Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
woensdag 12 juli 2017 om 19:10
L0t schreef: ↑12-07-2017 19:03Voor mij is dat gevoel juist een teken dat IK mijn leven anders in moet richten. Als ik me opgesloten voel in mijn leven als moeder (wat ik met vlagen wel heb), dan onderneem ik iets om dat gevoel te verminderen. Ik neem dan meer tijd en ruimte voor mezelf. Ik zoek uitdaging in mijn werk/hobby, ga alleen op reis, of ga met een vriendin een weekend weg.
Het moederschap ontneemt je niet de mogelijkheid om zélf iets van je leven te maken. Je kan niet al je onvrede afwentelen op je kinderen. Het is je eigen verantwoordelijkheid om er iets van te maken. Heel veel is nog mogelijk wanneer je moeder bent.
Mijn advies is dus om het gevoel van spijt om te zetten in iets positiefs. Denk eens na hoe je het liefst had gezien dat je leven eruit zag, zonder kinderen en bedenk dan hoe je (delen hiervan) waar kunt maken in je huidige leven met kinderen. Praat hierover met je man en anderen die je misschien kunnen helpen. Vaak is er veel meer mogelijk dan je denkt.
woensdag 12 juli 2017 om 19:32
Goeie vraag aan TO dus ik haal 'm even naar boven.
woensdag 12 juli 2017 om 19:46
L0t schreef: ↑12-07-2017 19:03Voor mij is dat gevoel juist een teken dat IK mijn leven anders in moet richten. Als ik me opgesloten voel in mijn leven als moeder (wat ik met vlagen wel heb), dan onderneem ik iets om dat gevoel te verminderen. Ik neem dan meer tijd en ruimte voor mezelf. Ik zoek uitdaging in mijn werk/hobby, ga alleen op reis, of ga met een vriendin een weekend weg.
Het moederschap ontneemt je niet de mogelijkheid om zélf iets van je leven te maken. Je kan niet al je onvrede afwentelen op je kinderen. Het is je eigen verantwoordelijkheid om er iets van te maken. Heel veel is nog mogelijk wanneer je moeder bent.
Mijn advies is dus om het gevoel van spijt om te zetten in iets positiefs. Denk eens na hoe je het liefst had gezien dat je leven eruit zag, zonder kinderen en bedenk dan hoe je (delen hiervan) waar kunt maken in je huidige leven met kinderen. Praat hierover met je man en anderen die je misschien kunnen helpen. Vaak is er veel meer mogelijk dan je denkt.
Ik denk dat iedere moeder er het beste van probeert te maken, hoe veel of weinig lol ze ook aan het ouderschap beleeft. De natuur heeft het gelukkig zo geregeld dat bijna iedere moeder stapelgek is op haar kinderen, hoe hard ze misschien ook baalt van de levensstijl die bij het hebben van kinderen hoort.
Het ging hier om het taboe dat je niet mag voelen, laat staan zeggen, dat je door ervaring wijs geworden misschien niet voor de tweede keer in die rol zou stappen. Als het mogelijk zou zijn om terug te gaan naar het punt vóór de zwangerschap, als je je kind nog helemaal niet kent, en je het dus ook niet kunt missen. En je het dus net zo veel of weinig ontzegt als al je andere anonieme eicellen die geen kinderen zijn geworden.
Dat is iets heel anders dan je kind weer weg wensen als het er eenmaal is, dat lijkt me afschuwelijk, voor allebei.
Maar ik kan heel goed begrijpen dat sommige moeders stiekem best terug zouden willen naar dat punt voor de zwangerschap, terwijl ze ondertussen toch zielsveel van hun kinderen houden.
anoniem_317725 wijzigde dit bericht op 12-07-2017 19:44
0.10% gewijzigd
woensdag 12 juli 2017 om 19:51
omdat het een stuk makkelijker praat als iedereen weet waar het om gaat. Zoals je in dit topic al ziet, betekent spijt niet voor iedereen hetzelfde en dat zorgt er in mijn ogen voor dat je miscommunicatie krijgt
Het praat namelijk nogal langs elkaar heen als je niet van elkaar weet wat die spijt in houdt voor de ander
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
woensdag 12 juli 2017 om 20:35
Die vraag is al een paar keer keer beantwoord in dit topic.
