Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
maandag 10 juli 2017 om 23:37
Misschien niet om hier op het forum te beantwoorden, maar wel handig om in ieder geval voor jezelf te bedenken:Padoempats schreef: ↑10-07-2017 23:30Zeker. Ik praat erover met mijn man, ik barst soms in huilen uit (als niemand kijkt), ik vreet de koektrommel leeg van frustratie. Mijn eigenwaarde is er niet beter op geworden en ik pieker me suf. Dus ja, het heeft zeker effect, maar ik heb niet het idee dat ik slecht functioneer.
Wat zou jou kunnen helpen?
Wat zou het lichter maken?
Waar heb jij behoefte aan, en hoe zou je dat kunnen realiseren?
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
maandag 10 juli 2017 om 23:43
Goede vragen.
@ Prdoempam Padoempats
Ik denk dat een kind dit wel kan voelen. Waarmee ik niet aangeef dat jij het 'dus' maar 'even' niet meer moet gaan voelen. Feit blijft dat een kind voelt dat mama verminderd zelfbeeld heeft. Dus wellicht als jij zelf accepteert 'dat het is zoals het is' kan dat wellicht naast een positief effect op jezelf ook goed doen voor iedereen om je heen. Misschien is het dus ook voor jou een goede tip om er wel eens met een objectieve derde over te praten.
@ Prdoempam Padoempats
Ik denk dat een kind dit wel kan voelen. Waarmee ik niet aangeef dat jij het 'dus' maar 'even' niet meer moet gaan voelen. Feit blijft dat een kind voelt dat mama verminderd zelfbeeld heeft. Dus wellicht als jij zelf accepteert 'dat het is zoals het is' kan dat wellicht naast een positief effect op jezelf ook goed doen voor iedereen om je heen. Misschien is het dus ook voor jou een goede tip om er wel eens met een objectieve derde over te praten.
enn wijzigde dit bericht op 10-07-2017 23:49
Reden: nick niet goed gelezen
Reden: nick niet goed gelezen
4.39% gewijzigd
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
maandag 10 juli 2017 om 23:45
Ik vind de reacties van Simbalabimba echt onthutsend. Gewoon stilstaan bij de leuke momenten, dan komt alles goed. Hoeveel meer wil je de gevoelens van TO en anderen die aangeven haar posts wel te begrijpen bagatelliseren? En dan vervolgens nog dunnetjes erover heen met de vraag of TO verdriet en schuldgevoel wel rottig vindt. Wat voor antwoord verwacht je daar nou op? 'Nou, stiekem vind ik het eigenlijk wel fijn, mijn dagelijkse portie schuldgevoel'?
Om het over BGB, die criminelen in één adem noemt met moeders met spijt maar helemaal niet te hebben. Niet veroordelen zei je toch?
maandag 10 juli 2017 om 23:48
Raar, ik als bewust kinderloze word juist kriegel van ouders die alle niet-ouders over één kam scheren.Het-groepje schreef: ↑10-07-2017 14:44De kinderlozen in mijn omgeving zeggen dat ook zo zelfs.
Als ze oppassen schrikken ze zich dood van dingen (even verslikken, valpartijen) en komen liefst na zo'n incident (tig per dag dus) nog een uurtje bij ervan in hun eentje.
Het lijkt mij aan de andere kant heerlijk om je geld alleen maar aan jezelf uit te kunnen geven, en je huis alleen maar voor jezelf in te richten en je tijd helemaal zelf in te kunnen delen.
Het is natuurlijk niet zo dat kinderlozen een makkelijker bestaan hebben maar ik denk wel overzichtelijker.
Het enige dat ik een tegenvaller vind is het eeuwig voor meerdere mensen moeten denken, en dan altijd onvoorziene omstandigheden of emoties. Soms kan ik daar heel kriegel van worden.
