Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
maandag 10 juli 2017 om 14:48
Dit, precies dit.Eleonora-2 schreef: ↑10-07-2017 14:20Ik snap dat dus wel, dat gevoel van spijt, vandaar dat ik even beschreef hoe ik me gevoeld heb na een psychose en een pnd met betrekking tot mijn kind. En dan was er bij mij een duidelijke aanleiding voor dat gevoel. Het ging weer over, bij mij.
Mijn gevoel he, dus dat een ander dat niet had of niet herkent, prima.
Ik had dat dus wel.
Hoeft verder niet afgedaan te worden als ingewikkeld doen of hoogdravend vind ik.
En mijn nare periode na mijn bevalling was zo onbeschrijflijk verschrikkelijk, maar ik heb er wel van geleerd niet gelijk te oordelen als moeders of vaders twijfelen over hun ouderschap. En het kan interpretatie zijn, maar ik lees bij deze TO helemaal niet "ik wil gewoon lekker dingen voor mezelf kunnen doen en ik vind het irritant dat ik een kind heb". Die houding hoor ik ook wel eens en die vind ik ook moeilijk te begrijpen. Maar existentiële (ja, wel echt dit woord) twijfel aan je rol als moeder, ik vind dat niet verwend, niet stom en ook niet moeilijk doen om het moeilijk doen.
Ik heb sterk het idee dat Joost, Eleonora, GoedeFee en ik (als ik dit zo mag combineren) van een heel andere premisse uitgaan: twijfel aan het ouderschap kan ook sterk samenhangen met welbevinden, met achtergrond, met je eigen opvoeding en niet met "gewoon even je schouders eronder en dan kan er meer dan je denkt."
(pas op, persoonlijk verhaal)(Ik heb geen moment getwijfeld aan mijn financiële positie toen ik zwanger was: ik was zelf ook niet echt in bijzonder florissante omstandigheden opgegroeid en alsnog had ik geen gebrek aan ook maar iets, die eerste paar jaren. En ik woonde niet in een koophuis. En ik ben een doorpakker en een harde werker, al zeg ik het zelf. Maar alhoewel dat er allemaal was, was het niet genoeg. En dat lag niet aan materiële zaken, dat lag aan mijzelf, mijn problemen, mijn welbevinden. Het lag ook niet aan mijn schitterende kind en ook niet aan mijn liefhebbende en begripvolle man. Alles had goed moeten zijn en toch was dat het niet. Wees gezegend als je het niet begrijpt, want het was verschrikkelijk)
maandag 10 juli 2017 om 14:49
Gelukkig maar.Eleonora-2 schreef: ↑10-07-2017 14:46Was echt ruk Bam.
Blij dat het bij mij dus nog over ging.
Dat kan dus gelukkig ook.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 juli 2017 om 14:56
Sazed schreef: ↑10-07-2017 13:17Beetje de ziekte van deze tijd ook wel, vinden dat je altijd recht hebt op ongelimiteerde keuzes en zelfontplooiing zonder dat iets je daarin belemmert, en op geluk. Terwijl het leven in praktijk daar volslagen eigen ideeen op na houdt.
Zouden moeders in de krochten van Afrika ook bezig zijn met het halen van voldoening uit hun moederschap?
maandag 10 juli 2017 om 14:58
Vrouwjagersma , kwam het goed ? ( en hoe lang duurde dat )
Zeg je achteraf " dat was wel / niet te voorzien " ?
Ik probeer het heel hard te begrijpen, maar ben bang dat het bij kennisgeving aan nemen blijft.
Wat een PND en een psychose met je kunnen doen, dat weet ik. Theoretisch dan.
Zeg je achteraf " dat was wel / niet te voorzien " ?
Ik probeer het heel hard te begrijpen, maar ben bang dat het bij kennisgeving aan nemen blijft.
Wat een PND en een psychose met je kunnen doen, dat weet ik. Theoretisch dan.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 juli 2017 om 14:59
Zo had ik het inderdaad nog niet bekeken. Klinkt erg aannemelijk.-bambi- schreef: ↑10-07-2017 14:39Wat ikzelf nooit had verwacht (of bij stil had gestaan) toen ik mijn eerste kind (en daarna nog 2) kreeg was dat je tijdens het samenleven met je kinderen zo ontzettend vaak dingen uit je eigen jeugd herinnert. Tradities, vakanties, mijlpalen, schooltijd, familie-dingetjes, de band met je eigen moeder/vader/grootouder, maar ook de meest onnozele kleine dingen soms.