Spijt kan zijn jammer de bammer, volgende keer beter maar ook iets wat invloed heeft op hoe je je voelt over je leven. Op een negatieve manier.
Bij gebrek aan een beter woord heet dat allebei spijt.
Het lijkt me voor de hand liggen dat spijt voelen over het moederschap, dus weten dat je die keuze niet opnieuw zou maken, nogal een impact heeft op hoe je je leven beleeft en dat dat ellendig en verdrietig is.
Of dat nou wroeging of spijt heet, het is moeilijk en al helemaal niks waar veel begrip voor is, waardoor het nóg moeilijker is.
Spijt kan zijn jammer de bammer, volgende keer beter maar ook iets wat invloed heeft op hoe je je voelt over je leven. Op een negatieve manier.
Bij gebrek aan een beter woord heet dat allebei spijt.
Het lijkt me voor de hand liggen dat spijt voelen over het moederschap, dus weten dat je die keuze niet opnieuw zou maken, nogal een impact heeft op hoe je je leven beleeft en dat dat ellendig en verdrietig is.
Of dat nou wroeging of spijt heet, het is moeilijk en al helemaal niks waar veel begrip voor is, waardoor het nóg moeilijker is.
woensdag 12 juli 2017 om 21:03
Dat is gewoon niet waar. Zo zwart wit is t echt niet. Er zijn depressieve moeders die geen liefde voelen. Moeders die verdrinken in de chaos en hun kinderen pijn doen als ze beginnen te gillen. En er zijn moeders die willens en weten hun kinderen veel pijn doen. Etcetcetc.Snarky schreef: ↑12-07-2017 19:46Ik denk dat iedere moeder er het beste van probeert te maken, hoe veel of weinig lol ze ook aan het ouderschap beleeft. De natuur heeft het gelukkig zo geregeld dat bijna iedere moeder stapelgek is op haar kinderen, hoe hard ze misschien ook baalt van de levensstijl die bij het hebben van kinderen hoort.
.....
Afgelopen weekend in de action die haar 3 jaar oude dochter naar de grond werkte door haar zo hard mogelijk in haar wang te knijpen. Haar net iets oudere broetje kwam haar beschermen en troosten. Terwijl ze een kind van 1.5 met een grote zak chips voorduwde. Je kan niet zeggen dat dit een moeder is die er t beste van maakt? Ik denk dat dit een moeder is die verdrinkt.
woensdag 12 juli 2017 om 21:03
Ik vind dit wel heel goed verwoord.Snarky schreef: ↑12-07-2017 19:46Ik denk dat iedere moeder er het beste van probeert te maken, hoe veel of weinig lol ze ook aan het ouderschap beleeft. De natuur heeft het gelukkig zo geregeld dat bijna iedere moeder stapelgek is op haar kinderen, hoe hard ze misschien ook baalt van de levensstijl die bij het hebben van kinderen hoort.
Het ging hier om het taboe dat je niet mag voelen, laat staan zeggen, dat je door ervaring wijs geworden misschien niet voor de tweede keer in die rol zou stappen. Als het mogelijk zou zijn om terug te gaan naar het punt vóór de zwangerschap, als je je kind nog helemaal niet kent, en je het dus ook niet kunt missen. En je het dus net zo veel of weinig ontzegt als al je andere anonieme eicellen die geen kinderen zijn geworden.
Dat is iets heel anders dan je kind weer weg wensen als het er eenmaal is, dat lijkt me afschuwelijk, voor allebei.
Maar ik kan heel goed begrijpen dat sommige moeders stiekem best terug zouden willen naar dat punt voor de zwangerschap, terwijl ze ondertussen toch zielsveel van hun kinderen houden.
Ik vind de agressieve reacties die het onderwerp kennelijk soms oproepen ook wel onvoorstelbaar.
In de meeste situaties zal begrip en steun moeder en kind(eren) veel meer opleveren lijkt me.
woensdag 12 juli 2017 om 21:09
Vroeger was het echt dramatisch toch eigenlijk. Stel je voor dat je "gewoon" 10 kinderen krijgt zonder dat je daar echt invloed op uit kunt oefenen. Dat moet toch afschuwelijk zijn als je dat helemaal niet wilt.claudine1982 schreef: ↑12-07-2017 13:59Ik herken het wel een beetje van mijn oma. Ze had met mijn moeder mee 10 kinderen, maar ze zei altijd tegen iedereen dat ze er maar 3 had. Ze noemde dan de namen op (waarschijnlijk van haar lievelingetjes) en mijn moeder zat daar nooit bij. Ik heb het wel van horen zeggen, maar ik kan me wel indenken dat het zo gegaan was. Ik vond het altijd een heel vreemde en onaardige vrouw. Ik weet niet of mijn moeder het daar moeilijk mee heeft gehad, we hebben het er nooit zo over gehad.