Those who can make you believe absurdities can make you commit atrocities.
maandag 10 juli 2017 om 23:51
maandag 10 juli 2017 om 23:52
Als je zo slecht begrijpend leest moet je het daar inderdaad niet over hebben.Eze schreef: ↑10-07-2017 23:45Ik vind de reacties van Simbalabimba echt onthutsend. Gewoon stilstaan bij de leuke momenten, dan komt alles goed. Hoeveel meer wil je de gevoelens van TO en anderen die aangeven haar posts wel te begrijpen bagatelliseren? En dan vervolgens nog dunnetjes erover heen met de vraag of TO verdriet en schuldgevoel wel rottig vindt. Wat voor antwoord verwacht je daar nou op? 'Nou, stiekem vind ik het eigenlijk wel fijn, mijn dagelijkse portie schuldgevoel'?
Om het over BGB, die criminelen in één adem noemt met moeders met spijt maar helemaal niet te hebben. Niet veroordelen zei je toch?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 10 juli 2017 om 23:53
Gewoon stilstaan bij de leuke momenten? Heb ik nergens geschreven, laat staan zo bedoeld.Eze schreef: ↑10-07-2017 23:45Ik vind de reacties van Simbalabimba echt onthutsend. Gewoon stilstaan bij de leuke momenten, dan komt alles goed. Hoeveel meer wil je de gevoelens van TO en anderen die aangeven haar posts wel te begrijpen bagatelliseren? En dan vervolgens nog dunnetjes erover heen met de vraag of TO verdriet en schuldgevoel wel rottig vindt. Wat voor antwoord verwacht je daar nou op? 'Nou, stiekem vind ik het eigenlijk wel fijn, mijn dagelijkse portie schuldgevoel'?
Om het over BGB, die criminelen in één adem noemt met moeders met spijt maar helemaal niet te hebben. Niet veroordelen zei je toch?
Vul niet zo voor me in wat ik met mijn posts bedoel.
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
maandag 10 juli 2017 om 23:54
Ja en waarom niet beginnen bij jezelf? Zeg maar vanaf nu? Het wijzen naar anderen is mij inmiddels overduidelijk geworden. Succes ermee.
enn wijzigde dit bericht op 11-07-2017 00:02
2.03% gewijzigd
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 11 juli 2017 om 00:07
Het zou zeker zo kunnen zijn dat mijn dochter iets voelt van mijn lage zelfbeeld, maar ik ben er heilig van overtuigd dat ze niet weet dat dat deels (!) te wijten valt aan mijn worsteling met het moederschap.Enn schreef: ↑10-07-2017 23:43Goede vragen.
@ Prdoempam Padoempats
Ik denk dat een kind dit wel kan voelen. Waarmee ik niet aangeef dat jij het 'dus' maar 'even' niet meer moet gaan voelen. Feit blijft dat een kind voelt dat mama verminderd zelfbeeld heeft. Dus wellicht als jij zelf accepteert 'dat het is zoals het is' kan dat wellicht naast een positief effect op jezelf ook goed doen voor iedereen om je heen. Misschien is het dus ook voor jou een goede tip om er wel eens met een objectieve derde over te praten.
Met iemand praten kan nooit kwaad natuurlijk, maar ik vraag me wel af of niet iedere moeder wel iets heeft waar ze mee worstelt. Is het per se schadelijk dat mijn dochter ziet dat ik niet altijd even zeker ben van mezelf?
Ik heb overigens nog veel meer slechte eigenschappen hoor, zoals iedereen, maar ook die hoef ik niet te verstoppen voor mijn kind toch? Ik snap dat hier een hoop nuance in zit. Als je zelfbeeld echt beneden het vriespunt is of als je met enorme depressie of angsten worstelt, natuurlijk is het dan vormend voor een kind om dat te zien. Tegelijkertijd vind ik het heel belangrijk om mijn dochter te laten zien dat ik nu eenmaal niet perfect ben. Dat ik mezelf ben bij haar, en dat dat is goed genoeg is. En dat moeders ook soms verdriet hebben, en dat dat ook oké is.
dinsdag 11 juli 2017 om 00:21
Natuurlijk hoef je als moeder niet perfect te zijn en is het niet erg dat kinderen zien dat je ook wel eens verdriet hebt.
