Kinderen
alle pijlers
Spijt van moederschap
zondag 9 juli 2017 om 12:53
Ik las vanmorgen in de Volkskrant een artikel over vrouwen die spijt hebben van het moederschap, en het enorme taboe dat er omheen hangt.
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
http://www.volkskrant.nl/opinie/ja-vrou ... 2e50063f5c
Ik heb een hele lieve, leuke, dappere, eigenwijze dochter, van wie ik enorm veel hou. Toch herken ik veel uit het artikel. Als ik het weer zou mogen doen, zou ik er niet voor kiezen om moeder te worden. Zo. Dat is er uit. Hoe fantastisch mijn dochter ook is, ik mis mijn eigen leven. Ik heb geen spijt van mijn dochter, maar ik heb wel spijt van de keuze voor het moederschap. Mijn dochter is inmiddels zeven jaar oud, en ik zou haar nooit meer willen missen, laat dat duidelijk zijn. Maar man, wat vind ik het moederschap zwaar.
Is dit herkenbaar voor iemand?
maandag 10 juli 2017 om 22:00
Het lijkt me heel heftig als je het zo ervaart, ik kan me er dan ook niks bij voorstellen. Als ik terugdenk aan mijn leven voor de kids vond ik dit vrij leeg en zinloos. Je hoeft alleen maar aan jezelf of elkaar te denken. De kinderen geven mijn leven zin, liefde en vreugde. Ik zou ze voor geen goud willen missen en dan hebben mijn beide kinderen ook nog beide wat. Onze genen mix is helaas dus niet de beste. Ik zie nu al op tegen de tijd dat ze ons gaan verlaten, ik kan daar echt verdrietig van worden.
maandag 10 juli 2017 om 22:03
Spijt hebben is in dit geval onomkeerbaar, je kunt niet meer terug. Je kunt spijt hebben over de aankoop van een auto, een huis, je baan, je partner, maar daar kun je plat gezegd nog onderuit. Maar ouderschap is levenslang en dat maakt het not done om spijt te hebben, zelfs niet als het een bepaald aspect betreft.
Bij mij zou het de spijt zijn dat ik te weinig alleen kan zijn, wat ik me pas echt realiseerde toen kind er al was.
Bij mij zou het de spijt zijn dat ik te weinig alleen kan zijn, wat ik me pas echt realiseerde toen kind er al was.
maandag 10 juli 2017 om 22:08
Koekoek!
Nou, TO, dan weet je ook meteen hoe serieus je bgb's posts moet nemen, mocht je daar nog over twijfelen.
maandag 10 juli 2017 om 22:12
Ja, dat ben ik met je eens. En ik heb al 30x een verdere reactie getypt maar ik krijg het niet zo op papier als het in mijn hoofd zit, dus ik laat het even hierbij.Eleonora-2 schreef: ↑10-07-2017 19:52Even zonder het BGB verhaal maar algemeen:
Lijkt me prima.
Het is alleen niet raar als iemand iets anders ervaart dan je dat zelf doet.
TO vraagt of mensen haar gevoel herkennen.
Haar gevoel van spijt dus.
Dat niet herkennen is geweldig maar het wel herkennen is óók een optie. Die ervaring hoeft niet afgedaan te worden als iets triviaals, wat je gewoon maar even van je af moet zetten en niet moeilijk over moet doen, met een toon van 'want we hebben allemaal wel eens wat.'
Als dat namelijk zou kunnen, dan hadden de moeders die het spijtgevoel herkennen dat echt wel gedaan.
maandag 10 juli 2017 om 22:16
TO ik herken het. Ik schaam me zelfs om dit te typen. Zelfs anoniem. Het daadwerkelijk typen lijkt een verraad van mijn kindjes van wie ik meer houd dan wie ook in de wereld. Meer dan van mezelf. Ik heb ook geen spijt van het moederschap vanwege mijn eigen leven, maar vanwege dat van hun. Ik ben niet die geweldige moeder die ik zou willen zijn. Ik ben een overspannen moeder in een moeilijke relatie. Ik val onredelijk uit tegen mijn kinderen, pak ze soms te hard bij de arm en sta regelmatig te huilen van wanhoop. Ik wou uit de grond van mijn hart dat ik die twee mooiste wezens op de wereld dit leed had kunnen besparen.
maandag 10 juli 2017 om 22:25
lisaviva schreef: ↑10-07-2017 22:03Spijt hebben is in dit geval onomkeerbaar, je kunt niet meer terug. Je kunt spijt hebben over de aankoop van een auto, een huis, je baan, je partner, maar daar kun je plat gezegd nog onderuit. Maar ouderschap is levenslang en dat maakt het not done om spijt te hebben, zelfs niet als het een bepaald aspect betreft.
