Kinderen
alle pijlers
Uitgerekend eind augustus 2010!!!
dinsdag 22 december 2009 om 12:54
Hallo allemaal,
Het lijkt mij erg leuk om te schrijven met allerlei mensen die ook eind augustus uitgerekend zijn, natuurlijk sept. ook goed.
Ik ben 32 jaar oud en zwanger van ons tweede kindje ik ben uitgereken op 27 aug. Ik weet dat er nog een topic is, maar die is al zo vol dus ik dacht laat ik een nieuwe openen.
Wat is het toch bijzonder om zwanger te zijn!
padi25-082e kindjeTorrimolinos27-083e kindjeLisey29-082e kindjemamavanamy29-082e kindjelarissa7702-092e kindjemelissa8325-081e kindjepatasa29-082e kindje789
Het lijkt mij erg leuk om te schrijven met allerlei mensen die ook eind augustus uitgerekend zijn, natuurlijk sept. ook goed.
Ik ben 32 jaar oud en zwanger van ons tweede kindje ik ben uitgereken op 27 aug. Ik weet dat er nog een topic is, maar die is al zo vol dus ik dacht laat ik een nieuwe openen.
Wat is het toch bijzonder om zwanger te zijn!
padi25-082e kindjeTorrimolinos27-083e kindjeLisey29-082e kindjemamavanamy29-082e kindjelarissa7702-092e kindjemelissa8325-081e kindjepatasa29-082e kindje789
maandag 1 februari 2010 om 14:21
donderdag 4 februari 2010 om 19:59
Larissa! Wat vreselijk voor je zeg! Hoe is het nu met je?
Hoe is het met Lisey en de rest van de meiden?
Ik hoop ook mee te gaan schrijven op het 1-10 september topic.
Daar wordt iets meer geschreven, en ik hou wel van de gezelligheid die van dat topic afdruipt.
Ik hoop dat het met jullie goed gaat, en ik blijf gewoon ook hier mee lezen en schrijven hoor!
Hoe is het met Lisey en de rest van de meiden?
Ik hoop ook mee te gaan schrijven op het 1-10 september topic.
Daar wordt iets meer geschreven, en ik hou wel van de gezelligheid die van dat topic afdruipt.
Ik hoop dat het met jullie goed gaat, en ik blijf gewoon ook hier mee lezen en schrijven hoor!
donderdag 4 februari 2010 om 21:15
nog een dikke voor jouw larissa. Weet anders ook niet veel te zeggen. Wachten duurt zo lang dan tot dinsdag....
torre, je hebt gelijk om mee te schrijven op een ander topic, het is hier wel heel rustig he vind het wel jammer, want tijdens mn eerste zw hebben we een heel hecht clubje opgebouwd war ik nu nog dagelijks contact mee heb, op een priveforum. Heb er nu trouwens wel minder behoefte aan dan toen, gek he?
Wel een gezellig grote groep, die van september. Zo groot zelfs dat ze moesten splitsen in 3 groepjes! Ben benieuwd hoeveel er straks nog overblijven, en of het dan ook weer wordt samengevoegd Wij zijn toen ook begonnen met een groep van 30+, uiteindelijk bleven we met 15 vaste schrijvers over.
Hier gaat het goed, iets minder misselijk gelukkig! Ben nog wel steeds heel moe moe moe. Moet volgende week weer voor een echo, omdat er een ovariumcyste is gezien vorige week. Dit kan nog alle kanten opgaan: hij kan uit zichzelf weggaan, groter worden, zo blijven... kortom, nog niets over te zeggen nu. volgende week hoop ik dat er niets meer is te zien. Goh, had ik niet eens verteld vorige week na de echo. Veel te blij met het kloppend hartje denk ik
torre, je hebt gelijk om mee te schrijven op een ander topic, het is hier wel heel rustig he vind het wel jammer, want tijdens mn eerste zw hebben we een heel hecht clubje opgebouwd war ik nu nog dagelijks contact mee heb, op een priveforum. Heb er nu trouwens wel minder behoefte aan dan toen, gek he?
