Kinderen
alle pijlers
Single moederen, hoe is dat nou echt?
donderdag 30 september 2010 om 18:01
Op dit moment probeer ik te beslissen of ik single moeder wil worden. Ik ben zwanger en mijn vriend wil het niet houden. Het komt erop neer dat ik er alleen voor zal staan als ik het kind hou. Ik heb mensen die me zullen steunen, maar niemand in de buurt die een (klein deel van) de opvang op zich zouden kunnen nemen.
Ik ben benieuwd naar verhalen van single moeders, die misschien wel een vergelijkbare situatie hebben meegemaakt, over hoe het hen is afgegaan.
Wat viel mee, wat viel tegen, hoe heb je je voorbereid, hoe gaat het financieel, hoe zwaar is het om alles zelf te moeten doen?
Of misschien zijn er juist mensen die hebben gekozen/overwogen het kind niet te houden omdat de weg te zwaar leek?
Trouwens, ik begrijp dat dit reacties zal oproepen in de trant van: wat een lul. Mag hoor, maar dat is eigenlijk niet waar ik naar op zoek ben. Vriend heeft zo zijn redenen.
Ik ben benieuwd naar verhalen van single moeders, die misschien wel een vergelijkbare situatie hebben meegemaakt, over hoe het hen is afgegaan.
Wat viel mee, wat viel tegen, hoe heb je je voorbereid, hoe gaat het financieel, hoe zwaar is het om alles zelf te moeten doen?
Of misschien zijn er juist mensen die hebben gekozen/overwogen het kind niet te houden omdat de weg te zwaar leek?
Trouwens, ik begrijp dat dit reacties zal oproepen in de trant van: wat een lul. Mag hoor, maar dat is eigenlijk niet waar ik naar op zoek ben. Vriend heeft zo zijn redenen.
donderdag 30 september 2010 om 18:18
Een goede vriendin van me is sinds het kindje 1 jaar oud is officieel single moeder. Ervoor eigenlijk ook al, want man deed niets voor t kindje....
Het is zwaar, je kindje is altijd om je heen en wat er ook is.. jij bent de enige die het zal moeten doen (op wat steun van familie en vrienden na, maar ook dat houdt ooit op, of wordt minder, want iedereen heeft zijn eigen leven te leiden).
Maar die vriendin hoor ik nooit zeggen dat t t niet waard is. Ze houdt zielsveel van r kindje. En dat maakt t alles waard.
Ik heb zelf (in de laatste 2 jaar zijn mijn eierstokken heeeel erg gaan rammelen) ook gedacht dat als een relatie er niet van komt ik toch echt ooit een kindje zelf wil, desnoods alleen.
Het is zwaar, je kindje is altijd om je heen en wat er ook is.. jij bent de enige die het zal moeten doen (op wat steun van familie en vrienden na, maar ook dat houdt ooit op, of wordt minder, want iedereen heeft zijn eigen leven te leiden).
Maar die vriendin hoor ik nooit zeggen dat t t niet waard is. Ze houdt zielsveel van r kindje. En dat maakt t alles waard.
Ik heb zelf (in de laatste 2 jaar zijn mijn eierstokken heeeel erg gaan rammelen) ook gedacht dat als een relatie er niet van komt ik toch echt ooit een kindje zelf wil, desnoods alleen.
donderdag 30 september 2010 om 18:19
Wat een lul 
Nee, hoor, grapje.
Ik ben geen single mum, maar ik ben zwanger, met (dolblije) vriend. Ik heb groot respect voor vrouwen die dit alleen aandurven. Want wat ben ik blij met mijn vriend, of in ieder geval, dat ik het niet alleen hoef te doen. Zwanger zijn is, zeker in mijn geval, echt niet altijd leuk. Je bent ook misselijk, moe, afscheiding, zware borsten, dikke voeten, gekke krampjes, pijntjes. En ik vind het dan heerlijk om dat tegen mijn man te kunnen zeggen/ lekker zeuren, klagen. En als ik geen zin/puf heb om te koken, doet hij dat. Dat soort dingen. Aan de andere kant is het heel leuk om samen na te denken over de namen, de babykamer, wat als de baby er is etc. Samen "zwijmelen"is heel leuk. Dat zul jij dan allemaal alleen moeten doen. Ook als je je niet lekker voelt, zul je boodschappen moeten halen etc. Dat maakt dat ik single mums echt topwijven vind. Ga er maar aan staan. Ik heb dan hartstikke makkelijk praten. Misschien heb je wel een goede vriendin die dat soort dingen kan opvangen of een moeder/ zus. Want ik denk dat je die wel nodig hebt. Go for it!
Nee, hoor, grapje.Ik ben geen single mum, maar ik ben zwanger, met (dolblije) vriend. Ik heb groot respect voor vrouwen die dit alleen aandurven. Want wat ben ik blij met mijn vriend, of in ieder geval, dat ik het niet alleen hoef te doen. Zwanger zijn is, zeker in mijn geval, echt niet altijd leuk. Je bent ook misselijk, moe, afscheiding, zware borsten, dikke voeten, gekke krampjes, pijntjes. En ik vind het dan heerlijk om dat tegen mijn man te kunnen zeggen/ lekker zeuren, klagen. En als ik geen zin/puf heb om te koken, doet hij dat. Dat soort dingen. Aan de andere kant is het heel leuk om samen na te denken over de namen, de babykamer, wat als de baby er is etc. Samen "zwijmelen"is heel leuk. Dat zul jij dan allemaal alleen moeten doen. Ook als je je niet lekker voelt, zul je boodschappen moeten halen etc. Dat maakt dat ik single mums echt topwijven vind. Ga er maar aan staan. Ik heb dan hartstikke makkelijk praten. Misschien heb je wel een goede vriendin die dat soort dingen kan opvangen of een moeder/ zus. Want ik denk dat je die wel nodig hebt. Go for it!
