Spijt van moederschap

paleviolet schreef: ↑

10-07-2017 15:13

Je hoeft tegen mij niet zo te schreeuwen hoor, ik heb bewust geen kinderen
Maar verder is dit toch precies wat ik zeg?
Dat je een gevoel van spijt kunt oppakken als een signaal dat er iets mis is, en waar je dus iets aan kunt doen (en nee, je kunt niet terug in de tijd, maar je kunt ook in je huidige situatie kijken hoe je het recht kunt zetten, of het beter kunt accepteren)
Iemand veroordelen voor wat hij/zij voelt is zo zinloos, stel je voor dat jij verdrietig bent en iemand gaat tegen jou schreeuwen dat je dat niet mag voelen, voel jij je dan minder verdrietig?

Yggdrasil- schreef: ↑

10-07-2017 15:13

Niet alles gelezen maar afgaande op de OP: heel herkenbaar!
Ik heb een iets groter dan gemiddeld gezin en ik vind vooral de constante stroom 'zorgen' die je hebt vreselijk zwaar.
Je bent gewoon totdat je letterlijk naar de eeuwige jachtvelden gaat nooit, nooit NOOIT meer zorgeloos.

Ik vind het beroep wat op mijn inner space gedaan wordt, die navelstrengen die tot over de gehele aardbol lopen, geen totale ontspanning meer kennen heel beklemmend. Ik vind het echt benauwend van tijd tot tijd. En krijg regelmatig echte paniek gedachten en angsten.

Kinderen zitten onder je huid en in je aura. Ze kosten je je laatste adem en geld. Zij gaan altijd voor, en elke keuze die je maakt doe je met je kinderen in je achterhoofd. Je zal nooit meer op de eerste plaats staan. Je woont, neukt, slaapt, viert vakantie, werkt nooit meer waar je het eigenlijk zou willen. Je past je aan de lopende band aan.

Alles moet je plannen. Zoveel dingen die bij het ouderschap komen kijken en het stopt NOOIT.
Ik kan letterlijk jaloers zijn op kinderloze stellen. Als moeder ( en vader vast ook) heb je nooit eens een echte break van je verantwoordelijkheden. Het ouderschap zet je niet even uit ofzo. Het is er contant.

Het heeft niets te maken dit gevoel met wel of niet van mijn kinderen houden. Dat is een feit welke hier niet ter discussie staat. Maar het moederschap: dat vind ik vaak geen flikker aan. En dan helpt een weekendje weg echt niet.
Vaak put het me totaal uit. Ik meen het voor duizend procent als ik zeg: eens maar nooit meer! In een volgend leven blijf ik kinderloos!

( en waarom voel ik nu de behoefte om ook iets 'leuks' te zeggen over hoe fantastisch mijn dna is enzo? het blijft toch een no-go onderwerp, want we moeten vooral heel veel van ons nageslacht houden en het als het grootste cadeau ever zien enzo)

Yggdrasil- schreef: ↑

10-07-2017 15:13

Niet alles gelezen maar afgaande op de OP: heel herkenbaar!
Ik heb een iets groter dan gemiddeld gezin en ik vind vooral de constante stroom 'zorgen' die je hebt vreselijk zwaar.
Je bent gewoon totdat je letterlijk naar de eeuwige jachtvelden gaat nooit, nooit NOOIT meer zorgeloos.

Ik vind het beroep wat op mijn inner space gedaan wordt, die navelstrengen die tot over de gehele aardbol lopen, geen totale ontspanning meer kennen heel beklemmend. Ik vind het echt benauwend van tijd tot tijd. En krijg regelmatig echte paniek gedachten en angsten.

Kinderen zitten onder je huid en in je aura. Ze kosten je je laatste adem en geld. Zij gaan altijd voor, en elke keuze die je maakt doe je met je kinderen in je achterhoofd. Je zal nooit meer op de eerste plaats staan. Je woont, neukt, slaapt, viert vakantie, werkt nooit meer waar je het eigenlijk zou willen. Je past je aan de lopende band aan.

Alles moet je plannen. Zoveel dingen die bij het ouderschap komen kijken en het stopt NOOIT.
Ik kan letterlijk jaloers zijn op kinderloze stellen. Als moeder ( en vader vast ook) heb je nooit eens een echte break van je verantwoordelijkheden. Het ouderschap zet je niet even uit ofzo. Het is er contant.