Misschien, wilde gedachte even nu, kan zoiets ook van negatieve invloed zijn - als je zelf geen prettige jeugd hebt gehad - op je eigen ouderschap. Als er dus geen medische oorzaak aan ten grondslag ligt zoals PND of andersoortige depressie.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 juli 2017 om 15:02
Het is ook een beetje je eigen instelling denk ik, veel mensen zijn heel erg positief, gaan er vanuit dat alles vanzelf wel goedkomt als je je best maar doet.jellybelly schreef: ↑10-07-2017 14:12Nou al die dingen die Snarky noemde bijvoorbeeld. Ik kan wel een hele waslijst posten hier, maar ik denk dat iedereen zich wel nare dingen kan voorstellen die bij het hebben van kinderen horen. Alleen sommige mensen vinden dat die erbij horen, of vinden de voordelen veel zwaarder wegen dan de nadelen. Of hebben gewoon een supersterke kinderwens, helemaal prima. Het ging mij er alleen om dat mensen soms niet genoeg stilstaan bij wat moederschap allemaal met zich meebrengt, en dan later zich beklagen dat het 'allemaal toch zo zwaar is'. En daar heb ik niet zo enorm veel begrip voor, omdat je dat met een beetje nadenken kan voorzien.
Andere mensen gaan er veel meer van uit dat als er verschillende mogelijkheden zijn waarop er iets mis kan gaan, er waarschijnlijk minstens 1 ervan ook wel zal gebeuren.
De eerste groep zal veel makkelijker aan een kind beginnen, maar zich ook sneller ongelukkig/bedrogen voelen als het toch niet zo leuk en makkelijk is, de tweede groep zal liever kinderloos blijven, of er pas aan beginnen als ze zich helemaal klaar en voorbereid voelen, en die zullen vaak aangenaam verrast zijn dat het toch wel meevalt (ook als er dingen misgaan, want dat was dan deels al ingecalculeerd, al kun je je nooit helemaal op alles voorbereiden natuurlijk)
En natuurlijk is het niet voor iedereen zo zwart wit, maar het verbaasd mij eigenlijk niet dat sommige mensen hier tegen aanlopen
maandag 10 juli 2017 om 15:03
Mooi gezegd. Niet alles komt voor iedereen vanzelf. Niet alles is zwart/wit.vrouwjagersma schreef: ↑10-07-2017 14:48Dit, precies dit.
En mijn nare periode na mijn bevalling was zo onbeschrijflijk verschrikkelijk, maar ik heb er wel van geleerd niet gelijk te oordelen als moeders of vaders twijfelen over hun ouderschap. En het kan interpretatie zijn, maar ik lees bij deze TO helemaal niet "ik wil gewoon lekker dingen voor mezelf kunnen doen en ik vind het irritant dat ik een kind heb". Die houding hoor ik ook wel eens en die vind ik ook moeilijk te begrijpen. Maar existentiële (ja, wel echt dit woord) twijfel aan je rol als moeder, ik vind dat niet verwend, niet stom en ook niet moeilijk doen om het moeilijk doen.
Ik heb sterk het idee dat Joost, Eleonora, GoedeFee en ik (als ik dit zo mag combineren) van een heel andere premisse uitgaan: twijfel aan het ouderschap kan ook sterk samenhangen met welbevinden, met achtergrond, met je eigen opvoeding en niet met "gewoon even je schouders eronder en dan kan er meer dan je denkt."