Wel een gezellig grote groep, die van september. Zo groot zelfs dat ze moesten splitsen in 3 groepjes! Ben benieuwd hoeveel er straks nog overblijven, en of het dan ook weer wordt samengevoegd Wij zijn toen ook begonnen met een groep van 30+, uiteindelijk bleven we met 15 vaste schrijvers over.
Hier gaat het goed, iets minder misselijk gelukkig! Ben nog wel steeds heel moe moe moe. Moet volgende week weer voor een echo, omdat er een ovariumcyste is gezien vorige week. Dit kan nog alle kanten opgaan: hij kan uit zichzelf weggaan, groter worden, zo blijven... kortom, nog niets over te zeggen nu. volgende week hoop ik dat er niets meer is te zien. Goh, had ik niet eens verteld vorige week na de echo. Veel te blij met het kloppend hartje denk ik
donderdag 4 februari 2010 om 21:33
He Lisey,
Leuk om te lezen dat het goed met je gaat. Ik wil ook graag hier blijven schrijven hoor, heb soms alleen behoefte om wat meer te schrijven enzo.....
Ik vind het wel een bijzonder idee dat je met een groep meiden die je nog nooit hebt gezien, zoveel dingetjes kan delen.
Verspreid over heel nederland!
Kan hier tenminste "zeuren" over alle kwaaltjes en ongemakken. En het wordt begrepen als je niet voortdurend op een roze wolk zweeft.
Gewoon fijn om het bijzondere en het alledaagse te delen op een redelijk anoniem forum.
Dus jij ook weer een echo! Het blijft verbazingwekkend om te zien hoe snel het kindje groeit!
Ik heb volgende week prenataal onderzoek + een week later de uitslag. Ben erg nerveus over het onderzoek.
Maar goed, krijg dan ook weer een echo! Leuk! Zie het positieve er maar van in.
Slaap lekker voor straks.
Leuk om te lezen dat het goed met je gaat. Ik wil ook graag hier blijven schrijven hoor, heb soms alleen behoefte om wat meer te schrijven enzo.....
Ik vind het wel een bijzonder idee dat je met een groep meiden die je nog nooit hebt gezien, zoveel dingetjes kan delen.
Verspreid over heel nederland!
Kan hier tenminste "zeuren" over alle kwaaltjes en ongemakken. En het wordt begrepen als je niet voortdurend op een roze wolk zweeft.
Gewoon fijn om het bijzondere en het alledaagse te delen op een redelijk anoniem forum.
Dus jij ook weer een echo! Het blijft verbazingwekkend om te zien hoe snel het kindje groeit!
Ik heb volgende week prenataal onderzoek + een week later de uitslag. Ben erg nerveus over het onderzoek.
Maar goed, krijg dan ook weer een echo! Leuk! Zie het positieve er maar van in.
Slaap lekker voor straks.
vrijdag 5 februari 2010 om 07:53
maandag 8 februari 2010 om 19:19
Hoi meiden,
Ik heb hier wel eens meegeschreven, nooit echt heel actief.
Ik was namelijk vanaf het begin van mijn zwangerschap erg onzeker en wilde eerst graag de eerste termijn over. Tot die tijd kon ik voor mijn gevoel niet echt volop genieten en rustig kletsen over alle zwangerschapsperikelen.
En het blijkt dat mijn gevoel toch wel juist was..
Helaas heb ik 22 januari een miskraam gehad. Het vruchtje heeft zich natuurlijk afgestoten en ik ben ruim 9 weken zwanger geweest. Heel leeg en verdrietig blijf je achter!!
Het is ontzettend moeilijk allemaal! Ik ben gelukkig wel heel natuurlijk het vruchtzakje verloren en later ook een groot stuk placentaweefsel (ter grote van een ei).
Het is een ontzettend gemis, en ook het zwanger zijn mis ik zooo ontzettend!!
Vond het moeilijk om deze pagina weer op te komen, maar wilde jullie nu toch wel even inlichten.
Ik las nu het verhaal van Larissa.. Ik ben ontzettend benieuwd hoe het nu met jou gaat! Ik weet hoe moeilijk het is!
Al heb ik nooit het gevoel gehad dat ik met een dood vruchtje liep omdat het bij mij zich gelijk natuurlijk heeft afgestoten.