donderdag 30 september 2010 om 18:22
Het is zwaar. En een moeilijke keus. Als je denkt dat je het aankan en wil en de mogelijkheden hebt en een kleine kan bieden, dan raad ik het je wel aan. Echter sta je er echt helemaal alleen voor 24 x 7 verantwoordelijk, ook al wordt je geholpen. Het zou voor mij de moeite waard zijn. Maar voor velen (achteraf) ook niet. Het is goed de juiste afwegingen te maken. Sterkte!
donderdag 30 september 2010 om 18:22
quote:elninjoo schreef op 30 september 2010 @ 18:18:
Als het 'n ongelukje was, vind ik je vriend zeker geen lul, dan heeft ie alle recht om het niet te willen. Als hij eerst bewust met jou 'n kind wilde en afhaakt nu het prijs is, dan is ie wel 'n lul.
Hier ben ik het wel een beetje mee eens.
Als iemand echt geen kinderen wil heeft hij/zij dat recht. Maar jij hebt ook recht om het te houden.
Als iemand geen maatregelen neemt om zwangerschap te voorkomen vind ik het een heel ander verhaal.
Als het 'n ongelukje was, vind ik je vriend zeker geen lul, dan heeft ie alle recht om het niet te willen. Als hij eerst bewust met jou 'n kind wilde en afhaakt nu het prijs is, dan is ie wel 'n lul.
Hier ben ik het wel een beetje mee eens.
Als iemand echt geen kinderen wil heeft hij/zij dat recht. Maar jij hebt ook recht om het te houden.
Als iemand geen maatregelen neemt om zwangerschap te voorkomen vind ik het een heel ander verhaal.
anoniem_72482 wijzigde dit bericht op 30-09-2010 18:23
Reden: Vreemd woord
Reden: Vreemd woord
% gewijzigd
donderdag 30 september 2010 om 18:24
Pas wel op dat je de juiste beslissing neemt. Als je bang bent dat hij bij je weggaat als je het wilt houden heb je kans dat je het hem voor altijd kwalijk blijft nemen. Zo'n relatie moet je ook niet willen.
Het feit dat jij overweegt het kindje te houden lijkt mij voor een breuk(je) in jullie relatie te zorgen. Denk na met je hart en verstand maar laat je relatie er even buiten.
Het feit dat jij overweegt het kindje te houden lijkt mij voor een breuk(je) in jullie relatie te zorgen. Denk na met je hart en verstand maar laat je relatie er even buiten.
donderdag 30 september 2010 om 18:26
Ik heb vriendinnen die single moeder zijn, voor de geboorte al. Als je een redelijk goede baan en financien hebt, is het goed te doen. Wel is het zwaar, omdat je er alleen voor staat, ook als je moe uit je werk komt. De een heeft 4 dagen een gastouder en ook wat oppas achter de hand voor als ze eens weg wil en dat maakt veel verschil. Wat ook is, je blijft waarschijnlijk niet altijd alleen. Ik zie om me heen dat als het kind zo'n jaar of 4/5 zijn, ze weer een relatie krijgen.
Hamvraag blijft hoe graag wil je een kind en heb je het ervoor over?
Hamvraag blijft hoe graag wil je een kind en heb je het ervoor over?
donderdag 30 september 2010 om 18:41
Ik ben niet single, maar heb wel net m'n eerste kindje gekregen. Het lijkt me zwaar om in m'n eentje te moeten doen, maar kan me goed voorstellen dat veel vrouwen het er voor over hebben.
Mijn vriend werkt in de horeca en is dus best veel van huis, en altijd 's avonds. Toen hij laatst 10 dagen achter elkaar moest werken en ik 10 avonden met een huilende baby met krampjes zat vond ik dat al best zwaar.
Ik denk dat idd de overige omstandigheden ook wel belangrijk zijn, zoals huisvesting en financieen (hoewel het heus niet veel hoeft te kosten hoor).
Succes met je beslissing!
Mijn vriend werkt in de horeca en is dus best veel van huis, en altijd 's avonds. Toen hij laatst 10 dagen achter elkaar moest werken en ik 10 avonden met een huilende baby met krampjes zat vond ik dat al best zwaar.
Ik denk dat idd de overige omstandigheden ook wel belangrijk zijn, zoals huisvesting en financieen (hoewel het heus niet veel hoeft te kosten hoor).
Succes met je beslissing!
donderdag 30 september 2010 om 18:47
Single mum van twee hier. Het is zwaarder, drukker en ingewikkelder (op sommige punten) dan wanneer je het samen met iemand doet. Het woord privacy kun je uit je woordenboek schrappen naarmate ze groter worden en daarvoor in de plaats komen bijvoorbeeld hernieuwde definities van woorden zoals 'prioriteiten' en 'wegcijferen'.
MAAR
Ik vind het zelf wel zooooooooo ongelofelijk leuk.
De dynamiek die je hebt als alleenstaande ouder is anders dan in een gezin. Dan zijn (begrijpelijk en terecht) toch ook relatief vaak de 'grote mensen' even aan het praten. En betekent een kind dat bij je wil slapen (tussen jullie in) toch vaak een gebroken nacht. En moet je tijd investeren om als ouders op één lijn te zitten en levert het soms ergernissen op wanneer dat niet lukt.
Kortom, voor tegenover ieder nadeel staat een voordeel en vice versa.