(pas op, persoonlijk verhaal)(Ik heb geen moment getwijfeld aan mijn financiële positie toen ik zwanger was: ik was zelf ook niet echt in bijzonder florissante omstandigheden opgegroeid en alsnog had ik geen gebrek aan ook maar iets, die eerste paar jaren. En ik woonde niet in een koophuis. En ik ben een doorpakker en een harde werker, al zeg ik het zelf. Maar alhoewel dat er allemaal was, was het niet genoeg. En dat lag niet aan materiële zaken, dat lag aan mijzelf, mijn problemen, mijn welbevinden. Het lag ook niet aan mijn schitterende kind en ook niet aan mijn liefhebbende en begripvolle man. Alles had goed moeten zijn en toch was dat het niet. Wees gezegend als je het niet begrijpt, want het was verschrikkelijk)
Jammer dat TO vraagt of mensen het gevoel herkennen en de een na de ander het moederschap gaat bejubelen.
Bij mij is het goed gekomen, anders kwam no 2 niet. Ik zal vast wel weer komende weken even het gevoel krijgen dat ik mezelf kwijt ben. Daar houden we rekening mee. Maar dat komt wel weer goed.
Vorige keer heb ik in de kraamweek zoon bij kraamhulp thuis gelaten en ben zelf op stap gegaan. Moest even wat alleen doen en eruit.
Die vrijheid heb ik af en toe nodig, maar heb geen spijt. Plooi veel om zoon heen, maar ben uiteindelijk meer dan een moeder. En als je dat stukje erkent, ben je al een stap verder.
Ik ben weleens jaloers op mensen waarbij alles makkelijk gaat en die nooit vastlopen.
maandag 10 juli 2017 om 15:07
Maar waar brengt die spijt je? Nergens toch? Misschien wel nog verder van geluk?
Leven met spijt is geen leven.
Vraag me af of ouders dit permanent hebben of een fase is waar ze vroeg of laat (als kinderen ouder zijn) uitgroeien.
Leven met spijt is geen leven.
Vraag me af of ouders dit permanent hebben of een fase is waar ze vroeg of laat (als kinderen ouder zijn) uitgroeien.
anoniem_6749babf2d113 wijzigde dit bericht op 10-07-2017 20:55
0.00% gewijzigd
maandag 10 juli 2017 om 15:07
Niet te voorzien. Geweldige zwangerschap, stabiele relatie, alles voorhanden, goed netwerk. Toen de baby er was, was er gelijk het idee "ik kan dit niet, ik ben niet goed genoeg"blijfgewoonbianca schreef: ↑10-07-2017 14:58Vrouwjagersma , kwam het goed ? ( en hoe lang duurde dat )
Zeg je achteraf " dat was wel / niet te voorzien " ?
Ik probeer het heel hard te begrijpen, maar ben bang dat het bij kennisgeving aan nemen blijft.
Wat een PND en een psychose met je kunnen doen, dat weet ik. Theoretisch dan.
Dankzij vrij accuraat optreden van de wijkverpleegkundige is het allemaal redelijk snel gegaan, er was snel hulp en toen ging het beter. Maar vergis je niet, als je je zo voelt is elke dag een martelgang. Ik praat er ook liever niet te gedetailleerd over. Bij de jongste zijn er allerlei extra voorzorgsmaatregelen genomen en daar was het echt ook gelijk heel anders.
maandag 10 juli 2017 om 15:08
Nee er is hier geen sprake van spijt!! Je bent moeder geworden en deal with it! Kun je het om wat voor reden niet aan maak dan een afspraak met de huisarts. Werk aan jezelf!! Een kind heeft recht op een geborgen omgeving. Die heeft er niet voor gekozen geboren te worden. Als een moeder spijt heeft van het moederschap (dus voor het hebben van een kind, staat daar niet los van) vind ik dat voor 1 iemand spijtig en dat is voor het kind!!paleviolet schreef: ↑10-07-2017 00:28In mijn beleving heb je die spijt juist nodig om te kijken naar wat je kunt veranderen, want anders zou je geen aanzet hebben toch?
Maar blijkbaar is dat voor iedereen anders.
maandag 10 juli 2017 om 15:10
Joostisandersgeaard2 schreef: ↑10-07-2017 15:05Vrouw jagersma, ook zonder poedel houd ik nog steeds van je.