Het heeft niets te maken dit gevoel met wel of niet van mijn kinderen houden. Dat is een feit welke hier niet ter discussie staat. Maar het moederschap: dat vind ik vaak geen flikker aan. En dan helpt een weekendje weg echt niet.
Vaak put het me totaal uit. Ik meen het voor duizend procent als ik zeg: eens maar nooit meer! In een volgend leven blijf ik kinderloos!

( en waarom voel ik nu de behoefte om ook iets 'leuks' te zeggen over hoe fantastisch mijn dna is enzo? het blijft toch een no-go onderwerp, want we moeten vooral heel veel van ons nageslacht houden en het als het grootste cadeau ever zien enzo)

vrouwjagersma schreef: ↑

10-07-2017 15:07

Niet te voorzien. Geweldige zwangerschap, stabiele relatie, alles voorhanden, goed netwerk. Toen de baby er was, was er gelijk het idee "ik kan dit niet, ik ben niet goed genoeg"
Dankzij vrij accuraat optreden van de wijkverpleegkundige is het allemaal redelijk snel gegaan, er was snel hulp en toen ging het beter. Maar vergis je niet, als je je zo voelt is elke dag een martelgang. Ik praat er ook liever niet te gedetailleerd over. Bij de jongste zijn er allerlei extra voorzorgsmaatregelen genomen en daar was het echt ook gelijk heel anders.

blijfgewoonbianca schreef: ↑

10-07-2017 15:19

Al zou je er wel bij stil hebben gestaan, dan weet je toch nog niet of jij degene bent die spijt krijgt ? Rn wat als je er bij stilgestaan hebt en je krijgt spijt : mag je dan wel of niet " klagen " ?

jellybelly schreef: ↑

10-07-2017 15:27

Maar juist voor jou heb ik dan deze vraag: hoe zag je dit toen je besloot voor kinderen te gaan? En toen je er al twee of drie had (weet niet precies hoeveel kinderen je hebt) en besloot om er voor nog eentje te gaan?

Yggdrasil- schreef: ↑

10-07-2017 15:40

Ik was ontzettend jong en na de eerste kwamen er gewoon nog een paar.

robbie75 schreef: ↑

10-07-2017 15:34

Je kop in het zand steken lost ook niets op. Er zijn genoeg kinderen die hun leven beschadigd zijn omdat ze voelden dat ze niet gewenst waren in hun jeugd. Maak het openbaar, dat is de eerste stap om een oplossing te vinden. In het belang van zowel ouder als kind.





Dus dan voelen die kinderen het niet alleen, nu horen ze het ook hun moeder nog op tv zeggen ? En dat is helpend omdat ?







Het gaat om bewustwording. Je hoort vrijwel alleen verhalen van hoe geweldig het is om moeder te zijn. Het is wel zwaar maar het is het zo waard. Voor veel mensen is het vanzelfsprekend dat als je eenmaal kinderen hebt dat je het het allemaal waard vindt. En dat is het dus niet. Breng dat dus nar buiten in plaats van het te verstoppen.

paleviolet schreef: ↑

10-07-2017 15:24

Ik denk dat de meeste mensen zich wel realiseren dat spijt een optie is, dat het mogelijk is om het ouderschap niet zo leuk te vinden, maar ik denk dat het niet voor iedereen mogelijk is om in te schatten hoe zij dat persoonlijk zullen ervaren.
Ik weet al sinds mijn tienertijd dat ik niet aan het moederschap ga beginnen, en ik ben ook altijd heel erg bang geweest om per ongeluk zwanger te worden, juist omdat ik wel wist dat ik het later zou betreuren.
Maar sommige mensen gaan er van uit dat het moederschap juist goed bij ze past, en dat blijkt dan niet zo te zijn, daar doe je vooraf niet zoveel aan denk ik.

blijfgewoonbianca schreef: ↑

10-07-2017 15:30

Had je een PND , of dat ook eigenlijk niet ?