Belangrijke vragen voor nu lijken me hoe goed denk je het te kunnen handelen dat je voor de rest van je leven aan je ex vastzit, is abortus überhaupt een optie, zou je daar de rest van je leven mee kunnen leven. De praktijk volgt doorgaans de realiteit wel, goedschiks of kwaadschiks. Maar die realiteit zul je dan wel goed en nuchter onder ogen moeten zien.
Succes met je beslissing!
MAAR
Ik vind het zelf wel zooooooooo ongelofelijk leuk.
De dynamiek die je hebt als alleenstaande ouder is anders dan in een gezin. Dan zijn (begrijpelijk en terecht) toch ook relatief vaak de 'grote mensen' even aan het praten. En betekent een kind dat bij je wil slapen (tussen jullie in) toch vaak een gebroken nacht. En moet je tijd investeren om als ouders op één lijn te zitten en levert het soms ergernissen op wanneer dat niet lukt.
Kortom, voor tegenover ieder nadeel staat een voordeel en vice versa.
Belangrijke vragen voor nu lijken me hoe goed denk je het te kunnen handelen dat je voor de rest van je leven aan je ex vastzit, is abortus überhaupt een optie, zou je daar de rest van je leven mee kunnen leven. De praktijk volgt doorgaans de realiteit wel, goedschiks of kwaadschiks. Maar die realiteit zul je dan wel goed en nuchter onder ogen moeten zien.
Succes met je beslissing!
donderdag 30 september 2010 om 18:52
Man werkt op zee, dus sta ik er heel vaak alleen voor. Ik vind het bij tijd en wijle erg zwaar. Overleg is niet mogelijk en dus moet je bijv. zelf beslissen wanneer een kind ziek genoeg is om naar de huisartsenpost te gaan, of wanneer het eigenlijk nog wel kan. Gesprekken op school alleen afhandelen, de spits 's avonds, als je zelf ook moe bent, alleen doen....maar ach, weet je...je redt het wel. Je kind neemt veel energie, maar geeft ook zoveel terug dat je het wel trekt. Ik had voor geen goud zonder gewild in elk geval!
donderdag 30 september 2010 om 19:12
quote:Isa85 schreef op 30 september 2010 @ 18:18:
<knip>
Maar die vriendin hoor ik nooit zeggen dat t t niet waard is. Ze houdt zielsveel van r kindje. En dat maakt t alles waard.
<knip>Dit vind ik zo'n rare opmerking altijd. Ik weet niet of ik mn kinderen had gekregen als ik tevoren had geweten dat ik single mama zou worden, hoeveel ik ook van ze houd.
<knip>
Maar die vriendin hoor ik nooit zeggen dat t t niet waard is. Ze houdt zielsveel van r kindje. En dat maakt t alles waard.
<knip>Dit vind ik zo'n rare opmerking altijd. Ik weet niet of ik mn kinderen had gekregen als ik tevoren had geweten dat ik single mama zou worden, hoeveel ik ook van ze houd.
donderdag 30 september 2010 om 19:51
Ik ben zelf nu bijna 17 weken zwanger en zal mijn kindje alleen gaan opvoeden.
Kan je dus nog niet veel vertellen over het alleen opvoeden van een kleintje, maar denk dat je in het ´single mum´topic al je vragen kwijt kunt aan de andere dames.
Alleenstaand zwanger zijn is voor mij tot nu toe geen probleem geweest, maar dat komt bij mij voornamelijk door een hele lieve vriendenkring en het feit dat ik niets van mijn ex verwacht; ik wil hem niet terug en denk ook niet dat hij ooit bij zal draaien en wel vader van ons kindje wil zijn.
Voor mij is de rationele reden geweest om dit kindje te houden dat ik er alleen voor kan zorgen 100% alleen, zonder financiele hulp van mijn ex of de verwachting dat er een vriend(in) of familie lid altijd klaar kan staan om op te passen.
Naast een gedeelte van mijn sociale leven moet ik ook mijn luxe leventje opgeven.. geen dure kleding meer en verhuizen naar een goedkopere buurt. Totaal geen probleem!
(Maar ja over 5 jaar kan ik daar misschien pas echt over oordelen)
Vanuit het FIOM adviseren ze om beiden eens een dag in te beelden hoe je verdere leven eruit kan zien:
Dus dag 1 beeld je je in hoe je leven eruit gaat zien met kindje, hoeveel je per maand te besteden zou hebben, wat je zou moeten laten en hoe je bijv. opvang zou aanpakken.
Op dag 2 maak je een plan wat je verder met je leven zou willen doen als je nog even kinderloos zou blijven, wil je graag binnenkort een grote reis maken? aan een nieuwe baan beginnen?
Probeer het eens zou ik zeggen, misschien dat het je helpt.
(anders weet je ons te vinden op het Single Mum topic)
Kan je dus nog niet veel vertellen over het alleen opvoeden van een kleintje, maar denk dat je in het ´single mum´topic al je vragen kwijt kunt aan de andere dames.
Alleenstaand zwanger zijn is voor mij tot nu toe geen probleem geweest, maar dat komt bij mij voornamelijk door een hele lieve vriendenkring en het feit dat ik niets van mijn ex verwacht; ik wil hem niet terug en denk ook niet dat hij ooit bij zal draaien en wel vader van ons kindje wil zijn.
Voor mij is de rationele reden geweest om dit kindje te houden dat ik er alleen voor kan zorgen 100% alleen, zonder financiele hulp van mijn ex of de verwachting dat er een vriend(in) of familie lid altijd klaar kan staan om op te passen.