Bij mij zou het de spijt zijn dat ik te weinig alleen kan zijn, wat ik me pas echt realiseerde toen kind er al was.
Ik ben het hier helemaal niet mee eens.
Not doen om van sommige aspecten spijt te hebben? Volgens mij is het heel erg geaccepteerd om te zeggen dat je niet zo van de babyfase houdt. Of dat je baalt als een stekker van de schooltijden en de invloed daarvan op een heleboel aspecten van je leven. Of dat de gebroken nachten vies tegenvallen en veel langer duren dan in de boekjes staat. Of dat je knettergek wordt van de boekjes die allemaal wat anders zeggen en alle mensen die zich ongevraagd met je opvoeding en keuzes bemoeien. Of, positief geformuleerd, dat je tegenwoordig als zielsgelukkig bent als je even in de AH op een bankje van een gratis kop koffie mag genieten zonder kinderen.
Maar ik zou al die dingen niet benoemen als 'spijt van het ouderschap', maar als 'spijtig dat ...(vul aspect in)...'
Van mij mag je spijt hebben hoor, in alle vormen. En bij sommige vormen is hulp heel erg nodig.
Maar kennelijk zie ik in veel van de beschreven dingen geen taboe, en ook geen grote alarmsignalen. Misschien ten onrechte hoor, dat zou kunnen.
Maar eigenlijk las ik in het artikel en de OP ook geen dramatische dingen. Ik herken het niet, maar zie er ook geen taboe of verkapte noodkreet in. Eigenlijk vind ik het ook wel een beetje gek om 'het moet geen taboe zijn, het is heel normaal' te combineren met 'als je dít schrijft is het wel hééél erg en moet je het heel serieus nemen'. Maar misschien komt dat wel omdat ik het taboe niet herken.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
maandag 10 juli 2017 om 22:30
Candy16 schreef: ↑10-07-2017 22:16TO ik herken het. Ik schaam me zelfs om dit te typen. Zelfs anoniem. Het daadwerkelijk typen lijkt een verraad van mijn kindjes van wie ik meer houd dan wie ook in de wereld. Meer dan van mezelf. Ik heb ook geen spijt van het moederschap vanwege mijn eigen leven, maar vanwege dat van hun. Ik ben niet die geweldige moeder die ik zou willen zijn. Ik ben een overspannen moeder in een moeilijke relatie. Ik val onredelijk uit tegen mijn kinderen, pak ze soms te hard bij de arm en sta regelmatig te huilen van wanhoop. Ik wou uit de grond van mijn hart dat ik die twee mooiste wezens op de wereld dit leed had kunnen besparen.
Mijn moeder was overspannen. In een moeilijke relatie (niet met mijn vader).
Ik ben mijn moeder dankbaar dat ze hulp gezocht heeft. En dat ze er later wel weer was.
Ik denk niet dat jij verraad pleegt aan je kinderen als je uitspreekt (aan familie/vrienden/huisarts) dat het je nu niet lukt om de moeder te zijn die je voor je kinderen zou willen zijn.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
maandag 10 juli 2017 om 22:33
Het is natuurlijk wel een taboe he, zeggen, uitspreken dus dat je spijt hebt van je ouderschap.
Er wordt hier nog heel beschaafd gereageerd trouwens. Het artikel in de OP rept van wel andere reacties.
Ik denk dat het uitspreken het eigen kind als persoon niet leuk te vinden nog meer een taboe is maar spijt van het ouderschap is zeer zeker niks waar je even makkelijk over babbelt. En zelfs op een topic waar het gaat over het onderwerp is het niet eenvoudig en ik durf te wedden dat er mensen meelezen die wel linker uitkijken dan hun verhaal te delen.
Ondanks dat ik uitgelegd heb hoe het bij mij zelf werkte denk ik er over mijn postings te verwijderen om die reden.
Er wordt hier nog heel beschaafd gereageerd trouwens. Het artikel in de OP rept van wel andere reacties.
