geleden in onze schoenen stonden net zo gek op ons waren als wij op onze kinderen. En dat ze het hele opvoedtraject met dezelfde goede bedoelingen begonnen zijn...
Ik heb best een goede band met mijn moeder (vader leeft helaas niet meer) en ook met mijn schoonouders. Zowel mijn moeder als mijn schoonouders hebben al lang van te voren laten weten geen vaste oppas te willen worden. Los van het feit dat ze niet in de buurt wonen heb ik daar begrip en respect voor.
Wel zijn ze alledrie meer dan gek op onze twee zoontjes en er heel erg lief voor. Mijn schoonouders passen op dit moment voor een paar maanden toch wekelijks een middagje op. Mijn moeder komt nu wij een verhuizing in het zicht hebben de komende weken ook wat vaker.
En als zij oppassen worden de kinderen wat meer verwend, zowel in aandacht, als in snoeperij etc. Aan de andere kant zullen zij altijd rekening houden met de dingen die wij belangrijk vinden, ongeacht hun eigen mening hierover. Schoonvader zei laatst dat hij vond dat oudste naar de kapper moest en bood direct daarop zijn verontschuldigingen aan omdat hij vindt dat hij zich daar niet mee moet bemoeien.
De band met mijn eigen moeder was al heel goed. Uiteraard heb je hier en daar je irritatiepunten, maar de geboorte van mijn eigen kinderen heeft hier vooral weer positieve dingen aan toegevoegd. Mijn moeder was zoooo verschrikkelijk trots op me toen ik bevallen was en zoooo verliefd op mijn zoon, prachtig.
De band met mijn schoonouders was voorheen oppervlakkig en nu juist heel goed. Het doet veel met me om te zien dat zij zo veel van mijn kinderen houden en ik denk dat zij mij ook meer zijn gaan waarderen juist omdat ze zien dat ik een betrokken en liefdevolle moeder ben voor hun kleinkinderen. Los van het feit dat ze vonden dat ik wat lang borstvoeding gaf en kind wat laat aan de koekjes mocht e.d.
Ik heb best een goede band met mijn moeder (vader leeft helaas niet meer) en ook met mijn schoonouders. Zowel mijn moeder als mijn schoonouders hebben al lang van te voren laten weten geen vaste oppas te willen worden. Los van het feit dat ze niet in de buurt wonen heb ik daar begrip en respect voor.
Wel zijn ze alledrie meer dan gek op onze twee zoontjes en er heel erg lief voor. Mijn schoonouders passen op dit moment voor een paar maanden toch wekelijks een middagje op. Mijn moeder komt nu wij een verhuizing in het zicht hebben de komende weken ook wat vaker.
En als zij oppassen worden de kinderen wat meer verwend, zowel in aandacht, als in snoeperij etc. Aan de andere kant zullen zij altijd rekening houden met de dingen die wij belangrijk vinden, ongeacht hun eigen mening hierover. Schoonvader zei laatst dat hij vond dat oudste naar de kapper moest en bood direct daarop zijn verontschuldigingen aan omdat hij vindt dat hij zich daar niet mee moet bemoeien.
De band met mijn eigen moeder was al heel goed. Uiteraard heb je hier en daar je irritatiepunten, maar de geboorte van mijn eigen kinderen heeft hier vooral weer positieve dingen aan toegevoegd. Mijn moeder was zoooo verschrikkelijk trots op me toen ik bevallen was en zoooo verliefd op mijn zoon, prachtig.
De band met mijn schoonouders was voorheen oppervlakkig en nu juist heel goed. Het doet veel met me om te zien dat zij zo veel van mijn kinderen houden en ik denk dat zij mij ook meer zijn gaan waarderen juist omdat ze zien dat ik een betrokken en liefdevolle moeder ben voor hun kleinkinderen. Los van het feit dat ze vonden dat ik wat lang borstvoeding gaf en kind wat laat aan de koekjes mocht e.d.
woensdag 16 maart 2011 om 21:28
woensdag 16 maart 2011 om 21:30
Ow Sorcha, GEWELDIG, dat je moeder zich bemoeit met anderen op straat. Nou ja, eigenlijk niet geweldig, maar wel heel erg grappig, zoals je het schrijft
Ik denk, wat je schrijft, dat het hier misschien ook wel het geval is. Doordat ik dingen anders doe dan mijn moeder, dat ze zich aangevallen voelt. Dat ze het idee krijgt, dat ze het zelf niet goed gedaan heeft ofzo.
Ik denk, wat je schrijft, dat het hier misschien ook wel het geval is. Doordat ik dingen anders doe dan mijn moeder, dat ze zich aangevallen voelt. Dat ze het idee krijgt, dat ze het zelf niet goed gedaan heeft ofzo.
woensdag 16 maart 2011 om 22:35
Volgens mij ben ik vooral zelf veranderd. De relatie met mijn moeder is goed gebleven of zelfs beter geworden. De relatie met mijn vader was altijd al moeizaam, maar een paar weken na mijn bevalling heb ik het contact helemaal verbroken, omdat ik het zo zat was en geen energie meer in die egoistische zak wou steken, Met als gevolg (woon in het buitenland) dat hij zijn eerste en tot nu toe enige kleinkind nog nooit gezien en heeft en waarschijnlijk ook nooit zal zien. Wat ik wel erg verdrietig vindt trouwens (vooral voor hem!) - maar ik weet dat ik steeds weer opnieuw teleurgesteld zou worden als ik het contact weer zou aanhalen, en hij zijn kleinkind beloftes zou doen die hij vervolgens zou breken, net als hij met zijn eigen kinderen heeft gedaan.
Het is het feit dat ik zelf moeder ben geworden dat me heeft doen inzien dat ik dan maar het kleinere kwaad moet kiezen.