Naast een gedeelte van mijn sociale leven moet ik ook mijn luxe leventje opgeven.. geen dure kleding meer en verhuizen naar een goedkopere buurt. Totaal geen probleem!
(Maar ja over 5 jaar kan ik daar misschien pas echt over oordelen)
Vanuit het FIOM adviseren ze om beiden eens een dag in te beelden hoe je verdere leven eruit kan zien:
Dus dag 1 beeld je je in hoe je leven eruit gaat zien met kindje, hoeveel je per maand te besteden zou hebben, wat je zou moeten laten en hoe je bijv. opvang zou aanpakken.
Op dag 2 maak je een plan wat je verder met je leven zou willen doen als je nog even kinderloos zou blijven, wil je graag binnenkort een grote reis maken? aan een nieuwe baan beginnen?
Probeer het eens zou ik zeggen, misschien dat het je helpt.
(anders weet je ons te vinden op het Single Mum topic)
donderdag 30 september 2010 om 20:08
Ik ben alleen sinds ik vier maanden gepland zwanger was. Van een rasechte lul dus. Na anderhalf jaar hard ervoor 'werken' vond hij het toch maar niet zo'n goed idee. Mijn ex is niet in ons leven, woont nu zelfs niet in hetzelfde land.
Mijn dochter is vier nu, en ja soms is het heel erg moeilijk. Ik denk wel dat ik het makkelijker heb dan iemand die er in een later stadium helemaal alleen voor komt te staan. Ik weet niet beter dan het in mijn eentje te doen.
Mijn dochter is vier nu, en ja soms is het heel erg moeilijk. Ik denk wel dat ik het makkelijker heb dan iemand die er in een later stadium helemaal alleen voor komt te staan. Ik weet niet beter dan het in mijn eentje te doen.
donderdag 30 september 2010 om 20:15
O en over de financiele kant: voordat ik zwanger raakte werkte ik (bewust) maar drie dagen (onder het mom van 'er is meer in het leven'). Ik heb me inmiddels omgeschoold en werk in het onderwijs, ook met het oog op schoolvakanties, en nog steeds parttime.
Alhoewel het het leven financieel makkelijker maakt, geloof ik er niet in dat je per se een heel goede baan moet hebben om in je eentje op een prettige manier een kind op te kunnen voeden. Marktplaats, rommelmarkten, kleding-giften van vrienden en familie, etc., je wordt er vanzelf handig mee.
Alhoewel het het leven financieel makkelijker maakt, geloof ik er niet in dat je per se een heel goede baan moet hebben om in je eentje op een prettige manier een kind op te kunnen voeden. Marktplaats, rommelmarkten, kleding-giften van vrienden en familie, etc., je wordt er vanzelf handig mee.
donderdag 30 september 2010 om 21:16
Een beetje meer achtergrond. Ik heb een baan maar er vindt momenteel een reorganisatie plaats waardoor mijn baan niet veilig is. Ik zal moeten verhuizen omdat mijn huidige huur te hoog is, en tevens omdat ik dichter bij mijn werk zal moeten wonen om het woon-kdv-werkverkeer haalbaar te houden. Dus woon- en werksituatie zijn vooralsnog niet stabiel, wat me wel zorgen baart.
@Mikk vriend gaat zeker weg als ik het hou. Zoveel is duidelijk. Of hij nog iets van een rol zal houden, weet ik niet. Daar kan hij niets over zeggen tot ik de beslissing heb gemaakt. Hoe het met de relatie gaat als ik het niet hou, is ook nog maar de vraag. Dit heeft toch zijn impact.
@Isa85 Ik herken de rammelende eierstokken en heb zulke gedachtes ook gehad. Maar nu het zo blijkt te zijn is het toch wel een zware keus! Ik denk dat het voor mij een wezelijk verschil maakt dat ik er in deze situatie niet alleen aan begin (vanaf de conceptie zeg maar), maar dat de keus voor dit kind ten koste gaat van wat in mijn eigen ogen een goede relatie is/was.
@JaJetje wat jij beschrijft is precies wat ik heeeeel graag ook zou willen. Heerlijk, een man die je steunt en bij wie je je ei kwijtkan. Aan mijn huidige situatie is helemaal niks zwijmeligs. Ontzettend jammer. Ik merk nu al vele zwangerschapsverschijnselen. Moe, buikpijn en steken, nog meer moe en honger! Daar ga ik toch niet telkens een vriendin voor bellen... (geen moeder/zus in de aanbieding)
@Kastanjesz thanks, ik zal het onthouden voor het geval dat.
@twinkeling wat fijn dat je zo geniet van je kids.
@ hatseklats ik snap wat je bedoelt. Ik zie nu vooral de zware dingen, kan me nog niet goed voorstellen wat ertegen over staat. Dat moet je ervaren denk ik
@misspoes thanks voor je eerlijke bijdrage.Dat is op het moment de gedchte waar ik op hink. Een kind waarvan ik weet dat de vader het niet wil, dat is nogal wat. Voor het kind straks, ook voor de vader. En ik wil geen verbitterde moeder worden.
@shiloh wat een sterke keuze. Dat zou ik ook willen: kunnen zeggen dat ik het helemaal alleen kan. Deze keus mag niet afhangen van de steun van anderen, in principe moet ik het zelf kunnen. Maar jij gaat dus ook verhuizen. Heb je al iets gevonden? Hoeveel ik te besteden zou hebben, dat wil ik nog uitzoeken.
@Mikk vriend gaat zeker weg als ik het hou. Zoveel is duidelijk. Of hij nog iets van een rol zal houden, weet ik niet. Daar kan hij niets over zeggen tot ik de beslissing heb gemaakt. Hoe het met de relatie gaat als ik het niet hou, is ook nog maar de vraag. Dit heeft toch zijn impact.