Maar ik weet dus wel hoe het is om je kindje te verliezen! En dat is heel erg moeilijk. Maar voor zover ik gelezen heb..heb je nog een hele kleine kans dat het toch wel goed gaat..Ik hoop het onzettend voor je!!
Hoop gauw te lezen hoe het met je is...Sterkte verder!
Alle andere meiden, ik wens jullie een hele fijne zwangerschap toe! Geniet ervan!!
Ik heb hier wel eens meegeschreven, nooit echt heel actief.
Ik was namelijk vanaf het begin van mijn zwangerschap erg onzeker en wilde eerst graag de eerste termijn over. Tot die tijd kon ik voor mijn gevoel niet echt volop genieten en rustig kletsen over alle zwangerschapsperikelen.
En het blijkt dat mijn gevoel toch wel juist was..
Helaas heb ik 22 januari een miskraam gehad. Het vruchtje heeft zich natuurlijk afgestoten en ik ben ruim 9 weken zwanger geweest. Heel leeg en verdrietig blijf je achter!!
Het is ontzettend moeilijk allemaal! Ik ben gelukkig wel heel natuurlijk het vruchtzakje verloren en later ook een groot stuk placentaweefsel (ter grote van een ei).
Het is een ontzettend gemis, en ook het zwanger zijn mis ik zooo ontzettend!!
Vond het moeilijk om deze pagina weer op te komen, maar wilde jullie nu toch wel even inlichten.
Ik las nu het verhaal van Larissa.. Ik ben ontzettend benieuwd hoe het nu met jou gaat! Ik weet hoe moeilijk het is!
Al heb ik nooit het gevoel gehad dat ik met een dood vruchtje liep omdat het bij mij zich gelijk natuurlijk heeft afgestoten.
Maar ik weet dus wel hoe het is om je kindje te verliezen! En dat is heel erg moeilijk. Maar voor zover ik gelezen heb..heb je nog een hele kleine kans dat het toch wel goed gaat..Ik hoop het onzettend voor je!!
Hoop gauw te lezen hoe het met je is...Sterkte verder!
Alle andere meiden, ik wens jullie een hele fijne zwangerschap toe! Geniet ervan!!
maandag 8 februari 2010 om 19:26
Ik lees net nog dat je dinsdag weer een echo krijgt larissa..Is dat morgen of volgende week dinsdag pas?
Er vanuit gaande dat het morgen is ga ik ontzettend voor je duimen!!!! O wat spannend zeg!
Maar tot nu toe nog geen bloed verloren? Dat geeft dan toch weer hoop! Wat moet dat verschrikkelijk zijn die onzekerheid!!!
Ik kom morgen weer even lezen of er bericht van je is!
Nogmaals ik hoop ontzettend voor je, want een miskraam wens ik echt niemand toe!
Er vanuit gaande dat het morgen is ga ik ontzettend voor je duimen!!!! O wat spannend zeg!
Maar tot nu toe nog geen bloed verloren? Dat geeft dan toch weer hoop! Wat moet dat verschrikkelijk zijn die onzekerheid!!!
Ik kom morgen weer even lezen of er bericht van je is!
Nogmaals ik hoop ontzettend voor je, want een miskraam wens ik echt niemand toe!