Wat ik me afvraag is of moeders met spijt ook " iets van een PND " hebben, of dat het iets totaal anders is. Dat je je geen raad weet met zo'n hummel, snap ik wel. Dat je in een wat-moet-ik-met-zo'n-brulboei-stand schiet, vind ik niet gek. Maar ben je de meest lastige fases doorlopen, doet je kind van , laten we zeggen , negen het op alle fronten prima en voel je een overweldigende spijt....ik geloof het, hoor, maar ik vat het niet echt.

blijfgewoonbianca schreef: ↑

10-07-2017 15:42

Zodat voortaan iedereen zich af kan vragen of zijn of haar ouders het allemaal wel waard vonden ?
Bij een PND is er vaak een verstoorde band tussen moeder en kind. En daar is gelukkig aandacht voor.
Of je aan " gewone " spijt wat kunt doen weet ik niet zo goed. En ik weet ook niet of alle ouders zich nu , starend in hun navel, af moeten gaan zitten vragen of het het allemaal wel waard is.

robbie75 schreef: ↑

10-07-2017 15:34

Je kop in het zand steken lost ook niets op. Er zijn genoeg kinderen die hun leven beschadigd zijn omdat ze voelden dat ze niet gewenst waren in hun jeugd. Maak het openbaar, dat is de eerste stap om een oplossing te vinden. In het belang van zowel ouder als kind.

Het gaat om bewustwording. Je hoort vrijwel alleen verhalen van hoe geweldig het is om moeder te zijn. Het is wel zwaar maar het is het zo waard. Voor veel mensen is het vanzelfsprekend dat als je eenmaal kinderen hebt dat je het het allemaal waard vindt. En dat is het dus niet. Breng dat dus nar buiten in plaats van het te verstoppen.

-bambi- schreef: ↑

10-07-2017 14:30

Het moederschap is toch onlosmakelijk verbonden met gevoelens voor je kind(eren)?
Hoe was dat bij jouw moeder?

blijfgewoonbianca schreef: ↑

10-07-2017 15:30

Had je een PND , of dat ook eigenlijk niet ?



Wat ik me afvraag is of moeders met spijt ook " iets van een PND " hebben, of dat het iets totaal anders is. Dat je je geen raad weet met zo'n hummel, snap ik wel. Dat je in een wat-moet-ik-met-zo'n-brulboei-stand schiet, vind ik niet gek. Maar ben je de meest lastige fases doorlopen, doet je kind van , laten we zeggen , negen het op alle fronten prima en voel je een overweldigende spijt....ik geloof het, hoor, maar ik vat het niet echt.

lux. schreef: ↑

10-07-2017 11:23

Nee, ik vind dat we het taboe niet zouden moeten doorbreken. Dat lijkt me namelijk helemaal niet wenselijk voor de kinderen. Bovendien, als je het moederschap zo zwaar vindt, zoals TO zegt, en dan heb ik het idee dat ze het vooral emotioneel heel zwaar vindt, dan zou ik daar hulp bij zoeken.

De vergelijking met homoseksualiteit vind ik slaan als een tang op een varken, want met homoseksualiteit schaad je niemand anders. Met het taboe doorbreken en openlijk te koop lopen met je spijtgevoelens over je kind, daarmee wel.

En dat doet TO niet, maar daarom is het wat mij betreft beter als het taboe blijft. Want inderdaad, het kind heeft er niet om gevraagd om geboren te worden (sprokkelientje geloof ik?); dat is een keuze van jou als ouder. Jij doet je kind het leven aan, als het mee zit 80 jaar aan pieken en dalen, en van tevoren weet je niet hoe hoog de pieken en hoe diep de dalen zullen zijn. Daar heeft hij of zij niet om gevraagd en had het kind niet bestaan, dan had het nooit geweten. Maar het kind bestaat wel en daar maak je dan het beste van, en als je dan tegen jezelf aanloopt, dan zoek je daar hulp bij, als je het mij vraagt.

Als iemand géén kinderen heeft gekregen en daar achteraf spijt van heeft, of vastloopt in zijn loopbaan en spijt heeft van zijn carrièrekeuzes, etc., dan zoekt hij daar ook hulp bij. Dan ga je geen #regrettingworkinglife oprichten om te laten zien hoezeer het je spijt allemaal, dan doe je er wat mee. Toch? Waarom zou je dan nu ineens niet wat moeten met spijtgevoelens?