@Isa85 Ik herken de rammelende eierstokken en heb zulke gedachtes ook gehad. Maar nu het zo blijkt te zijn is het toch wel een zware keus! Ik denk dat het voor mij een wezelijk verschil maakt dat ik er in deze situatie niet alleen aan begin (vanaf de conceptie zeg maar), maar dat de keus voor dit kind ten koste gaat van wat in mijn eigen ogen een goede relatie is/was.
@JaJetje wat jij beschrijft is precies wat ik heeeeel graag ook zou willen. Heerlijk, een man die je steunt en bij wie je je ei kwijtkan. Aan mijn huidige situatie is helemaal niks zwijmeligs. Ontzettend jammer. Ik merk nu al vele zwangerschapsverschijnselen. Moe, buikpijn en steken, nog meer moe en honger! Daar ga ik toch niet telkens een vriendin voor bellen... (geen moeder/zus in de aanbieding)
@Kastanjesz thanks, ik zal het onthouden voor het geval dat.
@twinkeling wat fijn dat je zo geniet van je kids.
@ hatseklats ik snap wat je bedoelt. Ik zie nu vooral de zware dingen, kan me nog niet goed voorstellen wat ertegen over staat. Dat moet je ervaren denk ik
@misspoes thanks voor je eerlijke bijdrage.Dat is op het moment de gedchte waar ik op hink. Een kind waarvan ik weet dat de vader het niet wil, dat is nogal wat. Voor het kind straks, ook voor de vader. En ik wil geen verbitterde moeder worden.
@shiloh wat een sterke keuze. Dat zou ik ook willen: kunnen zeggen dat ik het helemaal alleen kan. Deze keus mag niet afhangen van de steun van anderen, in principe moet ik het zelf kunnen. Maar jij gaat dus ook verhuizen. Heb je al iets gevonden? Hoeveel ik te besteden zou hebben, dat wil ik nog uitzoeken.
donderdag 30 september 2010 om 21:44
HeejHeej,
Mijn ex heeft mij gezegd of het kind of ik..
Ik heb voor mijn kind gekozen, zowieso omdat ik niet mijn kind weg laat halen voor een jongen (ja klopt jongen hij was 16 ik 17)
Ik hield al vanaf het moment dat ik wist dat ze in mij zat van haar en ik kon haar echt niet weg laten halen.
Ookal zou dat betekenen dat ik alles zou verliezen, want waar een einde is is ook een begin.
Ik ben er met 2 maanden achter gekomen dat ik zwanger was en 2 weken later liet mijn ex niks meer horen en voor een maand lang reageerde hij nergens meer op.
Ik ben de rest van mijn zwangerschap alleen geweest, dit was soms moeilijk bijv. met de eerste schopjes maar ben blij dat ik het heb gedaan.
Mijn ex was er wel bij betrokken maar liet bijna nooit wat horen, niks hoe gaat het ermee enzo of een naam samen met mij bedacht (hij kwam 2 dagen na de geboorte ineens het een heel belachelijk naam en ik dacht ik heb het alleen gedaan je bent alleen een paar keer mee gegaan naar de verloskundige dus dit beslis ik ook alleen)
Het is wel zwaar om het alleen te doen maar je krijgt wel een veel sterkere band met je kind vind ik persoonlijk.
Toen mijn dochter 2 maanden oud was kreeg ik een nieuwe vriend en hij neemt nu de vaderrol op zich.
Ik heb tegen mijn ex gezegt toen mijn dochter 4 maanden oud was geen contact meer te willen omdat hij totaal geen verandertwoordelijkheid nam (nooit bellen en maar heel af en toe fftjes langs komen) maar wel heeft gezegt er wel voor zijn dochter te willen zijn toen ik 4 maanden zwanger was (Ik had hem toen de keuze gegeven dat hij of helemaal weg kon blijven of er voor zijn dochter moest zijn.)
Hij heeft daarna ook helemaal niks meer laten horen..
Ik neem het hem niet kwalijk want hij was gewoon te jong om vader te worden.
Maar nu mijn vriend in het buitenland is merk ik weer een beetje hoe de eerste maanden waren..
Het is zwaar omdat je geen hulp kan vragen van de andere ouder.
Maar ookal mis ik mijn vriend vind ik het fantastisch om met me kleine alleen te zijn.
Je heb dan lekker al je vrije tijd voor jou en je kindje!
Ik ken heel wat moeders die het alleen doen en hun redden het allemaal.
Zelfs al heb je nog geen goede baan of nog geen scholing je kan tegenwoordig nog zoveel ookal heb je een kindje.
Ik zou zeggen kies voor je kind als hij je die keuze geeft want een relatie is toch nooit zeker en jij zit met het verdriet als je straks je kind kwijt bent omdat hij het niet wou!
Een kind is het allermooiste geschenk op aarde en het geeft je een reden om te leven.
De eerste lach, het eerste tandje, het eerste stapje en het eerste woordje ik had het nooit willen missen!
Wat er ook gebeurd tussen jou en je vriend als je zou besluiten om het te houden, ik ben er zeker van dat alles het helemaal waard is wanneer je kindje ziet!
Mijn ex heeft mij gezegd of het kind of ik..
Ik heb voor mijn kind gekozen, zowieso omdat ik niet mijn kind weg laat halen voor een jongen (ja klopt jongen hij was 16 ik 17)
Ik hield al vanaf het moment dat ik wist dat ze in mij zat van haar en ik kon haar echt niet weg laten halen.