Maar jij weet dat het wel wat meer is dan dat.
Verdriet, eetbuien, eigenwaarde naar beneden, piekeren, spijt.
Daar kun je hulp bij krijgen. Niet dat dan ineens de straten van goud zijn en het leven een feest, maar wel heeeel veel minder van de nare dingen die ik jou en je omgeving niet gun.
Niet omdat je slecht bent zoals je bent of omdat je gevoel er niet mag zijn. Maar omdat het verdrietig en naar is, en er wat aan te doen valt.
En misschien heb je dan nog steeds spijt (in ieder geval vast van deze periode), maar is het hanteerbaarder en met minder negatieve bijeffecten.
Maar jij weet dat het wel wat meer is dan dat.
Verdriet, eetbuien, eigenwaarde naar beneden, piekeren, spijt.
Daar kun je hulp bij krijgen. Niet dat dan ineens de straten van goud zijn en het leven een feest, maar wel heeeel veel minder van de nare dingen die ik jou en je omgeving niet gun.
Niet omdat je slecht bent zoals je bent of omdat je gevoel er niet mag zijn. Maar omdat het verdrietig en naar is, en er wat aan te doen valt.
En misschien heb je dan nog steeds spijt (in ieder geval vast van deze periode), maar is het hanteerbaarder en met minder negatieve bijeffecten.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
dinsdag 11 juli 2017 om 00:22
Ik heb echt geen idee of dit wel of niet voelbaar is voor een kind en/of dat jouw spijt van moederschap voelbaar is voor haar. Ik denk dus dat ik om die reden (in jouw geval) er wel voor zou hebben gekozen om het met mijzelf uit te gaan zoeken. Soort van ' better safe than sorry' en ook vanuit de gedachte: ik neem het deel waar ik gevoelsmatig verantwoordelijk voor ben op me. Maar goed, dat ben ik maar en dat is vanzelfsprekend geen norm.Padoempats schreef: ↑11-07-2017 00:07Het zou zeker zo kunnen zijn dat mijn dochter iets voelt van mijn lage zelfbeeld, maar ik ben er heilig van overtuigd dat ze niet weet dat dat deels (!) te wijten valt aan mijn worsteling met het moederschap.
Met iemand praten kan nooit kwaad natuurlijk, maar ik vraag me wel af of niet iedere moeder wel iets heeft waar ze mee worstelt. Is het per se schadelijk dat mijn dochter ziet dat ik niet altijd even zeker ben van mezelf?
Ik heb overigens nog veel meer slechte eigenschappen hoor, zoals iedereen, maar ook die hoef ik niet te verstoppen voor mijn kind toch? Ik snap dat hier een hoop nuance in zit. Als je zelfbeeld echt beneden het vriespunt is of als je met enorme depressie of angsten worstelt, natuurlijk is het dan vormend voor een kind om dat te zien. Tegelijkertijd vind ik het heel belangrijk om mijn dochter te laten zien dat ik nu eenmaal niet perfect ben. Dat ik mezelf ben bij haar, en dat dat is goed genoeg is. En dat moeders ook soms verdriet hebben, en dat dat ook oké is.
Verder ben ik het eens met je dat een kind er niet slechter van wordt als het leert dat een moeder ook maar een mens is. Met alle gevoelens die erbij horen echter laten zien dat je er bewust mee omgaat kan ook een waardevolle les voor een kind zijn. Afijn, ik ben een nogal zelf reflecterend ingesteld persoon en ben het mede daardoor nu vooraf al met je eens dat het net zo goed verstandig kan zijn om naast je neer te leggen wat niet van jou is.
enn wijzigde dit bericht op 11-07-2017 00:26
1.92% gewijzigd
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 11 juli 2017 om 00:42
Ik heb ooit een boek gelezen "De mythe van de moederliefde".
Daar stond eigenlijk in dat veel vrouwen vroeger helemaal niet zo van hun kinderen hielden.