zondag 14 februari 2010 om 10:36
meiden,
Even een update. Maandag was ik dus behoorlijk ziek en de bloeding was al ingezet. Dinsdag werd definief bevestigd dat ons inieminimensje het niet heeft gehaald. Het was dus afwachten wanneer het lichaam het zelf zou afstoten. De VK wilde het een week aankijken. Donderdagochtend (mijn verjaardag notabene) kreeg ik in de ochtend al last van weeen, krampen en pijn in de onderrug. Stolstel en bloedingen alom. Flink volgestouwd met paracetamol en maar hopen dat het iets verdraagzamer zou zijn... Terwijl man ziek op bed lag en kind vrolijk aan het spelen was heb ik mijn weeen weg lopen puffen. Het was net een bevalling... Toen kind op bed lag ben ik ook gaan slapen, maar werd continu door verjaardagstelefoontjes gestoord. (lief, maar men kan ook niet weten dat ik probeer te slapen.) Om half vier had ik gelukkig even iets bij kunnen tanken toen de weeen in volle heftigheid weer terug kwamen. Mijn god, wat is dat naar. Mijn moeder en beste vriendin hebben hier vervolgens het "verjaardagsfeestmaal" klaar gemaakt en tijdens de heftige krampweeen, at ik mijn kop soep. Om half negen had ik het helemaal gehad en heb ik de VK gebeld. "Is dit normaal?" De VK gaf me aan dat met 1,5 uur ik toch echt op de top moest zijn en dat het daarna af had moeten nemen. Kortom: "Nee, dit is niet normaal, ik ga even het ziekenhuis voor je bellen"
Onmiddelijk mijn moeder gebeld (die inmiddels al naar huis was gegaan), zij is met mij mee naar het ziekenhuis gegaan. (ik had mijn liefje uiteraard graag aan mijn zijde gehad, maar die lag nog steeds ziek op bed) In het ziekenhuis werd ik op een "tafel" gelegd en kreeg een infuus aangelegd. Nou dat was twee keer misprikken.... met twee blauwe plekken als gevolg. De gyneacoloog in opleiding (zeer aardige gozer en ook nog aantrekkelijk !! ) heeft het eens goed bekeken en een echo gemaakt. De natuur had al enigszins goed zijn best gedaan, hij heeft de boel nog een beetje op gang gebracht, maar kon "handmatig" niet alles verwijderen. Hij wilde het een nachtje aankijken en ik zou vrijdag op de poli terug moeten komen.
Anyway, terug thuis begonnen uiteraaaaaard de weeen weer en heb nog in 20 minuten tijd, 4x de toilet gezien en ben toen als een blok in slaapgevallen.
Met een rustig gevoel opgestaan en dacht echt dat ik er klaar mee was. Tijdens de controle in het ziekenhuis dacht de gyneacoloog daar anders over. Er zat nog wel degelijk een vruchtje en een zakje en dat moest met de curettage verwijderd worden. Iets wat ik graag voorkomen had willen hebben, maar ja, het lichaam had zo hard gewerkt om het eruit te stuwen, maar is niet gelukt. Zou ik gaan afwachten kon het nare gevolgen hebben. ERUIT dat iniemini mensje!!
Tuuuurlijk had ik net ontbeten en kon dus niet eerder geholpen worden voordat ik nuchter was. Toch moest ik dus meteen opgenomen worden. Dus hoppa naar de afdeling. Operatiekleedje aan en wachten.... wachten...wachten... Dan gaat de tijd langzaam....En ik was poepie nerveus, want bij een curettage ga je onder algehele narcose (in ons ziekenhuis iig wel). Voor mij uberhaubt de eerste keer dat ik op een OK ben geweest.
Ik kan je vertellen, ik ben intotaal anderhalf van mijn dag kwijt, waarin ik weet dat ik op de OK heb gelegen, maar ik niet weet wat er gebeurd is en wat ze met me gedaan hebben. DAT is echt zooo vreemd.
Goed, om 3 uur naar de OK om kwart voor 5 weer op de afdeling. En dan is dat echt super raar. Ik voelde me zo leeg. Letterlijk en figuurlijk. Ik had natuurlijk al vanaf half 9 's morgens niet meer gegeten. Maar de wetenschap dat ze jou inieminie mensje hebben weggehaald maakte het heel verdrietig. Zeker toen ik op de afdeling ook nog geconfronteerd werd met alle pasgeboren baby-huiltjes....de bossen bloemen en de vrolijke mensen die voorbij kwamen. Toen begonnen mijn tranen wel te stromen. En ik kan je verzekeren ook die van mijn grote liefde. Die heeft al die tijd in spanning op de afdeling op mij zitten wachten. De schat!
Wat moet dat ook voor hem spannend zijn geweest.
Het was zo heerlijk om om zes uur mijn dochter in mijn armen te sluiten, die door oma van het kinderdagverblijf was opgehaald. Die heeft zo ontzettend aangevoeld dat er iets met mij aan de hand was. Ze wilde niet meer van mijn bed en van mijn zijde afwijken... Echt zo lief...