Ookal zou dat betekenen dat ik alles zou verliezen, want waar een einde is is ook een begin.
Ik ben er met 2 maanden achter gekomen dat ik zwanger was en 2 weken later liet mijn ex niks meer horen en voor een maand lang reageerde hij nergens meer op.
Ik ben de rest van mijn zwangerschap alleen geweest, dit was soms moeilijk bijv. met de eerste schopjes maar ben blij dat ik het heb gedaan.
Mijn ex was er wel bij betrokken maar liet bijna nooit wat horen, niks hoe gaat het ermee enzo of een naam samen met mij bedacht (hij kwam 2 dagen na de geboorte ineens het een heel belachelijk naam en ik dacht ik heb het alleen gedaan je bent alleen een paar keer mee gegaan naar de verloskundige dus dit beslis ik ook alleen)
Het is wel zwaar om het alleen te doen maar je krijgt wel een veel sterkere band met je kind vind ik persoonlijk.
Toen mijn dochter 2 maanden oud was kreeg ik een nieuwe vriend en hij neemt nu de vaderrol op zich.
Ik heb tegen mijn ex gezegt toen mijn dochter 4 maanden oud was geen contact meer te willen omdat hij totaal geen verandertwoordelijkheid nam (nooit bellen en maar heel af en toe fftjes langs komen) maar wel heeft gezegt er wel voor zijn dochter te willen zijn toen ik 4 maanden zwanger was (Ik had hem toen de keuze gegeven dat hij of helemaal weg kon blijven of er voor zijn dochter moest zijn.)
Hij heeft daarna ook helemaal niks meer laten horen..
Ik neem het hem niet kwalijk want hij was gewoon te jong om vader te worden.
Maar nu mijn vriend in het buitenland is merk ik weer een beetje hoe de eerste maanden waren..
Het is zwaar omdat je geen hulp kan vragen van de andere ouder.
Maar ookal mis ik mijn vriend vind ik het fantastisch om met me kleine alleen te zijn.
Je heb dan lekker al je vrije tijd voor jou en je kindje!
Ik ken heel wat moeders die het alleen doen en hun redden het allemaal.
Zelfs al heb je nog geen goede baan of nog geen scholing je kan tegenwoordig nog zoveel ookal heb je een kindje.
Ik zou zeggen kies voor je kind als hij je die keuze geeft want een relatie is toch nooit zeker en jij zit met het verdriet als je straks je kind kwijt bent omdat hij het niet wou!
Een kind is het allermooiste geschenk op aarde en het geeft je een reden om te leven.
De eerste lach, het eerste tandje, het eerste stapje en het eerste woordje ik had het nooit willen missen!
Wat er ook gebeurd tussen jou en je vriend als je zou besluiten om het te houden, ik ben er zeker van dat alles het helemaal waard is wanneer je kindje ziet!
donderdag 30 september 2010 om 22:46
Hey,
ook ik ben single en zwanger, ben nu 32 weken! En ja tot nu toe is het af en toe heel heftig, mede door de hormonen. Maar 1 ding weet ik zeker ik ga het redden. Mijn hele leven is veranderd en ik ben nu al zoveel sterker als dat ik hiervoor was. Ik heb alles geregeld, kinderopvang, spulletjes dus ben er zo goed als klaar voor ook al vind ik het doodeng.
Heb wel telkens moeilijke periodes gehad en nu nog steeds, vriendinnen die in het begin van mijn zwangerschap er 100% waren voor mij zie ik nu nog maar 1 keer per 2 weken, want ik ben veranderd en daar kunnen ze blijkbaar toch niet zo goed mee omgaan als dat gedacht werd in het begin. Gelukkig heb ik wel een hele lieve tante en oma die wel voor mij klaar staan.
Heb jij mensen waar je eventueel op terug kan vallen?
Wat voel je voor je kindje?
Hoe oud ben je?
Ook ik had geen vast contract toen ik zwanger werd en was heel bang dat mijn jaarcontract niet verlengd werd, maar wonder boven wonder is ondanks mijn zwangerschap mijn contract voor onbepaalde tijd verlengd. Veel dingen komen uiteindelijk toch op hun pootjes terecht. Het allerliefst zou ik ook gaan verhuizen want woon ook prijzig, maar als de kleine er is heb ik ineens recht op huursubsidie (wat ik nu niet krijg) waardoor huur een stuk beter betaalbaar word. Ook zijn er nog veel meer toeslagen die je als alleenstaande moeder krijgt.
Je kan je eventueel ook aanmelden op onze hyves voor meer informatie, is terug te vinden bij forum single mum misschien wonen er wel single (toekomstige) moeders in jouw buurt.
Wil je trouwens verder gaan met je vriend mocht je besluiten het kindje niet te houden? Want ga je niet aan hem twijfelen als hij je zo voor het blok zet? De vader van mijn kindje wilde in eerste instantie ook dat ik het weg liet halen, dan kwam alles volgens hem goed. Voor mij voelde dat totaal niet zo. Hij wilde mij nooit meer spreken als ik het kindje zou houden, hier is hij op terug gekomen alleen weet ik nu niet meer of ik hem nog wel in ons leven wil. Het is geen makkelijke jongen!
Hoop dat mijn verhaal niet heel onsamenhangend is, maar denk goed na over je keus! Het is jouw lichaam en jouw toekomst en met welke keus je ook maakt jij moet er vrede mee kunnen hebben!
ook ik ben single en zwanger, ben nu 32 weken! En ja tot nu toe is het af en toe heel heftig, mede door de hormonen. Maar 1 ding weet ik zeker ik ga het redden. Mijn hele leven is veranderd en ik ben nu al zoveel sterker als dat ik hiervoor was. Ik heb alles geregeld, kinderopvang, spulletjes dus ben er zo goed als klaar voor ook al vind ik het doodeng.