Dat het gewoon weer een last extra was dat kind. Een "kleine volwassene" die ook zo behandelt werd en helemaal onderaan stond in de sociale rangorde van het gezin.
De vergelijking met hoe vrouwen in Afrika hun moederschap ervaren vind ik ook een beetje misplaatst. Kinderen hebben denk ik ook vaak een ander leven in Afrika dan bij ons. Dat gaan we toch ook niet vergelijken?
De zorg om kinderen lijkt me niet te vergelijken met de zorg om een ouder bijvoorbeeld.
Als mijn kind de ziekte zou hebben die mijn moeder van 80 had dan werd ik gek. Daar hoef ik geen kinderen voor te hebben om dat te weten.
Ik denk dat als een kind zorg en liefde en aandacht krijgt zoals van TO dat het goed is.
Dat zij spijt voelt dat mag en dat kan. Denk ik. Ik heb het wel meer moeders horen zeggen. Die het zich anders voorgesteld hadden.
Daar stond eigenlijk in dat veel vrouwen vroeger helemaal niet zo van hun kinderen hielden.
Dat het gewoon weer een last extra was dat kind. Een "kleine volwassene" die ook zo behandelt werd en helemaal onderaan stond in de sociale rangorde van het gezin.
De vergelijking met hoe vrouwen in Afrika hun moederschap ervaren vind ik ook een beetje misplaatst. Kinderen hebben denk ik ook vaak een ander leven in Afrika dan bij ons. Dat gaan we toch ook niet vergelijken?
De zorg om kinderen lijkt me niet te vergelijken met de zorg om een ouder bijvoorbeeld.
Als mijn kind de ziekte zou hebben die mijn moeder van 80 had dan werd ik gek. Daar hoef ik geen kinderen voor te hebben om dat te weten.
Ik denk dat als een kind zorg en liefde en aandacht krijgt zoals van TO dat het goed is.
Dat zij spijt voelt dat mag en dat kan. Denk ik. Ik heb het wel meer moeders horen zeggen. Die het zich anders voorgesteld hadden.
anoniem_337063 wijzigde dit bericht op 11-07-2017 01:19
Reden: Zo klopt het beter
Reden: Zo klopt het beter
10.44% gewijzigd
dinsdag 11 juli 2017 om 08:32
Dit dus.
En als je je , zoals Padoempats, bewust bent van wat er aan de hand is, zul je waarschijnlijk ook extra goed opletten dat je kind er niets negatiefs van meekrijgt.
En erover praten is het begin van een oplossing, omdat het oplucht, omdat je praktische dingen kunt regelen met je omgeving waardoor het makkelijker wordt, en omdat je hulp kunt zoeken als/voordat er iets echt uit de hand loopt.
Afgaande op de reacties hier snap ik dat het nog veel moeilijker is om hier open over te zijn dan ik al dacht, maar het is heel goed dat je het gedaan hebt. Je bent zeer zeker niet de enige die hiermee rondloopt.
Het mooie van kinderen is trouwens dat ze groot worden en dat heel verschillende fases elkaar opvolgen. Hoe ouder ze worden, hoe meer ruimte er waarschijnlijk weer voor jou komt. Het is heel goed mogelijk dat een volgend stadium je veel beter bevalt.
dinsdag 11 juli 2017 om 08:37
Het gemiddelde aantal kinderen per gezin in Nederland ligt op ongeveer anderhalf, da's niet veel. Toch ervaren veel moeders in mijn naaste omgeving het moederschap als zwaar.
Misschien wel omdat de meesten er zo weloverwogen voor hebben gekozen en vervolgens de praktijk toch weerbarstiger blijkt. Juist omdat het aantal kinderen per gezin zo drastisch is teruggelopen en omdat menigeen er bewust voor heeft gekozen moet het goed gaan. Leggen velen de lat hoog en zien met lede ogen aan dat je juist kinderen niet in een vorm kan gieten.