Ik heb even nagedacht over waarom ik het niet los van elkaar kan zien, 'moederschap' en het kind. Ik denk dat wat TO bedoelt met 'moederschap', dat dat de zorgrol haar niet past.
Als je het sec hebt over dat de zorgrol je niet past, dwz: luiers verschonen is niet je ding, je haat het om elke dag vroeg op te moeten omdat je kind om 6u opstaat, je vindt het zorgen dat het gezin draait vermoeiend en je wordt gek van zoveel was, dan denk ik dat iedere moeder het wel eens met je eens is. Niemand staat te springen bij de aanblik van 4 wasmanden om eens even lekker de wasvrouw uit te gaan hangen na een lange werkdag en 3 kinderen gevoed, gebadderd en voorgelezen in bed te stoppen. Dat ís ook pittig. Maar dat zie ik geloof ik niet als moederschap, dat zie ik als verzorging. En ik denk dat zoveel mensen verzorgen niet écht het einde vinden (ik ben er een van iig), maar dat het moederschap, dus het hebben van het kind zelf, en de liefde en leuke momenten dat dat met zich meebrengt, dat flink overschaduwt.

En kennelijk heeft TO dat niet. Wat voor mij maar een piepklein stukje van het moederschap is, iets 'dat er nu eenmaal bijhoort', is voor haar zo groot dat de geneugten die het kind net zich meebrengt er niet (meer) tegen opwegen. Dus dan begrijp ik, in die zin, dat je spijt hebt van het moederschap.

Maar dat is dan toch een heel verdrietig en naar iets, dat je de zorgrol zo zwaar en groot vindt, dat dat alles overschaduwt? Dan wil je dat het liefst veránderen, lijkt me, niet het liefst ongedáán maken. En dat is waar ik TO niet meer volg, dat ik het gevoel heb dat zij zegt: 'ik heb spijt en daar blijft het bij.'

En dat het geen effect heeft op de kinderen omdat ze er niets van merken, dat vind ik erg moeilijk te geloven. Een ongemotiveerde collega pik je er zo uit, iemand die zich verveelt bij een vergadering daar druipt het vaak vanaf... en dan zou het een kind niet opvallen dat zijn/haar moeder hiermee zit? Volgens mij is het bijna onmogelijk om dat niet onbewust toch over te dragen op je kind.

robbie75 schreef: ↑

10-07-2017 15:52

Dit is helpend omdat:
1) De eerste stap van een probleem oplossen het probleem erkennen is.
2) Dit er voor kan zorgen dat andere mensen geen kinderen nemen als ze die kant van het verhaal zien en daarmee zichzelf en hun kinderen veel leed besparen. Nogmaals : je weet niet van te voren dat je spijt gaat krijgen. Je weet ook niet wat voor kind je krijgt. Sommige mensen hebben spijt van een all in vakantie. Maar die all in hotels zitten proppievol. Hoe helpt dat jou als je er over denkt om een all in vakantie te boeken ?

En ja natuurlijk moet je jezelf dat afvragen. Voor jezelf, je partner en je kinderen.

jellybelly schreef: ↑

10-07-2017 15:41

Maar dit is niet echt een antwoord op mijn vraag. Of misschien juist wel, je deed het gewoon zonder er veel bij na te denken?

Yggdrasil- schreef: ↑

10-07-2017 16:08

Ja eigenlijk wel.
Je kan zoveel mogelijk plannen en van te voren uitstippelen, maar kinderen zijn daar wat mij betreft geen onderdeel van.
Ze zijn me, hoewel bewust voor gekozen, overkomen. Ik stopte wel met de pil en dacht dat het me leuk leek om me voort te planten. Maar wat het werkelijk inhield kon ik nooit van te voren weten. Het gevoel van onmacht en heftige verantwoordelijkheid kwam in golven en toen ik nog jong en flexibel was, was ik ook zorgelozer en impulsiever. Met de wetenschap van nu, zou ik nooit kinderen hebben genomen. Maar dat wist ik toen niet. Ik dacht vooral dat ik goed voorbereid was, maar de waarheid was dat ik geen idee had. En zo is het gewoon voor heel veel.
Je krijgt 1 of meerdere kinderen, speelt house, maar er zeurt ergens on the back ground altijd dat stemmetje: had je dit wel moeten doen, en is dit het? Is dit nou waar ik mijn hele leven en zorgeloosheid voor heb opgegeven? En hoezo krijg je er zoveel voor terug? Waar en wanneer dan?