Ik miste je en ik ben blij dat je er weer bent!Ik kan echt slecht anoniem blijven.
maandag 10 juli 2017 om 15:13
Je hoeft tegen mij niet zo te schreeuwen hoor, ik heb bewust geen kinderenkorreltjezoutje schreef: ↑10-07-2017 15:08Nee er is hier geen sprake van spijt!! Je bent moeder geworden en deal with it! Kun je het om wat voor reden niet aan maak dan een afspraak met de huisarts. Werk aan jezelf!! Een kind heeft recht op een geborgen omgeving. Die heeft er niet voor gekozen geboren te worden. Als een moeder spijt heeft van het moederschap (dus voor het hebben van een kind, staat daar niet los van) vind ik dat voor 1 iemand spijtig en dat is voor het kind!!
Maar verder is dit toch precies wat ik zeg?
Dat je een gevoel van spijt kunt oppakken als een signaal dat er iets mis is, en waar je dus iets aan kunt doen (en nee, je kunt niet terug in de tijd, maar je kunt ook in je huidige situatie kijken hoe je het recht kunt zetten, of het beter kunt accepteren)
Iemand veroordelen voor wat hij/zij voelt is zo zinloos, stel je voor dat jij verdrietig bent en iemand gaat tegen jou schreeuwen dat je dat niet mag voelen, voel jij je dan minder verdrietig?
anoniem_205211 wijzigde dit bericht op 10-07-2017 15:20
1.48% gewijzigd
maandag 10 juli 2017 om 15:13
Niet alles gelezen maar afgaande op de OP: heel herkenbaar!
Ik heb een iets groter dan gemiddeld gezin en ik vind vooral de constante stroom 'zorgen' die je hebt vreselijk zwaar.
Je bent gewoon totdat je letterlijk naar de eeuwige jachtvelden gaat nooit, nooit NOOIT meer zorgeloos.
Ik vind het beroep wat op mijn inner space gedaan wordt, die navelstrengen die tot over de gehele aardbol lopen, geen totale ontspanning meer kennen heel beklemmend. Ik vind het echt benauwend van tijd tot tijd. En krijg regelmatig echte paniek gedachten en angsten.
Kinderen zitten onder je huid en in je aura. Ze kosten je je laatste adem en geld. Zij gaan altijd voor, en elke keuze die je maakt doe je met je kinderen in je achterhoofd. Je zal nooit meer op de eerste plaats staan. Je woont, neukt, slaapt, viert vakantie, werkt nooit meer waar je het eigenlijk zou willen. Je past je aan de lopende band aan.
Alles moet je plannen. Zoveel dingen die bij het ouderschap komen kijken en het stopt NOOIT.
Ik kan letterlijk jaloers zijn op kinderloze stellen. Als moeder ( en vader vast ook) heb je nooit eens een echte break van je verantwoordelijkheden. Het ouderschap zet je niet even uit ofzo. Het is er contant.
Het heeft niets te maken dit gevoel met wel of niet van mijn kinderen houden. Dat is een feit welke hier niet ter discussie staat. Maar het moederschap: dat vind ik vaak geen flikker aan. En dan helpt een weekendje weg echt niet.
Vaak put het me totaal uit. Ik meen het voor duizend procent als ik zeg: eens maar nooit meer! In een volgend leven blijf ik kinderloos!
( en waarom voel ik nu de behoefte om ook iets 'leuks' te zeggen over hoe fantastisch mijn dna is enzo? het blijft toch een no-go onderwerp, want we moeten vooral heel veel van ons nageslacht houden en het als het grootste cadeau ever zien enzo)
Ik heb een iets groter dan gemiddeld gezin en ik vind vooral de constante stroom 'zorgen' die je hebt vreselijk zwaar.
Je bent gewoon totdat je letterlijk naar de eeuwige jachtvelden gaat nooit, nooit NOOIT meer zorgeloos.
Ik vind het beroep wat op mijn inner space gedaan wordt, die navelstrengen die tot over de gehele aardbol lopen, geen totale ontspanning meer kennen heel beklemmend. Ik vind het echt benauwend van tijd tot tijd. En krijg regelmatig echte paniek gedachten en angsten.
Kinderen zitten onder je huid en in je aura. Ze kosten je je laatste adem en geld. Zij gaan altijd voor, en elke keuze die je maakt doe je met je kinderen in je achterhoofd. Je zal nooit meer op de eerste plaats staan. Je woont, neukt, slaapt, viert vakantie, werkt nooit meer waar je het eigenlijk zou willen. Je past je aan de lopende band aan.