Omdat mijn moeder thuis weinig liefde van haar moeder heeft gehad, heb ik het idee dat ze mij en mijn zusje ook weinig liefde kan bieden. We hebben wel een band, maar geen sterke. Ik kan bijvoorbeeld ook geen (diepzinnige) gesprekken met haar voeren omdat we allebei geen emotie voelen denk ik. Toch is ze voor haar doen een goede moeder (geweest).
Ik hoop dat ik mijn kind kan bieden wat ze nodig heeft en dat ze het fijn vindt om bij mij te zijn
Zo was er vaak ook 1 dochter die bij haar ouders bleef of in het klooster ging. Geen eigen gezin, geen man, geen kinderen.
Verdrietig hoor.
woensdag 12 juli 2017 om 21:20
Afschuwelijk.such_preggers schreef: ↑12-07-2017 21:03Dat is gewoon niet waar. Zo zwart wit is t echt niet. Er zijn depressieve moeders die geen liefde voelen. Moeders die verdrinken in de chaos en hun kinderen pijn doen als ze beginnen te gillen. En er zijn moeders die willens en weten hun kinderen veel pijn doen. Etcetcetc.
Afgelopen weekend in de action die haar 3 jaar oude dochter naar de grond werkte door haar zo hard mogelijk in haar wang te knijpen. Haar net iets oudere broetje kwam haar beschermen en troosten. Terwijl ze een kind van 1.5 met een grote zak chips voorduwde. Je kan niet zeggen dat dit een moeder is die er t beste van maakt? Ik denk dat dit een moeder is die verdrinkt.
Sommige zijn toch ook echt niet capabel. Sorry hoor maar dat vind ik echt en ik vind ook dat dat mag ook al heb en wil ik geen kinderen.
woensdag 12 juli 2017 om 21:44
Ja, die moeders zijn er en dat is vreselijk, zeker voor die kinderen en soms ook voor die moeders.such_preggers schreef: ↑12-07-2017 21:03Dat is gewoon niet waar. Zo zwart wit is t echt niet. Er zijn depressieve moeders die geen liefde voelen. Moeders die verdrinken in de chaos en hun kinderen pijn doen als ze beginnen te gillen. En er zijn moeders die willens en weten hun kinderen veel pijn doen. Etcetcetc.
Afgelopen weekend in de action die haar 3 jaar oude dochter naar de grond werkte door haar zo hard mogelijk in haar wang te knijpen. Haar net iets oudere broetje kwam haar beschermen en troosten. Terwijl ze een kind van 1.5 met een grote zak chips voorduwde. Je kan niet zeggen dat dit een moeder is die er t beste van maakt? Ik denk dat dit een moeder is die verdrinkt.
Maar er is geen enkele aanleiding om te denken dat TO of de andere vrouwen hier die zich herkennen in dat VK-artikel zo zijn. Integendeel zelfs. Dus waarom je hier over dat soort gedrag begint begrijp ik niet goed.
woensdag 12 juli 2017 om 22:01
Nee natuurlijk niet...Snarky schreef: ↑12-07-2017 21:44Ja, die moeders zijn er en dat is vreselijk, zeker voor die kinderen en soms ook voor die moeders.
Maar er is geen enkele aanleiding om te denken dat TO of de andere vrouwen hier die zich herkennen in dat VK-artikel zo zijn. Integendeel zelfs. Dus waarom je hier over dat soort gedrag begint begrijp ik niet goed.
Ik reageerde op iemand die zei dat alle vrouwen oermoeders zijn zodra ze kinderen baren en er automatisch t beste van proberen te maken.
woensdag 12 juli 2017 om 22:05
Je quootte mij, en ik heb met geen woord over oermoeders gerept, daar geloof ik helemaal niet in. Ik zei alleen dat iedere moeder er het beste van probeert te maken, als reactie op alweer iemand die zei dat je gewoon een beetje beter je best moet doen als je het niet leuk vindt.such_preggers schreef: ↑12-07-2017 22:01Nee natuurlijk niet...