We beginnen er gemiddeld ook nog eens veel later aan waardoor we gewend zijn dingen op onze manier in te vullen.
Het moederschap verandert per generatie. Vergelijkingen met andere landen, culturen, vroeger hebben weinig zin.
It takes a village to raise a child gaat ook vaak niet meer op in onze geïndividualiseerde samenleving.
Moederschap mag lastig zijn in deze tijd. Als je niet broodnuchter bent of optimistisch van aard kan het bij tijd en wijle zwaar zijn, maar of je dan spijt hebt van het moederschap....?
Deze zomer staan wij op een camping in Nederland aan zee met animatie en met familie. Zonder kind was hiervan geen sprake geweest. Datgene wat het voor mij wel eens wat zwaar maakt zijn juist dergelijke kindgerelateerde zaken die inherent zijn aan het moederschap.
Misschien wel omdat de meesten er zo weloverwogen voor hebben gekozen en vervolgens de praktijk toch weerbarstiger blijkt. Juist omdat het aantal kinderen per gezin zo drastisch is teruggelopen en omdat menigeen er bewust voor heeft gekozen moet het goed gaan. Leggen velen de lat hoog en zien met lede ogen aan dat je juist kinderen niet in een vorm kan gieten.
We beginnen er gemiddeld ook nog eens veel later aan waardoor we gewend zijn dingen op onze manier in te vullen.
Het moederschap verandert per generatie. Vergelijkingen met andere landen, culturen, vroeger hebben weinig zin.
It takes a village to raise a child gaat ook vaak niet meer op in onze geïndividualiseerde samenleving.
Moederschap mag lastig zijn in deze tijd. Als je niet broodnuchter bent of optimistisch van aard kan het bij tijd en wijle zwaar zijn, maar of je dan spijt hebt van het moederschap....?
Deze zomer staan wij op een camping in Nederland aan zee met animatie en met familie. Zonder kind was hiervan geen sprake geweest. Datgene wat het voor mij wel eens wat zwaar maakt zijn juist dergelijke kindgerelateerde zaken die inherent zijn aan het moederschap.
dinsdag 11 juli 2017 om 09:59
Je mag zeker in imperfecte zelf zijn. Daarvoor hoef je niet naar een psycholoog.Padoempats schreef: ↑11-07-2017 00:07Het zou zeker zo kunnen zijn dat mijn dochter iets voelt van mijn lage zelfbeeld, maar ik ben er heilig van overtuigd dat ze niet weet dat dat deels (!) te wijten valt aan mijn worsteling met het moederschap.
Met iemand praten kan nooit kwaad natuurlijk, maar ik vraag me wel af of niet iedere moeder wel iets heeft waar ze mee worstelt. Is het per se schadelijk dat mijn dochter ziet dat ik niet altijd even zeker ben van mezelf?
Ik heb overigens nog veel meer slechte eigenschappen hoor, zoals iedereen, maar ook die hoef ik niet te verstoppen voor mijn kind toch? Ik snap dat hier een hoop nuance in zit. Als je zelfbeeld echt beneden het vriespunt is of als je met enorme depressie of angsten worstelt, natuurlijk is het dan vormend voor een kind om dat te zien. Tegelijkertijd vind ik het heel belangrijk om mijn dochter te laten zien dat ik nu eenmaal niet perfect ben. Dat ik mezelf ben bij haar, en dat dat is goed genoeg is. En dat moeders ook soms verdriet hebben, en dat dat ook oké is.
Maar je zou het wel kunnen doen als kado aan jezelf, omdat je het leven dat je het daarna misschien leuker vindt en beter aankan. Je kind krijgt daarvan waarschijnlijk mee dat je voor jezelf mag zorgen en dat lijkt me alleen maar een heel goed ding om mee te geven. Het piekeren en de frustraties zullen daarna niet weg zijn, maar grote kans dat ze wel behapbaarder zijn en dus minder 'erg' voor jou. Dan heb je dus nog steeds spijt, maar je hebt er minder last van.