Heb wel telkens moeilijke periodes gehad en nu nog steeds, vriendinnen die in het begin van mijn zwangerschap er 100% waren voor mij zie ik nu nog maar 1 keer per 2 weken, want ik ben veranderd en daar kunnen ze blijkbaar toch niet zo goed mee omgaan als dat gedacht werd in het begin. Gelukkig heb ik wel een hele lieve tante en oma die wel voor mij klaar staan.
Heb jij mensen waar je eventueel op terug kan vallen?
Wat voel je voor je kindje?
Hoe oud ben je?
Ook ik had geen vast contract toen ik zwanger werd en was heel bang dat mijn jaarcontract niet verlengd werd, maar wonder boven wonder is ondanks mijn zwangerschap mijn contract voor onbepaalde tijd verlengd. Veel dingen komen uiteindelijk toch op hun pootjes terecht. Het allerliefst zou ik ook gaan verhuizen want woon ook prijzig, maar als de kleine er is heb ik ineens recht op huursubsidie (wat ik nu niet krijg) waardoor huur een stuk beter betaalbaar word. Ook zijn er nog veel meer toeslagen die je als alleenstaande moeder krijgt.
Je kan je eventueel ook aanmelden op onze hyves voor meer informatie, is terug te vinden bij forum single mum misschien wonen er wel single (toekomstige) moeders in jouw buurt.
Wil je trouwens verder gaan met je vriend mocht je besluiten het kindje niet te houden? Want ga je niet aan hem twijfelen als hij je zo voor het blok zet? De vader van mijn kindje wilde in eerste instantie ook dat ik het weg liet halen, dan kwam alles volgens hem goed. Voor mij voelde dat totaal niet zo. Hij wilde mij nooit meer spreken als ik het kindje zou houden, hier is hij op terug gekomen alleen weet ik nu niet meer of ik hem nog wel in ons leven wil. Het is geen makkelijke jongen!
Hoop dat mijn verhaal niet heel onsamenhangend is, maar denk goed na over je keus! Het is jouw lichaam en jouw toekomst en met welke keus je ook maakt jij moet er vrede mee kunnen hebben!
vrijdag 1 oktober 2010 om 12:00
quote:YoungProudMommy schreef op 30 september 2010 @ 21:44:
Ookal zou dat betekenen dat ik alles zou verliezen, want waar een einde is is ook een begin.
Ik zou zeggen kies voor je kind als hij je die keuze geeft want een relatie is toch nooit zeker en jij zit met het verdriet als je straks je kind kwijt bent omdat hij het niet wou!
Wat een inspirerend verhaal, dank je voor je bijdrage. Ik geloof helemaal wat je zegt (zie quote) en ook dat van dat een relatie nooit zeker is, dat raakt zeker een gevoelige snaar. Toch is dat precies wat er lastig aan is. We kennen elkaar pas net (was na een paar weken al zwanger) en we hebben dus nog geen basis opgebouwd, en het was ook nog geen onderwerp van gesprek geweest. Maar de relatie is geweldig en mijn droom is toch wel echt een gezinnetje. Ik heb zo'n goed gevoel bij deze man (deze situatie daargelaten), het zou echt wat kunnen worden, met wie weet kinderen in de toekomst. Maar voor hem is die optie er niet nu. Ik begrijp zijn beweegredenen en vind de keuze: fijne relatie met misschien wel kinderen inde toekomst, versus nu een kind alleen en die relatie het raam uit, een Hele Moeilijke.
Wat ik tot nu toe mis is een bepaald gevoel van: dit ga ik doen. Dit kan ik. Dit wil ik. Voor mijn gevoel heb ik dat nodig, het schouders eronder gevoel, anders wordt het vast erg zwaar.
Ookal zou dat betekenen dat ik alles zou verliezen, want waar een einde is is ook een begin.
Ik zou zeggen kies voor je kind als hij je die keuze geeft want een relatie is toch nooit zeker en jij zit met het verdriet als je straks je kind kwijt bent omdat hij het niet wou!
Wat een inspirerend verhaal, dank je voor je bijdrage. Ik geloof helemaal wat je zegt (zie quote) en ook dat van dat een relatie nooit zeker is, dat raakt zeker een gevoelige snaar. Toch is dat precies wat er lastig aan is. We kennen elkaar pas net (was na een paar weken al zwanger) en we hebben dus nog geen basis opgebouwd, en het was ook nog geen onderwerp van gesprek geweest. Maar de relatie is geweldig en mijn droom is toch wel echt een gezinnetje. Ik heb zo'n goed gevoel bij deze man (deze situatie daargelaten), het zou echt wat kunnen worden, met wie weet kinderen in de toekomst. Maar voor hem is die optie er niet nu. Ik begrijp zijn beweegredenen en vind de keuze: fijne relatie met misschien wel kinderen inde toekomst, versus nu een kind alleen en die relatie het raam uit, een Hele Moeilijke.
Wat ik tot nu toe mis is een bepaald gevoel van: dit ga ik doen. Dit kan ik. Dit wil ik. Voor mijn gevoel heb ik dat nodig, het schouders eronder gevoel, anders wordt het vast erg zwaar.
vrijdag 1 oktober 2010 om 12:12
quote:Suusje84 schreef op 30 september 2010 @ 22:46:
Heb wel telkens moeilijke periodes gehad en nu nog steeds, vriendinnen die in het begin van mijn zwangerschap er 100% waren voor mij zie ik nu nog maar 1 keer per 2 weken. Gelukkig heb ik wel een hele lieve tante en oma die wel voor mij klaar staan.