Ik denk dat het uitspreken het eigen kind als persoon niet leuk te vinden nog meer een taboe is maar spijt van het ouderschap is zeer zeker niks waar je even makkelijk over babbelt. En zelfs op een topic waar het gaat over het onderwerp is het niet eenvoudig en ik durf te wedden dat er mensen meelezen die wel linker uitkijken dan hun verhaal te delen.
Ondanks dat ik uitgelegd heb hoe het bij mij zelf werkte denk ik er over mijn postings te verwijderen om die reden.
maandag 10 juli 2017 om 22:41
Snap je overweging, maar onder andere door jouw postings kreeg ik moed.Eleonora-2 schreef: ↑10-07-2017 22:33Het is natuurlijk wel een taboe he, zeggen, uitspreken dus dat je spijt hebt van je ouderschap.
Er wordt hier nog heel beschaafd gereageerd trouwens. Het artikel in de OP rept van wel andere reacties.
Ik denk dat het uitspreken het eigen kind als persoon niet leuk te vinden nog meer een taboe is maar spijt van het ouderschap is zeer zeker niks waar je even makkelijk over babbelt. En zelfs op een topic waar het gaat over het onderwerp is het niet eenvoudig en ik durf te wedden dat er mensen meelezen die wel linker uitkijken dan hun verhaal te delen.
Ondanks dat ik uitgelegd heb hoe het bij mij zelf werkte denk ik er over mijn postings te verwijderen om die reden.
maandag 10 juli 2017 om 22:46
Ik vind uitspreken dat je spijt hebt van het ouderschap ook geen fijne boodschap naar je kinderen.
Uitspreken dat je niet alle aspecten van het ouderschap leuk vind, of niet alle fasen vind ik heel normaal.
En uitspreken dat je het anders of niet zou doen in een volgend leven vind ik ook kunnen.
En ik hen niets gelezen van jou Eleonora (disclaimer: van anderen ook niet) waar jij je voor zou moeten schamen. Maar dat is mijn mening.
Uitspreken dat je niet alle aspecten van het ouderschap leuk vind, of niet alle fasen vind ik heel normaal.
En uitspreken dat je het anders of niet zou doen in een volgend leven vind ik ook kunnen.
En ik hen niets gelezen van jou Eleonora (disclaimer: van anderen ook niet) waar jij je voor zou moeten schamen. Maar dat is mijn mening.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
maandag 10 juli 2017 om 22:47
Ja hoor, schuldgevoel, verdriet en boosheid komen er zeker bij kijken! Dat heb ik inderdaad niet in de OP genoemd, leek me ook niet zo heel relevant, maar het is wel waar.voornu schreef: ↑10-07-2017 21:49
Stel ik zou spijt hebben van mijn kind, dan zou je mij vanwege het feit dat ik spijt heb kunnen oprapen denk ik, en er naast spijt bijvoorbeeld verdriet, schuldgevoel, boosheid op mijzelf bijkomen. Klinkt raar, want het is niet dat ik mensen die ellende gun, maar dat 'mis' ik in bijvoorbeeld de OP.
maandag 10 juli 2017 om 22:48
feow schreef: ↑10-07-2017 22:25Ik ben het hier helemaal niet mee eens.
Not doen om van sommige aspecten spijt te hebben? Volgens mij is het heel erg geaccepteerd om te zeggen dat je niet zo van de babyfase houdt. Of dat je baalt als een stekker van de schooltijden en de invloed daarvan op een heleboel aspecten van je leven. Of dat de gebroken nachten vies tegenvallen en veel langer duren dan in de boekjes staat. Of dat je knettergek wordt van de boekjes die allemaal wat anders zeggen en alle mensen die zich ongevraagd met je opvoeding en keuzes bemoeien. Of, positief geformuleerd, dat je tegenwoordig als zielsgelukkig bent als je even in de AH op een bankje van een gratis kop koffie mag genieten zonder kinderen.
Maar ik zou al die dingen niet benoemen als 'spijt van het ouderschap', maar als 'spijtig dat ...(vul aspect in)...'
Van mij mag je spijt hebben hoor, in alle vormen. En bij sommige vormen is hulp heel erg nodig.
Maar kennelijk zie ik in veel van de beschreven dingen geen taboe, en ook geen grote alarmsignalen. Misschien ten onrechte hoor, dat zou kunnen.