Het is zoals het is
dinsdag 11 juli 2017 om 10:25
Maar dat wordt al heel snel afgekeurd door andere ouders (lees: moeders).
Ik heb twee keer meegemaakt dat ik mijn gevoelens over het ouderschap deelde en reacties kreeg alsof ik rijp was voor psychologische hulp.
De eerste keer was bij mijn oudste. Ik zat op een roze wolk, had naar mijn gevoel de mooiste en liefste baby ooit. Tegelijkertijd vond ik het idee dat ík haar moeder was heel vervreemdend. Het heeft wel eventjes geduurd voordat dat idee landde. Maar als ik dat probeerde te uiten, leek het wel alsof ik zei dat ik mijn baby mishandelde of zo. Echt geschokte reacties.
Anderhalf jaar later kwam mijn tweede kind en dat was een lastige baby. Ik vond de overgang van 1 naar 2 kinderen mede daardoor erg moeilijk. Ook daar kon ik niet over praten in mijn omgeving. Gewoon niet: mensen relativeerden het meteen weg.
Er bestaat een bepaald beeld van het moederschap en mensen lijken van slag te raken als je daar niet aan voldoet. Inmiddels zitten mijn kinderen al lang en breed op de basisschool en ik zie het nu nog. Mijn man doet hier de taken die meestal door moeders worden gedaan. Ik kan vertellen dat je daar soms heel eigenaardige reacties op krijgt. Op mijn werk ken ik verschillende vrouwen in hoge posities. Zelfs zij vinden het normaal dat ze vanuit werk de boel thuis nog aansturen, terwijl daar gewoon een man/vader zit. Dat gaat letterlijk tot op het niveau dat ze van achter het bureau telefonisch aanwijzingen geven voor het eten of nog even eraan herinneren dat Floris-Jan moet hockeyen die avond. Ik doe er nu misschien wat lacherig over, maar zelf zou ik inderdaad spijt krijgen van mijn moederschap als ik me 24 uur per dag op dit detailniveau met mijn kinderen zou moeten bezighouden.
Toen mijn kinderen allebei nog niet naar school gingen, rustte ik uit op mijn werk. Het voelde echt als uitrusten als ik met een kop koffie achter mijn bureau wat stukken doornam. Stukken minder inspannend dan de hele dag een dreumes en een peuter bezighouden. Maar als ik dat uitsprak, kwam ik vooral onbegrip tegen.
Inmiddels praat ik in mijn omgeving zo goed als nooit meer over mijn moederschap. Ik kan op dat vlak gewoon geen aansluiting vinden.
dinsdag 11 juli 2017 om 10:33
@TO: allereerst een 
Jij had je dit vooraf natuurlijk ook niet zo voorgesteld. Niemand weet eigenlijk hoe hij/zij het ouderschap daadwerkelijk zal ervaren en niemand is er echt op voorbereid. En juist omdat we er zelf zo bewust voor hebben gekozen in de meeste gevallen 'moet het wel goed zijn' of anders praten we het wel goed als een vorm van cognitieve dissonantie.
Wel vind ik dat je dit nooit met je kinderen zou moeten delen. Ook niet als ze volwassen zijn. Je kunt best zeggen dat het af en toe enorm tegenviel, maar niet dat je spijt hebt.
Zelf ervaar ik geen spijt, maar ik zou ze af en toe best even 24 uur uit willen zetten. Het continu beschikbaar zijn vind ik soms wel zwaar, zeker als ik zelf ook mijn sores heb/verdrietig/gestressed ben.
Jij had je dit vooraf natuurlijk ook niet zo voorgesteld. Niemand weet eigenlijk hoe hij/zij het ouderschap daadwerkelijk zal ervaren en niemand is er echt op voorbereid. En juist omdat we er zelf zo bewust voor hebben gekozen in de meeste gevallen 'moet het wel goed zijn' of anders praten we het wel goed als een vorm van cognitieve dissonantie. Wel vind ik dat je dit nooit met je kinderen zou moeten delen. Ook niet als ze volwassen zijn. Je kunt best zeggen dat het af en toe enorm tegenviel, maar niet dat je spijt hebt.