Heb jij mensen waar je eventueel op terug kan vallen?
Wat voel je voor je kindje?
Hoe oud ben je?
@Suusje ik zag je al even op het single mum topic. Je klinkt enorm sterk en ik vind het geweldig hoe je kracht put uit je situatie. Zoals ik hierboven al zei, dat is nou net wat er bij mij aan ontbreekt. Typisch dat er nu al vriendinnen afhaken, fijn dat je een tante en oma hebt.
Ik ben halverwege de dertig en ja, dat is een extra overweging daardoor.
Heb geen familie die kan of zou willen helpen, jammer genoeg. Daar kan ik niet op rekenen. De paar mensen die ik het heb verteld willen best helpen met spulletjes lenen of een keer een avond oppassen, maar ik moet het verder toch echt alleen aankunnen. Dat geldt zowiezo in mijn ogen... als ik dit doe dan omdat ik het zelf aankan, niet omdat ik al te zeer op anderen steun.
Ik voel nog niet zoveel, eerlijk gezegd. Ben geschrokken van het feit dat ik me niet blij voel terwijl ik wel (dacht dat ik) graag kinderen wil. Als je me twee maanden geleden had gevraagd wat ik in deze situatie zou doen, zou ik hebben gezegd, houden! Maar nu voel ik het niet. Heel erg vind ik dat.
Qua financien moet ik nog beter onderzoek doen, ik kom er niet goed uit, wanneer heb je recht op huursubsidie dan? Die toeslag heb ik ook nog niet goed uit kunnen rekenen, en bovendien wordt die weer lager?
Heb wel telkens moeilijke periodes gehad en nu nog steeds, vriendinnen die in het begin van mijn zwangerschap er 100% waren voor mij zie ik nu nog maar 1 keer per 2 weken. Gelukkig heb ik wel een hele lieve tante en oma die wel voor mij klaar staan.
Heb jij mensen waar je eventueel op terug kan vallen?
Wat voel je voor je kindje?
Hoe oud ben je?
@Suusje ik zag je al even op het single mum topic. Je klinkt enorm sterk en ik vind het geweldig hoe je kracht put uit je situatie. Zoals ik hierboven al zei, dat is nou net wat er bij mij aan ontbreekt. Typisch dat er nu al vriendinnen afhaken, fijn dat je een tante en oma hebt.
Ik ben halverwege de dertig en ja, dat is een extra overweging daardoor.
Heb geen familie die kan of zou willen helpen, jammer genoeg. Daar kan ik niet op rekenen. De paar mensen die ik het heb verteld willen best helpen met spulletjes lenen of een keer een avond oppassen, maar ik moet het verder toch echt alleen aankunnen. Dat geldt zowiezo in mijn ogen... als ik dit doe dan omdat ik het zelf aankan, niet omdat ik al te zeer op anderen steun.
Ik voel nog niet zoveel, eerlijk gezegd. Ben geschrokken van het feit dat ik me niet blij voel terwijl ik wel (dacht dat ik) graag kinderen wil. Als je me twee maanden geleden had gevraagd wat ik in deze situatie zou doen, zou ik hebben gezegd, houden! Maar nu voel ik het niet. Heel erg vind ik dat.
Qua financien moet ik nog beter onderzoek doen, ik kom er niet goed uit, wanneer heb je recht op huursubsidie dan? Die toeslag heb ik ook nog niet goed uit kunnen rekenen, en bovendien wordt die weer lager?
vrijdag 1 oktober 2010 om 12:24
Hi Daria,
Financieel redt je het altijd wel, er bestaat alleen een grote kans dat je het gewoon met veel minder moet doen en daardoor dus naar een andere buurt zou moeten verhuizen, voorlopig geen dure kleding kan aanschaffen en niet zo vaak uit eten/ stappen (wat je tochwel minder doet met een kleine)
Ik vind het vrij normaal dat je nu niet op een roze wolk zit, het is toch anders als het je echt overkomt.
Vind dan ook niet dat je je schuldig hoeft te voelen tegenover de gevoelens die je een paar maanden geleden had of het feit dat je mid dertig bent.
Ik had dat gevoel dat ik de hele wereld aankan in mijn eentje ook niet van dag 1, juist omdat er zoveel andere gevoelens meespeelden.
Mischien is het handig om even contact op te nemen met het FIOM of je huisarts, zij kunnen je wellicht verder helpen om je keuze te maken.
Wat je ook mag kiezen, hier alvast een dikke knuffel!
(het is hoe dan ook een zware tijd)
Financieel redt je het altijd wel, er bestaat alleen een grote kans dat je het gewoon met veel minder moet doen en daardoor dus naar een andere buurt zou moeten verhuizen, voorlopig geen dure kleding kan aanschaffen en niet zo vaak uit eten/ stappen (wat je tochwel minder doet met een kleine)
Ik vind het vrij normaal dat je nu niet op een roze wolk zit, het is toch anders als het je echt overkomt.
Vind dan ook niet dat je je schuldig hoeft te voelen tegenover de gevoelens die je een paar maanden geleden had of het feit dat je mid dertig bent.
Ik had dat gevoel dat ik de hele wereld aankan in mijn eentje ook niet van dag 1, juist omdat er zoveel andere gevoelens meespeelden.
Mischien is het handig om even contact op te nemen met het FIOM of je huisarts, zij kunnen je wellicht verder helpen om je keuze te maken.
Wat je ook mag kiezen, hier alvast een dikke knuffel!
(het is hoe dan ook een zware tijd)