Nogmaals, en ik blijf het aanstippen: mijn dna is fantastisch gelukt en ze zijn de leukste en de mooiste van de wereld. Maar de verantwoordelijkheid slokt me gewoon op en zuigt me leeg. Het zegt overigens heel veel over MIJ. En nagenoeg niks over mijn kinderen.
Dat besef ik mij echt wel.

Dat ik niet geniet is trouwens niet zo. Ik geniet me nml kapot. Dus het 1 kan echt wel naast het andere bestaan! Gelukkig wel zeg!!

fashionvictim schreef: ↑

09-07-2017 20:49

Ik denk namelijk dat die dingen die je noemt, dat nooit meer zorgeloos zijn, dat altijd verantwoordelijk zijn, helemaal niet het gevolg zijn van het feit dat je moeder bent, maar simpelweg van het feit dat je geen kind meer bent. Had je geen kinderen gekregen, dan was je geheid inmiddels ook niet meer zorgeloos en had je ook altijd de verantwoordelijkheid voor het een of ander. Dan was het niet je kind, maar je dementerende moeder. Of de werknemers van je bedrijf. Of je depressieve partner. Of je baan. Of je hypotheek. Of je blinde hond. Of weet ik veel wat.

Volwassen worden betekent nu eenmaal dat je zorgeloosheid verdwijnt. En dat je verantwoordelijkheden krijgt waar je niet meer voor kunt weglopen. Dat het leven geen feestje meer is. En die volwassenheid komt meestal min of meer tegelijk met het moment dat de meeste mensen ook kinderen krijgen. En daarom halen sommige mensen het gevoel dat het volwassen leven soms best wel tegenvalt, door elkaar met het gevoel dat het ouderschap tegenvalt.

Terwijl ik denk dat je precies deze zelfde gevoelens gehad zou hebben als je geen kinderen had gekregen. Je had dan alleen niet zo'n mooi excuus voor die gevoelens gehad.

fashionvictim schreef: ↑

09-07-2017 22:08

Ten eerste: ik ben zo vaak een hele zondag in bed gebleven sinds ik moeder ben. Soms gezellig met kind, soms met partner, soms in mijn eentje. En ze leven nog steeds.

Ik snap heus wel dat mensen er geen zin in hebben, maar ik merk dat mensen die geen kinderen hebben vaak zo'n raar vertekend beeld hebben van kinderen hebben. Alsof het iets heel heftigs is. Dat is het in zekere zin ook wel, maar die heftigheid zit niet in de dingen die jij noemt. Vind ik.

Misschien ben ik wel een beetje een simpele ziel, als het op mijn moederschap aankomt. Ik doe maar wat. Ik denk helemaal niet zo heftig na als dat ik hier op het forum lees. Misschien dat als ik dat wel zou doen, dat ik er dan ook geen zin in zou hebben. Ik herken het simpelweg echt niet.

blijfgewoonbianca schreef: ↑

10-07-2017 16:07

Snarky schreef: ↑

10-07-2017 16:26

Van de meeste dingen kun je pas echt zeggen wat je ervan vindt als je er middenin zit. Er zijn weinig dingen zo ingrijpend als het ouderschap, dus zo raar vind ik het niet dat iemand wordt overvallen door aspecten die onverwachts erg zwaar kunnen vallen of die je verkeerd had ingeschat.

Het hoeven overigens niet eens de kinderen zelf te zijn die tegenvallen, ik denk dat ik juist erg teleurgesteld in mezelf zou kunnen raken als ik kinderen had. Dat ik de hele dag door maar bang zou zijn dat zo'n kind onder een bus/pestkop/pedofiel/kilo heroïne/enge ziekte zou lopen of zoiets, en dat ik daar heel slecht mee om zou kunnen gaan. Ik word al helemaal gek als de hond niet lekker is, laat staan als er iets met mijn kind zou zijn.

Wat me trouwens erger lijkt dan een moeder die eerlijk durft te zeggen dat het wel eens tegenvalt, is een moeder die wil bepalen wat anderen wel en niet mogen voelen. Daar word je als kind pas echt door in de hoek gezet.