Zelf ervaar ik geen spijt, maar ik zou ze af en toe best even 24 uur uit willen zetten. Het continu beschikbaar zijn vind ik soms wel zwaar, zeker als ik zelf ook mijn sores heb/verdrietig/gestressed ben.
dinsdag 11 juli 2017 om 10:39
Ik ben zo benieuwd hoe je je nou voelt. Wat spijt met je doet. Is het een soort grauwe sluier in je hoofd? En kan ik spijt vertalen in 'voordelen wegen niet op tegen de nadelen'? Of een rol die niet bij je past waardoor je in een soort toneelstukje bent beland?Padoempats schreef: ↑11-07-2017 00:07Het zou zeker zo kunnen zijn dat mijn dochter iets voelt van mijn lage zelfbeeld, maar ik ben er heilig van overtuigd dat ze niet weet dat dat deels (!) te wijten valt aan mijn worsteling met het moederschap.
Met iemand praten kan nooit kwaad natuurlijk, maar ik vraag me wel af of niet iedere moeder wel iets heeft waar ze mee worstelt. Is het per se schadelijk dat mijn dochter ziet dat ik niet altijd even zeker ben van mezelf?
Ik heb overigens nog veel meer slechte eigenschappen hoor, zoals iedereen, maar ook die hoef ik niet te verstoppen voor mijn kind toch? Ik snap dat hier een hoop nuance in zit. Als je zelfbeeld echt beneden het vriespunt is of als je met enorme depressie of angsten worstelt, natuurlijk is het dan vormend voor een kind om dat te zien. Tegelijkertijd vind ik het heel belangrijk om mijn dochter te laten zien dat ik nu eenmaal niet perfect ben. Dat ik mezelf ben bij haar, en dat dat is goed genoeg is. En dat moeders ook soms verdriet hebben, en dat dat ook oké is.
dinsdag 11 juli 2017 om 11:54
Ik vind dat onbegrip toch wel heel bijzonder hoor, niet dat ik je niet geloof, integendeel. Je beschrijft voor mij wel echt hele normale dingen en die ik eigenlijk van elke vrouw wel verwacht. Die omwenteling, het vervreemde gevoel, het uitrusten op je werk. Ik hoor dat van heel veel vrouwen, in combi met dat constant aansturen, dat wel.PowerCube schreef: ↑11-07-2017 10:25Maar dat wordt al heel snel afgekeurd door andere ouders (lees: moeders).
Ik heb twee keer meegemaakt dat ik mijn gevoelens over het ouderschap deelde en reacties kreeg alsof ik rijp was voor psychologische hulp.
De eerste keer was bij mijn oudste. Ik zat op een roze wolk, had naar mijn gevoel de mooiste en liefste baby ooit. Tegelijkertijd vond ik het idee dat ík haar moeder was heel vervreemdend. Het heeft wel eventjes geduurd voordat dat idee landde. Maar als ik dat probeerde te uiten, leek het wel alsof ik zei dat ik mijn baby mishandelde of zo. Echt geschokte reacties.
Anderhalf jaar later kwam mijn tweede kind en dat was een lastige baby. Ik vond de overgang van 1 naar 2 kinderen mede daardoor erg moeilijk. Ook daar kon ik niet over praten in mijn omgeving. Gewoon niet: mensen relativeerden het meteen weg.
Er bestaat een bepaald beeld van het moederschap en mensen lijken van slag te raken als je daar niet aan voldoet. Inmiddels zitten mijn kinderen al lang en breed op de basisschool en ik zie het nu nog. Mijn man doet hier de taken die meestal door moeders worden gedaan. Ik kan vertellen dat je daar soms heel eigenaardige reacties op krijgt. Op mijn werk ken ik verschillende vrouwen in hoge posities. Zelfs zij vinden het normaal dat ze vanuit werk de boel thuis nog aansturen, terwijl daar gewoon een man/vader zit. Dat gaat letterlijk tot op het niveau dat ze van achter het bureau telefonisch aanwijzingen geven voor het eten of nog even eraan herinneren dat Floris-Jan moet hockeyen die avond. Ik doe er nu misschien wat lacherig over, maar zelf zou ik inderdaad spijt krijgen van mijn moederschap als ik me 24 uur per dag op dit detailniveau met mijn kinderen zou moeten bezighouden.