Uiteindelijk heb ik wat gegeten en hield het zelfs binnen, heb geplast (dat moet in het ziekenhuis, vraag me niet waarom...) en kon zelfs op mijn benen staan. Toen zijn de ontslagpapieren in orde gemaakt en mocht ik gaan. We wonen zo goed als om de hoek bij het ziekenhuis, dus zijn we lopend naar huis gegaan. Die buitenlucht was heerlijk.
Om acht uur waren we thuis.
Wat kan zo'n dag dan raar lopen. Ik had nog wel naar de bioscoop gewild met mijn liefje... maar helaas...
Vandaag gaat het wel weer, soms wat duizelig. En vooral heel onwerkelijk... Hoe ga je nu om met het feit dat dit iniemini mensje er niet meer gaat komen, zonder het al te groot op te blazen. Maar voor jezelf wel ok voelt. (soort van plekje geven) ?? (Ding hoe was dat voor jou?)
Oei, ik zie dat het verhaal wel iets groter is geworden dan ik had gedacht. Moest het blijkbaar even van me afschrijven...
Skip het maar als het niet interessant is. Ik ben het in iedergeval kwijt. Als je wel het hele verhaal gelezen hebt, dank je wel voor je aandacht. Altijd fijn om te weten dat iemand het leest. (thanx)
@Melissa; ik weet dus wat je meemaakt....
@PaTaSa, Lisey, Torre; dank voor het meeleven.
Even een update. Maandag was ik dus behoorlijk ziek en de bloeding was al ingezet. Dinsdag werd definief bevestigd dat ons inieminimensje het niet heeft gehaald. Het was dus afwachten wanneer het lichaam het zelf zou afstoten. De VK wilde het een week aankijken. Donderdagochtend (mijn verjaardag notabene) kreeg ik in de ochtend al last van weeen, krampen en pijn in de onderrug. Stolstel en bloedingen alom. Flink volgestouwd met paracetamol en maar hopen dat het iets verdraagzamer zou zijn... Terwijl man ziek op bed lag en kind vrolijk aan het spelen was heb ik mijn weeen weg lopen puffen. Het was net een bevalling... Toen kind op bed lag ben ik ook gaan slapen, maar werd continu door verjaardagstelefoontjes gestoord. (lief, maar men kan ook niet weten dat ik probeer te slapen.) Om half vier had ik gelukkig even iets bij kunnen tanken toen de weeen in volle heftigheid weer terug kwamen. Mijn god, wat is dat naar. Mijn moeder en beste vriendin hebben hier vervolgens het "verjaardagsfeestmaal" klaar gemaakt en tijdens de heftige krampweeen, at ik mijn kop soep. Om half negen had ik het helemaal gehad en heb ik de VK gebeld. "Is dit normaal?" De VK gaf me aan dat met 1,5 uur ik toch echt op de top moest zijn en dat het daarna af had moeten nemen. Kortom: "Nee, dit is niet normaal, ik ga even het ziekenhuis voor je bellen"
Onmiddelijk mijn moeder gebeld (die inmiddels al naar huis was gegaan), zij is met mij mee naar het ziekenhuis gegaan. (ik had mijn liefje uiteraard graag aan mijn zijde gehad, maar die lag nog steeds ziek op bed) In het ziekenhuis werd ik op een "tafel" gelegd en kreeg een infuus aangelegd. Nou dat was twee keer misprikken.... met twee blauwe plekken als gevolg. De gyneacoloog in opleiding (zeer aardige gozer en ook nog aantrekkelijk !! ) heeft het eens goed bekeken en een echo gemaakt. De natuur had al enigszins goed zijn best gedaan, hij heeft de boel nog een beetje op gang gebracht, maar kon "handmatig" niet alles verwijderen. Hij wilde het een nachtje aankijken en ik zou vrijdag op de poli terug moeten komen.
Anyway, terug thuis begonnen uiteraaaaaard de weeen weer en heb nog in 20 minuten tijd, 4x de toilet gezien en ben toen als een blok in slaapgevallen.
Met een rustig gevoel opgestaan en dacht echt dat ik er klaar mee was. Tijdens de controle in het ziekenhuis dacht de gyneacoloog daar anders over. Er zat nog wel degelijk een vruchtje en een zakje en dat moest met de curettage verwijderd worden. Iets wat ik graag voorkomen had willen hebben, maar ja, het lichaam had zo hard gewerkt om het eruit te stuwen, maar is niet gelukt. Zou ik gaan afwachten kon het nare gevolgen hebben. ERUIT dat iniemini mensje!!