Ik reageerde op iemand die zei dat alle vrouwen oermoeders zijn zodra ze kinderen baren en er automatisch t beste van proberen te maken.
Maar goed, ik had inderdaad 'de meeste moeders' moeten zeggen, dan was de disclaimer ingebouwd geweest..
woensdag 12 juli 2017 om 22:07
Wat doet het er toe?
Het artikel beschrijft een gevoel waarin zij zich blijkbaar herkent.
Moet het echt tot in detail toegelicht worden?
Ze vraagt of meer mensen dat gevoel herkennen.
Het gesprek over wat er dan allemaal speelt en het eventueel uitwisselen van gevoelens komt maar niet of nauwelijks aan de orde omdat de definitie van het woord 'spijt' maar steeds weer wordt aangehaald.
Ze zoekt herkenning bij medemoeders die zich herkennen in haar verhaal, vervolgens moet ze uit blijven leggen hoe en wat aan niet moeders en aan moeders die haar gevoel niet herkennen.
woensdag 12 juli 2017 om 22:48
ze zoekt idd herkenning en krijgt vervolgens een heel stel moeders die zich er vooral niet in herkennen en daarna een paar moeders waaronder jij die het wel herkennen. Het gaat mij helemaal niet om de definitie, die zal me worst wezen. Het gaat mij om de gevoelens van TO, omdat ik het heel rot voor haar vind dat zij zich zo voelt. Het enige wat we tot nu toe weten, is dat ze spijt heeft van het moederschap, niet van haar dochter, maar wat haar tegenstaat/verdriet doet/ vul maar in of waar dat gevoel door veroorzaakt wordt bij haar, daar ben ik benieuwd naar.Eleonora-2 schreef: ↑12-07-2017 22:07Wat doet het er toe?
Het artikel beschrijft een gevoel waarin zij zich blijkbaar herkent.
Moet het echt tot in detail toegelicht worden?
Ze vraagt of meer mensen dat gevoel herkennen.
Het gesprek over wat er dan allemaal speelt en het eventueel uitwisselen van gevoelens komt maar niet of nauwelijks aan de orde omdat de definitie van het woord 'spijt' maar steeds weer wordt aangehaald.
Ze zoekt herkenning bij medemoeders die zich herkennen in haar verhaal, vervolgens moet ze uit blijven leggen hoe en wat aan niet moeders en aan moeders die haar gevoel niet herkennen.
Het gaat mij om TO, niet om een of andere definitie
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
woensdag 12 juli 2017 om 23:01
Huh?Eleonora-2 schreef: ↑12-07-2017 22:07Wat doet het er toe?
Het artikel beschrijft een gevoel waarin zij zich blijkbaar herkent.
Moet het echt tot in detail toegelicht worden?
Ze vraagt of meer mensen dat gevoel herkennen.
Het gesprek over wat er dan allemaal speelt en het eventueel uitwisselen van gevoelens komt maar niet of nauwelijks aan de orde omdat de definitie van het woord 'spijt' maar steeds weer wordt aangehaald.
Ze zoekt herkenning bij medemoeders die zich herkennen in haar verhaal, vervolgens moet ze uit blijven leggen hoe en wat aan niet moeders en aan moeders die haar gevoel niet herkennen.
Spijt is toch een gevoel? Een gevoel wat weer een heleboel andere gevoelens oproept én een gevoel wat iedereen anders beleeft?
Op het moment dat je het hebt over het gevoel spijt, en de invulling daarvan heb je het toch over een gevoel?
Of moet je aanvoelen welk gevoel precies bedoeld wordt met het woord spijt? En daarmee dus of je je er in herkent? Of het herkent, maar anders beleeft?
Verder stoort het me dat gedaan wordt alsof hier vreselijke dingen tegen en over TO geschreven zijn, terwijl TO zélf toch echt heel andere feedback over de reacties gegeven heeft.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
woensdag 12 juli 2017 om 23:09
Ik lees dit niet als 'wat een agressieve reacties, ik kan idd beter mijn mond houden en het taboe accepteren en kom nooit meer reageren hier'Padoempats schreef: ↑10-07-2017 22:57Snap ik helemaal, dankjewel voor je fijne posts.