Maar eigenlijk las ik in het artikel en de OP ook geen dramatische dingen. Ik herken het niet, maar zie er ook geen taboe of verkapte noodkreet in. Eigenlijk vind ik het ook wel een beetje gek om 'het moet geen taboe zijn, het is heel normaal' te combineren met 'als je dít schrijft is het wel hééél erg en moet je het heel serieus nemen'. Maar misschien komt dat wel omdat ik het taboe niet herken.
Wat is het verschil volgens jou tussen spijt hebben en echt hulp nodig hebben? Welke vormen van spijt zijn dan verkeerd?
anoniem_6749babf2d113 wijzigde dit bericht op 10-07-2017 22:50
6.98% gewijzigd
maandag 10 juli 2017 om 22:54
Ach wat naar voor je!Candy16 schreef: ↑10-07-2017 22:16TO ik herken het. Ik schaam me zelfs om dit te typen. Zelfs anoniem. Het daadwerkelijk typen lijkt een verraad van mijn kindjes van wie ik meer houd dan wie ook in de wereld. Meer dan van mezelf. Ik heb ook geen spijt van het moederschap vanwege mijn eigen leven, maar vanwege dat van hun. Ik ben niet die geweldige moeder die ik zou willen zijn. Ik ben een overspannen moeder in een moeilijke relatie. Ik val onredelijk uit tegen mijn kinderen, pak ze soms te hard bij de arm en sta regelmatig te huilen van wanhoop. Ik wou uit de grond van mijn hart dat ik die twee mooiste wezens op de wereld dit leed had kunnen besparen.
Ik denk wel, dat als je spijtgevoelens over het moederschap zo ver gaan dat je jezelf onredelijk vindt en er zelf overspannen van wordt (en je kinderen er dus onder lijden) dat het dan fijn zou kunnen zijn om hulp te krijgen. Heb je die?
Spijt omdat je vind dat je faalt als moeder lijkt me heel erg naar. En het lijkt me ook nuttig om te checken of het echt waar is, dat je geen geweldige moeder bent. Zou het kunnen zijn dat je beeld op je eigen functioneren troebel is omdat je zo gespannen bent?
maandag 10 juli 2017 om 22:57
Snap ik helemaal, dankjewel voor je fijne posts.Eleonora-2 schreef: ↑10-07-2017 22:33Het is natuurlijk wel een taboe he, zeggen, uitspreken dus dat je spijt hebt van je ouderschap.
Er wordt hier nog heel beschaafd gereageerd trouwens. Het artikel in de OP rept van wel andere reacties.
Ik denk dat het uitspreken het eigen kind als persoon niet leuk te vinden nog meer een taboe is maar spijt van het ouderschap is zeer zeker niks waar je even makkelijk over babbelt. En zelfs op een topic waar het gaat over het onderwerp is het niet eenvoudig en ik durf te wedden dat er mensen meelezen die wel linker uitkijken dan hun verhaal te delen.
Ondanks dat ik uitgelegd heb hoe het bij mij zelf werkte denk ik er over mijn postings te verwijderen om die reden.
De reacties zijn overweldigend veel en ik vind ze ook behoorlijk beschaafd. Ik ben het niet overal mee eens, maar het is fijn om ook meningen te horen waar ik het niet mee eens ben.
maandag 10 juli 2017 om 22:58
Niet relevant? Vind je het vervelend om die gevoelend te hebben? Wil je ze houden?Padoempats schreef: ↑10-07-2017 22:47Ja hoor, schuldgevoel, verdriet en boosheid komen er zeker bij kijken! Dat heb ik inderdaad niet in de OP genoemd, leek me ook niet zo heel relevant, maar het is wel waar.
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
maandag 10 juli 2017 om 23:02
Wat!?!?simbalabimba schreef: ↑10-07-2017 22:58Niet relevant? Vind je het vervelend om die gevoelend te hebben? Wil je ze houden?
maandag 10 juli 2017 om 23:02
Een harde grens is lastig aan te geven.
Maar als je zelf denkt dat je je kind niet kunt geven waar het in de basis recht op heeft (en dan bedoel ik niet linksdraaiende biologische yoghurt, maar liefde en basale zorg) of als je zelf echt ongelukkig en robotachtig wordt dat je dan hulp moet inschakelen.