Tuuuurlijk had ik net ontbeten en kon dus niet eerder geholpen worden voordat ik nuchter was. Toch moest ik dus meteen opgenomen worden. Dus hoppa naar de afdeling. Operatiekleedje aan en wachten.... wachten...wachten... Dan gaat de tijd langzaam....En ik was poepie nerveus, want bij een curettage ga je onder algehele narcose (in ons ziekenhuis iig wel). Voor mij uberhaubt de eerste keer dat ik op een OK ben geweest.
Ik kan je vertellen, ik ben intotaal anderhalf van mijn dag kwijt, waarin ik weet dat ik op de OK heb gelegen, maar ik niet weet wat er gebeurd is en wat ze met me gedaan hebben. DAT is echt zooo vreemd.
Goed, om 3 uur naar de OK om kwart voor 5 weer op de afdeling. En dan is dat echt super raar. Ik voelde me zo leeg. Letterlijk en figuurlijk. Ik had natuurlijk al vanaf half 9 's morgens niet meer gegeten. Maar de wetenschap dat ze jou inieminie mensje hebben weggehaald maakte het heel verdrietig. Zeker toen ik op de afdeling ook nog geconfronteerd werd met alle pasgeboren baby-huiltjes....de bossen bloemen en de vrolijke mensen die voorbij kwamen. Toen begonnen mijn tranen wel te stromen. En ik kan je verzekeren ook die van mijn grote liefde. Die heeft al die tijd in spanning op de afdeling op mij zitten wachten. De schat!
Wat moet dat ook voor hem spannend zijn geweest.
Het was zo heerlijk om om zes uur mijn dochter in mijn armen te sluiten, die door oma van het kinderdagverblijf was opgehaald. Die heeft zo ontzettend aangevoeld dat er iets met mij aan de hand was. Ze wilde niet meer van mijn bed en van mijn zijde afwijken... Echt zo lief...
Uiteindelijk heb ik wat gegeten en hield het zelfs binnen, heb geplast (dat moet in het ziekenhuis, vraag me niet waarom...) en kon zelfs op mijn benen staan. Toen zijn de ontslagpapieren in orde gemaakt en mocht ik gaan. We wonen zo goed als om de hoek bij het ziekenhuis, dus zijn we lopend naar huis gegaan. Die buitenlucht was heerlijk.
Om acht uur waren we thuis.
Wat kan zo'n dag dan raar lopen. Ik had nog wel naar de bioscoop gewild met mijn liefje... maar helaas...
Vandaag gaat het wel weer, soms wat duizelig. En vooral heel onwerkelijk... Hoe ga je nu om met het feit dat dit iniemini mensje er niet meer gaat komen, zonder het al te groot op te blazen. Maar voor jezelf wel ok voelt. (soort van plekje geven) ?? (Ding hoe was dat voor jou?)
Oei, ik zie dat het verhaal wel iets groter is geworden dan ik had gedacht. Moest het blijkbaar even van me afschrijven...
Skip het maar als het niet interessant is. Ik ben het in iedergeval kwijt. Als je wel het hele verhaal gelezen hebt, dank je wel voor je aandacht. Altijd fijn om te weten dat iemand het leest. (thanx)
@Melissa; ik weet dus wat je meemaakt....
@PaTaSa, Lisey, Torre; dank voor het meeleven.
zondag 14 februari 2010 om 14:43
Larissa, ik heb natuurlijk met heel veel aandacht je verhaal gelezen. Elke dag keek ik wel even of er nieuws van jou was.
Helaas lees ik vandaag dat het ook bij jou mis is gegaan.
Wat erg voor je! En ook nog een curretage ondergaan. Wat vervelend zeg!!
Zelf vind ik het ook heel moeilijk dat het iniemienie mensje er niet gaat komen! Je wordt er ook telkens mee geconfronteerd!
Dat maakt het er allemaal niet makkelijker op. Ik weet dat ik vooruit moet kijken maar het blijft maar door mijn hoofd heen malen! Ik denk er nu 3 weken later nog heel veel aan. Al je plannen voor 2010 zijn weg..