Het is het feit dat ik zelf moeder ben geworden dat me heeft doen inzien dat ik dan maar het kleinere kwaad moet kiezen.
woensdag 16 maart 2011 om 23:03
Mijn relatie met mn moeder is nadelig veranderd. Ik krijg vaak de indruk dat ik het niet goed doe...
Heel vaak opmerkingen als 'volgens mij is hij moe....' WTF!!! Hij komt net uit zn bedje.
Wat ik ook heel vervelend vind (zoontje staat zelf sindskort) is dat als hij bijvoorbeeld valt, mijn moeder naar hem toe gaat en oppakt terwijl ik er ook ben. Ik wil hem dan knuffelen maar dat krijg ik niet aan haar verstand.....
Heel vaak opmerkingen als 'volgens mij is hij moe....' WTF!!! Hij komt net uit zn bedje.
Wat ik ook heel vervelend vind (zoontje staat zelf sindskort) is dat als hij bijvoorbeeld valt, mijn moeder naar hem toe gaat en oppakt terwijl ik er ook ben. Ik wil hem dan knuffelen maar dat krijg ik niet aan haar verstand.....
donderdag 17 maart 2011 om 00:03
donderdag 17 maart 2011 om 00:13
quote:tsss schreef op 16 maart 2011 @ 21:30:
Ow Sorcha, GEWELDIG, dat je moeder zich bemoeit met anderen op straat. Nou ja, eigenlijk niet geweldig, maar wel heel erg grappig, zoals je het schrijft
Ik denk, wat je schrijft, dat het hier misschien ook wel het geval is. Doordat ik dingen anders doe dan mijn moeder, dat ze zich aangevallen voelt. Dat ze het idee krijgt, dat ze het zelf niet goed gedaan heeft ofzo.Soms is het grappig ja . Maar af en toe wil ik echt boos worden op haar. Ze maakt dan zomaar een opmerking over hoe iemand zich gedraagt, en dat hoeft dan niet eens asociaal gedrag te zijn ofzo. En dan natuurlijk luid en duidelijk, dat begrijp je wel.
Ow Sorcha, GEWELDIG, dat je moeder zich bemoeit met anderen op straat. Nou ja, eigenlijk niet geweldig, maar wel heel erg grappig, zoals je het schrijft
Ik denk, wat je schrijft, dat het hier misschien ook wel het geval is. Doordat ik dingen anders doe dan mijn moeder, dat ze zich aangevallen voelt. Dat ze het idee krijgt, dat ze het zelf niet goed gedaan heeft ofzo.Soms is het grappig ja . Maar af en toe wil ik echt boos worden op haar. Ze maakt dan zomaar een opmerking over hoe iemand zich gedraagt, en dat hoeft dan niet eens asociaal gedrag te zijn ofzo. En dan natuurlijk luid en duidelijk, dat begrijp je wel.
donderdag 17 maart 2011 om 07:28
Zelf zwanger van de eerste maar ook al tante van verschillende neefjes en nichtjes, heb ik wel gezien dat de rollen in het 'oude gezin' veranderen, houdingen veranderen etc. Ik denk dat dat niet meer dan logisch is. Naast het veranderen van rollen, wordt iedereen ook ouder en krijgt meer levenservaring, wat weer ander gedrag met zich mee kan brengen. Ik denk dat het voor veel mensen moeilijk is om dat te herkennen en er op een constructieve manier mee om te gaan (ik vind het ook niet altijd makkelijk!).
Als mijn moeder begint over 35 jaar geleden zijn er verschillende dingen die ik kan doen. Of ik bel mijn zus, om samen even lekker te roddelen/af te reageren wat al heel goed helpt, dan kan ik mijn moeder gewoon laten kletsen. Wat ook helpt, is mijn moeder erop wijzen dat de medische wetenschap in de afgelopen 35 jaar niet stil heeft gestaan, dus dat dingen nu misschien wel anders gaan dan toen.
Tot slot, en dat is voor mijn tip voor mensen die ruzie met hun ouders krijgen als ze dingen anders doen, is het denk ik erg belangrijk je te realiseren dat je in de meeste gevallen met zijn 2-en een kind opvoedt. Je ouders kunnen wel willen/verwachten dat jij het 'precies zo doet als zij', maar je hebt ook nog een partner (en daaraan hangenge schoonfamilie) die zijn inbreng wil geven. Het is dus (denk ik) onmogelijk om het precies zo te doen als jouw ouders het gedaan hebben. Dat weet jij, dat weet iedereen, maar misschien dat het op deze manier makkelijker aan ouders uit te leggen is?
Als mijn moeder begint over 35 jaar geleden zijn er verschillende dingen die ik kan doen. Of ik bel mijn zus, om samen even lekker te roddelen/af te reageren wat al heel goed helpt, dan kan ik mijn moeder gewoon laten kletsen. Wat ook helpt, is mijn moeder erop wijzen dat de medische wetenschap in de afgelopen 35 jaar niet stil heeft gestaan, dus dat dingen nu misschien wel anders gaan dan toen.
Tot slot, en dat is voor mijn tip voor mensen die ruzie met hun ouders krijgen als ze dingen anders doen, is het denk ik erg belangrijk je te realiseren dat je in de meeste gevallen met zijn 2-en een kind opvoedt. Je ouders kunnen wel willen/verwachten dat jij het 'precies zo doet als zij', maar je hebt ook nog een partner (en daaraan hangenge schoonfamilie) die zijn inbreng wil geven. Het is dus (denk ik) onmogelijk om het precies zo te doen als jouw ouders het gedaan hebben. Dat weet jij, dat weet iedereen, maar misschien dat het op deze manier makkelijker aan ouders uit te leggen is?