Als je echt aan jezelf gaat twijfelen als ouder.
En verkeerde spijt geloof ik niet dat dat bestaat. Spijt is spijt. Maar er is volgens mij wel een groot verschil tussen schadelijk en niet schadelijk. Als jouw spijt je kinderen beschadigd dan geloof ik wel dat je hulp moet zoeken.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
maandag 10 juli 2017 om 23:08
Ik lees vanaf het begin mee. Wat denk jij met jouw reacties hier te brengen? Laat mensen vragen stellen en reageren op wie ze willen. Openheid en dialoog zonder veroordeling is hier toch de bedoeling? Draag daar dan zelf ook aan bij.
enn wijzigde dit bericht op 10-07-2017 23:09
19.31% gewijzigd
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
maandag 10 juli 2017 om 23:09
Zonder dat ik de TO (jou dus) ben, ik ook.Padoempats schreef: ↑10-07-2017 22:57ik vind ze ook behoorlijk beschaafd. Ik ben het niet overal mee eens, maar het is fijn om ook meningen te horen waar ik het niet mee eens ben.
enn wijzigde dit bericht op 10-07-2017 23:13
14.38% gewijzigd
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
maandag 10 juli 2017 om 23:10
Candy16 schreef: ↑10-07-2017 22:16TO ik herken het. Ik schaam me zelfs om dit te typen. Zelfs anoniem. Het daadwerkelijk typen lijkt een verraad van mijn kindjes van wie ik meer houd dan wie ook in de wereld. Meer dan van mezelf. Ik heb ook geen spijt van het moederschap vanwege mijn eigen leven, maar vanwege dat van hun. Ik ben niet die geweldige moeder die ik zou willen zijn. Ik ben een overspannen moeder in een moeilijke relatie. Ik val onredelijk uit tegen mijn kinderen, pak ze soms te hard bij de arm en sta regelmatig te huilen van wanhoop. Ik wou uit de grond van mijn hart dat ik die twee mooiste wezens op de wereld dit leed had kunnen besparen.
och meid. Krijg je hier hulp bij?Dat het nu zo is, betekent niet dat het zo blijft.
maandag 10 juli 2017 om 23:10
Schuldgevoel, boosheid, verdriet lijken mij wel relevant, da's me nogal wat, zulke gevoelens.
En het lijkt me ook, maar dat weet ik natuurlijk niet zeker, dat TO die gevoelens niet prettig vindt.
En zich dus niet zo wil voelen.
Hoe dan verder?
(naast dat alles houdt ze enorm van haar dochter en zou ze haar niet willen missen, dat is in elk geval positief, dat had ook anders gekund)
simbalabimba wijzigde dit bericht op 10-07-2017 23:12
18.41% gewijzigd
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
maandag 10 juli 2017 om 23:13
Hoe uit jij deze gevoelens dan? Kunnen ze effect hebben op jouw dagelijks leven/handelen?Padoempats schreef: ↑10-07-2017 22:47Ja hoor, schuldgevoel, verdriet en boosheid komen er zeker bij kijken! Dat heb ik inderdaad niet in de OP genoemd, leek me ook niet zo heel relevant, maar het is wel waar.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
maandag 10 juli 2017 om 23:25
Ik snap je vraag niet helemaal geloof ik. Ik vond het niet per se relevant om het in de OP te vermelden, voor mijzelf is het natuurlijk wel relevant.simbalabimba schreef: ↑10-07-2017 22:58Niet relevant? Vind je het vervelend om die gevoelend te hebben? Wil je ze houden?
maandag 10 juli 2017 om 23:27
Ik heb nog een bericht daarover geschreven: maandag 10 juli 2017 23:10Padoempats schreef: ↑10-07-2017 23:25Ik snap je vraag niet helemaal geloof ik. Ik vond het niet per se relevant om het in de OP te vermelden, voor mijzelf is het natuurlijk wel relevant.
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
maandag 10 juli 2017 om 23:30
Zeker. Ik praat erover met mijn man, ik barst soms in huilen uit (als niemand kijkt), ik vreet de koektrommel leeg van frustratie. Mijn eigenwaarde is er niet beter op geworden en ik pieker me suf. Dus ja, het heeft zeker effect, maar ik heb niet het idee dat ik slecht functioneer.