Ik mis ontzettend het gevoel om zwanger te zijn en overal met een bigsmile rond te lopen..
Die krampen kan ik me een beetje indenken hoe dat geweest moet zijn voor je...al klinkt het bij jou echt heeel erg.
Bij mij is alles gelukkig natuurlijk los gekomen, van te voren kreeg ik krampen. Bij mij was de miskraam op vrijdag maar vooral maandag en dinsdag daarna kreeg ik hele heftige krampen. Er werd mij verteld dat dit een soort van weeen zijn. Ik weet nog niet hoe weeen voelen maar ik liep als een op punt van bevallen staande vrouw door het huis met ontzettende krampen die naar mijn rug toe trokken. Vond dit heel moeilijk omdat je je dan zo realiseert wat je kwijt bent en die pijn dus ook nog eens voor niks hebt! Tranen met tuiten was het...
Larissa, ik wens jou heeel veel sterkte! Hoop dat je veel steun hebt aan je man en natuurlijk je andere kindje!
schrijf lekker van je af...hopelijk kunnen we wat aan elkaar hebben met onze ervaringen en alle gevoelens dat deze gebeurtenissen met zich mee brengt.
Ik ervaar dat het heel moeilijk is voor mensen om te begrijpen hoe het voelt. Want ik ervaar het toch als veel moeilijker dan ik me ooit had kunnen voorstellen.
Helaas lees ik vandaag dat het ook bij jou mis is gegaan.
Wat erg voor je! En ook nog een curretage ondergaan. Wat vervelend zeg!!
Zelf vind ik het ook heel moeilijk dat het iniemienie mensje er niet gaat komen! Je wordt er ook telkens mee geconfronteerd!
Dat maakt het er allemaal niet makkelijker op. Ik weet dat ik vooruit moet kijken maar het blijft maar door mijn hoofd heen malen! Ik denk er nu 3 weken later nog heel veel aan. Al je plannen voor 2010 zijn weg..
Ik mis ontzettend het gevoel om zwanger te zijn en overal met een bigsmile rond te lopen..
Die krampen kan ik me een beetje indenken hoe dat geweest moet zijn voor je...al klinkt het bij jou echt heeel erg.
Bij mij is alles gelukkig natuurlijk los gekomen, van te voren kreeg ik krampen. Bij mij was de miskraam op vrijdag maar vooral maandag en dinsdag daarna kreeg ik hele heftige krampen. Er werd mij verteld dat dit een soort van weeen zijn. Ik weet nog niet hoe weeen voelen maar ik liep als een op punt van bevallen staande vrouw door het huis met ontzettende krampen die naar mijn rug toe trokken. Vond dit heel moeilijk omdat je je dan zo realiseert wat je kwijt bent en die pijn dus ook nog eens voor niks hebt! Tranen met tuiten was het...
Larissa, ik wens jou heeel veel sterkte! Hoop dat je veel steun hebt aan je man en natuurlijk je andere kindje!
schrijf lekker van je af...hopelijk kunnen we wat aan elkaar hebben met onze ervaringen en alle gevoelens dat deze gebeurtenissen met zich mee brengt.
Ik ervaar dat het heel moeilijk is voor mensen om te begrijpen hoe het voelt. Want ik ervaar het toch als veel moeilijker dan ik me ooit had kunnen voorstellen.
dinsdag 16 februari 2010 om 13:39
Melissa, dank je wel voor je lieve reactie. Ja weeen en dan voor niets. Nou dat gevoel ken ik. Ik was er ook behoorlijk door van slag. Mijn beste vriendin zat zelfs een potje met me mee te janken. Ze zag dat ik zoveel pijn had en herkende dit ook uit mijn 1e zwangerschap. Toch is het gek, het is nu een week verder en de pijn is weer zo ver op de achtergrond verdwenen, maar het gemis en verdriet en bovenal de vermoeidheid is zo duidelijk aanwezig. Bah bah. Ik krijg van de mensen in mijn omgeving ook niet gepaste opmerkingen waar ik niets mee kan of uberhaubt op wil reageren. maar de meeste mensen zijn erg meelevend en spijtig genoeg hoor ik nu pas dat er meerdere vriendinnen ook een miskraam hebben gehad, dus kan ik het met hen erg goed delen. Dat is wel heel fijn, moet ik zeggen. Ik probeer op mijn manier te verwerken en deel het vooral veel mijn liefje.