Alles moet je plannen. Zoveel dingen die bij het ouderschap komen kijken en het stopt NOOIT.
Ik kan letterlijk jaloers zijn op kinderloze stellen. Als moeder ( en vader vast ook) heb je nooit eens een echte break van je verantwoordelijkheden. Het ouderschap zet je niet even uit ofzo. Het is er contant.
Het heeft niets te maken dit gevoel met wel of niet van mijn kinderen houden. Dat is een feit welke hier niet ter discussie staat. Maar het moederschap: dat vind ik vaak geen flikker aan. En dan helpt een weekendje weg echt niet.
Vaak put het me totaal uit. Ik meen het voor duizend procent als ik zeg: eens maar nooit meer! In een volgend leven blijf ik kinderloos!
( en waarom voel ik nu de behoefte om ook iets 'leuks' te zeggen over hoe fantastisch mijn dna is enzo? het blijft toch een no-go onderwerp, want we moeten vooral heel veel van ons nageslacht houden en het als het grootste cadeau ever zien enzo)
anoniem_212069 wijzigde dit bericht op 10-07-2017 15:19
11.10% gewijzigd
maandag 10 juli 2017 om 15:14
maandag 10 juli 2017 om 15:14
Breng het verhaal van mensen die spijt hebben van hun keuze om kinderen te nemen ook eens naar buiten. Dan kunnen andere mensen die kant van het verhaal ook meenemen in hun beslissing om kinderen te nemen.
Vaak hoor je dat mensen die er spijt van hebben van te voren niet bij die kant van het verhaal hebben stilgestaan. En dat is uiteindelijk triest voor ouder en kind.
robbie75 wijzigde dit bericht op 10-07-2017 15:20
5.22% gewijzigd
maandag 10 juli 2017 om 15:14
Maar waarom meteen die conclusie dat kind er onder moet lijden? Ik geloof het best dat er kinderen zijn met een fantastische jeugd, waarin de vader of moeder soms even bij vrienden een traan wegpinkt dat hij/zij het allemaal zo zwaar vindt. Maar ondertussen wel alles voor het kind overheeft en er veel van houdt. Het betekent ook niet dat je je huidige kind wegdenkt of dat die liefde er niet is. Maar dat je vroeger, toen je je kind nog helemaal niet kende en het niet kon missen, misschien een andere keuze zou hebben gemaakt als je opnieuw voor dat punt stond.korreltjezoutje schreef: ↑10-07-2017 15:08Nee er is hier geen sprake van spijt!! Je bent moeder geworden en deal with it! Kun je het om wat voor reden niet aan maak dan een afspraak met de huisarts. Werk aan jezelf!! Een kind heeft recht op een geborgen omgeving. Die heeft er niet voor gekozen geboren te worden. Als een moeder spijt heeft van het moederschap (dus voor het hebben van een kind, staat daar niet los van) vind ik dat voor 1 iemand spijtig en dat is voor het kind!!
maandag 10 juli 2017 om 15:15
Mooie post. Zo denk ik er ook over.Vlammetje-1 schreef: ↑10-07-2017 13:24Is het niet ook gewoon dat het gras groener is aan de overkant? Dat wanneer je terug zou gaan als je kon het waarschijnlijk ook tegenvalt? Ik verlang soms terug naar de zorgeloosheid en vrijheid van toen mijn dochter er nog niet was. Maar aan de andere kant had ik het toen voor mijn gevoel ook druk, kwam ik te weinig aan mezelf toe en voelde ik ook niet complete vrijheid. Dus ik vraag me vaak af of het leventje nu echt zoveel verschilt van het leventje van een paar jaar geleden.
Ik kan soms jaloers zijn op kinderloze vriendinnen en collega's die na het werk een pizza in de oven kunnen gooien en met de beentjes omhoog kunnen zitten. Of die overal lekker naartoe kunnen zonder oppas te regelen. Maar aan de andere kant weet ik nog heel goed dat ik toen ik nog geen kind had ook onrust voelde en mijn werk bijvoorbeeld een erg grote en zware rol in mijn leven speelde. Door de komst van mijn dochter kan ik veel beter relativeren en zie ik wat echt belangrijk is. Al vind ik het soms retezwaar vanwege de slechte nachten die maar niet lijken te stoppen.