Toen mijn kinderen allebei nog niet naar school gingen, rustte ik uit op mijn werk. Het voelde echt als uitrusten als ik met een kop koffie achter mijn bureau wat stukken doornam. Stukken minder inspannend dan de hele dag een dreumes en een peuter bezighouden. Maar als ik dat uitsprak, kwam ik vooral onbegrip tegen.
Inmiddels praat ik in mijn omgeving zo goed als nooit meer over mijn moederschap. Ik kan op dat vlak gewoon geen aansluiting vinden.
dinsdag 11 juli 2017 om 12:40
Ik vind mijn leven makkelijker geworden met een kind, gek genoeg. Met een (klein) kind kun je alleen nog maar vooruit, rechtdoor, transparant en voorspelbaar. Dat is mijn leven nooit geweest dus ik heb daar juist enorm aan moeten wennen.
Maar ik geniet nu ook meer van de mindfulness (braak, sorry) van de tijd met een kind. Ik heb gewoonweg geen tijd om ver vooruit of achteruit te denken en te doen.
Ik had van tevoren erg veel angst voor het hebben van een kind, maar mij is het dus juist meegevallen. De pasgeborenentijd vond ik wél heel erg zwaar.
Maar ik geniet nu ook meer van de mindfulness (braak, sorry) van de tijd met een kind. Ik heb gewoonweg geen tijd om ver vooruit of achteruit te denken en te doen.
Ik had van tevoren erg veel angst voor het hebben van een kind, maar mij is het dus juist meegevallen. De pasgeborenentijd vond ik wél heel erg zwaar.
dinsdag 11 juli 2017 om 12:59
Ik lees die herkenning vooral hier. Of in een blad als de LINDA. Het is de reden dat ik hier al jaren mee praat en lees over het moederschap. In mijn omgeving wordt niet op deze manier over dit soort dingen gepraat. Niet met mij in ieder gevalMevrouw75 schreef: ↑11-07-2017 11:54Ik vind dat onbegrip toch wel heel bijzonder hoor, niet dat ik je niet geloof, integendeel. Je beschrijft voor mij wel echt hele normale dingen en die ik eigenlijk van elke vrouw wel verwacht. Die omwenteling, het vervreemde gevoel, het uitrusten op je werk. Ik hoor dat van heel veel vrouwen, in combi met dat constant aansturen, dat wel.
dinsdag 11 juli 2017 om 13:54
Wat jammer Powercube. Ik heb zelf wel een paar mensen in mijn omgeving tegen wie ik kan zeggen dat ik even ga uitrusten op mijn werk. En die daar dan - uit begrip - ook hartelijk om lachen.
Overigens, goede vraag net: hoe ervaar je dat gevoel van spijt precies TO? Is dat iets dat continu om je heen hangt? Of af en toe op komt zetten?
Kinderen hebben mij meer structuur gebracht. Meer leven met de dag. Een excuus om lekker thuis te kunnen blijven (want: huismus), maar helaas ook bergen extra huishoudelijk werk. En ja...daar baal ik soms van. Dat is dan weer mijn ding. Ik haat het huishouden.
Overigens, goede vraag net: hoe ervaar je dat gevoel van spijt precies TO? Is dat iets dat continu om je heen hangt? Of af en toe op komt zetten?
Kinderen hebben mij meer structuur gebracht. Meer leven met de dag. Een excuus om lekker thuis te kunnen blijven (want: huismus), maar helaas ook bergen extra huishoudelijk werk. En ja...daar baal ik soms van. Dat is dan weer mijn ding. Ik haat het huishouden.