Voor de anderen, gewoon verder schrijven hoor met jullie zwangerschapsprikelen!! Ik lees zo af en toe nog met jullie mee.
liefs
Voor de anderen, gewoon verder schrijven hoor met jullie zwangerschapsprikelen!! Ik lees zo af en toe nog met jullie mee.
liefs
woensdag 17 februari 2010 om 20:27
Hey Larissa,
Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, vind het vreselijk voor jullie. Kreeg echt tranen in mijn ogen toen ik je verhaal las.
Ik heb het persoonlijk nog nooit meegemaakt maar de gedachte alleen al bezorgt me een rotgevoel.
Waarschijnlijk is dit weer een reactie waar je weinig mee kan, maar weet dat ik aan je denk en je alle sterkte van de wereld wens!
Veel liefs
Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, vind het vreselijk voor jullie. Kreeg echt tranen in mijn ogen toen ik je verhaal las.
Ik heb het persoonlijk nog nooit meegemaakt maar de gedachte alleen al bezorgt me een rotgevoel.
Waarschijnlijk is dit weer een reactie waar je weinig mee kan, maar weet dat ik aan je denk en je alle sterkte van de wereld wens!
Veel liefs
zondag 21 februari 2010 om 22:35
PaTaSa, je reactie alleen al steunt enorm, Dank je wel.
Het feit dat je reageert is soms al voldoende. Echt, geloof me, het sterkt je als je briefjes, kaartjes, emailtjes en sms-jes ontvangt. Ookal is het met de tekst: "ik heb er geen woorden voor" is zoooo fijn. Dat is niet te omschrijven.
Duz, thanx!!
Hetzelfde geldt voor jou Lisey. Dank je wel voor je knuffel.
Hoe is het met jullie?
Groetjes!
Het feit dat je reageert is soms al voldoende. Echt, geloof me, het sterkt je als je briefjes, kaartjes, emailtjes en sms-jes ontvangt. Ookal is het met de tekst: "ik heb er geen woorden voor" is zoooo fijn. Dat is niet te omschrijven.
Duz, thanx!!
Hetzelfde geldt voor jou Lisey. Dank je wel voor je knuffel.
Hoe is het met jullie?
Groetjes!
donderdag 25 februari 2010 om 09:41
Ja precies op naar de lente!
Ben er aan toe om de zon te zien schijnen en de vogeltjes te horen fluiten!
Van het weekend kraamzorg aangevraagd, wil eigenlijk straks vragen of we dezelfde kunnen krijgen als vorige keer. Die was echt goud waard! Maargoed ik weet niet of dat kan.
Verder al een paar weken geleden alletwee de kids ingeschreven voor kdv. Nu los ik het op een andere manier op met nr 1, maar straks wil ik dat ze alletwee 1 dag naar kdv gaan. Verder eigenlijk nog weinig actie ondernomen.... Oja we zijn langzaamaan begonnen met de nieuwe kamer van nr 1. Het eerste behang is van de muren afgetrokken, binnenkort gaan we kijken voor een nieuwe slaapkamer.
Jullie al meer actie ondernomen?
Ben er aan toe om de zon te zien schijnen en de vogeltjes te horen fluiten!
Van het weekend kraamzorg aangevraagd, wil eigenlijk straks vragen of we dezelfde kunnen krijgen als vorige keer. Die was echt goud waard! Maargoed ik weet niet of dat kan.
Verder al een paar weken geleden alletwee de kids ingeschreven voor kdv. Nu los ik het op een andere manier op met nr 1, maar straks wil ik dat ze alletwee 1 dag naar kdv gaan. Verder eigenlijk nog weinig actie ondernomen.... Oja we zijn langzaamaan begonnen met de nieuwe kamer van nr 1. Het eerste behang is van de muren afgetrokken, binnenkort gaan we kijken voor een nieuwe slaapkamer.
Jullie al meer actie ondernomen?