Kortom, spijt? Misschien soms maar ik zou het opnieuw doen als ik de keuze had. En ja cliché maar de allesomvattende liefde en trots die ik voel voor mijn kleine meid daar kan niets tegenop. Dat had ik voor geen goud willen missen. Maar ik kan me wel verplaatsen in TO en hoe ze erover schrijft geloof ik niet dat het schadelijk voor haar dochter is. Ik vind het wel mooi dat ze het bespreekbaar maakt en heb er ook totaal geen oordeel over.
maandag 10 juli 2017 om 15:17
O, dat geloof ik. Het is niet alleen voor de baby's maar ook voor de ouders, toch, dat kangaroe'en bij prematuurtjes ? En dat er bepaalde stoffen vrijkomen bij borstvoeding is ook voor de binding. ( en nee : niets ten nadele van glesvoeding ) . Niet iedere ouder zal plotsklaps verliefd zijn, bij sommigen moet dat groeien. En bij anderen groeit het dan misschien niet of totaal anders.Joostisandersgeaard2 schreef: ↑10-07-2017 15:06Moet je ook zien hoeveel impact de verloop en de nasleep van een bevalling kan hebben hoe je de rest ervaart.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 juli 2017 om 15:19
Al zou je er wel bij stil hebben gestaan, dan weet je toch nog niet of jij degene bent die spijt krijgt ? Rn wat als je er bij stilgestaan hebt en je krijgt spijt : mag je dan wel of niet " klagen " ?robbie75 schreef: ↑10-07-2017 15:14Laat mensen die spijt hebben van hun keuze om kinderen te nemen ook eens hun verhaal doen op tv.ja, leuk voor hun nageslacht ook wel . Dan kunnen mensen die kant van het verhaal ook meenemen in hun beslissing om kinderen te nemen.
Vaak hoor je dat mensen die er spijt van hebben van te voren niet bij die kant van het verhaal hebben stilgestaan. En dat is uiteindelijk triest voor ouder en kind.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 juli 2017 om 15:24
Ik denk dat de meeste mensen zich wel realiseren dat spijt een optie is, dat het mogelijk is om het ouderschap niet zo leuk te vinden, maar ik denk dat het niet voor iedereen mogelijk is om in te schatten hoe zij dat persoonlijk zullen ervaren.robbie75 schreef: ↑10-07-2017 15:14Breng het verhaal van mensen die spijt hebben van hun keuze om kinderen te nemen ook eens naar buiten. Dan kunnen andere mensen die kant van het verhaal ook meenemen in hun beslissing om kinderen te nemen.
Vaak hoor je dat mensen die er spijt van hebben van te voren niet bij die kant van het verhaal hebben stilgestaan. En dat is uiteindelijk triest voor ouder en kind.
Ik weet al sinds mijn tienertijd dat ik niet aan het moederschap ga beginnen, en ik ben ook altijd heel erg bang geweest om per ongeluk zwanger te worden, juist omdat ik wel wist dat ik het later zou betreuren.
Maar sommige mensen gaan er van uit dat het moederschap juist goed bij ze past, en dat blijkt dan niet zo te zijn, daar doe je vooraf niet zoveel aan denk ik.
maandag 10 juli 2017 om 15:25
Dit vooral!!Orangetree schreef: ↑09-07-2017 13:23Spijt niet. Maar om nou te zeggen dat ik ze altijd even leuk vind? Neuh. Soms zijn ze strontvervelend. En altijd op momenten dat het niet uitkomt. Ben ook blij dat ik uit de 'kleine' kinderen ben. Dat vond ik vaker niet dan wel leuk.
Ik heb volwassen en puber kinderen en veel van mijn vrienden zitten gewoon echt nog in de baby's en peuters. Ik dank god op mijn blote knietjes dat ik die fase in godsnaam gehad heb. Achteraf vraag ik me wel eens af hoe ik dat gedaan heb allemaal. Het is maar goed dat ik toen jong en veerkrachtig was, iig veerkrachtiger dan nu.
Ik vind kleine kinderen en baby's nog steeds heel erg lief en schattig enzo, maar dan vooral bij een ander