De reacties zijn overweldigend veel en ik vind ze ook behoorlijk beschaafd. Ik ben het niet overal mee eens, maar het is fijn om ook meningen te horen waar ik het niet mee eens ben.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
woensdag 12 juli 2017 om 23:20
rosanna08 schreef: ↑12-07-2017 22:48ze zoekt idd herkenning en krijgt vervolgens een heel stel moeders die zich er vooral niet in herkennen en daarna een paar moeders waaronder jij die het wel herkennen. Het gaat mij helemaal niet om de definitie, die zal me worst wezen. Het gaat mij om de gevoelens van TO, omdat ik het heel rot voor haar vind dat zij zich zo voelt. Het enige wat we tot nu toe weten, is dat ze spijt heeft van het moederschap, niet van haar dochter, maar wat haar tegenstaat/verdriet doet/ vul maar in of waar dat gevoel door veroorzaakt wordt bij haar, daar ben ik benieuwd naar.
Het gaat mij om TO, niet om een of andere definitie
Ik heb er al wel het een en ander over geschreven hoor, maar het is vooral dat ik 24 uur per dag moeder ben. Dat ik me altijd zorgen maak of het goed gaat met haar. Dat ik (bijna) nooit meer alleen ben. Dat mijn hart breekt als ze gepest wordt oid. Dat mijn dochter altijd op de eerste plaats komt en dat mijn relatie met mijn partner en die met mezelf erg veranderd is. Die eindeloze stroom van gevoelens houdt voor mijn gevoel nooit meer op. Ik ben nooit meer geen moeder, en ik ben nooit meer onbezorgd. Daarnaast zijn er de zorgtaken, koken, judo, wassen, kinderverjaardagen, muziekles, weet ik wat nog meer, niet mijn hobby.
Mijn dochter is overigens een vrij normaal kind hoor, ik hoef me bij haar niet meer zorgen te maken dan bij een ander kind.
woensdag 12 juli 2017 om 23:29
feow schreef: ↑12-07-2017 23:01Huh?
Spijt is toch een gevoel? Een gevoel wat weer een heleboel andere gevoelens oproept én een gevoel wat iedereen anders beleeft?
Op het moment dat je het hebt over het gevoel spijt, en de invulling daarvan heb je het toch over een gevoel?
Of moet je aanvoelen welk gevoel precies bedoeld wordt met het woord spijt? En daarmee dus of je je er in herkent? Of het herkent, maar anders beleeft?
Verder stoort het me dat gedaan wordt alsof hier vreselijke dingen tegen en over TO geschreven zijn, terwijl TO zélf toch echt heel andere feedback over de reacties gegeven heeft.
Wie zegt dat er vréselijke dingen zijn gezegd tegen TO?
Er wordt al pagina's gediscussieerd over de invulling van het begrip spijt nadat er eerst vooral niet begrijpende en/of juichende reacties kwamen op het moederschap.
De eigenlijke discussie moet mijns inziens nog zowat beginnen, met de TO dan.
De reacties zijn juist zo niet agressief en beschaafd dacht ik dat er geconcludeerd was.
woensdag 12 juli 2017 om 23:47
dank je voor je reactiePadoempats schreef: ↑12-07-2017 23:20Ik heb er al wel het een en ander over geschreven hoor, maar het is vooral dat ik 24 uur per dag moeder ben. Dat ik me altijd zorgen maak of het goed gaat met haar. Dat ik (bijna) nooit meer alleen ben. Dat mijn hart breekt als ze gepest wordt oid. Dat mijn dochter altijd op de eerste plaats komt en dat mijn relatie met mijn partner en die met mezelf erg veranderd is. Die eindeloze stroom van gevoelens houdt voor mijn gevoel nooit meer op. Ik ben nooit meer geen moeder, en ik ben nooit meer onbezorgd. Daarnaast zijn er de zorgtaken, koken, judo, wassen, kinderverjaardagen, muziekles, weet ik wat nog meer, niet mijn hobby.
Mijn dochter is overigens een vrij normaal kind hoor, ik hoef me bij haar niet meer zorgen te maken dan bij een ander kind.
Ik vind je gevoelens niet raar en zegt het niets over de liefde die je voor je kind voelt. Ik hoor dit ook wel vaker van ouders dus je bent zeker niet de enige.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best